บทที่ 30 พรสวรรค์ระดับ S "จักรพรรดินีเพลิง" ของเฉียงเว่ย การแข่งขันกับซูโม่

ในขณะเดียวกัน

บนเกาะทรัพยากรระดับ 3 ห่างจากเกาะระดับ 5 ไปหลายสิบกิโลเมตร

การต่อสู้อันดุเดือดเลือดพล่านกำลังดำเนินอยู่

"ต้านไว้ แนวหน้าต้านไว้"

"ทีมแพทย์ เร็วเข้า ห้ามเลือดให้หัวหน้าทีม 3 หน่อย ขาเธอโดนฉีกแล้ว"

"พลธนู อย่าหยุด ระดมยิงไปที่ตาของบอส นั่นคือจุดอ่อน"

หญิงสาวร่างสูงเพรียวหุ่นระเบิด สวมเกราะหนังสีแดงเพลิง ถือดาบยาวที่มีเปลวไฟลุกโชน ยืนบัญชาการรบอย่างใจเย็นอยู่แนวหน้าสุด

ภายใต้การบัญชาการของเฉียงเว่ย ผู้เล่นหญิงกว่าสองร้อยคนแม้จะบาดเจ็บกันถ้วนหน้า แต่ก็ยังรักษาระเบียบวินัย ล้อมโจมตีมอนสเตอร์ยักษ์ตรงหน้าอย่างเป็นระบบ

มันคืออสูรร้ายแห่งบึงที่มีเกล็ดสีเขียวทั่วตัว และมีหนวดคล้ายปลาหมึก 8 เส้น...ไฮดราแห่งบึง

[ไฮดราแห่งบึง (LV7 อีลีต)]

มอนสเตอร์อีลีตของเกาะระดับ 3

"ซู่ว"

ไฮดราส่งเสียงร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว หนวดมหึมา 8 เส้นฟาดงวงฟาดงาใส่ฝูงชนอย่างบ้าคลั่ง

ทุกการฟาด ก่อให้เกิดลมคาวเลือด พัดผู้เล่นหญิงหลายคนกระเด็นไปไกล

"พี่เฉียงเว่ย ไม่ไหวแล้ว ไอ้สัตว์นรกนี่โหดเกินไป แนวหน้าจะต้านไม่อยู่แล้วค่ะ"

รองหัวหน้าสาววิ่งมาหาเฉียงเว่ย ตะโกนอย่างร้อนรน

"ตื่นตูมอะไร"

เฉียงเว่ยตวาดเสียงเย็น ใบหน้าสวยเฉี่ยวไร้ซึ่งความกลัว

"ทุกคน ทำตามแผน ล่อมันไปที่กับดัก"

"ค่ะ"

สิ้นเสียงคำสั่ง ขบวนรบของกุหลาบโลหิตก็ค่อยๆ ถอยร่น ล่อเจ้าไฮดราที่กำลังคลุ้มคลั่งให้เดินเข้าสู่เขตกับดักที่วางไว้ทีละก้าว

"จังหวะนี้แหละ ปล่อย"

ทันทีที่ไฮดราเหยียบเข้าสู่เขตกับดัก เฉียงเว่ยก็ฟาดดาบเพลิงในมือลง

"โครม"

พื้นดินยุบตัวลง หลุมยักษ์ปรากฏขึ้นใต้เท้าไฮดรา

ร่างมหึมาเสียสมดุล ร่วงลงไปในหลุมลึกพร้อมเสียงร้องโหยหวน

ก้นหลุม เต็มไปด้วยขวากหนามไม้และเหล็กแหลม

"ฉึก ฉึก"

ร่างยักษ์ของไฮดราถูกเหล็กแหลมนับสิบเสียบทะลุ เลือดสีเขียวพุ่งกระฉูด

"สวยงาม"

"พี่น้อง ตอนนี้แหละ ยิงมัน"

ผู้เล่นหญิงโห่ร้องด้วยความสะใจ ระดมยิงธนูและหอกหินใส่ไฮดราในหลุมไม่ยั้ง

"โฮก"

ไฮดราบาดเจ็บสาหัส พยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากหลุม

แต่เฉียงเว่ยไม่มีทางให้โอกาสมันแน่

เธอสูดหายใจลึก ดวงตาเรียวรีฉายแสงสีแดงอันน่าขนลุก

พรสวรรค์การต่อสู้ระดับ S —— [จักรพรรดินีเพลิง] ทำงาน

ตูม

คลื่นพลังมหาศาลพุ่งขึ้นจากร่างอันงดงามของเธอ

เบื้องหลังเธอ ปรากฏเงาร่างจางๆ ของแม่มดถือเคียวยักษ์

"ตาย...ซะ"

เฉียงเว่ยตะโกนก้อง ร่างพุ่งลงมาจากที่สูงดุจสายฟ้าสีแดง ดาบเพลิงในมือวาดวิถีอันงดงามกลางอากาศ

"ฉึก"

ดาบยาวแทงทะลุดวงตาเดียวขนาดใหญ่ของไฮดราอย่างแม่นยำ

"โฮก..."

ไฮดรากรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย ร่างยักษ์ร่วงกระแทกก้นหลุม สิ้นใจตาย

[ยินดีด้วย พันธมิตรของท่านสังหารไฮดราแห่งบึง (LV7 อีลีต) สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์...]

จบการต่อสู้

เฉียงเว่ยปีนขึ้นมาจากหลุม

เกราะหนังสีแดงเพลิงของเธอเปื้อนเลือดสีเขียวของมอนสเตอร์ ทำให้เธอดูสวยแบบดิบเถื่อนและลึกลับน่าค้นหายิ่งขึ้น

"พี่เฉียงเว่ยสุดยอด"

"หัวหน้าจงเจริญ"

"เราชนะแล้ว เราฆ่ามอนอีลีตเกาะระดับ 3 ได้แล้ว"

ผู้เล่นหญิงกรูเข้ามาล้อมรอบ โห่ร้องด้วยความดีใจที่รอดตาย

สายตาที่พวกเธอมองเฉียงเว่ย เต็มไปด้วยความศรัทธาและคลั่งไคล้

ในโลกวันสิ้นโลกที่โหดร้าย ผู้นำที่เข้มแข็งคือความหวังเดียวในการมีชีวิตรอด

และเฉียงเว่ย คือพระเจ้าในใจพวกเธอ

ในใจพวกเธอ พี่เฉียงเว่ยที่นำพาพวกเธอฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ ไม่ด้อยไปกว่าซูโม่ที่ครองอันดับหนึ่งเลยแม้แต่น้อย

ซูโม่เก่ง เก่งแค่ตัวคนเดียว

แต่พี่เฉียงเว่ย ทำให้ทั้งพันธมิตรแข็งแกร่งขึ้น

"พอแล้ว เลิกตะโกนได้แล้ว"

เฉียงเว่ยโบกมือ "เก็บกวาดสนามรบ รวบรวมวัสดุ แล้วพักผ่อนตรงนี้ครึ่งชั่วโมง"

"รับทราบค่ะ พี่เฉียงเว่ย"

ผู้เล่นหญิงเริ่มทำงานกันอย่างเป็นระบบทันที

เฉียงเว่ยเดินเลี่ยงออกมา หยิบน้ำขวดจากมิติเก็บของขึ้นมากรอกใส่ปาก

[ชื่อ: เฉียงเว่ย]

[พรสวรรค์: จักรพรรดินีเพลิง (ระดับ S)]

[เลเวล: LV7]

[ค่ากายภาพ: 25 (+30)]

[ค่าจิตวิญญาณ: 15]

ดูหน้าต่างสถานะ ค่ากายภาพของเฉียงเว่ยทะลุ 50 แต้มแล้ว ถ้าใช้พรสวรรค์ [จักรพรรดินีเพลิง] พลังของเธอจะยกระดับไปอีกขั้นแน่นอน

เธอมั่นใจมาก ว่าจะสามารถท้าทายอันดับหนึ่งที่อยู่สูงลิบลิ่วคนนั้นได้...

"ซูโม่..."

เฉียงเว่ยเปิดช่องแชตโลก กะจะดูความคืบหน้าของพันธมิตรอื่น

แต่ทันทีที่เปิด คลิปวิดีโอจากผู้เล่นนิรนามที่ถูกดันขึ้นท็อป ก็ทำให้รูม่านตาเธอหดเล็กลงทันที

ชื่อคลิป สั้น กระชับ ได้ใจความ

[เปิดตัวครั้งแรกของโลก โชว์ชุดเกราะระดับมหากาพย์ของขาใหญ่ซูโม่]

เนื้อหาในคลิป คือภาพซูโม่และสองสาวในชุดเกราะกระดูก กำลังไล่ฆ่าตั๊กแตนตำข้าวและหนอนยักษ์ในป่าสีแดงเข้มราวกับสับแตงหั่นผัก

แม้มุมกล้องจะไกลและสั่นไหว

แต่เกราะกระดูกที่เปล่งแสงสีม่วง เต็มไปด้วยสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรงทั้ง 3 ชุดนั้น ชัดเจนจนแทงตา

"สะ...เซตอุปกรณ์ระดับมหากาพย์สีม่วง"

รองหัวหน้าสาวข้างกายเฉียงเว่ยเห็นคลิปเข้า ปากอ้ากว้างจนยัดไข่ไก่ได้

"เขา...เมื่อวานเขาเพิ่งฆ่ามอนอีลีตเวล 10 ไปไม่ใช่เหรอ วันนี้...วันนี้ทำชุดระดับมหากาพย์เสร็จแล้วเหรอ"

"แถม...ตั้ง 3 ชุด"

"มัน...เป็นไปได้ยังไง เขาไปเอาวัสดุหายากขนาดนั้นมาจากไหน"

สมาชิกกุหลาบโลหิตที่กำลังพักผ่อนอยู่รอบๆ ต่างเห็นคลิปนี้กันหมด ทั้งค่ายตกอยู่ในความเงียบงันทันที

ถ้าคลิปฆ่ามอนอีลีตเมื่อวานสร้างความตกตะลึง

คลิปชุดเกราะมหากาพย์วันนี้ ก็เหลือทิ้งไว้เพียง...ความสิ้นหวัง

ช่องว่าง

ช่องว่างที่กว้างราวกับเหวที่ไม่มีวันข้ามไปได้

พวกเธอสองร้อยกว่าคน ทุ่มเทแทบตาย เสียสละพี่น้องไปตั้งหลายคน กว่าจะล้มมอนอีลีตเกาะระดับ 3 ได้ตัวหนึ่ง

ของดีสุดที่ดรอปมา ก็แค่เกราะหนังสีฟ้าคุณภาพดีตัวเดียว

แต่เขา

สามคน จัดการมอนอีลีตเกาะระดับ 5 ได้ชิลๆ

แถมวันต่อมา เปลี่ยนชุดเป็นระดับตำนานสีม่วงยกแก๊ง

จะเอาอะไรไปสู้

เกมนี้ เปลี่ยนชื่อเป็น "ซูโม่และฮาเร็มของเขา" ไปเลยไหม

"พี่เฉียงเว่ย..."

รองหัวหน้ากลืนน้ำลายฝืดคอ เสียงสั่น

"เรา...ยังจะเคลียร์เกาะระดับ 3 ต่อไหมคะ รู้สึก...รู้สึกว่าต่อให้เรากวาดเกาะนี้เกลี้ยง ก็ตามรอยเท้าเขาไม่ทันแล้ว"

ใช่ ต่อให้เอาทรัพยากรทั้งเกาะระดับ 3 มาให้พวกเธอ ก็สร้างชุดเกราะมหากาพย์ไม่ได้สักชุด

เหมือนผู้เล่นเลเวล 1 ตีหุ่นฟางอยู่ในหมู่บ้าน แล้วจู่ๆ เห็นผู้เล่นอีกคนใส่ชุดเทพฟูลออปชันไปโซโล่บอสใหญ่แล้ว

ความรู้สึกไร้ค่าแบบนี้ ทำลายความมั่นใจคนได้ง่ายๆ

เฉียงเว่ยไม่พูดอะไร

เธอจ้องร่างสูงใหญ่ของซูโม่ในคลิปที่สวมเกราะกระดูก ขนาบข้างด้วยสองสาวงามเขม็ง

ผู้ชายคนนี้ ซูโม่...

เมินคำเชิญของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาดูถูกกุหลาบโลหิตจริงๆ หรือว่า...เขาไม่ต้องการพันธมิตรเลยกันแน่

ดวงตาเรียวรีของเธอฉายแววซับซ้อน

มีความตกตะลึง ความไม่ยอมแพ้ ความอิจฉา... แต่ที่มีมากกว่านั้น คือความตื่นเต้นที่ได้เจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ และความปรารถนาที่จะ "พิชิต" ของผู้แข็งแกร่ง

เฉียงเว่ย เป็นดาวเด่นมาตั้งแต่เด็ก

อยากได้อะไรต้องได้

ผู้ชายที่อยากเจอ แค่กระดิกนิ้วก็วิ่งเข้าหาเหมือนสุนัข

แต่ซูโม่คนนี้ กลับมองข้ามเธอ

มันกระตุ้นความหยิ่งทระนงในใจเธออย่างรุนแรง

เนิ่นนาน เฉียงเว่ยค่อยๆ ถอนหายใจยาว ความเย่อหยิ่งของลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียกลับคืนสู่ใบหน้า

เธอปิดช่องแชตโลก มองไปรอบๆ พี่น้องที่กำลังขวัญเสีย น้ำเสียงเย็นชาแต่หนักแน่น

"เป็นอะไรไป กลัวจนหัวหดแล้วหรือไง"

"ก็แค่ชุดเกราะมหากาพย์ มีอะไรน่าตื่นเต้นนักหนา"

"ซูโม่เขามีดีของเขา กุหลาบโลหิตเรา ไม่มีดีของเราหรือไง"

"ตั้งสติกันหน่อย"

"เขาเดินถนนใหญ่ เราเดินสะพานไม้เดี่ยว"

"ฉันเฉียงเว่ยพูดคำไหนคำนั้น เราอาจจะไม่มีวันตามเขาทัน แต่เรา ต้องเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในทะเลแห่งนี้ รองจากเขาให้ได้"

คำพูดของเธอเหมือนยาชูกำลัง ปลุกไฟในใจสมาชิกกุหลาบโลหิตให้ลุกโชนอีกครั้ง

ใช่แล้ว

พวกเธอมีพี่เฉียงเว่ย

มีหัวหน้าที่สวย แกร่ง และไม่ยอมแพ้ใครคนนี้

ต่อให้ตามผู้ชายดุจเทพเจ้าคนนั้นไม่ทัน พวกเธอก็ต้องมีชีวิตที่งดงามในทะเลเฮงซวยนี้ให้ได้

"พี่เฉียงเว่ยจงเจริญ"

"กุหลาบโลหิต ไม่มีวันแพ้"

มองดูพี่น้องที่ฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง

"ซูโม่..."

เฉียงเว่ยเลียริมฝีปากแดงสด นัยน์ตาสวยเฉี่ยวฉายแสงอันตรายแต่เย้ายวน

"นายทำให้ฉันสนใจได้สำเร็จแล้วนะ"

"รอกลับไปโลกจริงเมื่อไหร่ ฉันจะไปดูให้เห็นกับตา ว่านายเป็นคนยังไงกันแน่"

"ถึงตอนนั้น ฉันจะไป 'เยี่ยม' นายถึงที่เลยคอยดู"