บทที่ 8 - ทะลวงค่ายเป็นคนแรก

บทที่ 8 - ทะลวงค่ายเป็นคนแรก

ฉู่เจวี๋ยสวมชุดเกราะเหล็กกล้า มือถือดาบยาว คราบเลือดบนใบหน้าไม่ได้ทำให้เขาดูหมองลงเลย กลับยิ่งเพิ่มความห้าวหาญและเด็ดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก

ความรู้สึกตอนที่ปีนขึ้นมาจากหลุมดินและได้เห็นแสงสว่างอีกครั้งทำให้เขาแอบมึนงงเล็กน้อย

ค่ายนักโทษประหารไม่ใช่ที่สำหรับมนุษย์จริงๆ นั่นแหละ

ใบหน้าที่เคยแข็งกร้าวของหลัวเหยียนดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา นายกองหนุ่มพยักหน้าให้เบาๆ โดยแทบจะไม่มีใครสังเกตเห็น

วันนี้นายกองสวมชุดเกราะสีเขียวเข้มสลักลายอัสนี ด้านหลังของเขามีทหารที่แผ่รังสีอำมหิตยืนนิ่งเงียบอย่างสง่างาม ทหารบางคนแอบแปลกใจที่เห็นนายกองผู้เย็นชาปฏิบัติกับนักโทษประหารคนหนึ่งแตกต่างออกไป

ใจของฉู่เจวี๋ยกระตุกวูบ เขากุมดาบแล้วค้อมหัวรับการทักทาย

จากนั้นเขาก็รีบกลมกลืนเข้าไปในฝูงนักโทษประหาร เก็บซ่อนความโดดเด่นของตัวเองเอาไว้

การทำตัวเด่นในสนามรบไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

หลัวเหยียนกวาดสายตาเย็นชาไปที่กลุ่มนักโทษประหารที่ยืนกันสะเปะสะปะ นอกจากคนที่มีอาวุธและชุดเกราะประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ที่เหลือก็มามือเปล่า โอกาสรอดชีวิตเพียงอย่างเดียวของพวกเขาก็คือต้องวิ่ง วิ่งบุกไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต!

"เมื่อวันก่อน พวกอนารยชนแดนเหนือลอบโจมตีเมืองเหลียงซานและเข่นฆ่าผู้คนไปมากมาย วันนี้ทหารต้าเซี่ยอย่างพวกเราจะไปทวงแค้น เลือดต้องล้างด้วยเลือด!"

"ภารกิจนี้กองพันวายุคลั่งของเราจะเป็นคนจัดการ ส่วนพวกแกคือหน่วยที่สามสังกัดสิบกองทะลวงของกองพันวายุคลั่ง! ข้ามีอำนาจเด็ดขาดในการให้รางวัลและลงโทษพวกแก!"

"ข้ามีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียวคือ เดินหน้าเท่านั้น ห้ามถอยเด็ดขาด!"

หลัวเหยียนตวาดลั่น รังสีอำมหิตพุ่งทะลุฟ้า ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังคำราม

ฉู่เจวี๋ยคิดทบทวนในใจ

"ในต้าเซี่ย หนึ่งกองพันมีทหารห้าพันคน ผู้บัญชาการสูงสุดคือผู้บังคับกองพัน ส่วนหนึ่งหน่วยมีทหารห้าร้อยคน ควบคุมโดยนายกอง ถ้าเป็นแบบนี้ นี่ก็เป็นแค่สงครามขนาดย่อมสินะ!"

ข้อมูลนี้สำคัญมาก

ถ้าเป็นสงครามขนาดใหญ่ที่มีทหารนับแสนคน ด้วยพลังยุทธ์แค่ระดับหลอมเส้นเอ็นของเขา การจะรอดชีวิตไปได้ก็คงต้องพึ่งพาสวรรค์เมตตาแล้ว

แต่ถ้าเป็นสงครามขนาดย่อมแบบนี้ ก็ถือว่าโล่งใจไปเปราะหนึ่ง

ทหารทั้งสองฝั่งรวมกันอาจจะแค่หมื่นกว่าคน คงไม่มีจอมยุทธ์ระดับพระกาฬโผล่มาหรอก

"แต่ถึงอย่างนั้น ที่ชายแดนเหนือก็มีสี่ด่านใหญ่คอยป้องกัน สงครามขนาดใหญ่ระดับนั้นแทบจะไม่เกิดขึ้นเลย ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่สงครามขนาดย่อยแบบนี้นี่แหละ" ท่านพ่อของเขาเติบโตมาจากกองทัพ ฉู่เจวี๋ยจึงซึมซับและคุ้นเคยกับข้อมูลทางการทหารมาตั้งแต่เด็ก

ด่านทั้งสี่แห่งชายแดนเหนือ ได้แก่ ด่านพิทักษ์อุดร ด่านหมาป่าสวรรค์ ด่านปรโลก และด่านประตูสวรรค์ เป็นปราการเหล็กที่ปกป้องดินแดนต้าเซี่ยเอาไว้อย่างแน่นหนา กดทับจนพวกแดนเหนือแทบจะหายใจไม่ออก

และกองทัพวายุอัสนีก็ประจำการอยู่ที่ด่านปรโลกแห่งนี้นี่เอง

ที่นี่คือจุดที่มีการปะทะกันบ่อยที่สุดในบรรดาสี่ด่าน เปรียบเสมือนดินแดนแห่งความตาย มันคือเครื่องบดเนื้อขนานแท้ ถึงได้ถูกขนานนามว่าด่านปรโลก

"พวกข้าน้อยจะรับปฏิบัติตามคำสั่งของใต้เท้าขอรับ!" นักโทษประหารตะโกนสุดเสียง

พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น

การเดินหน้าต่อไปคือหนทางเดียวที่จะมีชีวิตรอด

"ออกเดินทาง!"

นักโทษประหารหลายร้อยคนวิ่งเหยาะๆ ออกจากค่าย ภายใต้สายตากดดันของทหารห้าร้อยนาย

ไม่นานนัก

ฉู่เจวี๋ยก็มองเห็นหน่วยอื่นๆ อีกเก้าหน่วย

กองกำลังแต่ละกองจัดทัพเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ รังสีอำมหิตพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ทหารห้าพันคนของกองพันเมื่อมารวมตัวกันก็ดูมืดฟ้ามัวดิน แผ่กลิ่นอายความดุดันจนน่าขนลุก นักโทษประหารหลายคนหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลัวเหยียนเดินเข้าไปหาบุคคลสำคัญที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดด้วยท่าทีนอบน้อม และรายงานบางอย่างกับชายที่ขี่ม้ามีเขาคนนั้น

ฉู่เจวี๋ยรู้ทันทีว่า นั่นต้องเป็นผู้บังคับกองพันวายุคลั่งและเหล่านายกองพันอย่างแน่นอน

หนึ่งกองพันมีทหารห้าพันคน มีผู้บังคับกองพันหนึ่งคน นายกองพันห้าคน ถัดลงมาก็เป็นนายกอง นายร้อย หัวหน้าหมวด หัวหน้าหมู่ และหัวหน้าหมู่ย่อย ด้วยระบบสายการบังคับบัญชาที่ลดหลั่นกันเป็นชั้นๆ แบบนี้ ทำให้กองทัพต้าเซี่ยสามารถระเบิดประสิทธิภาพและพลังรบที่น่าสะพรึงกลัวออกมาได้

ผู้บังคับกองพันบนหลังม้ามีเขาปรายตามองมาทางนี้ ฉู่เจวี๋ยรู้สึกสะดุ้งเฮือก ราวกับถูกสัตว์ร้ายในตำนานจ้องมอง เขาจึงรีบก้มหน้าลงทันที

คนที่คู่ควรกับตำแหน่งผู้บังคับกองพัน จะต้องก้าวเข้าสู่ขุมพลังกายาขั้นที่เก้า 'ระดับคชสารคลั่ง' เป็นอย่างน้อย!

"ฆ่าพวกเป่ยตี๋!" ผู้บังคับกองพันคำรามเสียงต่ำ

ทันใดนั้นเสียงตะโกนตอบรับก็ดังกึกก้องราวกับภูเขาถล่ม

"ฆ่าพวกเป่ยตี๋!!!"

ตึง! ตึง! ตึง!

เหล่าทหารเริ่มเคลื่อนทัพ เสียงฝีเท้าดังกึกก้องราวกับแผ่นดินไหว แผ่นดินสั่นสะเทือนเบาๆ พวกนักโทษประหารที่ถูกทหารหน่วยที่สามจ้องมองอยู่ด้านหลังก็ต้องสับเท้าวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไป

เริ่มมีนักโทษประหารที่หมดแรงและร่วงไปอยู่รั้งท้าย แต่ไม่นานก็มีลูกธนูบินแหวกอากาศมาจากไหนก็ไม่รู้ ปลิดชีพพวกเขาทันที

ภาพนั้นทำให้นักโทษประหารที่เหลืออกสั่นขวัญหาย ต้องรีดเร้นพลังแฝงออกมาวิ่งต่อ

โชคดีที่การเดินทัพแบบนี้ถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยสำหรับฉู่เจวี๋ย เขายังมีแรงเหลือพอที่จะเพ่งจิตจำลองภาพดวงอาทิตย์ยักษ์เพื่อขัดเกลากระดูกและเส้นเอ็นไปด้วยซ้ำ

แต่ทว่า

จุดจบของคนที่รั้งท้ายก็ทำให้เขารู้สึกถูกบีบคั้นมากขึ้น

"ฉันต้องหาทางหลุดพ้นจากสถานะนักโทษประหารให้เร็วที่สุด!"

ในสายตาของทหารต้าเซี่ย นักโทษประหารก็คือพวกที่ทำผิดกฎหมายร้ายแรงจนต้องโทษประหาร การฆ่าทิ้งจึงไม่ต้องตะขิดตะขวงใจอะไรเลย

ตะวันโด่งขึ้นฟ้า

ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นเมืองเหลียงซานอยู่ลิบๆ

อากาศรอบๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แววตาของฉู่เจวี๋ยแข็งกร้าวขึ้นเมื่อเห็นภาพสยดสยองเบื้องหน้า หัวของชาวบ้านต้าเซี่ยถูกตัดมาสุมกองเป็นภูเขาเลากา ดวงตาที่เบิกโพลงเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและสับสน ในกองนั้นมีแม้กระทั่งหัวของเด็กน้อยไร้เดียงสาด้วย

ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาเต็มอก

ความโหดร้ายของพวกอนารยชนแดนเหนือไม่ใช่ความลับอะไร แต่เมื่อได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง มันก็อดไม่ได้ที่จะทำให้เลือดขึ้นหน้า

"ไอ้พวกเดรัจฉาน สมควรตาย!" ฉู่เจวี๋ยกำดาบแน่น

ทหารกองพันวายุคลั่งทุกคนดวงตาแดงก่ำไปด้วยจิตสังหาร แทบจะรอไม่ไหวที่จะบุกเข้าไปสับพวกอนารยชนแดนเหนือให้เป็นชิ้นๆ

"ปู๊น!!!" เสียงแตรบุกโจมตีดังกังวานปลุกใจ

ตอนนี้นักโทษประหารทุกคนถูกจัดให้อยู่แถวหน้าสุด มีสายตาหลายคู่คอยจับตามองอยู่ด้านหลัง ถ้าใครกล้าถอยหลังกลับไปแม้แต่ก้าวเดียว ลูกธนูจะพุ่งมาเสียบทะลุร่างทันที

"บุก!!" สิ้นเสียงคำรามของหลัวเหยียน นักโทษประหารทุกคนก็สะดุ้งเฮือก พากันวิ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

ขอแค่บุกฝ่าแนวกำแพงหินข้างหน้าไปได้ พวกเขาก็จะรอด!

"ฆ่ามัน!!"

"ลุยยยย!!"

นักโทษประหารทุกคนบ้าคลั่งไปแล้ว พวกเขาวิ่งเข้าใส่ศัตรูด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

วินาทีต่อมา

หลังกำแพงหินเบื้องหน้า ลูกธนูนับไม่ถ้วนก็ถูกยิงทะยานขึ้นฟ้า ก่อนจะร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน เสียงแหวกอากาศดังฟึ่บฟั่บราวกับเคียวของยมทูต

เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว

นักโทษประหารมือเปล่าจะไปมีปัญญาต้านทานห่าฝนลูกธนูแบบนี้ได้ยังไง คนข้างๆ ทยอยล้มลงไปทีละคนๆ ส่วนคนที่เหลือก็ทำได้แค่วิ่งก้มหน้าฝ่าไปเท่านั้น

โชคดีที่

ทหารกองพันวายุคลั่งไม่ได้ปล่อยให้นักโทษประหารไปตายเปล่าๆ พวกเขาวิ่งตามมาติดๆ และระดมยิงธนูกดดันศัตรู เพื่อลดภาระให้นักโทษประหารแนวหน้า

เตาหลอมมรรคาในหัวของฉู่เจวี๋ยสั่นสะเทือน พลังแก่นโลหิตสายเล็กๆ ไหลซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้ประสาทสัมผัสและสติปัญญาของเขาพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด การรับรู้สถานการณ์รอบตัวของเขาล้ำลึกอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนจะเคลื่อนไหวช้าลงไปหมด เขามองเห็นแม้กระทั่งวิถีของลูกธนูที่กำลังพุ่งลงมา

กล้ามเนื้อขาหดเกร็งและคลายตัว เส้นเอ็นส่งเสียงตึงตัง เขาสับเท้าหลบห่าฝนลูกธนูด้วยความเร็วสูงปรี๊ด ดอกไหนหลบไม่พ้นจริงๆ เขาก็ใช้ดาบฟันปัดทิ้งไป

เสียงร้องโหยหวนของนักโทษรอบกายไม่สามารถสั่นคลอนสมาธิของเขาได้เลย

"แปดสิบจั้ง!" (1 จั้ง = 3.33 เมตร)

"หกสิบจั้ง!"

"สามสิบจั้ง!"

...

ยิ่งเข้าใกล้แนวกำแพงหินมากเท่าไหร่ จิตสังหารในแววตาของฉู่เจวี๋ยก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น เขากระโดดฟันลูกธนูที่พุ่งเข้ามาด้วยความแรงทิ้งไป ก่อนจะตวัดสายตาดุดันไปมองทหารแดนเหนือที่เป็นคนยิงมันมา

"แกตายแน่!"

ความแน่วแน่ที่ส่งผ่านสายตานั้นทำเอาทหารแดนเหนือถึงกับเสียวสันหลังวาบ

แม้ฉู่เจวี๋ยจะพยายามทำตัวไม่ให้เด่น แต่การเป็นนักโทษประหารแนวหน้าที่บุกทะลวงไปได้ไกลขนาดนี้ ก็ย่อมสะดุดตาทหารแดนเหนือบางคนเข้าจนได้

ลูกธนูสี่ห้าดอกพุ่งแหวกอากาศเข้ามาปิดล้อมเขาทุกทิศทาง

ม่านตาของฉู่เจวี๋ยหดแคบลง กำลังจะขยับตัวหลบ แต่จู่ๆ ร่างที่ใหญ่โตราวกับหอคอยเหล็กก็ถือดาบพุ่งพรวดเข้ามา มันแผดเสียงคำรามลั่น ฟันลูกธนูเกือบทั้งหมดทิ้งไป ส่วนลูกสุดท้ายที่เหลือมันก็ใช้รักแร้หนีบเอาไว้ได้ทัน

"เรื่องเมื่อวานถือว่าหายกัน ข้าไม่ติดค้างอะไรเจ้าแล้ว!" หมีเถื่อนคำรามเสียงต่ำ มันแหงนหน้าแผดเสียงร้องลั่นราวกับหมีภูเขาที่กำลังคลุ้มคลั่ง ดึงดูดความสนใจของทหารแดนเหนือคนอื่นๆ ไปหมด

ฉู่เจวี๋ยปรายตามองมัน ก่อนจะตัดสินใจอย่างรวดเร็ว อาศัยจังหวะที่ลูกธนูขาดช่วงนี้พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงสุด

ร่างกายที่ปราดเปรียวราวกับมังกรสวรรค์เหยียบโขดหินกระโดดขึ้นไปบนอากาศ

ดาบเหล็กกล้าในมือส่องประกายเย็นเยียบราวกับจันทร์เสี้ยว เขาตวัดดาบฟันลงมาเพียงครั้งเดียว หัวของทหารแดนเหนือก็กระเด็นหลุดจากบ่าลอยละลิ่วไปในอากาศ

ฉู่เจวี๋ยคือคนแรกที่ปีนขึ้นไปบนแนวกำแพงหินได้สำเร็จ จิตสังหารของเขาพุ่งทะลุขีดสุด

"ฆ่ามัน!!!"

ทหารที่เป็นผู้เบิกทัพทะลวงค่ายคนแรก ย่อมปลุกขวัญกำลังใจให้กองทัพได้อย่างมหาศาล

ขวัญกำลังใจของกองพันวายุคลั่งพุ่งปรี๊ด พวกเขามองเด็กหนุ่มถือดาบด้วยความตกตะลึงปนชื่นชม พร้อมกับแผดเสียงคำรามกึกก้องจนฟ้าสะเทือนดินสะท้าน

"ฆ่า!!!"

[จบแล้ว]