บทที่ 29 ราชาเห็ดจันทร์ฉาย

ซูโม่และสองสาวในชุดพร้อมรบเต็มอัตราศึก

เกราะกระดูกสีขาวที่ดูดุร้าย สะท้อนแสงเย็นยะเยือกภายใต้ท้องฟ้าที่มืดครึ้ม

"เกราะนี่...ใส่แล้วรู้สึกตัวหนักขึ้นนะ"

เสิ่นอวี้ฟูขยับแขนขา รู้สึกไม่ชินเท่าไหร่

[ชุดเกราะศึกกระดูก] ระดับมหากาพย์ชุดนี้ แม้พลังป้องกันจะน่าทึ่ง แต่ก็หนักใช่เล่น ส่งผลต่อความคล่องตัวพอสมควร

"แต่รู้สึกมีพลังขึ้นเยอะเลยนะ"

ซาแมนธากลับเหวี่ยงหมัดอย่างตื่นเต้นจนเกิดเสียงลมวูบใหญ่

เธอตัวสูงใหญ่เป็นทุนเดิม โครงร่างใหญ่กว่าเสิ่นอวี้ฟู พอใส่เกราะชุดนี้เข้าไป ยิ่งดูเหมือนไดโนเสาร์ทีเร็กซ์เวอร์ชันมนุษย์

"เดี๋ยวก็ชิน"

ซูโม่กลับไม่รู้สึกอะไรมาก

ด้วยค่ากายภาพปัจจุบันของเขา ใส่เกราะชุดนี้ก็เหมือนใส่เสื้อหนาขึ้นหน่อย แทบไม่มีผลอะไร

"ไปกันเถอะ ไปดูกันว่าส่วนลึกของเกาะนี้ซ่อนของดีอะไรไว้"

ซูโม่เดินนำหน้า เข้าสู่ป่าสีแดงเข้มอันลึกลับอีกครั้ง

แสงในป่าสลัวกว่าข้างนอก อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นแปลกๆ ที่ผสมกันระหว่างของเน่าเปื่อยกับกลิ่นคาวเลือด

บนลำต้นบิดเบี้ยว ผลไม้ที่เต้นตุบๆ เหมือนหัวใจ ยิ่งดูสยองขวัญและน่ากลัวในความมืดสลัว

"แซ่ก..."

เดินไปไม่ไกล พุ่มไม้ข้างหน้าก็มีเสียงดังขึ้น

สัตว์ประหลาดตัวขนาดเท่าเสือชีตาห์ ตัวสีแดงเข้ม มีเกราะหนาและขาคู่หน้าเป็นเคียวยักษ์ พุ่งออกมาทันที

[ตั๊กแตนตำข้าวใบมีด (LV7)]

"ระวัง"

เสิ่นอวี้ฟูยกธนูขึ้นทันควัน

เจ้าตั๊กแตนตำข้าวใบมีดเร็วมาก มันตะกุยพื้นพุ่งเข้าหาซูโม่ที่อยู่หน้าสุด ฝุ่นตลบเป็นทาง

เคียวยักษ์วาววับวาดผ่านอากาศจนเกิดเงาสังหารสองสาย

"มาได้สวย"

ซูโม่ไม่ถอยแต่กลับพุ่งเข้าใส่ ไม่หลบไม่หลีก

เขายกแขนขวาที่หุ้มเกราะกระดูกขึ้นรับเคียวคู่นั้นตรงๆ

"เคร้ง"

เสียงโลหะปะทะกันบาดแก้วหู

ประกายไฟแลบแปลบปลาบ

เคียวคมกริบที่ตัดแผ่นเหล็กขาดได้ง่ายๆ ฟันฉับเข้าที่เกราะแขนซูโม่ แต่กลับไม่ทิ้งรอยขีดข่วนสีขาวไว้สักนิด

"กรร"

ตั๊กแตนตำข้าวใบมีดชะงักไป

ไม่เข้าใจว่าทำไม "เปลือก" ของสิ่งมีชีวิตสองขานี้ถึงแข็งขนาดนี้

"ตาฉันบ้าง"

ซูโม่ปล่อยหมัดซ้ายสวนตูม

"ผัวะ"

เสียงกระแทกทึบๆ ดังสนั่น

หมัดหุ้มเกราะกระดูกกระแทกเข้ากลางกบาลตั๊กแตนตำข้าวใบมีดเต็มรัก

"กร๊อบ"

หัวของตั๊กแตนระเบิดกระจายเหมือนแตงโมโดนค้อนทุบ

เศษสีแดงสีขาวกระจายเกลื่อน

[ยินดีด้วย ท่านสังหารตั๊กแตนตำข้าวใบมีด (LV7) ได้รับค่าประสบการณ์ +78]

[เอฟเฟกต์พรสวรรค์ "พรแห่งเทพธิดา" ทำงาน ท่านได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 100% ได้รับค่าประสบการณ์สุทธิ: 156 แต้ม]

"ว้าว"

ซาแมนธาตาเป็นประกาย

"บอสคะ เกราะนี้พลังป้องกันโกงเกินไปแล้ว ยืนให้มันฟันยังไม่เข้าเลย"

เสิ่นอวี้ฟูก็ทึ่งไม่แพ้กัน

ความแข็งแกร่งของอุปกรณ์ระดับมหากาพย์ เหนือจินตนาการพวกเธอไปไกล

"นี่แค่น้ำจิ้ม"

ซูโม่สะบัดคราบของเหลวออกจากหมัด มองเข้าไปในป่าลึก

"ไปต่อ"

ทั้งสามเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ

พอมีเกราะกระดูกคุ้มกัน พวกเขาก็กล้าบ้าบิ่นขึ้น

ระหว่างทางเจอมอนสเตอร์อีกหลายระลอก

ทั้งหนอนยักษ์สูง 3 เมตรที่พ่นกรดได้

และฝูงค้างคาวดูดเลือดปีกมีดบินว่อน

แต่มอนสเตอร์พวกนี้ทำอะไรทั้งสามคนไม่ได้เลย

กรดของหนอนยักษ์พ่นใส่เกราะกระดูกก็ได้แค่ควันขึ้น ไม่ทิ้งรอยไว้สักนิด

ส่วนกรงเล็บและปีกของค้างคาว ยิ่งไม่มีปัญญาแม้แต่จะเกาให้คัน

การต่อสู้กลายเป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว

ซูโม่รับหน้าที่ชน ดึงความสนใจมอนสเตอร์ทั้งหมด

ส่วนเสิ่นอวี้ฟูและซาแมนธา ยืนยิงสบายใจเฉิบ สอยมอนสเตอร์ร่วงเป็นใบไม้ร่วง

ด้วยสกิล [ความชำนาญยิงธนูเบื้องต้น Lv3] ฝีมือพวกเธอแม่นยำและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

แสงแห่งการเลเวลอัปสว่างวาบบนตัวสองสาวไม่หยุด

[ยินดีด้วย "ซาแมนธา" สมาชิกปาร์ตี้ของท่านเลเวลอัป เลเวลปัจจุบัน: LV7]

[ยินดีด้วย "เสิ่นอวี้ฟู" สมาชิกปาร์ตี้ของท่านเลเวลอัป เลเวลปัจจุบัน: LV7]

"โอ้เย ฉันก็เลเวล 7 แล้ว"

ซาแมนธาชูกำปั้นอย่างดีใจ

เสิ่นอวี้ฟูเองก็ยิ้มออกมาได้ สัมผัสพลังที่เพิ่มขึ้น เธอเชื่อมั่นในการตัดสินใจของซูโม่มากขึ้นไปอีก

ความเสี่ยง มาพร้อมผลตอบแทนจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะซูโม่ยืนยันจะมาเกาะระดับ 5 ป่านนี้พวกเธอคงยังงมโข่งอยู่เกาะระดับ 2-3 แย่งตีมอนกากๆ กับพันธมิตรอื่น

ไม่มีทางเลเวลพุ่งกระฉูดเหมือนสับแตงหั่นผักแบบนี้หรอก

"บอสคะ ข้างหน้าเหมือนมีอะไรอยู่"

พรสวรรค์ [นักล่าสมบัติ] ของซาแมนธาทำงานอีกครั้ง เธอชี้ไปทางซ้ายหน้า ตาเป็นประกาย

"ฉันรู้สึกถึง...คลื่นพลังงานแปลกประหลาดมาก ไม่ใช่มอนสเตอร์ แล้วก็ไม่ใช่กล่องทรัพยากรด้วย"

"ไปดูกัน"

ซูโม่พาสองสาวมุ่งหน้าไปทางนั้นทันที

พอแหวกพุ่มไม้ออกไป ภาพตรงหน้าทำเอาทั้งสามคนตะลึง

กลางลานโล่ง มีดงเห็ดที่ส่องแสงสีฟ้านวลตาขึ้นอยู่เต็มไปหมด

เห็ดพวกนี้สูงถึงเอว หมวกเห็ดยักษ์มีจุดแสงระยิบระยับ

ใจกลางดงเห็ด มีเห็ดยักษ์ต้นหนึ่งโดดเด่นเป็นสง่า หมวกเห็ดกว้างกว่า 3 เมตร เหมือนร่มคันยักษ์ แสงที่เปล่งออกมาก็นวลตากว่าต้นอื่น

"นี่มันอะไร เห็ดเหรอ"

ซาแมนธาจะเข้าไปจับด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"อย่าจับ"

ซูโม่ดึงเธอไว้

พลังงานในเห็ดพวกนี้ แม้จะดูอ่อนโยน แต่มันมหาศาลมาก

ทันใดนั้น มอนสเตอร์รูปร่างเหมือนเม่นมีหนามแหลมทั่วตัว วิ่งโซซัดโซเซออกมาจากป่า

มันบาดเจ็บสาหัส มีแผลลึกเห็นกระดูกหลายแห่ง เลือดไหลโชก

มันวิ่งเป๋ๆ เข้าไปในดงเห็ด อ้าปากกัดเห็ดต้นเล็กๆ เข้าไปคำหนึ่ง

วินาทีต่อมา ฉากมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

บาดแผลบนตัวมันสมานตัวด้วยความเร็วที่ตามองเห็น

แค่สิบกว่าวินาที แผลหายสนิทเหมือนไม่เคยเจ็บมาก่อน

"พระเจ้าช่วย เห็ดนี่...ฮีลเลือดได้เหรอเนี่ย"

ซาแมนธาและเสิ่นอวี้ฟูอ้าปากค้าง

"รวยแล้ว"

ตาซูโม่ลุกวาว

นี่ไม่ใช่เห็ดธรรมดา

นี่มัน "บ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์" ธรรมชาติที่ใช้ได้ไม่อั้นชัดๆ

[ท่านค้นพบพืชพิเศษ: เห็ดจันทร์ฉาย]

[เห็ดจันทร์ฉาย: พืชมหัศจรรย์ที่ดูดซับสาระสำคัญของแสงจันทร์ อุดมไปด้วยพลังรักษาที่แข็งแกร่ง เมื่อกินเข้าไปจะฟื้นฟูพลังชีวิตและพลังกายอย่างรวดเร็วในระยะเวลาสั้นๆ]

[ราชาเห็ดจันทร์ฉาย (หายาก): ต้นกำเนิดของเห็ดจันทร์ฉาย มีพลังรักษามากกว่าเห็ดปกติ 10 เท่า เมื่อเก็บเกี่ยว สามารถใช้เป็นวัตถุดิบพิเศษในการปรุงยารักษาขั้นสูง]

ยารักษา

นี่คือสิ่งที่ทีมซูโม่ขาดแคลนที่สุดในตอนนี้

"บอสคะ ดูมอนสเตอร์ตัวนั้นสิ"

จู่ๆ เสิ่นอวี้ฟูก็ชี้ไปที่เจ้า "เม่นปีศาจ" ที่เพิ่งหายดี

พอมันหายดี มันไม่หนีไป แต่กลับจ้องมอง "ราชาเห็ดจันทร์ฉาย" ต้นยักษ์ด้วยสายตาโลภโมโทสัน

มันจะกินอีก

"กรร"

เจ้าเม่นคำรามต่ำ อ้าปากจะงับราชาเห็ด

"รนหาที่ตาย"

ซูโม่ไม่มีทางยอมให้มันได้กินของดีไปหรอก

"ฟิ้ว"

ลูกธนูเหล็กพุ่งเข้าปักตาเจ้าเม่นอย่างแม่นยำ

[ยินดีด้วย "เสิ่นอวี้ฟู" สมาชิกปาร์ตี้ของท่านสังหารเม่นเหล็ก (LV7) ได้รับค่าประสบการณ์ +70]

[เอฟเฟกต์พรสวรรค์ "ความโลภ" ทำงาน ท่านได้รับค่าประสบการณ์สุทธิ: 105 แต้ม]

"สวยงาม"

ซูโม่ชม

เขาเดินไปที่ดงเห็ด มองราชาเห็ดต้นยักษ์ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า

มีเจ้านี่ ก็เท่ากับมีคลังเลือดเคลื่อนที่

"บอส รีบเก็บเถอะค่ะ"

ซาแมนธาทนรอไม่ไหวแล้ว

"อย่าเพิ่ง"

ซูโม่ส่ายหน้า กวาดสายตามองไปรอบๆ ในความมืด

"ของดีขนาดนี้ คุณคิดว่า...จะไม่มีคนเฝ้าเหรอ"

สิ้นเสียงเขา

"โฮก"

เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวดังมาจากเงมืดด้านหลังดงเห็ด

ร่างมหึมาค่อยๆ เดินออกมา

มันคือ...มนุษย์หมี ที่สูงกว่า 4 เมตร กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หัวหมีขนาดใหญ่

ขนสีแดงเข้มทั่วตัวดูน่ากลัว ดวงตาสีแดงฉานกระหายเลือด ในมือลากกระบองหนามยักษ์

[ราชันหมีคลุ้มคลั่ง วอลลิแบร์ (LV12 อีลีต)]

มอนสเตอร์อีลีตเลเวล 12

เลเวลสูงกว่าผู้พิทักษ์โครงกระดูกเมื่อวานตั้ง 2 เลเวล

"เชรด มาอีกแล้วเหรอ"

ซาแมนธาร้องเสียงหลง รีบหลบหลังซูโม่

เสิ่นอวี้ฟูก็กำธนูแน่น หน้าเครียด

แรงกดดันจากราชันหมีตัวนี้ รุนแรงกว่าผู้พิทักษ์โครงกระดูกหลายเท่า

"น่าสนใจ"

แต่บนหน้าซูโม่ กลับไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย กลับยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้น

"เมื่อวานตบวัว วันนี้ตบหมี"

"ดีเลย ขอลองหน่อยสิว่าเกราะใหม่นี่มันกันได้แค่ไหน"

ซูโม่บิดคอ กร๊อบแกร๊บ เดินเข้าหาราชันหมีอย่างท้าทาย

"พวกคุณถอยไป หาจังหวะตอดมันก็พอ"

"โฮก"

ราชันหมีเห็น "เจ้าตัวจิ๋ว" กล้าท้าทายมัน ก็โกรธจัด

มันคำรามลั่น ลากกระบองหนามยักษ์พุ่งเข้าใส่ซูโม่ราวกับรถบรรทุกเบรกแตก

กระบองหนามถูกง้างขึ้นสูง แหวกอากาศเสียงดังหวีดหวิว ฟาดลงมาที่หัวซูโม่เต็มแรง

ฟาดทีเดียว รถสิบล้อคงกลายเป็นเศษเหล็ก