บทที่ 6 - โรงเรียนประถมฮารุกิ

บทที่ 6 - โรงเรียนประถมฮารุกิ

"คุณลุงคุราชิมะ เมื่อก่อนคุณทำงานที่มิชลินเหรอครับ?"

ภารกิจรองที่สองเสร็จสิ้นลง ซูเหยียนคาดเดาว่าช่วงเวลาต่อจากนี้น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ปลอดภัยในระดับหนึ่ง

ในช่วงเวลาปลอดภัยนี้ ทางที่ดีควรขุดคุ้ยข้อมูลออกมาให้ได้มากที่สุด ดังนั้นเขาจึงชวนคุราชิมะคุยสัพเพเหระ

แหล่งข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ ก็มีแค่คุราชิมะที่สติสัมปชัญญะยังพอดูเป็นผู้เป็นคนตรงหน้านี้เท่านั้น

"ใช่"

ซูเหยียนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า หลังจากซดซุปเลือดไปแล้ว ท่าทีที่คุราชิมะมีต่อตนก็ดีขึ้นเล็กน้อย

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มเล่าออกมา

"สมัยเรียน ฉันได้รับคำชมมากมายเพราะทำคะแนนวิชาคหกรรมได้ดีเยี่ยม หลังจากนั้นก็เลยมีความคิดอยากจะเป็นเชฟ"

"ฉันพยายามอย่างหนัก ไม่ยอมปล่อยให้ 'พรสวรรค์' ของตัวเองสูญเปล่า และสุดท้ายก็ทำตามความปรารถนาได้สำเร็จ"

ซูเหยียนอดสงสัยไม่ได้

"ถ้าอย่างนั้น คุณที่เคยพิถีพิถันกับรายละเอียดของอาหาร ทำไมถึงทำซุปเลือดที่ดูหยาบกระด้างและไร้การปรุงแต่งแบบนี้ออกมาล่ะครับ?"

"นี่คือการหวนคืนสู่สามัญ หรือแค่ทำพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจกันแน่?"

คุราชิมะชะงักไปเล็กน้อย จู่ๆ ใบหน้าก็ปรากฏร่องรอยแห่งความสับสน

"จริงสิ ฉันล้มเลิก... การทำอาหารไปแล้วนี่นา?"

เคร้ง

ทันใดนั้น ปังตอที่คุราชิมะถือติดตัวไว้ตลอดก็ร่วงหล่นลงพื้น เขาเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ยกมือกุมขมับแล้วพึมพำกับตัวเอง

"ไม่สิ ฉันไม่มีคุณสมบัติที่จะศึกษาศิลปะการทำอาหารอีกต่อไป สิ่งเหล่านั้นมันไม่ใช่ของฉัน..."

"ไม่สิ ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ!"

"นี่คือทางที่ฉันเลือกเอง เพื่ออนาคตของหมู่บ้าน มันต้องตาย!!!"

"ไม่สิ มันต่างหาก มันต่างหากที่ทรยศพวกเรา...!"

คุราชิมะพูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ รอยเย็บแผลบนใบหน้าเริ่มขยับยุกยิกอย่างรุนแรง

จู่ๆ เขาก็ทรุดเข่าลงกับพื้น ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำๆ ออกมาด้วยความบ้าคลั่ง

"อิเคดะ แกมันล้มเหลว!!!"

"นี่ ลุงเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย!"

ซูเหยียนมองภาพนั้นด้วยความใจหายใจคว่ำ จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่พวยพุ่งเข้าปกคลุมร่าง ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาในร้านโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย!

"โฮก—!!!"

เสียงคำรามที่ไม่ใช่มนุษย์ดังออกมาจากกองเนื้อที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้น

หัวใจของซูเหยียนเต้นระรัว เขามองเห็นรอยเย็บปะติดปะต่อบนตัวคุราชิมะปริแตกออกพร้อมกันในวินาทีนี้ นอกจากส่วนหัวแล้ว ส่วนอื่นๆ ล้วนกลายเป็นก้อนเนื้อสยดสยองที่กำลังดิ้นพล่านไปมา!

ภายใต้สภาวะคุ้มคลั่ง ก้อนเนื้อพวกนี้กำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!

ส่วนคุราชิมะที่อยู่บนกองเนื้อยักษ์ แววตาของเขาไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะไปนานแล้ว ดวงตาประหลาดที่มีแต่ตาขาวขุ่นมัวกำลังจ้องมองมาทางนี้

"เผ่นสิครับรออะไร!"

ซูเหยียนเสียวสันหลังวาบ ใส่เกียร์หมาโกยแน่บออกไปนอกประตู

คุราชิมะราวกับล็อกเป้าหมายที่ซูเหยียนไว้แล้ว มันพุ่งตัวตามมาติดๆ ของเหลวสีเลือดหนืดข้นถูกพ่นออกมาเป็นระลอก กัดกร่อนทางเดินบนภูเขาจนกลายเป็นหลุมบ่อขนาดใหญ่

ในหัวของซูเหยียนนึกถึงแผนที่ที่เห็นตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน เขาสับตีนแตกวิ่งฝ่าเข้าไปในส่วนลึกของภูเขาอย่างบ้าคลั่ง!

เขาเพิ่งจะสะสมพละกำลังมาได้ก้อนใหญ่ เวลานี้ทั่วทั้งร่างจึงเต็มเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรงที่ใช้ไม่หมด ตอนนี้ต่อให้เป็นแชมป์วิ่งมาราธอนก็คงโดนเขาวิ่งแซงทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่น!

ไกลออกไป กองเนื้อยักษ์แผดเสียงคำรามอย่างไม่ยินยอม

ไม่นานนัก ในที่สุดเขาก็สลัดคุราชิมะหลุดและทิ้งระยะห่างออกไปไกลลิบ

"ฟู่ เกือบตายเพราะปากพาซวยแล้วไหมล่ะ"

ซูเหยียนหันกลับไปมองด้านหลังด้วยความหวาดผวา

ตามหลักแล้ว เขาก็แค่กำลังเดินเนื้อเรื่องตามบทสนทนา แล้วทำไมจู่ๆ ถึงไปกระตุ้นให้คุราชิมะกลายร่างได้ล่ะ?

หลังจากหันไปเช็กด้านหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าเขาสลัดคุราชิมะหลุดแล้วจริงๆ ซูเหยียนถึงได้วางใจลง

ซูเหยียนยืนอยู่ท่ามกลางป่าไม้ พลางจมดิ่งสู่ความคิด

"คุราชิมะในตอนนี้ ดูเหมือนจะมีจิตยึดติดบางอย่างฝังรากลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ตัวเลย"

"นี่มันขัดแย้งกับตัวเขาในวัยหนุ่มอย่างสิ้นเชิง ก็เลยทำให้เขาคลุ้มคลั่งขึ้นมากะทันหัน แต่ก็ดูจะฉับพลันเกินไปหน่อยไหมนะ?"

"เขาพูดถึงสิ่งที่ไม่ใช่ของเขา เขาได้อะไรมา แล้วสูญเสียอะไรไปกันแน่?"

"เขาทำให้มือตัวเองต้องแปดเปื้อนไปเพื่ออะไร..."

ประโยคสุดท้ายตอนที่คุราชิมะคลุ้มคลั่ง เขาได้ยินและจดจำได้ทุกถ้อยคำโดยไม่ตกหล่น

"เฮ้อ เบาะแสยังมีน้อยเกินไปจนเป็นอันตรายถึงชีวิตได้เลยนะเนี่ย"

คิดอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่ได้เรื่องได้ราว ซูเหยียนจึงส่ายหน้า แล้วเปลี่ยนความสนใจไปที่ช่องภารกิจ

[ภารกิจรองเสร็จสิ้น]

[รางวัลภารกิจ: สุ่มรับทักษะระดับ F หนึ่งอย่าง ต้องการรับทันทีหรือไม่?]

"โธ่เอ๊ย แค่ระดับ F เองเหรอ..." ซูเหยียนทำหน้าผิดหวัง

แต่มือกลับซื่อสัตย์ด้วยการกดรับอย่างรวดเร็ว

เขายังคงเข้าใจถึงความแตกต่างของรางวัลนี้ดี มันไม่เหมือนกับทักษะที่สุ่มได้ตอนเริ่มเกม ทักษะที่ได้จากการทำภารกิจและการสำรวจ จะสามารถใช้งานได้ถาวร

[กำลังสร้างทักษะ...]

[ทักษะ: มื้อนี้ซัดตัวร้ายไปกี่คน (ระดับ F)]

[ผลลัพธ์: คุณสามารถเปล่งเสียงหัวเราะ 'หึหึหึ' แบบแปลกประหลาดออกมาได้ ทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกขนลุกซู่]

[หมายเหตุ: บางครั้ง คนเราก็มักจะจินตนาการอยากเป็นตัวละครอื่นที่ไม่ใช่ฮีโร่บ้าง อย่างเช่น ตัวร้ายไงล่ะ?]

"ดูท่าฉันคงจะเดินห่างไกลจากภาพลักษณ์หนุ่มน้อยสดใสร่าเริงออกไปทุกทีแล้วล่ะ"

ซูเหยียนบ่นอุบอิบ ก่อนจะติดตั้งทักษะไปเงียบๆ

ก็อย่างที่เขาคาดไว้ ผลลัพธ์ของทักษะระดับ F ส่วนใหญ่มักจะไร้ประโยชน์ราวกับโครงไก่

"ขั้นต่อไป จะกลับลงไป หรือจะขึ้นเขาต่อดีล่ะ?"

ซูเหยียนมองทะลุป่าทึบขึ้นไปบนยอดเขา ในใจก็แอบคำนวณเวลาเงียบๆ

บวกรวมเวลาที่ใช้สำรวจหน้าหมู่บ้านกับเวลากินข้าวเช้าที่บ้านคุราชิมะเข้าไป ยังไงซะตอนนี้ก็น่าจะเพิ่งเที่ยงวันเท่านั้น

แม้จะเสียเวลาไปไม่น้อย แต่อย่างน้อยก็น่าจะยังพอไปถึงครึ่งทางขึ้นเขาได้ ส่วนเรื่องศาลเจ้าบนยอดเขาที่ยังน่าสงสัย คงต้องรอเป็นพรุ่งนี้แทน

ไม่เช่นนั้น หากเผลอปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปจนถึงตอนกลางคืน ก็ไม่รู้แล้วว่าข้างในหมู่บ้านแห่งนี้จะยังปลอดภัยอยู่หรือเปล่า

เมื่อวางแผนเสร็จสรรพ ซูเหยียนก็ไม่รอช้า เขาเดินไปตามทางเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของภูเขาต่อไป

พื้นโคลนใต้ฝ่าเท้าเริ่มแห้งผาก

ซูเหยียนเดินฝ่าดงไม้ ภาพถนนเบื้องหน้าก็ค่อยๆ กว้างขวางขึ้น

"เอ๊ะ? ถนนคอนกรีตเหรอ?"

ซูเหยียนอุทานเบาๆ เขาไม่คิดเลยว่าถนนที่มุ่งขึ้นเขาจะไม่แคบลง แต่กลับกว้างขวางขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ถนนคอนกรีตที่มีความกว้างกว่าสองเมตรถูกสร้างให้ยาวและราบเรียบ มากพอที่จะให้คนและรถสัญจรผ่านไปมาได้อย่างสบายๆ

แต่การที่ถนนบนภูเขาที่ราบเรียบขนาดนี้ มาโผล่อยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่รายล้อมไปด้วยป่าไม้แบบนี้ มันกลับเป็นเรื่องที่ดูผิดหูผิดตาเหลือเกิน

ในความทรงจำของซูเหยียน

มีแค่สุสานสาธารณะเท่านั้นแหละ ที่จะมีการตัดถนนที่เป็นระเบียบเรียบร้อยแบบนี้เอาไว้

"ถ้าเดินขึ้นไปอีก ก็น่าจะเป็นโรงเรียนประถมฮารุกิแล้วใช่ไหมนะ?"

ซูเหยียนวิ่งเหยาะๆ ขึ้นไปบนเนินเขาพลางนึกทบทวนความจำ

โรงเรียนประถมในญี่ปุ่นมักจะเรียกว่า โรงเรียนประถมศึกษา ซึ่งภาษาพูดจะเรียกสั้นๆ ว่า โรงเรียนประถม

โรงเรียนที่ตั้งอยู่ในป่าเขาแบบนี้ย่อมไม่ได้สร้างขึ้นมาอย่างหรูหรา ผ่านไปไม่นาน ซูเหยียนก็มองเห็นอาคารไม้หลังใหญ่ที่ดูมืดมนลางๆ มาแต่ไกล

บริเวณหน้าห้องเรียนที่สร้างด้วยไม้ตรงกลางภูเขา มีป้ายตั้งอยู่แผ่นหนึ่งซึ่งดูคล้ายกับป้ายที่เคยเห็นก่อนหน้านี้

บนป้ายนั้น เป็นรูปผู้ชายสวมแว่นตาในชุดครูที่กำลังยิ้มแย้ม

'คุณครูฮารุกิ จิโร่ บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยเกียวโต ความภาคภูมิใจของหมู่บ้านสิ้นเทพ ผู้คว้ารางวัลวิจัยทางวิทยาศาสตร์ระดับนานาชาติมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน นักวิชาการระดับแนวหน้าผู้เปี่ยมไปด้วยความคิดสร้างสรรค์อันน่าทึ่ง!'

ซูเหยียนอ่านออกเสียงข้อความบนป้ายโฆษณาไปทีละคำ

พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"ถ้าอย่างนั้น นักวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้าแบบนี้ ทำไมถึงได้กลายมาเป็นครูในหมู่บ้านบ้านนอกแบบนี้ได้ล่ะ?"

ซูเหยียนเพิ่งจะพูดจบประโยค ก็กระตุ้นภารกิจรองขึ้นมาทันที

[กระตุ้นภารกิจรองสำเร็จ]

[ภารกิจที่ 3: เข้าสู่ 'โรงเรียนประถมฮารุกิ' เพื่อสัมผัสประสบการณ์การเข้าเรียน และทำแบบทดสอบของฮารุกิ จิโร่ให้สำเร็จ]

[จบแล้ว]