บทที่ 7 ตู้น้ำดื่มชั้นยอด, คนชั้นหนึ่งคือพระเจ้า

"สวี่หลาง ฉันหิวน้ำ" เฉาหย่าเสวียนหน้านิ่วคิ้วขมวด

ครั้งนี้ไม่ได้จะกดดันสวี่หลาง แต่เธอหิวน้ำจริงๆ

สองวันมานี้เธอยังไม่มีน้ำตกถึงท้องสักหยด

สวี่หลางเองก็พอกัน

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจอัปเกรดตู้น้ำดื่มก่อน

ถ้าข้างในไม่มีน้ำเติมมาให้เต็ม เขาก็คงต้องเปลี่ยนแผน

จากที่นอนตีพุงเพื่อเติบโต ก็ต้องกลายเป็นหาวิธีแลกเปลี่ยนเอาน้ำจากคนอื่นแทน

เฉาหย่าเสวียนมองสวี่หลางเดินไปที่มุมห้องด้วยความขุ่นเคืองใจ

ผู้ชายของตัวเองดูเหมือนจะพึ่งพาไม่ได้เลยแฮะ

ความเลือดร้อนของนายหายไปไหนหมด?

เอามาใช้กับแม่นี่คนเดียวรึไง!

ตู้น้ำดื่มถูกนำออกจากกระเป๋า มาวางอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด

สภาพของมันผุพังราวกับผ่านสมรภูมิหนูเป็นร้อยตัวรุมทึ้ง

การที่มีสิ่งปลูกสร้างค่าความทนทานต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนี้อยู่ เดาว่าคงมีไว้เพื่อให้คนย่อยสลายเอาวัสดุเสียมากกว่า

สวี่หลางใจตุ๊มๆ ต่อมๆ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีอะไรต้องลังเล

[เหรียญฝันร้าย -65]

แสงสีขาววาบขึ้น ตู้น้ำดื่มอัปเกรดเสร็จสมบูรณ์

ถังน้ำพลาสติกใบใหญ่ที่บรรจุน้ำบริสุทธิ์ไว้เต็มเปี่ยม ทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

[ตู้น้ำดื่มชั้นยอด]

[ประเภท: สิ่งปลูกสร้าง]

[เลเวล: 2]

[ปริมาณน้ำ: 18/18 ลิตร (100 เหรียญทองแดงสามารถแปลงเป็นน้ำบริสุทธิ์ 1 ลิตร)]

[ความทนทาน: 30/30]

[ย่อยสลายได้รับ: พลาสติก x13, สเตนเลส x3, ไส้กรอง x1]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 150 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: เสียบปลั๊กไฟ ความเร่าร้อนของฉันจะลวกจนนายร้องเรียกแม่]

แจ่ม!!!

สวี่หลางกำหมัดแน่น แววตาตื่นเต้น

มีตู้น้ำดื่มเครื่องนี้ เขานอนตีพุงจนเกมเจ๊งยังได้!

แถมเหรียญทองแดงยังใช้แบบนี้เองสินะ เหรียญทองแดงสามารถหาได้จากจุดเสบียง แต่เพราะไม่รู้ประโยชน์ คนส่วนใหญ่เลยแทบไม่ใช้มันแลกเปลี่ยนกัน

สวี่หลางรู้ข้อมูลลึกกว่าคนอื่นหนึ่งก้าว

100 เหรียญทองแดงแลกน้ำบริสุทธิ์ได้ 1 ลิตร ในสถานการณ์ที่ยังไม่มีใครรู้ค่าของเงินแบบนี้ เขาเอาน้ำหนึ่งลิตรไปขาย 200 เหรียญทองแดงก็ถือว่าไม่เกินเลย!

แต่เขาขอไม่ผูกขาดการค้าตอนนี้ดีกว่า

ขายครั้งสองครั้งยังพอไหว ถ้าขายเยอะ คนที่พังประตูเข้ามาคงไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นพวกเดียวกันเอง!

เขาไม่อยากโดนรุมสกรัม

มีลำดับจ้าวแห่งฝันร้ายอยู่แล้ว นอนตีพุงสบายใจกว่าตั้งเยอะ!

ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มบนหน้าสวี่หลางก็หุบไม่ลง เขาเปิดตู้เก็บของใต้เครื่องทำน้ำดื่ม พบว่ามีแก้วกระดาษอยู่ข้างใน

"มาดื่มน้ำ"

เฉาหย่าเสวียนได้ยินเสียงเรียกของสวี่หลาง จึงหันหลังกลับมาโดยสัญชาตญาณ

เอ๊ะ แปลกจัง ทำไมไม่ได้กลิ่นดอกสือหนาน

แก้วกระดาษถูกยื่นมาจ่อที่ริมฝีปาก

เฉาหย่าเสวียนลืมตาโพลงราวกับเห็นผี

เพราะขยับตัวแรงไปหน่อย น้ำในแก้วกระดาษเลยกระฉอกออกมาบ้าง

เธอรีบเลียหยดน้ำพวกนั้น แล้วประคองแก้วกระดาษกระดกดื่มรวดเดียวหมด

ครู่ต่อมา เธอมองแก้วกระดาษว่างเปล่า ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือ น้ำฉันล่ะ? ความคิดที่สองคือ ยังมีหยดน้ำเหลืออยู่ จะเสียของไม่ได้!

เธอเงยลำคอระหง เทหยดน้ำเล็กๆ ที่เหลือลงปากจนหมด

"ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมสวี่หลาง!"

สวี่หลางไม่ได้ตอบเธอ

เพราะเขาก็กำลังเงยหน้าดื่มน้ำอยู่เหมือนกัน

"มีน้ำแล้ว แถมยังให้ฉันดื่มเป็นคนแรก..."

ทำไมถึงรู้สึกซาบซึ้งใจนิดๆ กันนะ?

เขาก็เห็นคุณค่าเราเหมือนกันนี่นา

ก็แหงล่ะ

ขืนเลี้ยงจนตัวปั๊มเหรียญตาย สวี่หลางคงไม่มีที่ให้ร้องไห้

เฉาหย่าเสวียนซาบซึ้งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็สังเกตเห็นตู้น้ำดื่มที่มุมห้อง

"นายเอามาจากไหน?!" เฉาหย่าเสวียนถามด้วยความตกใจ

"ฉันมีสกิลอย่างหนึ่ง บางทีก็เสกของออกมาได้ บางทีก็อัปเกรดสิ่งของได้ คูลดาวน์แบบสุ่ม" สวี่หลางตอบกลับ

เฉาหย่าเสวียนถือเป็นคนกันเองแล้ว ตอบแบบขอไปทีหน่อยก็คงไม่เป็นไร

"นายมีสกิลด้วยเหรอเนี่ย ฉันได้ยินมาว่ามีแค่อาจารย์วางที่เจอคัมภีร์สกิล แต่น่าเสียดายที่แกตายไปแล้ว" เฉาหย่าเสวียนดีใจสุดขีด

"อย่าใช้น้ำมั่วซั่ว ฉันต้องเอาไปแลกเสบียงกับคนอื่น" สวี่หลางเตือน "แล้วก็น้ำถังนี้ลำพังเธอคนเดียวรักษาไว้ไม่ได้หรอก อย่าปากโป้งไปบอกใคร อีกอย่างอย่ามีความคิดที่ไม่ควรมี น้ำถังนี้พอให้เราอยู่รอดจนจบเกมได้"

เฉาหย่าเสวียนยู่ปาก รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยจึงตอบเสียงอู้อี้ "สวี่หลาง ฉันหิวข้าว"

"ฉันก็หิว" สวี่หลางผายมือออก เห็นท่าทางน่าสงสารของเฉาหย่าเสวียนแล้วก็ยอมอธิบาย "ตอนนี้ราคาตลาดข้างนอกยังไม่นิ่ง ไม่รู้ว่าอะไรมีค่าหรืออะไรหาง่าย เอาน้ำไปแลกยาก"

ยังไงซะ น้ำในฐานะต้นกำเนิดชีวิต ราคาย่อมไม่ถูก ยิ่งนานวันก็ยิ่งมีค่า ดีไม่ดีอาจแลกของดีๆ ได้

"อ้อ" เฉาหย่าเสวียนหันหลังกลับไป ดูเหมือนจะงอนนิดหน่อย

กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ แถมยังอยู่ในสภาพแวดล้อมเลวร้าย จิตใจคนย่อมแปรปรวนได้ง่าย

สวี่หลางเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไรมากความ

...

วันนี้เป็นวันที่สามของเกมซอมบี้บุก และเป็นวันที่ผู้เล่นชั้นล่างรื่นเริงบันเทิงใจ

แน่นอนว่าจำกัดแค่ชั้นหนึ่งกับชั้นสอง

มีพี่ชายชั้นสามคนหนึ่งกระโดดลงไปแล้วขาหัก แถมยังกลั้นเสียงร้องไม่อยู่ เลยล่อซอมบี้มารุมทึ้ง สภาพศพดูไม่จืด

นั่นทำให้ผู้เล่นชั้นสูงยิ่งไม่กล้าเสี่ยงลงไปข้างล่าง

[1 จินซิน: คนชั้นหนึ่งคือพระเจ้า! (รูปภาพ)]

ทุกคนกดดูรูปภาพ พบว่าประตูห้องของหมอนี่อัปเกรดเป็นประตูเหล็กเรียบร้อยแล้ว

แถมจินซินยังย้ายห้องแล้วด้วย

หากเจ้าของห้องตาย กุญแจจะดรอปออกมาเอง ถึงตอนนั้นล็อกประตูห้องก็จะปรากฏขึ้น แค่ไขกุญแจเข้าไปก็จะกลายเป็นเจ้าของห้องโดยอัตโนมัติ

[78 จ้าวเจวียน: จินซิน ฉันแอดนายไปแล้ว รับหน่อยสิ]

[112 หลี่หมิง: ท่านจิน ขอน้ำหน่อยเถอะ ฉันหิวน้ำจะตายแล้ว ดูสภาพฉันสิ (รูปภาพ)]

[112 อู๋เล่ยถิง: ใช่แล้วท่านจิน แค่นายช่วยพวกเราผ่านช่วงเริ่มต้นไปได้ ต่อไปนายจะให้ทำอะไรก็ยอม!]

[1 จินซิน: พวกนายสองคน รีบหาวิธีเป็นเจ้าของห้องเถอะ ไม่งั้นไม่มีอนาคตหรอก]

[88 เฉาปิน: จินซิน ตอนนี้เวลายังเช้าอยู่ นายออกไปหาเสบียงเพิ่มเถอะ ฉันเห็นแล้วร้อนใจแทน]

[1 จินซิน: เหนื่อย ขี้เกียจไป]

คำพูดอวดเบ่งแบบนี้ ทำเอาผู้เล่นชั้นสูงแทบกระอักเลือด

เวลาแค่วันเดียว ทำให้ผู้เล่นชั้นหนึ่งชั้นสองกลายเป็นเศรษฐีกันหมด

แน่นอนว่าเฉพาะพวกที่กล้าลงไปเท่านั้น

ผู้เล่นชั้นสองบางคนขนาดกระโดดตึกยังไม่กล้า ยังมีหน้ามาบอกว่ารักทรัพยากรอีกเหรอ?!

...

หอพักหมายเลข 86

หวังอ้าวมองดูผู้เล่นชั้นสองพวกนั้นอ้อนวอนขอเสบียงจินซิน ก็อดด่าไม่ได้ "ไอ้พวกขยะ!"

แม่มเอ๊ย เงื่อนไขดีขนาดนั้นยังไม่กล้าลงไป!

เกมนี้ดูยังไงก็รู้ว่าหลังๆ จะยิ่งยากขึ้น

พวกนั้นยังมุดหัวอยู่ในบ้านทำซากอะไร?

ความกลัวในใจคนเปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่

คนอื่นได้เสบียงมาจริง แต่ถ้าตัวเองออกไปแล้วบังเอิญทำซอมบี้ตื่นล่ะ? รออีกหน่อยดีกว่า เผื่อจะมีจุดเปลี่ยนใหม่ๆ...

หวังอ้าวมองท้องฟ้าที่ใกล้ค่ำ แววตาฉายประกายอำมหิต

ฆ่าคนไปแล้ว ถ้าต้องมาตายในเกมนี้ ก็เท่ากับฆ่าคนเสียเปล่าน่ะสิ?

จากนั้นเขาก็เริ่มสแปมข้อความในห้องแชต หวังจะใช้ทรัพยากรแลกพวกเชือกอะไรทำนองนั้น

ก่อนหนีกลับมาหอพักเขากวาดเสบียงมาได้พอสมควร ถือเป็นเศรษฐีย่อมๆ คนหนึ่ง

...

หอพักหมายเลข 200

สวี่หลางนอนขดตัวอยู่บนเตียง รอคอยให้ฟ้ามืด

เพราะคูลดาวน์เตียงฝันร้ายรีเซตตอนกลางคืน ดังนั้นช่วงเวลาปั๊มเหรียญของทุกวันจึงเป็นตอนกลางคืน

ทันใดนั้น มีเสียงดังสนั่นมาจากข้างล่าง

ไม่นานนักก็มีข่าวในห้องแชต

มีนักศึกษากระโดดตึก!