บทที่ 11 ลำดับขั้นของเผ่าพันธุ์หญ้าเงินคราม

บทที่ 11 ลำดับขั้นของเผ่าพันธุ์หญ้าเงินคราม

เวลาสามเดือนผ่านไปเพียงชั่วพริบตา

"ท่านพ่อจะไปนานเท่าไรครับ"

ในช่วงเช้ามืด ถังชวนเงยหน้ามองตรงประตูบ้าน ขนตาของเขายังคงมีหยดน้ำค้างเกาะพราว ท่าทางที่ดูว่าง่ายของเขานั้นช่างน่าเอ็นดูจนทำให้หัวใจของผู้ที่มองเห็นอ่อนระทวย

"แม้แต่สัตว์วิญญาณในป่าล่าวิญญาณ ท่านยังเห็นว่าพวกมันอ่อนแอเกินไป แต่ป่าซิงโต้วนั้นอันตรายมากนะรับ..."

"ไม่ต้องกังวลไป"

"เสี่ยวชวน พ่อของเจ้าเขารู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่"

ถังเฮ่าตบถุงหนังที่ข้างเอวเบาๆ แววตาของเขาฉายแววอ่อนโยน "อย่างเร็วข้าจะกลับมาภายในไม่กี่เดือน อย่างช้าก็ไม่เกินครึ่งปี"

"เรื่องการเป็นนักเรียนทุน ปู่แจ็คจะเป็นคนจัดการให้เอง"

"ดูแลตัวเองให้ดีเมื่ออยู่ในโรงเรียน ตั้งใจฝึกฝนพลังวิญญาณ และทำบททดสอบของเทพแห่งอาหารให้สำเร็จ"

"เสี่ยวซาน..."

เขากำลังมองไปยังถังซานที่กำลังจัดสัมภาระอยู่อย่างเงียบเชียบทางด้านข้าง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งครัดขึ้นเล็กน้อย "เมื่อถึงเมืองนั่วติงแล้ว จงดูแลพี่ชายของเจ้าให้ดี"

"ฟังคำข้าให้ดี!"

"ในช่วงที่ข้าไม่อยู่ นอกจากค่าอาหารและเครื่องดื่มพื้นฐานแล้ว เงินทั้งหมดที่เจ้าหาได้จากการเป็นช่างตีเหล็ก ให้นำไปซื้อวัตถุดิบทำอาหารให้พี่ชายของเจ้าทั้งหมด"

"และอีกเรื่องหนึ่ง!"

"จงปกป้องพี่ชายของเจ้า อย่าให้ใครในโรงเรียนมารังแกเขาได้ หากเสี่ยวชวนได้รับความลำบากแม้เพียงนิด ข้าจะกลับมาเอาความกับเจ้า!"

"ครับท่านพ่อ"

ถังซานซึ่งกำลังถือเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่พับเรียบร้อยแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น เขาคุ้นชินกับการที่ท่านพ่อให้ความสำคัญกับพี่ชายเป็นพิเศษมานานแล้ว

ถังเฮ่าลูบศีรษะของถังชวนอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าสู่ม่านหมอกยามเช้า ร่างของเขาหายลับไปใต้ต้นไม้คดเคี้ยวที่ทางเข้าหมู่บ้านในเวลาไม่นาน

ถังซานมองตามไปทางนั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งถังชวนดึงแขนเสื้อของเขา "เสี่ยวซาน เลิกยืนเหม่อได้แล้ว"

"ท่านปู่แจ็คบอกว่าพวกเราต้องออกเดินทางไปเมืองนั่วติงกันวันนี้"

หลังจากนั้นไม่นาน

ปู่แจ็คจูงลามาหยุดที่หน้าโรงตีเหล็ก พร้อมกับเรียกสองพี่น้องถังชวนและถังซานให้เตรียมตัวมุ่งหน้าสู่เมืองนั่วติง

ถังซานเข็นรถลากที่ถังเฮ่าตีขึ้นจากหลังบ้านออกมา บนรถมีเครื่องมือเหล็ก หม้อ กระทะ จานชาม และของใช้อื่นๆ วางซ้อนกันอยู่ พร้อมด้วยชุดเครื่องนอนใหม่สองชุด ซึ่งทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ถังเฮ่าเตรียมไว้ให้พวกเขาในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา

และที่ขาดไม่ได้คือ เนื้อแห้งถุงใหญ่หลายถุง

เนื้อเหล่านั้นทำจากส่วนที่นุ่มที่สุด ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ให้ถังชวนโดยเฉพาะ

"เสี่ยวชวน เสี่ยวซาน!"

"มาช่วยปู่ผูกลาเข้ากับรถลากหน่อย แล้วพวกเราจะได้ออกเดินทางกัน!"

ปู่แจ็คพิงไม้เท้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง "เมืองนั่วติงเป็นเมืองที่ยอดเยี่ยมที่สุดในรัศมีร้อยลี้! นับจากนี้ไป พวกเจ้าพี่น้องจะได้กลายเป็นชาวเมืองกันแล้ว!"

ถังชวนช่วยพยุงปู่แจ็คขึ้นไปบนรถไม้

ส่วนถังซานรับสายบังเหียนมาผูกเข้ากับรถ และนั่งลงที่ด้านหน้าเพื่อขับรถไปอย่างเงียบๆ

ล้อรถส่งเสียงดังไปตามถนนในชนบท เสียงเอี๊ยดอ๊าดผสมผสานกับเสียงจักจั่นในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงที่ร้องระงม ในขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าสู่เมืองนั่วติง

ในระหว่างการเดินทาง

ถังซานไม่ลืมที่จะเรียกวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามออกมาและเปิดใช้งานทักษะวิญญาณที่หนึ่ง พลังชีวิตไร้สิ้นสุด หญ้าเงินครามเลื้อยลงจากฝ่ามือสู่พื้นดิน เมล็ดพันธุ์ร่วงหล่นจากง่ามนิ้วลงสู่ผืนดิน

เมื่อเมล็ดหญ้าตกลงสู่พื้น

ภายใต้ผลของทักษะวิญญาณที่หนึ่ง พวกมันแทงยอดทะลุดินออกมาอย่างรวดเร็ว ผลิใบใหม่ที่ส่องประกายแสงสีเงินอ่อนๆ

ถังซานสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงที่ใกล้ชิดระหว่างหญ้าเงินครามที่เขาปลูกกับตัวเขาเองอย่างชัดเจน

ราวกับว่าต้นหญ้าเหล่านั้นได้กลายเป็นดวงตาของเขา เขาได้ยินเสียงลมพัดผ่านทุ่งรวงข้าวแว่วมา และสัมผัสได้ถึงความชุ่มชื้นที่ไหลเวียนอยู่ในดิน

ยิ่งเขาหว่านเมล็ดพันธุ์หญ้าเงินครามไประหว่างทางมากเท่าไร ขอบเขตการรับรู้ของเขาก็ยิ่งกว้างไกลขึ้น และพลังชีวิตภายในวิญญาณยุทธ์ก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น หญ้าเงินครามดูเหมือนจะส่งความรู้สึกขอบคุณมาให้เขา แสงสีเงินบนใบของพวกมันจึงส่องสว่างนวลตามากขึ้นเรื่อยๆ

"พี่ใหญ่พูดถูกจริงๆ ด้วย!"

ถังซานมองไปที่ดงหญ้าเงินครามที่ทอดยาวไปตามริมทางด้วยความเลื่อมใส "หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เพียงไม่กี่ปี วิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามของข้าอาจจะเลื่อนระดับเป็น บารอนหญ้าเงินคราม ก็เป็นได้..."

ตามที่พี่ชายของเขา ถังชวน ได้ยินมาจากเทพแห่งอาหาร

เผ่าพันธุ์หญ้าเงินครามแบ่งออกเป็น 8 ลำดับขั้น ได้แก่ จักรพรรดิหญ้าเงินคราม ราชาหญ้าเงินคราม แกรนด์ดุ๊กหญ้าเงินคราม มาร์ควิสหญ้าเงินคราม เคานต์หญ้าเงินคราม ไวเคานต์หญ้าเงินคราม บารอนหญ้าเงินคราม และสามัญชนหญ้าเงินคราม

สามัญชนหญ้าเงินคราม หมายถึงหญ้าเงินครามที่ธรรมดาสามัญที่สุด

ด้วยการพัฒนาสามัญชนและผู้ติดตามอย่างต่อเนื่อง วิญญาณยุทธ์ของเขาจะเลื่อนระดับขึ้นไปทีละขั้น จนกระทั่งเติบโตเป็นวิญญาณยุทธ์สายพืชระดับสูงสุด นั่นคือจักรพรรดิหญ้าเงินครามในที่สุด

ถังซานเชื่อคำพูดของพี่ชายอย่างสนิทใจ

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ได้รับวงแหวนวิญญาณวงแรกมา และผ่านการหว่านเมล็ดพันธุ์หญ้าเงินครามอย่างต่อเนื่อง วิญญาณยุทธ์ของเขาก็กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาจริงๆ

สิ่งนี้ทำให้เขาเชื่อมั่นในคำอธิบายของถังชวนมากยิ่งขึ้น

ระยะทางจากหมู่บ้านวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ไปถึงเมืองนั่วติงนั้นไม่ไกลนัก

ทั้งสามคนนั่งรถลามาได้ไม่นาน ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้นสูง พวกเขาก็สามารถมองเห็นกำแพงเมืองอิฐสีน้ำเงินของเมืองนั่วติงได้แล้ว

ผู้คนหลั่งไหลเข้าออกอยู่ใต้ประตูเมือง

พ่อค้าหาบเร่ขายผัก พ่อค้าขับรถม้า หญิงสาวจูงมือเด็กน้อย... บรรยากาศช่างคึกคักเสียจนถังซานต้องมองด้วยความตื่นตาตื่นใจ

หลังจากผ่านการตรวจสอบเช่นเดียวกับคนอื่นๆ พวกเขาก็เข้าสู่เมืองนั่วติง

ปู่แจ็คพาพวกเขาไปยังตรอกเล็กๆ ทางทิศตะวันตกของเมือง และเคาะประตูบ้านดินหลังเตี้ยหลังหนึ่ง "นี่คือบ้านที่ถังเฮ่าหาไว้ให้พวกเจ้า มันเหมาะมากสำหรับให้เสี่ยวซานพักอาศัย อยู่ใกล้โรงเรียน และสะดวกสำหรับพวกเจ้าพี่น้องที่จะมาพบกันบ่อยๆ"

บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่นัก มีเพียงห้องหลักและลานบ้านเล็กๆ

ถังซานวางสัมภาระลงและเริ่มทำความสะอาดทันที เขาขัดถูทุกอย่างทั้งข้างในและข้างนอกจนสะอาดเอี่ยม อีกทั้งยังจัดตั้งเตาย่างแบบง่ายๆ ไว้ที่ลานบ้านด้วย

เขาวางแผนว่าจะไปทำงานที่โรงตีเหล็กในตอนกลางวัน และกลับมาในช่วงเย็นเพื่อช่วยพี่ชายเตรียมวัตถุดิบ

ถังชวนนั่งลงที่ริมหน้าต่างและเปิดภาพวาดประกอบวัตถุดิบในจิตใจออกมา

ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ถังเฮ่าได้หาวัตถุดิบจากสัตว์วิญญาณมาให้เขาไม่น้อย คู่มือนั้นส่องสว่างขึ้นมามากกว่า 80 หน้าแล้ว และอายุของวงแหวนวิญญาณวงแรกของเขาก็เพิ่มขึ้นจาก 2,500 ปี เป็น 6,800 ปี

วงแหวนวิญญาณสีม่วงอ่อนในตอนแรก บัดนี้กลายเป็นสีม่วงเข้ม

เขากรีดนิ้วพลิกหน้าคู่มือพลางใช้ความคิด ในโรงอาหารของโรงเรียนต้องมีวัตถุดิบธรรมดาอยู่มากมายแน่ๆ และบริเวณชายป่าล่าวิญญาณอาจจะยังมีสัตว์วิญญาณสายพืชที่มีอายุปีน้อยๆ อยู่ ซึ่งเหมาะสำหรับการสะสมในส่วนพื้นฐานของคู่มือให้ครบถ้วน

นอกจากนี้

สำหรับวัตถุดิบชนิดเดียวกัน นอกเหนือจากการเพิ่มอายุวงแหวนวิญญาณครั้งใหญ่ที่สุดในการกินและบันทึกครั้งแรกแล้ว มันยังสามารถนำมาประกอบเป็นอาหารเลิศรสผ่านวิธีการทำอาหารที่แตกต่างกัน ซึ่งสามารถเพิ่มอายุวงแหวนวิญญาณได้เช่นกัน

ทว่าการเพิ่มขึ้นนั้นจะน้อยกว่าการบันทึกครั้งแรกอยู่มาก

ในวันต่อๆ มา ถังซานตื่นขึ้นพร้อมกับเสียงไก่ขันในทุกเช้า

เขาหางานทำที่โรงตีเหล็กในเมือง แม้ว่าอายุจะยังน้อย แต่เจ้าของร้านก็ประทับใจในทักษะอันเชี่ยวชาญของเขา จึงยอมรับเขาไว้เป็นผู้ช่วย โดยจ่ายค่าตอบแทนให้วันละ 10 เหรียญทองแดง

ในตอนเย็น เขามักจะนำเงินทั้งหมดที่หาได้ในวันนั้นมามอบให้ถังชวน

"พี่ใหญ่ พรุ่งนี้ท่านต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียนแล้ว ท่านจำเป็นต้องใช้เงินมากกว่าข้า"

ถังชวนรับถุงเงินมาแต่เทคืนให้ครึ่งหนึ่ง "งานตีเหล็กเป็นงานที่เหนื่อยเหมือนกันนะ เก็บไว้ซื้อเนื้อกินบ้างเถอะ ไม่อย่างนั้นร่างกายเจ้าจะรับไม่ไหว"

ทั้งสองคนเกี่ยงกันไปมาอยู่พักหนึ่ง

ในที่สุดถังซานก็สู้พี่ชายไม่ได้ จึงเก็บไว้เพียง 3 เหรียญทองแดงเพื่อซื้อหมั่นโถว

เขาคิดในใจว่า วงแหวนวิญญาณของพี่ชายจำเป็นต้องซื้อวัตถุดิบเพิ่มเพื่อเพิ่มอายุปี ดังนั้นเงินจำนวนนี้ต้องเก็บไว้เพื่อซื้อวัตถุดิบให้พี่ชาย

ในวันเข้าเรียน

ทันทีที่แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า ถังซานช่วยถังชวนจัดเตรียมชุดฝึกยุทธ์สีดำ

เสื้อผ้านั้นดูจะใหญ่ไปเล็กน้อย ถังซานจึงตั้งใจใช้เข็มและด้ายเย็บเก็บชายแขนเสื้อและขากางเกงเพื่อให้พอดีตัว เมื่อมองดูถังชวนที่สวมชุดนั้นแล้วเขาก็เอ่ยขึ้นว่า "พี่ใหญ่ แบบนี้จะได้ไม่ดูเกะกะครับ..."

"ลำบากเจ้าแล้วเสี่ยวซาน"

ถังชวนยิ้มและตบมือเขาเบาๆ "ไปกันเถอะ ไปดูโรงเรียนนั่วติงพร้อมกัน"

ปู่แจ็คตั้งใจสวมชุดยาวผ้าสีน้ำเงินซึ่งเขามักจะใส่เฉพาะในช่วงเทศกาลปีใหม่เท่านั้น และนำทางสองพี่น้องมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนนั่วติง

โรงเรียนนั่วติงดูโอ่อ่าสง่างามไม่น้อย

ประตูโค้งขนาดใหญ่สร้างขึ้นจากหินเนื้อแข็ง มีประตูเหล็กซี่กรงสีดำสองบานอยู่ด้านล่าง ถังซานมองปราดเดียวก็รู้ว่าพวกมันถูกตีขึ้นจากเหล็กกล้าคุณภาพเยี่ยม