บทที่ 37 - ความสยดสยองที่แท้จริง ท่านเอิร์ลปรากฏตัว

บทที่ 37 - ความสยดสยองที่แท้จริง ท่านเอิร์ลปรากฏตัว

เมื่อกรงเหล็กถูกเปิดออก

เจียงเหอปิน เฉินข่าย และคนอื่นๆ ก็รีบแย่งกันวิ่งหนีตายออกมาทันที

ซ่งไห่ถังปรายตามองกลุ่มคนที่ยังขวัญหนีดีฝ่อก่อนจะพูดสั่งการ "ช่วยต้านพวกมันไว้ให้ฉันหน่อย ฉันจะไปปล่อยอีกปาร์ตี้ออกมา"

ในเวลานี้

กำแพงเพลิงได้มอดดับลงไปแล้ว

ฝูงสิ่งลี้ลับต่างพากันส่งเสียงคำรามและพุ่งทะยานเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

พอเห็นแบบนั้น เจียงเหอปินก็ถึงกับเข่าอ่อนยวบและเตรียมจะหันหลังวิ่งหนีทันที

แต่เฉินข่ายที่ยืนอยู่ข้างๆ คว้าคอเสื้อของไอ้ขยะนี่เอาไว้ได้ทัน ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนหน้ามันฉาดใหญ่

เพียะ

เสียงตบหน้าดังก้องไปทั่ว

เล่นเอาเจียงเหอปินถึงกับหน้าหันและมึนตึ้บไปเลย

"เจียงเหอปิน แหกตาดูรอบๆ ตัวนายสิ นายคิดว่าจะหนีไปไหนพ้น"

เฉินข่ายตะคอกถามเสียงกร้าว "ตกลงนายอยากรอดตายไหมวะ"

เจียงเหอปินพยักหน้าหงึกหงักตามสัญชาตญาณ "อยากสิ"

"ถ้าอยากรอดก็ฟังคำสั่งของซ่งไห่ถัง พวกเราต้องร่วมมือกันถึงจะมีโอกาสฝ่าวงล้อมออกไปได้ เข้าใจไหม"

พูดจบ เฉินข่ายก็ปล่อยมือจากคอเสื้อของเจียงเหอปินแล้วกำหมัดแน่น

เพราะพวกสิ่งลี้ลับบุกเข้ามาถึงตัวแล้ว

หมัดของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะเปล่งประกายเงางามราวกับโลหะ

นี่คือความสามารถจากสายเลือดของเฉินข่าย การกลายร่างเป็นเหล็กกล้า

แต่ด้วยความที่เขายังเป็นแค่ผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดหน้าใหม่ สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็มีแค่การเปลี่ยนหมัดให้กลายเป็นเหล็กเท่านั้น

"ลุยเลยพวกเรา"

เฉินข่ายคำรามลั่นก่อนจะเป็นคนแรกที่พุ่งทะยานเข้าปะทะกับฝูงสิ่งลี้ลับ

เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนลังเลอยู่แค่อึดใจเดียว ก่อนจะงัดพลังพิเศษของตัวเองออกมาแล้วพุ่งตามเฉินข่ายไปติดๆ

เมื่อกี้พวกเขาได้ยินที่เฉินข่ายตะคอกใส่เจียงเหอปินชัดเจน และรู้ว่าเฉินข่ายพูดถูก ในสถานการณ์แบบนี้มีแต่ต้องร่วมมือกับซ่งไห่ถังเท่านั้นถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต

ส่วนไอ้ขยะเจียงเหอปินน่ะเหรอ...

หมอนั่นยืนเหม่ออยู่กับที่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจขั้นเด็ดขาด

"แม่งเอ๊ย ไอ้พวกสัตว์ประหลาดเวรตะไล ฉันจะสู้ตายกับพวกแก"

เจียงเหอปินแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นและปลดปล่อยพลังของตัวเองออกมา

จ้าวเจิงที่ซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ในมุมมืด เมื่อเห็นภาพนั้น สีหน้าของเขาก็ดูผ่อนคลายลงบ้าง

ถ้าเมื่อกี้เจียงเหอปินเลือกที่จะทิ้งเพื่อนแล้ววิ่งหนีเอาตัวรอดล่ะก็ เขาคงพุ่งออกไปตบกบาลมันให้ตายคามือไปแล้ว

ถือว่าใช้ได้

ไอ้เด็กนี่ก็ยังพอมีดีอยู่บ้าง

แต่แล้วจู่ๆ สีหน้าของจ้าวเจิงก็เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ

เพราะภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าของเจียงเหอปินที่บิดเบี้ยวผิดรูป ปากของเขาเริ่มยื่นยาวออกมาพร้อมกับเขี้ยวแหลมคม ขนตามร่างกายก็งอกยาวขึ้นอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า...

แคว่ก

เสื้อผ้าบนตัวของเจียงเหอปินฉีกขาดกระจุย

นั่นเป็นเพราะร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นอีกเท่าตัว

เพียงชั่วอึดใจเดียว ไอ้หมอนี่ก็กลายร่างจากคนปกติเป็นมนุษย์หมาป่าไปซะแล้ว

แม่เจ้าโว้ย

ที่แท้หมอนี่ก็มีสายเลือดมนุษย์หมาป่านี่เอง

แปลงร่างได้ขนาดนี้ มิน่าล่ะถึงได้เป็นหัวหน้าปาร์ตี้ของคนทั้งสี่ได้

ถ้ามองแค่รูปลักษณ์ภายนอก สภาพของเจียงเหอปินในตอนนี้ดูดุร้ายและน่าเกรงขามสุดๆ เผลอๆ จะดูน่ากลัวกว่าพวกสิ่งลี้ลับซะอีก

แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวเจิงสงสัยก็คือ ในเมื่อไอ้เด็กนี่มีพลังระดับนี้ ทำไมตอนอยู่ในกรงถึงไม่ยอมใช้ล่ะ

หรือว่าในกรงนั่นมีอะไรบางอย่างที่สะกดพลังของพวกเขาเอาไว้

...

ในเวลานี้

เฉินข่ายและพรรคพวกอีกสามคนกำลังต่อสู้พัวพันกับฝูงสิ่งลี้ลับอย่างดุเดือด

พวกเขาล้วนเป็นผู้ก้าวข้ามขีดจำกัด ถึงแม้จะยังเป็นแค่หน้าใหม่ แต่พละกำลังและฝีมือก็เหนือกว่าพวกสิ่งลี้ลับอยู่มาก

คนที่สู้ได้บ้าระห่ำที่สุดก็คือเจียงเหอปินในร่างมนุษย์หมาป่า

กรงเล็บแหลมคมของเขาคืออาวุธชั้นยอดที่สามารถฉีกกระชากเนื้อหนังของพวกสิ่งลี้ลับได้อย่างง่ายดาย

แต่ปัญหาคือจำนวนของสิ่งลี้ลับมันเยอะเกินไป

แถมหลังจากกลายร่างแล้ว สัตว์ประหลาดพวกนี้ก็เหมือนจะสูญเสียความรู้สึกหวาดกลัวไปจนหมดสิ้น พวกมันแต่ละตัวพุ่งเข้าใส่แบบไม่คิดชีวิต

เพียงไม่นานทั้งสี่คนก็ถูกฝูงสิ่งลี้ลับล้อมกรอบและตกอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด

โชคดีที่พวกเขาช่วยซื้อเวลาให้ซ่งไห่ถังได้สำเร็จ ทำให้หญิงสาวสามารถเปิดกรงเหล็กอีกใบและปล่อยคนทั้งสี่ออกมาได้

ทั้งสี่คนนี้เป็นผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดจากประเทศอินเดีย

ดูเหมือนพวกเขาจะรู้ตัวว่านี่คือช่วงเวลาความเป็นความตาย หลังจากกล่าวขอบคุณซ่งไห่ถังแล้ว พวกเขาก็รีบกระโจนเข้าร่วมวงต่อสู้ทันที

ต้องยอมรับเลยว่าประเทศอินเดียนี่เป็นดินแดนแห่งความมหัศจรรย์จริงๆ

คนประเทศนี้แต่ละคนล้วนมีวิชาแปลกๆ ติดตัวกันทั้งนั้น

อย่างเช่นสี่คนนี้ จู่ๆ ก็งัดท่าไม้ตายผสานร่างสุดพิสดารออกมา ซัดพวกสิ่งลี้ลับจนล้มกลิ้งเป็นหน้ากลองไปหลายตัว...

เมื่อได้ผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดจากประเทศอินเดียสี่คนมาเสริมทัพ บวกกับพลังจากผลเพลิงของซ่งไห่ถัง แรงกดดันที่ทุกคนแบกรับอยู่ก็เบาบางลงไปเยอะ

การเผชิญหน้ากับฝูงสิ่งลี้ลับที่แห่กันมามืดฟ้ามัวดิน ผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดหน้าใหม่ทั้งเก้าคนกลับสามารถยืนหยัดต่อสู้และรับมือกับพวกมันได้อย่างสูสี

คนที่ทำดาเมจได้รุนแรงที่สุดก็ต้องยกให้ซ่งไห่ถัง

ดูเหมือนพลังเพลิงของหญิงสาวจะสร้างความเสียหายให้กับพวกสิ่งลี้ลับได้เป็นพิเศษ ลำพังแค่เธอคนเดียวก็สามารถต้านทานศัตรูได้เกือบครึ่งแล้ว

และจำนวนสิ่งลี้ลับที่ตายด้วยน้ำมือของซ่งไห่ถังก็มีเยอะที่สุดเช่นกัน

งานนี้พูดได้คำเดียวเลยว่า

ผลปีศาจสายธรรมชาตินั้น

ช่างทรงพลังจริงๆ

จ้าวเจิงถึงกับคิดในใจว่า ต่อให้เขาไม่ต้องออกโรงช่วย คนทั้งเก้าคนนี้ก็อาจจะสามารถฝ่าฟันอุปสรรคและรอดชีวิตไปได้ด้วยตัวเองก็เป็นได้...

แต่แล้วจังหวะนั้นเอง

เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

"โฮก"

เสียงคำรามกึกก้องและน่าสะพรึงกลัวดังกังวานมาจากใจกลางเมือง

เสียงนี้มีพลังทะลุทะลวงสูงมาก คล้ายกับเสียงคำรามของราชสีห์ แม้ต้นเสียงจะอยู่ไกลออกไป แต่ทุกคนกลับรู้สึกเหมือนเสียงนั้นพุ่งตรงเข้ามาสั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณจนหัวใจแทบหยุดเต้น

พวกสิ่งลี้ลับทั้งหมดราวกับได้รับสัญญาณบางอย่าง พวกมันหยุดการโจมตีพร้อมใจกันถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหน้าไปทางใจกลางเมืองแล้วคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้น

การล่าถอยของสิ่งลี้ลับทำให้ทุกคนที่กำลังสู้จนหอบแฮกได้มีโอกาสพักหายใจ

แต่ทว่า...

ยกเว้นซ่งไห่ถังแล้ว อีกแปดคนที่เหลือต่างก็หน้าซีดเผือด

เจียงเหอปินอาการหนักสุด หมอนั่นตกใจกลัวจนคืนร่างเดิมและทรุดฮวบลงไปนั่งเปลือยท่อนบนอยู่บนพื้น

"มันมาแล้ว สัตว์ประหลาดตัวนั้นมันมาแล้ว..."

"พวกเราตายแน่..."

คนอื่นๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แม้แต่เฉินข่ายเองก็ยังมีใบหน้าที่ซีดขาวไร้สีเลือด

ผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดชาวอินเดียทั้งสี่คนพยายามจะวิ่งหนี แต่รอบด้านกลับถูกล้อมรอบไปด้วยฝูงสิ่งลี้ลับที่จ้องเขม็งราวกับเสือหิว ปิดตายทางหนีทีไล่จนหมดสิ้น พวกเขาจึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความเจ็บใจและสิ้นหวัง รอคอยการตัดสินชะตากรรม

"พวกนาย..."

ซ่งไห่ถังรู้สึกประหลาดใจมาก

เธอไม่คิดเลยว่าแค่เสียงคำรามเพียงเสียงเดียว จะทำให้คนพวกนี้ขวัญผวาได้ถึงขนาดนี้

เจ้าของเสียงนั้นเป็นตัวตนระดับไหนกันแน่ ถึงได้น่าหวาดกลัวขนาดนี้

"ซ่งไห่ถัง ขอบใจมากนะที่ยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเรา"

จู่ๆ เฉินข่ายก็กระซิบเสียงแผ่ว "เดี๋ยวฉันจะช่วยคุ้มกันให้ เธอหาจังหวะหนีไปซะเถอะ เธอมีพลังจิตสูงส่ง บางทีอาจจะหนีรอดไปได้"

ซ่งไห่ถังขมวดคิ้วเรียวสวย ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงเอ่ยปากถาม "หมายถึงท่านเอิร์ลลินลีย์คนนั้นน่ะเหรอ"

สมกับเป็นเด็กเรียนหัวกะทิ ความจำดีเลิศจริงๆ ขนาดยังจำชื่อได้แม่นยำ

เฉินข่ายพยักหน้ารับแล้วอธิบายต่อ "ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเราเข้าไปในคฤหาสน์ท่านเอิร์ล พวกเราก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ตอนแรกทุกคนรวมหัวกันเตรียมจะหนีออกมาแล้ว พวกสัตว์ประหลาดกีกี้พวกนั้นก็ขวางพวกเราไม่อยู่หรอก..."

"แต่หลังจากนั้น ท่านเอิร์ลก็ปรากฏตัวขึ้น หมอนั่นแหละคือสัตว์ประหลาดของจริง"

"แค่เผชิญหน้ากันครั้งเดียว พวกเราทั้งสิบสองคนก็แพ้ราบคาบ"

"เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดตัวนั้น พวกเราไม่มีพลังแม้แต่จะตอบโต้เลยสักนิด..."

เมื่อได้ยินแบบนั้น ซ่งไห่ถังก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"เป็นไปได้ยังไง"

เธอไม่คาดคิดเลยว่าภายในเมืองแห่งนี้จะยังมีสัตว์ประหลาดที่ทรงพลังขนาดนี้ซ่อนตัวอยู่อีก

เมื่อกี้เฉินข่ายกับเจียงเหอปินก็เพิ่งจะโชว์ฝีมืออันแข็งแกร่งและฆ่าพวกสิ่งลี้ลับไปตั้งเยอะ

สี่คนจากอินเดียนั่นก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน

ยอดฝีมือตั้งมากมายรวมพลังกัน แต่กลับต้านทานการโจมตีของหมอนั่นได้ไม่ถึงหนึ่งกระบวนท่าเลยงั้นเหรอ

ซ่งไห่ถังกำลังจะอ้าปากถามต่อ แต่จู่ๆ เสียงควบม้าก็ดังแว่วมาแต่ไกล และค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ตึกกรับ ตึกกรับ...

ซ่งไห่ถังรีบเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงทันที

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคืออัศวินในชุดเกราะหนักกำลังควบม้าสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ พุ่งทะยานฝ่าความมืดแห่งค่ำคืนสีเลือดตรงเข้ามาหาพวกเขา

...