ตอนที่42 แค่หมารับใช้ยังกล้าขู่ฉันอีก
ตอนที่42 แค่หมารับใช้ยังกล้าขู่ฉันอีก
“รนหาที่ตาย!” หัวหน้าการ์ดถลึงตาใส่ พลางยื่นมือคว้าคอเสื้อของ เจียงเฉิน
ไอ้คนจีนกระจอกกล้าก่อเรื่องในบาร์อเมริกางั้นเหรอ?
มันชัดๆ ว่าหาเรื่องใส่ตัว!
กร๊อบ!!
เสี้ยววินาทีถัดมาเสียงกระดูกหักดังลั่นจากข้อมือของการ์ดคนนั้น
เจียงเฉิน คว้าหมับเข้าที่มือ ก่อนบิดกลับอย่างแรง แขนทั้งแขนถูกหักงอไปคนละทิศ ราวกับถูกพับครึ่งในพริบตา!
“อ๊ากกกก!!”
การ์ดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเบิกโพลง มองกระดูกที่แทงทะลุเนื้อออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ
“เล่นมัน! ซัดให้หมอบไปเลย!” ทันทีที่คำสั่งดังขึ้น
การ์ดทั้งหมดกรูกันเข้าใส่พร้อมช็อตไฟฟ้าในมือพุ่งแทงเข้าใส่ร่างเจียงเฉิน
“ไสหัวไป!” เจียงเฉินถีบเท้ากระโดดลอยตัวสูงเกือบสองเมตรก่อนเหวี่ยงขาออกไปกลางอากาศ
ตึง! ตึง! ตึง!
ร่างของการ์ดนับสิบรวมถึงพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ถูกเตะกระเด็นปลิวออกไปหลายเมตรราวกับถูกกวาดทิ้งเหมือนเศษขยะ
โครมมม!!
เสียงร่างคนกระแทกโต๊ะเก้าอี้แตกกระจาย ทำลายบรรยากาศครึกครื้นในบาร์จนสิ้น
แขกที่นั่งอยู่โดยรอบแตกตื่นทันที
บางคนลุกขึ้นมามุงดู แต่ส่วนใหญ่รีบวิ่งหนีออกไปนอกบาร์ เพราะพวกเขาเห็นชัดเจนถึงความน่ากลัวของเพียงแค่การเตะครั้งเดียว
“ใครกัน กล้าก่อเรื่องในเขตของฉัน!”
ทันใดนั้น เสียงหญิงสาวอันทรงอำนาจก็ดังมาจากด้านใน
หญิงชุดแดงก้าวออกมาอย่างสง่างาม รายล้อมด้วยบอดี้การ์ดในชุดสีดำหลายคน
เธอมีเส้นผมสีแดงเพลิงดวงตาเย็นเยียบและโหดเหี้ยมจับจ้องไปที่เจียงเฉินอย่างอาฆาต
กลิ่นอายของบอดี้การ์ดกลุ่มนี้แตกต่างจากพวกก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง ทั้งร่างแผ่แรงกดดันและเจตนาสังหารอย่างชัดเจน
ในฐานะหน่วยอารักขาภายในบาร์ พวกเขามีหน้าที่จัดการสถานการณ์ร้ายแรง และทุกคนล้วนเป็นสมาชิกของ อินฮิวแมน
“คนที่ไม่เกี่ยวข้อง รีบออกไป! คืนนี้ทางร้านเลี้ยงเอง!” เพียงคำประกาศนั้นแขกที่ยังอยู่ต่างรีบสลายตัวไม่มีใครกล้ารั้งแม้แต่วินาทีเดียว
หญิงผมแดงผู้นี้คือผู้ดูแลที่เมดูซาจัดวางไว้เนื่องจากอำนาจของอินฮิวแมนแข็งแกร่งในย่านนี้แทบไม่มีใครกล้าแตะต้อง
“ทำร้ายคนของฉัน นายต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”
“ปากกล้าไม่เบาเป็นแค่หมารับใช้ของเมดูซายังกล้าขู่ฉันอีก”
สีหน้าเจียงเฉินนิ่งลึกดุจผืนน้ำไร้ระลอก
ในใจเขาแค่นหัวเราะ แบล็คโบลต์นะ แบล็คโบลต์
เมื่อหาเขาไม่พบ ก็ขอระบายกับคนของภรรยาเขาก่อนแล้วกัน
“บัดซบ!” หญิงผมแดงสบถอย่างเดือดดาล แต่แล้วก็ชะงักไปชั่วขณะ
เดี๋ยวนะเขารู้ชื่อเมดูซาได้อย่างไร?
ความสงสัยแล่นวาบผ่านแววตา คิ้วของเธอขมวดแน่น
ขณะเดียวกัน บอดี้การ์ดทั้งหมดเปลี่ยนท่าทีทันทีสายตาที่มองเจียงเฉินไม่เหลือความประมาทมีเพียงความระแวดระวัง
พวกเขาตระหนักดีว่า ชายตรงหน้าไม่ธรรมดาไม่เพียงรู้จักเมดูซาแต่ยังดูเหมือนรู้ว่าบาร์แห่งนี้เป็นทรัพย์สินของอินฮิวแมน
นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่เกี่ยวพันถึงความปลอดภัยของทั้งเผ่าพันธุ์
“นายรู้ชื่อราชินีได้ยังไง? นายเป็นใคร?”
“ฉันน่ะเหรอ… ก็เป็นบรรพบุรุษของพวกนายไง” เจียงเฉิน ตอบอย่างไม่แยแส
“สามหาว! จับตัวมันไป! เค้นความจริงให้หมด!” [แอด:ให้สี่หาวเลย]
ทันทีที่หญิงตัวแทนของเมดูซาพูดจบบอดี้การ์ดอินฮิวแมนหลายคนก็พุ่งเข้าใส่เจียงเฉิน
มีดสั้นเย็นเยียบถูกชักออกมาเงาร่างเคลื่อนไหววูบไหวดั่งภูตผีพุ่งแทงตรงเข้าหาเป้าหมาย
ฟิ้ววว!!
ในชั่วพริบตาร่างของเจียงเฉินก็แปรเปลี่ยนดุจสายฟ้าพุ่งสวนเข้าหาคนแรกอย่างรวดเร็วคว้าขวดเหล้าในมือฟาดลงบนศีรษะอีกฝ่าย
เพล้ง!!
ขวดแก้วแตกกระจายแรงกระแทกมหาศาลกดทับลงมาราวภูผาถล่มกระแทกคู่ต่อสู้จนทรุดคุกเข่ากับพื้นทันที
เจียงเฉินคว้าคอของชายคนนั้นยกขึ้นราวกับซากไร้ค่าแล้วเหวี่ยงใส่กลุ่มอินฮิวแมนที่กำลังบุกเข้ามา
ครืนนน!!
เสียงระเบิดดังก้อง บาร์ทั้งแห่งสั่นสะเทือน
ร่างหลายร่างปลิวกระเด็นราวถูกแรงอัดของกระสุนปืนใหญ่ ซัดทะลุกำแพง กระดูกแตกหักทั่วร่าง
หลังจัดการทุกคนจนสิ้นเจียงเฉินก็ค่อยๆ เดินตรงไปยังหญิงตัวแทนของเมดูซา
“นาย…!!”
เมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นยะเยือกของเขา เธอก็ถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก
“ถึงตาเธอแล้ว” เจียงเฉินกระชากหัวเธอกดร่างลงกับพื้นก่อนยกมือขึ้นตบอย่างไม่ปรานี
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
“มะ…ไม่…”
“ได้โปรด…หยุดเถอะ…”
เพียะ! เพียะ!
เสียงกรีดร้องดังระงมหลังฝ่ามือกระหน่ำไม่ยั้ง
ใบหน้าที่ผ่านการศัลยกรรมอย่างประณีตก็บวมเป่งผิดรูปกลายเป็นสภาพน่าขัน
แม้แต่สารเติมเต็มยังไหลซึมออกมาให้เห็น
“ก…แก…ต้อง…ตาย…! อินฮิวแมนไม่มีวันปล่อยแกไป!”
เธอกุมใบหน้าบวมช้ำ พูดตะกุกตะกักด้วยความแค้น
“ดี ฉันจะให้โอกาสเธอกลับไปบอกเจ้านาย” เจียงเฉิน มองลงอย่างเย็นชา
“บอกเมดูซาว่าคนของอินฮิวแมนกลุ่มนี้ฉันจะเก็บไว้ก่อน”
“ถ้าไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ก็ให้เธอมาพบฉันด้วยตัวเอง”