บทที่ 8 หอพักหมายเลข 200 เปิดรับสาวงาม!

คนที่กระโดดตึกคือจางเยี่ยนจากชั้นแปด

ก่อนตายเธอเคยขอความช่วยเหลือในห้องแชตหลายครั้ง แต่ไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วย

และการกระโดดลงไปอย่างสิ้นหวังของเธอ ไม่เพียงแต่ไม่ได้รับความเห็นใจในห้องแชต กลับถูกด่าทอสาปแช่ง

ผู้เล่นบางคนกำลังค้นหาทรัพยากรอยู่ข้างนอก เธอทำแบบนี้ ไม่ใช่การหาเรื่องให้คนอื่นซวยหรือไง?

สวี่หลางนิ่งเงียบไม่พูดจา

ข้างๆ เฉาหย่าเสวียนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงคนตกลงมาและเสียงคำรามของซอมบี้ หลังจากเช็กดูข้อความในห้องแชต เธอก็หันมาพูดกับสวี่หลาง "สวี่หลาง จางเยี่ยนกระโดดตึกตายแล้ว!"

"ฉันรู้แล้ว" สวี่หลางพยักหน้าเรียบๆ

เฉาหย่าเสวียนเม้มปาก "สวี่หลาง มีคนเห็นว่าหมายเลขห้องของฉันกับนายเหมือนกัน เลยถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้น"

"แล้วแต่คุณจะพูด" สวี่หลางตอบส่งๆ ไปพร้อมกับพิมพ์ข้อความในห้องแชต

"อ้อ" เฉาหย่าเสวียนพยักหน้า

เธอไม่ได้บอกใครเรื่องข้อตกลงลับๆ กับสวี่หลาง แค่บอกว่าตอนเกมเริ่มเธอบังเอิญอยู่ในห้องสวี่หลางพอดี

[200 สวี่หลาง: รับซื้ออาวุธหนึ่งชิ้น เสนอราคาน้ำบริสุทธิ์สิบแก้วกระดาษ รวมทั้งหมดหนึ่งลิตร]

[24 โจวเทา: นายไปเอาน้ำเยอะขนาดนั้นมาจากไหน ขี้โม้หรือเปล่า]

[112 หลี่หมิง: เชี่ย มีจริงด้วย สวี่หลางเอาลงประมูลแล้ว]

[32 เย่ฝาน: คมในฝักจริงๆ พี่หลาง!]

[24 โจวเทา: ไม่มีใครแลกกับแกหรอก ตอนนี้อาวุธมีค่าที่สุด ในอนาคตต้องได้ใช้แน่ ใครมีอาวุธ ฉันก็ยินดีเอาเสบียงแลกเหมือนกัน]

สวี่หลางไม่อยากพิมพ์ในห้องแชตจริงๆ ก็เพราะกลัวเจอสถานการณ์แบบนี้นี่แหละ แต่ในตลาดซื้อขายไม่มีคนขายอาวุธเลย ก็เลยจำใจต้องมาตะโกนหาของในนี้

[200 สวี่หลาง: @โจวเทา ถ้ามึงพล่ามอีกคำ พรุ่งนี้ตอนมึงลงไปข้างล่าง กูจะจ้องมึงเขม็งเลยคอยดู!]

หอพักหมายเลข 24

"สัด! คิดว่าเสบียงที่กูหามา จะอยู่ไม่ถึงจบเกมหรือไงวะ?!" โจวเทาหน้าดำคร่ำเครียด ทุบกำปั้นลงบนเตียง

ทันใดนั้น เพื่อนหลายคนก็ทักแชตส่วนตัวมา ล้วนเป็นผู้เล่นชั้นล่างที่ออกไปหาของด้วยกันวันนี้

คนพวกนี้แอบแอดเฟรนด์กันลับหลังผู้เล่นชั้นสูง และสร้างข้อตกลงกันเงียบๆ

เนื้อหาในแชตส่วนตัวล้วนบอกให้โจวเทาอย่าใจร้อน

พวกเขายังอยากกอบโกยผลประโยชน์ต่อ ถ้าเกิดพวกชั้นสูงลงมาป่วนจริงๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับแม่ตายนั่นแหละ

"โชคดีนะที่มีพวกกูช่วยไว้!"

โจวเทาฮึดฮัด สุดท้ายก็ยอมถอย

...

หลังจากด่าโจวเทาเสร็จ สวี่หลางก็เริ่มมาดูคำขอเป็นเพื่อน

ไม่นาน คำขอหนึ่งก็สะดุดตาเขา

[12 หวังจื้อเหว่ย: ฉันมีไม้เบสบอลอันหนึ่ง นายจะแลกไหม?]

สวี่หลางกดรับเพื่อน ฝ่ายนั้นก็ส่งข้อมูลไอเท็มมาให้ดูทันที

...

[ไม้เบสบอล]

[ประเภท: อาวุธ]

[เลเวล: 1]

[พลังทำลาย: 8]

[ความทนทาน: 14/14]

[ย่อยสลายได้รับ: ไม้เบิร์ช x9]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 50 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ป๊อก ป๊อก!]

...

[12 หวังจื้อเหว่ย: ตอนนี้อาวุธหายากกว่าอาหาร แถมของฉันยังเป็นอาวุธเลเวล 1 อีก เพราะงั้นฉันขอน้ำ 2 ลิตร มีปัญหาไหม?]

[200 สวี่หลาง: นายมีอาวุธในมือ พรุ่งนี้หาเสบียงน่าจะง่ายกว่าเดิม ทำไมถึงยอมแลก?]

[12 หวังจื้อเหว่ย: วันนี้ฉันหาได้แค่อันนี้ แฟนฉันยังติดอยู่ที่ชั้น 8 ฉันอยากส่งน้ำไปให้เธอกิน อีกอย่างฉันให้ของนาย นายคงไม่เอาไปให้พวกชั้นหนึ่งชั้นสองหรอกนะ?]

หวังจื้อเหว่ยคนนี้รักแฟน แต่ก็ไม่ได้ซื่อบื้อจนโง่ รู้ว่าถ้าเอาอาวุธให้คนกลุ่มเดียวกันจะเป็นการเพิ่มคู่แข่ง

[200 สวี่หลาง: ตกลง]

[12 หวังจื้อเหว่ย: จริงสิ แถมข้อมูลให้หน่อย เคยเล่นเกมออนไลน์ใช่ไหม จุดเสบียงหลายจุดมีกิลด์ใหญ่ๆ คุมอยู่ คนธรรมดาเข้าใกล้ก็ตาย ต่อให้พวกนายลงไปได้ก็ไม่ได้ของหรอก]

สวี่หลางใจกระตุกวูบ ก่อนจะกลับมาสงบนิ่ง

ข่าวนี้ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์กับเขาเท่าไหร่

ยังไงเขาก็แค่ต้องนอนตีพุงเพื่อเติบโตเท่านั้น!

แต่ถึงอย่างนั้น สวี่หลางก็เตรียมน้ำเพิ่มไว้อีกแก้วหนึ่ง

หน้าต่างแลกเปลี่ยนเปิดออก แก้วกระดาษยี่สิบเอ็ดใบที่ซ้อนกันในช่องเก็บของหายไป แทนที่ด้วยไม้เบสบอลหนึ่งอัน

สวี่หลางหยิบไม้เบสบอลออกมา หวดลมดูสองสามที จากนั้นก็พิมพ์ข้อความลงในห้องแชตอีกครั้ง

ในเมื่อมีหลักประกันความปลอดภัยแล้ว ก็เริ่มแผนขั้นต่อไปได้

หอพักสามารถมีผู้เช่าได้สองคนนี่นา!

[200 สวี่หลาง: น้ำ 2 ลิตร หอพัก 200 รับสมัครสาวงามหนึ่งอัตรา ยังว่างอีกหนึ่งที่ (รูปภาพ)]

[88 เฉาปิน: ท่านเทพ 866 (ป๋าหกหก) ไม่คิดจะแอ๊บเลยสินะ]

[112 อู๋เล่ยถิง: พี่หลาง พ่อหลาง ปู่หลาง ขอแบ่งให้ผมหน่อยเถอะ!]

[89 โจวหลี่: สวี่หลาง นายไปเอาน้ำเยอะแยะมาจากไหน นายไม่ได้อยู่กับเฉาหย่าเสวียนเหรอ?]

[9 หลินหาน: อย่าไปสนเลยว่าเขาอยู่กับใคร คนแบบนี้ ต่อให้อยู่กับวันเดอร์วูแมนก็ไม่รอดหรอก!]

[48 ฉินอวิ๋น: ทำไมคนพรรค์นี้ถึงมีทรัพยากรดีๆ แบบนั้นได้นะ!]

[78 จ้าวเจวียน: สวี่หลาง รับแอดฉันหน่อย ถึงตัวไปไม่ได้ แต่ส่งข้อความเสียงให้ได้นะ]

[5 จูเหยียน: เพื่อน นายรู้ไหมว่าหาของข้างนอกลำบากขนาดไหน อย่าโง่น่า]

[186 อู๋ฮุ่ยฮุ่ย: @จูเหยียน นายเห่าหาแม่นายเหรอ กดขี่ผู้หญิงชัดๆ?]

ก้อนหินก้อนเดียวสร้างคลื่นนับพัน

หลายคนที่ไม่ค่อยพูดต่างโผล่หัวออกมา ทำให้ข้อความในห้องแชตไหลเร็วจนอ่านไม่ทัน

ในขณะเดียวกัน คนจำนวนมากก็แห่แอดเฟรนด์สวี่หลาง

...

หอพักหมายเลข 5

จูเหยียนโดนด่า หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ

...

หอพักหมายเลข 1 จินซินหัวเราะจนเสียงเหมือนหมู

"แม่มเอ๊ย มีคนปัญญาอ่อนแบบนี้อยู่จริงด้วย!" เขาบ่นเรื่องความโง่ของสวี่หลางกับเพื่อนชั้นหนึ่งชั้นสอง พลางตอบข้อความนักศึกษาสาวๆ ไปด้วย

มีนักศึกษาสาวบางคนส่งรูปวาบหวิวมาให้เขาแล้ว คนที่เรียกผัวคะผัวขาก็มีไม่น้อย

และด้วยความหน้าใหญ่ เขาจึงแบ่งเสบียงให้ไปนิดหน่อย

แน่นอนว่าแค่นิดหน่อยจริงๆ

เพียงแต่เขาคิดว่าการกระทำของตัวเอง เป็นพฤติกรรมช่วยเหลืออันสูงส่ง ต่างกับไอ้โง่สวี่หลางอย่างสิ้นเชิง

ต่อให้บ้ากามเหมือนกัน ข้าก็บ้ากามอย่างมีระดับกว่าแก!

ขอผู้หญิงโต้งๆ ถุย หยาบคายสิ้นดี!

แต่จะว่าไป หลิวเชี่ยนเชี่ยนที่อยู่ชั้นสี่บอกจะเป็นแฟนเขา

จะมีวิธีพาเธอลงมาไหมนะ?

อยู่หอพักเล็กๆ คนเดียว มันเหงาจริงๆ

นิยายวันสิ้นโลกหลายเรื่องก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

มีพลัง มีผู้หญิง อยากฆ่าใครก็ฆ่า อยากนอนกับใครก็นอน

...

ที่สวี่หลางไม่รับสมัครสาวงามคนที่สองก่อนหน้านี้ เพราะกลัวว่าข้างหลังสาวงามจะมีพี่กล้ามโตแฝงตัวมา

ตอนนี้มีอาวุธในมือแล้ว ต่อให้มีพี่กล้ามโต เขาก็ไม่กลัวเท่าไหร่แล้ว

การเสี่ยงบ้างตามสมควร ถือว่าคุ้มค่า

เพียงแต่ค่าความสบาย ดูเหมือนจะสัมพันธ์กับการให้คะแนนผู้หญิงของเขา

เช่น ถ้าเฉาหย่าเสวียนถอดถุงน่อง ค่าความสบายจะลดลง กลิ่นตัวและความสกปรกก็ทำให้ค่าความสบายลดลงเช่นกัน

"สวี่หลาง นายพูดอะไรในห้องแชต? รับสมัครสาวงามหมายความว่าไง?" เฉาหย่าเสวียนมองสวี่หลาง ถามด้วยความโกรธเคือง

แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นาน แต่เธอเริ่มรู้สึกเหมือนสวี่หลางเป็นแฟนจริงๆ แล้ว

แต่สวี่หลางกลับทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ

"เธอนี่นะ ทำไมใจจืดใจดำแบบนี้" สวี่หลางดุกลับ

"ฉันเป็นอะไรนะ?" เฉาหย่าเสวียนโกรธจนตัวสั่น

"เธอไม่อยากช่วยเพื่อนร่วมชั้นเหรอ? เธอทนดูเพื่อนอดตายได้ลงคอเหรอ? ทำไมจิตใจอำมหิตแบบนี้?"

เฉาหย่าเสวียนได้ยินดังนั้น ก็เลิกทำท่าทีเล่นทีจริง ตีหน้าขรึมพูดว่า "สวี่หลาง อย่าคิดว่าฉันจะยอมอยู่กับนายตลอดไปนะ!"

สวี่หลางไม่ไว้หน้า พูดสวนทันที "ไม่อยากอยู่ ก็เชิญไสหัวไป แต่เธอคงไม่คิดว่านี่เป็นสังคมที่มีกฎหมายหรอกนะ ที่เลิกกันแล้วจะมาขอแบ่งสินสมรสฉันได้ครึ่งหนึ่ง"

เฉาหย่าเสวียนสำคัญก็จริง แต่ถ้าแยกแยะความสำคัญไม่ได้ มูลค่าของเธอก็ต้องถูกประเมินใหม่

พอได้ยินคำนี้ เฉาหย่าเสวียนหน้าตึงไปทันที เริ่มได้สติกลับมาบ้าง

"เดินมานี่เอง ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม!" สวี่หลางเท้าเอว "3... 2..."

"ไปก็ไปสิ นายจะพูดดีๆ กับเค้าหน่อยไม่ได้หรือไง ทำไมต้องดุด้วย!"