บทที่ 28 เกราะกระดูกระดับมหากาพย์ เน็ตไอดอลลั่วเสี่ยวโหรวแอบส่อง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เมื่อแสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องผ่านหน้าต่างลงบนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่

เสิ่นอวี้ฟูค่อยๆ ตื่นขึ้น

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งคว้างกลางพายุคลั่ง ถูกไอ้คนสารเลวบางคนจับพลิกซ้ายพลิกขวาทั้งคืน

ทั้งตัวปวดร้าวระบมไปหมด ไม่มีที่ไหนไม่เจ็บ

โดยเฉพาะขาเรียวยาวที่แสนภาคภูมิใจ ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำเขียวช้ำม่วงแดง "หลักฐานความผิด" ดูไม่ได้เลย

เธอหันมองชายหนุ่มที่ยังหลับสนิทข้างกาย

ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง ยกขาที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรงขึ้นหมายจะถีบเขาให้ตกเตียง

ไอ้คนเลว

ไอ้สัตว์ป่า

ไหนบอกว่ารอบเดียวไง

แล้วนี่อะไร

ตั้งแต่หัวค่ำยันเช้ามืด เธอขอร้องอ้อนวอนไปกี่รอบ เขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอไป

แรงเขาอย่างกับหลุมดำไม่มีวันหมด

โรคจิตเกินไปแล้ว

ไม่ใช่แค่บ้ากามธรรมดาแล้วแบบนี้

ในขณะที่เธอกำลังก่นด่าในใจ ซูโม่ก็ลืมตาขึ้น

ทั้งสองสบตากัน

เห็นท่าทางโกรธจนแก้มป่องแต่ทำอะไรไม่ได้ของเสิ่นอวี้ฟู ซูโม่ก็อดขำไม่ได้

เขายืดแขนยาวเหยียด รวบร่างนุ่มนิ่มของเธอเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง

"เป็นไง เช้าขนาดนี้ก็คึกแล้วเหรอ"

ซูโม่ยิ้มเจ้าเล่ห์

"สงสัย 'บทลงโทษ' เมื่อคืนจะยังเบาไปสินะ"

"นาย...!"

เสิ่นอวี้ฟูเพิ่งจะอ้าปากด่า ริมฝีปากน่ารังเกียจนั่นก็ปิดลงมาอย่างแม่นยำอีกรอบ

เกิดการนัวเนียกันอีกยกใหญ่

จนกระทั่งเสิ่นอวี้ฟูหมดแรงข้าวต้ม ทำได้แค่ส่งเสียงประท้วงเบาหวิวเหมือนลูกแมว ซูโม่ถึงยอมปล่อยเธอไปอย่างพอใจ

ทั้งสองแต่งตัวเสร็จ เดินออกจากบ้านไม้

บนดาดฟ้า ซาแมนธากำลังนำทีมลูกเรือหญิงเช็ดถูอาวุธ

พอเห็นทั้งสองเดินออกมา ซาแมนธาก็รีบปรี่เข้ามาหา

"บอส อรุณสวัสดิ์ค่า เมื่อคืน...พักผ่อนเป็นไงบ้างคะ"

เธอถามอย่างมีความนัย

"ก็งั้นๆ" ซูโม่ปรายตามอง "ทำไม อิจฉาเหรอ"

"แน่นอนสิคะ" ซาแมนธาไม่ปิดบังความคิด

"บอสลำเอียงสุดๆ รักแต่เธอคนเดียว ลืมฉันไปแล้วมั้ง"

พูดจบเธอก็แอ่นอกอวบอัดโชว์

"ไม่ต้องห่วง ของคุณไม่ขาดหรอก"

ซูโม่ตบก้นเธอไปทีหนึ่ง เรียกเสียงครางกระเส่า

ซาแมนธามองสำรวจเสิ่นอวี้ฟูอย่างผู้ชนะ เห็นขอบตาแดงๆ และท่าเดินที่ดูเกร็งๆ ของอีกฝ่าย ก็เบ้ปาก

"ดูท่าสมรภูมิเมื่อคืนจะดุเดือดน่าดูนะคะ"

หน้าเสิ่นอวี้ฟูแดง แว๊บ ขึ้นมาทันที ถลึงตาใส่ซาแมนธาอย่างดุเดือด แล้วสะบัดหน้าหนี ไม่อยากเสวนากับแม่ตัวป่วนนี่

...

ในขณะเดียวกัน

บนเกาะระดับ 1 เล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ ห่างจากเกาะระดับ 5 ไปสิบกว่ากิโลเมตร

เด็กสาวมัดผมทวินเทล สวมชุดกีฬาฟรุ้งฟริ้งสีชมพู กำลังหมอบอยู่หลังโขดหินยักษ์

ในมือถืออุปกรณ์รูปร่างประหลาดคล้ายกล้องส่องทางไกลตาเดียว เล็งตรงไปยังทิศทางของเกาะระดับ 5

ถ้าซูโม่มาเห็น คงต้องตกใจแน่

เพราะเด็กสาวคนนี้ คือ "แฟนคลับสาว" ที่โพสต์รูปและคลิปของเขาลงช่องแชตโลกนั่นเอง

เธอชื่อ ลั่วเสี่ยวโหรว ในโลกจริงเธอเป็นเน็ตไอดอลที่มีคนติดตามหลายล้าน

หน้าตาเธอน่ารักเหมือนหลุดมาจากอนิเมะ ตาโต จมูกนิด ปากหน่อย ผมสีชมพูยาวสลวย น่ารักจนอยากจะหยิกแก้ม

แต่อย่าให้รูปลักษณ์ใสซื่อบริสุทธิ์นี่หลอกเอาได้

เธอปลุกพลังพรสวรรค์สายสอดแนมระดับ S ที่มีเพียงหนึ่งเดียว —— [เนตรพันลี้]

[เนตรอินทรี (ระดับ S)]: ระยะการมองเห็นของท่านจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และสามารถมองทะลุสิ่งกีดขวางและหมอกพลังงานส่วนใหญ่ได้ เพื่อสังเกตการณ์ระยะไกล สามารถมองเห็นข้อมูลพื้นฐานเช่นเลเวลและเลือดของเป้าหมาย และมีโอกาสเล็กน้อยที่จะมองเห็นข้อมูลที่ซ่อนอยู่

ด้วยพรสวรรค์สุดโกงนี้เอง เธอถึงเจอเรือ "โนอาห์" ที่โดดเด่นของซูโม่ได้ตั้งแต่เนิ่นๆ ในช่วงมือใหม่

และเป็นเธอนี่แหละ ที่เอา "ปาฏิหาริย์" ของซูโม่ไปป่าวประกาศในช่องแชตโลกครั้งแล้วครั้งเล่า

"ฮิๆ ไหนดูซิ สามีซูโม่ของฉันวันนี้ทำอะไรบ้างเอ่ย"

ลั่วเสี่ยวโหรวปรับ [เนตรพันลี้] ไปที่เกาะระดับ 5 ภาพบนหน้าจออุปกรณ์ชัดเจนขึ้นทันตา

เธอเห็นฐานทัพแข็งแกร่งที่สร้างจากกำแพงโลหะและหอคอยธนู

เห็นลูกเรือวิ่งวุ่นกันในฐาน

และเห็น...

ซูโม่เดินออกมาจากห้องกัปตันพร้อมกับเทพธิดาแห่งชาติเสิ่นอวี้ฟู

"ว้าว"

ตาของลั่วเสี่ยวโหรวเป็นประกาย

"สมกับเป็นผู้ชายของฉัน เก็บเทพธิดาแห่งชาติเรียบวุธเลย"

เธอตื่นเต้นและบูชาสุดขีด

ในความคิดเธอ ผู้ชายที่ทั้งเก่งทั้งหล่อแบบซูโม่ จะมีผู้หญิงข้างกายสักกี่คนก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ

ผ่าน [เนตรพันลี้] เธอเห็นสีหน้าอายปนโกรธของเสิ่นอวี้ฟู และท่าเดินที่ไม่เป็นธรรมชาติชัดเจน

"จุ๊ๆๆ ดูท่าเมื่อคืน สามีซูโม่ของฉันคงจะ 'ทำงานหนัก' ทั้งคืนอีกแล้วสินะ"

ลั่วเสี่ยวโหรวเลียริมฝีปาก "เมื่อไหร่จะถึงคิวฉันบ้างน้า..."

มองใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างของซูโม่ในจอ หัวใจลั่วเสี่ยวโหรวเต้นรัว

เธอเชื่อมั่นว่า พรสวรรค์สายสอดแนมระดับ S ของเธอ ต้องมีค่ามหาศาลสำหรับซูโม่แน่

ขอแค่หาโอกาสเข้าถึงตัวซูโม่ได้

เธอมั่นใจว่าจะได้เป็น...นายหญิงคนที่สามบนเรือโนอาห์แน่นอน

"หืม เหมือนพวกเขากำลังจะออกเดินทางนะ"

ลั่วเสี่ยวโหรวเห็นซูโม่กำลังแจกอะไรบางอย่างให้ลูกเรือ

เธอปรับโฟกัส [เนตรพันลี้] ให้ซูมสูงสุด

พอเห็นชุดเกราะกระดูกที่เปล่งแสงสีม่วงในมือซูโม่ชัดๆ ปากเล็กๆ ของลั่วเสี่ยวโหรวก็อ้าเป็นรูปตัว "O"

"ซะ...เซตอุปกรณ์ระดับมหากาพย์สีม่วง"

"ขะ...เขาไปเอามาจากไหน"

ลั่วเสี่ยวโหรว ยอดนักสอดแนมระดับ S ช็อกตาตั้งไปเลย

"เชรด นั่นมันอุปกรณ์อะไร แสงสีม่วง ของระดับมหากาพย์เหรอวะ"

ลั่วเสี่ยวโหรวใช้ [เนตรพันลี้] จ้องเกราะกระดูกในมือซูโม่เขม็ง แทบลืมหายใจ

ถึงเธอจะเป็นแค่สายส่อง แต่ก็รู้ดีว่า ตอนนี้อุปกรณ์ระดับสูงสุดในโลกมหาสมุทร คือของสีฟ้าระดับคุณภาพดีที่พวกหัวหน้าพันธมิตรใส่อยู่ไม่กี่ชิ้น

ของสีม่วงระดับมหากาพย์ นั่นมันของในตำนานชัดๆ

แต่ตอนนี้ ซูโม่ไม่เพียงแต่มี แถมยังควักออกมาทีเดียว 3 ชุด

"ผู้ชายคนนี้...ซ่อนความลับไว้เยอะขนาดไหนกันแน่"

ลั่วเสี่ยวโหรวรู้สึกหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

ความบูชาที่เธอมีต่อซูโม่ พุ่งทะลุปรอทไปสู่อีกระดับหนึ่งแล้ว

...

บนฐานทัพหาดทราย เกาะระดับ 5

ซูโม่โยน [ชุดเกราะศึกกระดูก] ที่เพิ่งสร้างเสร็จ 3 ชุด ให้เสิ่นอวี้ฟูและซาแมนธา

"เปลี่ยนซะ"

เขาสั่งสั้นๆ ได้ใจความ

"ว้าว บอสคะ นี่มันอะไร เท่ระเบิดไปเลย"

ซาแมนธารับเกราะกระดูกที่แผ่กลิ่นอายดิบเถื่อนมาถือไว้ ตาเป็นประกายวิบวับ

เกราะชุดนี้สร้างจากการขัดเกลากระดูกของสิ่งมีชีวิตนิรนามขนาดยักษ์ บนเกราะยังมีลวดลายเลือดสีแดงคล้ำหลงเหลืออยู่ เต็มไปด้วยความงามแบบป่าเถื่อนและรุนแรง

"นี่คือของรางวัลเมื่อวาน"

ซูโม่กอธิบายเรียบๆ

"แปลนที่ดรอปจากมอนสเตอร์อีลีตเลเวล 10 ระดับมหากาพย์"

"ระดับมหากาพย์"

เสิ่นอวี้ฟูและซาแมนธาจ้องเกราะในมือ เหมือนกำลังฝันไป

นี่เพิ่งเริ่มเกมได้กี่วัน

พวกเธอจะได้ใส่ของระดับมหากาพย์แล้วเหรอ

ขืนให้พวกผู้เล่นข้างนอกที่แย่งของเขียวระดับยอดเยี่ยมกันแทบตายรู้เข้า มีหวังอิจฉาจนอกแตกตายแน่

"ยืนบื้ออะไรอยู่ รีบไปเปลี่ยนสิ"

ซูโม่เร่งด้วยความรำคาญ

"อ้อๆ ค่ะ"

สองสาวตื่นจากภวังค์ รีบกอดเกราะวิ่งเข้าเรือไป

ไม่นาน เมื่อพวกเธอเดินออกมาอีกครั้ง ลูกเรือทั้งฐานทัพก็อ้าปากค้าง

ถ้าก่อนหน้านี้ในชุดเกราะเหล็ก พวกเธอคือวัลคิรีผู้สง่างาม

ตอนนี้ ในชุดเกราะกระดูก พวกเธอคือ...เทพธิดาแห่งความตาย ที่เดินออกมาจากขุมนรก

หุ่นระเบิดของซาแมนธาถูกห่อหุ้มด้วยเกราะกระดูกหน้าตาหน้ากลัว ไม่ได้ทำให้ดูเทอะทะ แต่กลับเพิ่มความดิบเถื่อนและบ้าคลั่งเข้าไปอีก

กระดูกสีขาวตัดกับผมทองและตาสีฟ้า สร้างแรงกระแทกทางสายตาอย่างรุนแรง

ส่วนเสิ่นอวี้ฟู ใส่ชุดนี้ออกมาในอีกอารมณ์หนึ่ง

บุคลิกเย็นชาของเธอผสมผสานกับกลิ่นอายป่าเถื่อนของเกราะกระดูกได้อย่างลงตัว ทำให้เธอดูเหมือนราชินีผีดิบผู้สูงศักดิ์และเย็นชา จนคนไม่กล้าสบตา

"เป็นไงคะบอส ตอนนี้พวกเราดูโหดไหม"

ซาแมนธาหมุนตัวโชว์ซูโม่ แถมยังลองต่อยลมโชว์ด้วย

พลังที่เพิ่มขึ้นจากชุดเกราะ ทำให้เธอรู้สึกว่าต่อยวัวตายได้ทั้งตัว

"ก็โอเค"

ซูโม่พยักหน้า แล้วหันไปมองเสิ่นอวี้ฟู

"คุณล่ะ รู้สึกยังไง"

เสิ่นอวี้ฟูขยับตัว สัมผัสพลังใหม่ที่ไหลเวียนในกาย พยักหน้า

"แกร่งมาก แต่...หนักไปหน่อย ถ่วงความเร็ว"

"เดี๋ยวก็ชิน"

ซูโม่เองก็เปลี่ยนใส่เกราะกระดูกแล้วเหมือนกัน

ร่างที่กำยำอยู่แล้วของเขา พอใส่เกราะกระดูกเข้าไป ยิ่งดูสูงใหญ่และน่าเกรงขามขึ้นไปอีก

"บอส...หล่อมาก..."

พยาบาลโจวเสี่ยวเสี่ยวและลูกเรือสาวๆ มองซูโม่ตาเยิ้มเป็นรูปหัวใจ

ได้ติดตามผู้ชายแบบนี้ เป็นเกียรติยศสูงสุดในชีวิตพวกเธอแล้ว

"เอาล่ะ เลิกมองได้แล้ว"

ซูโม่ขัดจังหวะความเคลิ้ม

"รวมพล เตรียมออกเดินทาง"

"เป้าหมายวันนี้ คือยึดเกาะนี้ให้เบ็ดเสร็จ"

"รับทราบค่ะ บอส"

ลูกเรือรับคำเสียงดัง ขวัญกำลังใจเต็มเปี่ยม

ซูโม่พาสองสาวที่อาวุธครบมือ เดินเข้าสู่ป่าสีแดงเข้มอันลึกลับอีกครั้ง