บทที่ 36 ผู้เล่นเก่าปรากฏตัว, เป้าหมายคือสวี่หลาง!

"สวี่หลาง รีบดูห้องแชตเร็ว!" เฉาหย่าเสวียนร้องอุทาน

สวี่หลางชะงัก รีบเปิดห้องแชตดูทันที จากนั้นกดเข้าไปดูข้อมูลส่วนตัวของหลิวเฉวียน

[ชื่อ: หลิวเฉวียน]

[ประสบการณ์: รอบที่ 3 (เจ้าของห้อง)]

[หมายเลขห้อง: 57]

ผู้เล่นรอบสาม!

คิ้วของสวี่หลางขมวดเข้าหากันแน่น

จู่ๆ ก็มีผู้เล่นที่มีประสบการณ์สูงกว่าถึงสองระดับโผล่มา

เวลานี้ ในห้องแชตกำลังเดือดพล่าน

[32 เย่ฝาน: เชี่ย รุ่นพี่รอบสาม ขอเกาะไปด้วย!]

[88 เฉาปิน: รุ่นพี่ เกมนี้มันเล่นยังไงกันแน่ครับ?]

[84 หลี่วั่ง: @หลิวเฉวียน เทพครับ พาเวลหน่อย!]

[191 ซุนเยี่ยน: @หลิวเฉวียน พี่คะ ห้องพี่ยังมีที่ว่างให้เช่าไหมคะ เพิ่มฉันอีกคนได้ไหม?]

[57 หลิวเฉวียน: หึๆ ดูเหมือนที่นี่จะมีฉันเป็นผู้เล่นเก่าคนเดียว ตอนฉันมาได้ดูข้อมูลของพวกนายแล้ว พวกนายน่าจะเป็นตึกใหม่ที่เพิ่งเปิดผนึก ฉันขอถามคำเดียว ใครได้แพ็กของขวัญเปิดผนึกไป?]

[44 หลินเป่า: สวี่หลาง ห้อง 200 ได้ไปครับ!]

[57 หลิวเฉวียน: @สวี่หลาง ส่งของมา แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก!]

สวี่หลางขมวดคิ้วแน่น

คนคนนี้มาถึงก็หันกระบอกปืนเล็งมาที่เขาเลย

"พี่หลาง เอาไงดี?" ถงฉีหน้าเครียด

ผู้เล่นเก่าคนนี้ดูท่าทางไม่ใช่คนดีเลย แถมวางก้ามใหญ่โตขนาดนี้ ต้องมีของดีติดตัวแน่

"ปล่อยให้มันมาเถอะ" สวี่หลางพูดเสียงเรียบ

ถงฉีรู้สึกอุ่นใจขึ้น

เฉาหย่าเสวียนพูดอย่างเกรี้ยวกราด "กำลังดีเลย หน้าไม้ยังไม่มีเป้าซ้อมยิง พอมันมาก็ยิงให้พรุนไปเลย!"

หวังหย่าจือแววตากังวล

แม้ผู้เล่นจะยังไม่เคยปะทะกันตรงๆ แต่สมรรถภาพร่างกายของผู้เล่นรอบที่ 3 ต้องเหนือกว่าคนทั่วไปแน่นอน และไม่แน่ว่าอาจมีไอเท็มพิสดารอีกเพียบ

[57 หลิวเฉวียน: ใครที่สมัครใจติดตามฉัน ให้มาเจอกันที่ชั้นสาม @หวังอ้าว แกเป็นหัวหน้าชั้นสามใช่ไหม ให้ลูกน้องแกตามฉันมาให้หมด เกมรอบหน้าแกนอนตีพุงได้เลย]

ดวงตาสวี่หลางเป็นประกายวูบ

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมหลิวเฉวียนมาถึงก็เหยียบย่ำหวังอ้าว ที่แท้ก็เพื่อสร้างบารมีให้ตัวเอง

คนแบบนี้รับมือยากกว่าพวกบ้าไร้สมองเสียอีก!

...

โถงทางเดินชั้นสาม ผู้เล่นกว่าสิบคนมารวมตัวกัน

เกมเอาชีวิตรอดในหอพักอันโหดร้ายทำให้พวกเขาโหยหาผู้มีอำนาจที่เหนือกว่า เช่น รุ่นพี่ ผู้นำทาง ก็เหมือนกับที่มนุษย์ชอบสร้างพระเจ้าขึ้นมายึดเหนี่ยวจิตใจ

พอเห็นคนมาแค่นี้ หลิวเฉวียนก็ขมวดคิ้ว ถามว่า "ไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ?"

"พี่เฉวียน น่าจะไม่มีแล้วครับ คนส่วนใหญ่อยู่ชั้นสิบครับ" ซุนเฮิงถูมือไปมา พูดพร้อมรอยยิ้ม

บางคนไม่รู้จะพูดอะไร ก็แกล้งชมไปดื้อๆ

"พี่เฉวียน พี่ดูองอาจห้าวหาญมากครับ"

เทพองค์นี้สามารถพาพวกเขารอดชีวิตได้ จะให้เลียแข้งเลียขาก็ยอม

หลิวเฉวียนลูบเคราครึ้มที่ไม่ได้โกน ทำหน้าแปลกๆ แล้วพูดว่า "พอๆ เลิกประจบสอพลอได้แล้ว ตามฉันขึ้นไปชั้นสิบ"

"พี่เฉวียน พี่จะไปปล้นสวี่หลางเหรอครับ? มันมีปืนนะ พี่ระวังหน่อย" นักศึกษาชายคนหนึ่งยิ้มประจบ

"ปืนโดยทั่วไปก็แค่อาวุธเลเวล 2 ไม่เท่าไหร่หรอก" หลิวเฉวียนส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

คนกลุ่มนั้นคุยกันไปพลาง เดินขึ้นชั้นสิบไปพลาง

ระหว่างทางหลายคนแข่งกันแฉข้อมูลสวี่หลาง เรียกว่าขายสวี่หลางจนหมดเปลือก กลัวว่าถ้าพูดช้าจะไม่ได้รับความสนใจจากหลิวเฉวียน

"สวี่หลางมันบ้ากามมาก ในห้องมีสาวสวยตั้งสามคน!"

"สวี่หลางมีประตูเหล็กกล้า แถมยังมีหน้าไม้กลเร็วอีกสองอัน!"

"สวี่หลางซื้อสกิลสมาธิไป..."

หลิวเฉวียนโบกมือห้าม "พวกนายบอกมาซิว่าของที่แพงที่สุดในห้าโซนของซูเปอร์มาร์เก็ตราคาเท่าไหร่?"

นักศึกษาชายคิ้วดกรีบตอบ "อันนี้ผมรู้ครับ โซนสินค้าทั่วไปแพงสุดคือขวานศึกเลเวล 4 ราคา 19,999 เหรียญทองแดง ส่วนโซนสิ่งปลูกสร้าง..."

หลังฟังจบ หลิวเฉวียนจ้องหน้าคนนั้นแล้วถามว่า "นายชื่ออะไร?"

"ผมชื่อหลิวเฉียง แซ่เดียวกับพี่เลยครับ พี่เฉวียน!" หนุ่มคิ้วดกยิ้มร่า

หลิวเฉวียนพยักหน้าอย่างมีความหมาย "ความสามารถในการรวบรวมข้อมูลของนายใช้ได้ ต่อไปมาเป็นผู้เช่าของฉัน"

หลิวเฉียงดีใจจนเนื้อเต้น

หลิวเฉวียนพูดต่อ "จะบอกเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ให้ ของที่แพงที่สุดในซูเปอร์มาร์เก็ตที่รีเฟรชมาแต่ละรอบ มักจะมีความคุ้มค่าสูงที่สุด ซื้อได้ก็คือกำไร"

"แหะๆ แต่พวกเราไม่มีเงินเยอะขนาดนั้นนี่ครับ" หลิวเฉียงหัวเราะแห้งๆ

หลิวเฉวียนส่ายหน้า

"งั้นก็เป็นปัญหาที่วิธีการเล่นของพวกนายแล้วล่ะ"

"จะเก็บเงินยังไง จะฟาร์มมอนสเตอร์ยังไง เดี๋ยวฉันสอนให้!"

"ตอนนี้บอกมาว่าสองวันนี้พวกนายเจอไอเท็มอะไรบ้าง ห้ามปิดบัง"

หลิวเฉียงหน้าเจื่อน

ของจิปาถะมีตั้งเยอะ ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน

หลิวเฉวียนพูดจริงจัง "เอาไอเท็มที่มีเอกลักษณ์หน่อย เพราะคุณสมบัติของสิ่งของที่เจอในช่วงพักผ่อน มักจะเกี่ยวข้องกับเนื้อหาของเกมรอบต่อไป!"

ทุกคนได้ยินดังนั้น ก็แย่งกันพูดเสริมข้อมูล

สีหน้าหลิวเฉวียนยังคงเรียบเฉย จนกระทั่งได้ยินคำว่า "รองเท้าปักลายแดง" และ "โคมไฟแดง" คิ้วของเขาก็กระตุกอย่างแรง

"พี่เฉวียน เป็นอะไรไปครับ?" หลิวเฉียงตาไวสังเกตเห็นความผิดปกติ รีบถามด้วยความเป็นห่วง ราวกับหลิวเฉวียนเป็นเมียรัก

"ไม่มีอะไร ตอนนี้เพิ่งวันที่สอง เบาะแสยังไม่ชัดเจน รออีกหน่อยลักษณะเด่นของเกมคงชัดเจนขึ้น" หลิวเฉวียนสูดหายใจลึก ตอบเสียงขรึม

หวังว่าจะไม่ใช่แบบที่คิดนะ

รองเท้าปักลายแดง โคมไฟแดง ทำให้อดนึกถึงสยองขวัญสไตล์จีนไม่ได้

หลิวเฉียงหัวเราะแหะๆ เป็นเอกลักษณ์อีกครั้ง ถามว่า "พี่เฉวียน พี่บอกได้ไหมครับว่าพี่ย้ายมาหอพักเราได้ยังไง?"

"รูปแบบเกมเอาชีวิตรอดมีหลากหลาย ไอเท็มก็มีสารพัดรูปแบบ เดี๋ยวเล่นไปเรื่อยๆ ก็รู้เอง การย้ายหอพักไม่ใช่เรื่องยาก" หลิวเฉวียนอธิบายอย่างรำคาญ

คนอื่นเงียบเสียงลง

เพราะพวกเขามาถึงชั้นสิบแล้ว

...

หอพัก 200 สวี่หลางรู้ว่าหลิวเฉวียนพาคนขึ้นมาแล้ว สีหน้าเคร่งเครียด

ครั้งนี้อาจเป็นวิกฤตใหญ่ที่สุดตั้งแต่เขาเข้ามาในเกมเอาชีวิตรอด

คนสิบกว่าคน บวกกับผู้เล่นเก่าอีกหนึ่ง ประตูเหล็กกล้าบานเดียวต้านไม่ไหวแน่!

[44 หวังอ้าว: สวี่หลาง จะร่วมมือกันเก็บไอ้หลิวเฉวียนไหม?]

ทันใดนั้น ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมา

คิ้วที่ขมวดแน่นของสวี่หลางคลายออก แล้วกดปิดแจ้งเตือนข้อความทิ้ง

เวลาแบบนี้ ขนาดอู๋ฮุ่ยฮุ่ยที่สนิทกว่ายังไม่พูดอะไร นับประสาอะไรกับหวังอ้าว เชื่อถือไม่ได้หรอก

ก่อนหน้านี้ยังจะฆ่าแกงกันอยู่เลย ตอนนี้กลับลำมาขอร่วมมือ

หน้าด้านจริงๆ...

พูดตามตรง คนแบบนี้อาจจะเหมาะกับเกมเอาชีวิตรอดในหอพักที่สุดก็ได้

สวี่หลางและสามสาวจ้องมองจอกล้องวงจรปิดอย่างตึงเครียด

พอเห็นหลิวเฉวียนพาพวกเข้ามาในระยะกล้องวงจรปิดจริงๆ เฉาหย่าเสวียนก็รีบทำตามคำสั่งสวี่หลาง กดเปิดโหมดโจมตีอัตโนมัติของหน้าไม้กลเร็วทันที