บทที่ 3 - เทพสังหารร่วงหล่นจากฟากฟ้า

บทที่ 3 - เทพสังหารร่วงหล่นจากฟากฟ้า

ตู้ม!

มือดาบวัยกลางคนฟาดดาบลงมา!

ปลายหอกนับสิบเล่มที่ส่องประกายเย็นยะเยือกถูกฟันขาดสะบั้นพร้อมกัน

ฉินเซียวที่ถูกบดบังด้วยหอกยาวปรากฏตัวต่อหน้าผู้ฝึกยุทธ์วัยกลางคนอีกครั้ง ดาบยาวเล่มนั้นพุ่งตามมาติดๆ ดั่งเงาตามตัวและฟันขวางลงมา

"หนิงหย่วนซาน ปกป้องนายน้อย!"

หลินลู่ตวาดลั่นแล้วกระโดดลอยตัวขึ้นไปกลางอากาศ

ดาบยาวในมือปะทะเข้ากับดาบยาวของคู่ต่อสู้

ปัง!

ฉัวะ...

เมื่อดาบปะทะกัน หลินลู่ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ฝ่ามือจนชาหนึบในพริบตา บาดแผลที่หน้าอกฉีกขาด ร่างกายลอยกระเด็นถอยหลังไปและร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

เลือดสดๆ คำหนึ่งพ่นออกจากปาก

"แกคือ... คนของตระกูลหลัว!"

หลินลู่ไม่สนใจอาการบาดเจ็บในร่างกาย

เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว

ตระกูลหลัว หนึ่งในสี่ตระกูลผู้ฝึกยุทธ์แห่งเมืองหลวง

คนในตระกูลทุกคนล้วนฝึกฝนเพลงดาบ

โดยเฉพาะเพลงดาบมหาวัชระอันเป็นวิชาประจำตระกูลที่มีความดุดันและทรงพลังอย่างยิ่ง

ในราชวงศ์เทียนอู่ก็ถือว่ามีชื่อเสียงโด่งดังมากเช่นกัน

เมื่อถูกทหารม้าและหลินลู่ขัดขวางอย่างต่อเนื่อง ผู้ฝึกยุทธ์จากตระกูลหลัวคนนี้ก็พลาดโอกาสที่จะสังหารฉินเซียวในดาบแรกไปแล้ว

เขารีบถอยฉากออกมาและร่อนลงบนพื้นอย่างมั่นคง จากนั้นก็มองไปที่หลินลู่พร้อมกับแค่นหัวเราะเยาะ "ตาเฒ่า แกก็พอมีความรู้อยู่บ้างนี่"

"ถูกต้อง ข้าคือหลัวชินจากตระกูลหลัว!"

หลินลู่มีสีหน้าย่ำแย่และพูดขึ้น "หลัวชิน ตระกูลหลัวของพวกเจ้าไม่กลัวถูกราชสำนักและจวนอ๋องเป่ยเหลียงเอาผิดหรือยังไง"

"ฮ่าๆๆๆ..."

หลัวชินระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "ตาเฒ่า แกคิดจริงๆ เหรอว่าวันนี้จะมีใครรอดชีวิตไปจากที่นี่ได้ เสียแรงที่เกิดมาอายุตั้งป่านนี้แล้ว"

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!

สิ้นเสียงคำพูด มือดาบอีกกว่ายี่สิบคนก็กระโดดออกมาจากป่าทึบทั้งสองข้างทางของถนนหลวง

การแต่งกายของคนพวกนี้ไม่ต่างจากหลัวชินเลย

สามคนที่เป็นผู้นำล้วนอยู่ในระดับสี่ขั้นรวบรวมลมปราณช่วงต้น

บวกกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามขั้นแปรเปลี่ยนพลังอีกเกือบสิบกว่าคนที่เหลือ

ต่อให้เป็นทหารม้าเหล็กกว่าร้อยนายก็ยากที่จะรับมือไหว

เมื่อเห็นภาพนี้ หลินลู่ก็มีสีหน้าสิ้นหวัง

หรือว่าสวรรค์ต้องการจะลงทัณฑ์นายน้อยกันแน่

คุณผู้หญิง ชายชราคนนี้ช่างไร้ความสามารถนัก!

หนิงหย่วนซานและทหารม้าเหล็กเป่ยเหลียงเกือบร้อยนายไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย พวกเขายกหอกยาวในมือขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว

"ข้าจะจัดการตาเฒ่าคนนี้เอง!"

"หลัวเฟิง เจ้าสามคนไปสังหารฉินเซียว!"

"ส่วนคนที่เหลือ ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือรอด!"

หลัวชินชูดาบยาวในมือขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหาร

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!

ศิษย์ตระกูลหลัวชักดาบที่เอวออกมา

ราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือดพุ่งตัวเข้าโจมตีฉินเซียว

"ฆ่า!"

หลัวชินพุ่งนำออกไปเป็นคนแรก เขาพุ่งตัวเข้าหาหลินลู่

คนอื่นๆ ก็พุ่งตามไปติดๆ

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ตระกูลหลัวอีกสามคนก็พุ่งตรงไปหาฉินเซียว

หลินลู่ถือดาบหวังจะเข้าไปสกัดกั้น แต่หลัวชินกลับเข้ามาขวางทางเขาไว้ก่อนพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้า

"ตาเฒ่า คู่ต่อสู้ของแกคือข้า!"

"บัดซบ!"

หลินลู่สบถด่าในใจ แต่ก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

ลมปราณทั่วร่างพลุ่งพล่านและต่อสู้พัวพันกับหลัวชิน

แม้จะไม่มีกำลังพอที่จะปะทะกับหลัวชินซึ่งๆ หน้า แต่ถ้าใช้วิธีสู้พลางถอยพลางก็ยังพอยื้อเวลาไว้ได้สักพัก

เพียงแต่เมื่อไม่มีหลินลู่คอยขัดขวาง ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นรวบรวมลมปราณช่วงต้นจากตระกูลหลัวทั้งสามคนก็พุ่งมาถึงตรงหน้าฉินเซียวในพริบตา

"ไอ้หนู โทษใครไม่ได้นอกจากชะตาชีวิตของแกมันสั้นเอง!"

หลัวเฟิงพุ่งมาถึงหน้าฉินเซียวเป็นคนแรก

"ท่านชาย ระวัง!"

หนิงหย่วนซานหน้าเปลี่ยนสีและคิดจะเข้าไปช่วยฉินเซียว

แต่กลับถูกมือดาบขั้นรวบรวมลมปราณตระกูลหลัวสองคนสกัดเอาไว้

เห็นได้ชัดว่าฉินเซียวใกล้จะกลายเป็นผีเฝ้าดาบอยู่รอมร่อ

แต่ฉินเซียวกลับมีสายตาที่แน่วแน่

เขามองดาบยาวที่กำลังฟันลงมาหาตัวเอง โดยไม่เพียงแค่ไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่หางตายังเผยให้เห็นถึงความเย้ยหยันอีกด้วย

"ไอ้เด็กเวร ข้าจะส่งแกไปลงนรกเดี๋ยวนี้แหละ!"

สายตาของฉินเซียวทำให้หลัวเฟิงแค้นจนกัดฟันกรอด

ไอ้สวะคนหนึ่งกล้าใช้สายตาดูถูกดูแคลนมองเขาแบบนี้ได้ยังไง เขาจะต้องสับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้นให้ได้

"ตายซะ!"

"ท่านชาย!"

เมื่อเห็นว่าฉินเซียวใกล้จะคอขาดกระเด็น หลินลู่กับหนิงหย่วนซานก็ร้องอุทานออกมาพร้อมกัน ทหารม้าต่างพากันพุ่งเข้าไปช่วยอย่างไม่คิดชีวิต

ทว่าในวินาทีนั้นเอง น้ำเสียงอันทรงพลังและดุดันราวกับเสียงกัมปนาทก็ดังระเบิดขึ้นข้างหูของทุกคน

"ลิโป้อยู่ที่นี่ ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องท่านชายของข้า!"

ใครกันน่ะ!

มือดาบตระกูลหลัวตกใจสุดขีด

จนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

แล้วก็เห็นขุนพลร่างใหญ่ราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามสวมชุดเกราะสีแดงฉาน ในมือถือทวนกรีดฟ้า ขี่ม้ากระโดดข้ามขบวนทัพที่ยาวนับสิบเมตรและร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ร่อนลงตรงใจกลางขบวนทัพเบื้องหน้าฉินเซียว

สายตาของเขาเย็นชาและแน่วแน่ แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตไร้ที่สิ้นสุด

เมื่อเห็นยอดขุนพลผู้กล้าหาญไร้เทียมทานผู้นี้ หลัวชินและพรรคพวกก็หยุดชะงักชั่วคราว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

คนผู้นี้ แข็งแกร่งมาก!

ส่วนบนใบหน้าของฉินเซียวกลับเผยให้เห็นถึงความโล่งใจ

ในที่สุดก็มาแล้ว!

ขุนพลไร้เทียมทาน ลิโป้

หลังจากได้รับการเสริมพลังจากระบบแล้ว เขาก็ก้าวข้ามขีดจำกัดของขุนพลมนุษย์ธรรมดาไปอย่างสิ้นเชิง และกลายเป็นยอดฝีมือระดับหกขั้นผลัดเปลี่ยนกายาช่วงปลาย

ฉวยโอกาสที่พวกมือดาบตระกูลหลัวกำลังยืนอึ้ง หนิงหย่วนซานและพรรคพวกก็รีบมารวมตัวกันข้างกายฉินเซียว ขบวนทัพที่ถูกตีจนแตกพ่ายไปเมื่อครู่ก็สามารถตั้งหลักได้ชั่วคราวและกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

"นายน้อย เขาคือ..."

เมื่อมองดูแผ่นหลังอันสูงใหญ่ของลิโป้ หลินลู่ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

ความแข็งแกร่งของคนผู้นี้เหนือจินตนาการของเขาไปมาก

ไม่สามารถประเมินระดับพลังได้เลย

ฉินเซียวหัวเราะเบาๆ "ไม่เป็นไร คนกันเอง!"

คนกันเองเหรอ

หลินลู่และหนิงหย่วนซานหันมามองหน้ากัน

ท่านชายมีลูกน้องที่แข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

คนผู้นี้ไม่ใช่แม่ทัพในกองทัพเป่ยเหลียงอย่างแน่นอน

"ท่านคือใคร"

"ตระกูลหลัวกำลังทำธุระอยู่ หากท่านไม่มีความเกี่ยวข้องกับฉินเซียวก็โปรดถอยไปซะ มิเช่นนั้นอย่าหาว่าพวกเราไร้ความปรานี"

หลัวชินมีสีหน้าเคร่งเครียด สายตาจ้องเขม็งไปที่ลิโป้

ฉินเซียวกลอกตาบน

แกรักษาความปรานีงั้นเหรอ

คงโดนอัดมาน้อยไปสินะ!

ลิโป้จะทำให้แกรู้ว่าความไร้ปรานีที่แท้จริงมันเป็นยังไง

"ข้าคือลิโป้ ผู้อยู่ใต้สังกัดของท่านชายแห่งเป่ยเหลียง!"

"พวกเจ้ากล้ามารังควานท่านชาย!"

"วันนี้... ต้องตายสถานเดียว!"

ลิโป้ค่อยๆ ยกทวนกรีดฟ้าในมือขึ้น อุณหภูมิรอบด้านราวกับจะลดฮวบลงในพริบตา

หลัวหยางกัดฟันพูดขึ้น "ศิษย์ตระกูลหลัวฟังคำสั่ง ฆ่ามัน!"

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!

สิ้นเสียงคำพูด มือดาบตระกูลหลัวกว่ายี่สิบคนก็กระโจนออกไปราวกับนักรบเดนตายที่ไร้ความเกรงกลัวและฟันดาบเข้าใส่ลิโป้

"ฆ่า!"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์ตระกูลหลัวกว่ายี่สิบคนที่มีพลังยุทธ์ตั้งแต่ระดับสามขั้นแปรเปลี่ยนพลังขึ้นไป ลิโป้ก็ไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

เห็นเพียงเขาหนีบสีข้างม้าอย่างแรง ม้าเซ็กเธาว์ส่งเสียงร้องลั่นก่อนจะกระโจนขึ้นไปในอากาศราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง

ภาพนี้ทำเอาฉินเซียวถึงกับตะลึงตาค้าง

เชี่ยเอ๊ย!

ม้าตัวนี้มันมีปีกหรือไงเนี่ย

กระโดดทีเดียวตั้งหลายสิบเมตรเลยเหรอ

"อ๊าก..."

ฉินเซียวยังไม่ทันได้ดึงสติกลับมา

บนท้องฟ้าก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นระลอก

ทวนกรีดฟ้าอันหนักอึ้งในมือลิโป้ถูกกวัดแกว่งจนตาลาย ก่อให้เกิดพายุหมุนอันบ้าคลั่ง

ภายใต้การพัดกระหน่ำของพายุลมปราณ หลัวหยางและคนอื่นๆ ก็เปรียบเสมือนใบไม้ที่ร่วงหล่นท่ามกลางสายลม แม้แต่ทรงตัวก็ยังทำไม่ได้

ฉึก ฉึก ฉึก!

ทุกที่ที่ทวนกรีดฟ้ากวาดผ่าน ร่างของผู้ฝึกยุทธ์ตระกูลหลัวก็จะลอยเคว้งคว้าง หลบหนีไม่ทันและเลือดสาดกระจายอยู่ตรงนั้น

เพียงไม่กี่ลมหายใจ มือดาบตระกูลหลัวที่เคยเย่อหยิ่งจองหองก็เหลือเพียงหลัวชินคนเดียวที่ยังพอกัดฟันยันตัวไว้ได้

เพียงแต่เขาก็ยืนหยัดได้นานกว่าคนอื่นแค่ครึ่งลมหายใจเท่านั้น

ปัง!

ม้าเซ็กเธาว์ยกขาหน้าขึ้นสูง

และเหยียบลงบนหน้าอกของหลัวชินอย่างจัง

ฉัวะ!

หลัวชินกระอักเลือดออกมาคำโต

ร่างกายร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศและกระแทกกับพื้นอย่างแรง

ซี่โครงที่หน้าอกและทะเลลมปราณในร่างกายถูกกระแทกจนแหลกละเอียด

แต่เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านี้

เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นเพื่อจะหนี

ทว่าพอยืนขึ้นมาได้ ทวนกรีดฟ้าที่ส่องประกายเย็นยะเยือกน่าเกรงขามก็จ่ออยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ห่างจากหว่างคิ้วไปไม่ถึงสิบเซนติเมตร

[จบแล้ว]