บทที่ 6 ตามหาทรัพยากร พฤติกรรมร้อยแปดของมนุษย์

เทพธิดาก็คือเทพธิดา ไม่ว่าจะออกกำลังกายท่าไหนก็ไม่น่าเบื่อ

สวี่หลางไม่ใช่คนใจบุญ ดอกไม้บนยอดเขาอย่างเฉาหย่าเสวียน เมื่อก่อนแค่จะจับมือยังยาก ตอนนี้มีโอกาสก็ต้องศึกษาวิจัยให้คุ้มค่า

นักศึกษาคนอื่นกังวลแทบตาย กำแพงจิตใจพังทลายลงครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สวี่หลางกลับทำหอพักเล็กๆ ให้กลายเป็นวิมาน

จักรยานตรานกฟีนิกซ์เปลี่ยนเป็นจักรยานแคมป์ จะไม่ให้ปั่นยิกๆ ได้ยังไง

พอถึงช่วงบ่ายเฉาหย่าเสวียนบอกว่าตัวเองหิวแล้ว

สวี่หลางผายมือออกบอกว่าผมก็หิวเหมือนกัน!

เฉาหย่าเสวียน: งั้นฉันยังไม่หิวก็ได้!

ภาพจำเรื่องความตะกละที่สวี่หลางฝากไว้เมื่อวานมันตราตรึงใจเธอเหลือเกิน

พอถึงช่วงพลบค่ำซอมบี้ก็เริ่มตื่นตัว ได้ยินเสียงคำรามแว่วมาให้ได้ยิน

สวี่หลางหยิบขนมปังโฮลวีตที่เก็บรักษาไว้อย่างดีออกมาแบ่งให้เฉาหย่าเสวียนครึ่งหนึ่ง

"ทำไมนายยังมีอาหารอยู่อีก?!" เฉาหย่าเสวียนประหลาดใจระคนดีใจ

สวี่หลางไม่ตอบ

เฉาหย่าเสวียนเรียนรู้ที่จะเป็นเด็กดี ไม่ถามอะไรให้มากความ รีบกัดขนมปังคำโตจนติดคอไอโขลกๆ

ของพรรค์นี้มันฝืดคอจริงๆ!

สวี่หลางมองดูตู้น้ำดื่มในกระเป๋า พยายามข่มความอยากที่จะอัปเกรดมัน

การอัปเกรดตู้น้ำดื่มต้องใช้ 65 เหรียญฝันร้าย ซึ่งไม่ใช่จำนวนน้อยๆ

เวลาล่วงเลยไป พอฟ้ามืดลง เสียงประกาศหอพักก็ดังขึ้นในใจของทุกคน

[ประกาศหอพัก: คืนที่สอง สัญชาตญาณการล่าของซอมบี้เพิ่มขึ้น ความยากของเกมเพิ่มขึ้น]

เสียงประกาศนี้ราวกับเสียงระฆังมรณะ!

ผู้เล่นต่างขวัญผวา

และก็เป็นไปตามคาด ซอมบี้ในค่ำคืนนี้ดุร้ายผิดปกติ แถมเริ่มมีสัญญาณของการพุ่งชนประตู

ทำเอาผู้เล่นบางคนสติแตก พิมพ์ระบายความโกรธในห้องแชต แต่ในความเป็นจริงกลับไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

[3 หยางหยาง: เกมหอพัก พ่อมึงตาย!]

[112 อู๋เล่ยถิง: ใครมีไม้บ้าง ขอยืมไม้หน่อย ฉันจะซ่อมประตู!]

[74 หวังอิ๋งอิ๋ง: ผู้ชายชั้นสี่ช่วยทำเสียงดังหน่อยได้ไหม ล่อซอมบี้ไปก่อน แล้วเดี๋ยวฉันล่อกลับมา พวกเรามาช่วยกันลากมอนสเตอร์!]

สวี่หลางรอจนคูลดาวน์เตียงฝันร้ายหมดก็เริ่มปฏิบัติการ

ถ้านอนเฉยๆ เขาเกรงว่าระบบจะไม่นับค่าความสบายของเฉาหย่าเสวียน เลยต้องทำแบบนี้

เฉาหย่าเสวียนรู้สึกแย่ ประตูห้อง 200 ก็ถูกซอมบี้ชนเหมือนกัน แถมยังได้ยินเสียงคำรามชวนขนลุกจากข้างนอก

ในสถานการณ์แบบนี้เธอไม่กล้าส่งเสียงเลยสักนิด

เพื่อให้สวี่หลางเสร็จกิจเร็วๆ เธอจึงเริ่มให้ความร่วมมือ

วิธีนี้ได้ผลจริงๆ

สวี่หลางจบการต่อสู้อย่างรวดเร็ว ไม่มีการดื่มด่ำบรรยากาศใดๆ แล้วล้มตัวลงนอนทันที

เสียเวลาไปหนึ่งนาที คือการไม่ให้เกียรติเตียงฝันร้าย!

เขาหิวเงินเหรียญฝันร้ายของจริง

"ไอ้กระจอก!" เฉาหย่าเสวียนบ่นพึมพำ ก่อนจะทนความง่วงไม่ไหวแล้วหลับไป

...

วันรุ่งขึ้น พอตื่นมาสวี่หลางก็รีบเช็กยอดเหรียญฝันร้ายเป็นอันดับแรก

[เหรียญฝันร้ายพื้นฐาน 40, อัตราแปลง 106%, แปดชั่วโมงผลิตได้ทั้งหมด 82 เหรียญฝันร้าย]

[เหรียญฝันร้ายทั้งหมด: 198]

เยี่ยม!

สวี่หลางดีใจจนหอมแก้มเฉาหย่าเสวียนไปฟอดหนึ่ง

"อยากอีกแล้วเหรอ? นายนี่มันวัวเปลี่ยวชัดๆ!" เฉาหย่าเสวียนพูดอย่างเอือมระอา

เขาว่ากันว่าผู้ชายตอนเช้ามักจะ... แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์แบบนั้นจริงๆ อยากพักผ่อนมากกว่า

"ฮะๆ" สวี่หลางหัวเราะชอบใจ ในใจรู้สึกมั่นคงขึ้นมาบ้าง

อัปเกรดประตูต่อใช้ 100 เหรียญฝันร้าย อัปเกรดตู้น้ำดื่มใช้ 65 พอใช้แน่นอน

อย่างไรก็ตาม เขายังไม่ใช้เหรียญฝันร้ายสุ่มสี่สุ่มห้า

—ให้พวกเพื่อนรักที่ไม่มีต้นทุนออกไปสืบข่าวให้ก่อนค่อยว่ากัน!

ผ่านไปหนึ่งคืน นักศึกษาที่ซวยที่สุดเหลือค่าความทนทานประตูแค่สองแต้ม ถ้าไม่หาโอกาสเสี่ยงดวง ก็คงได้แต่นอนรอความตาย

ไม่ว่าคนจนจะเยอะแค่ไหน แต่ความจริงก็คือ คนรวยหาเงินง่ายกว่าคนจน และตายยากกว่าคนจน

[84 หลี่วั่ง: จะอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!]

[24 โจวเทา: ฉันจะออกไป ชั้น 2 มีใครจะไปกับฉันบ้าง?]

[170 ลู่เยี่ยน: ร้องไห้แล้ว พวกนายอยู่ชั้นต่ำยังออกไปหาเสบียงได้ พวกเราอยู่ชั้นสูงทำได้แค่นอนรอความตาย]

[147 หวังหย่าจือ: ชั้นสูงก็มีข้อดีของชั้นสูง ซอมบี้ที่พุ่งมาจากหมอกโลหิตไปกองรวมกันอยู่ข้างล่างหมด พอมันคลุ้มคลั่ง คนชั้นล่างก็ซวยก่อน]

[186 หวังปั๋ว: ขอบคุณเจ๊หย่าที่ปลอบใจ พอคิดว่าแค่นั่งรอความตายเฉยๆ ใจก็หวิวๆ แล้ว]

[175 โจวเย่: พี่น้องข้างล่าง ถ้าออกไปเจอเสบียง แบ่งมาขายฉันบ้างได้ไหม? ฉันมีมีดคัตเตอร์อันหนึ่ง]

[9 ซุนเฮิง: ถ้าฉันเจอเสบียง ฉันให้ฟรีเลย แต่พวกนายต้องลงทุนให้ฉันก่อน ตอนนี้ฉันหิวน้ำจะตายแล้ว ไม่มีแรงเลย]

[84 หลี่วั่ง: ซุนเฮิง นายติดเงินฉัน 200 ป่านนี้ยังไม่คืน คิดว่าตัวเองมีความน่าเชื่อถือหรือไง?]

[32 เย่ฝาน: รับซื้อขี้แบบมีค่าตอบแทน พี่น้องคนไหนไม่กล้าออกจากห้องเอาขี้มาให้ฉัน ฉันช่วยโยนออกนอกตึกให้]

[88 เฉาปิน: @เย่ฝาน พ่อค้าอัจฉริยะ]

ปัง~

ทันใดนั้น ไม่รู้ผู้กล้าคนไหนโยนกระป๋องลงไปข้างล่าง เกิดเสียงดังสนั่น

มีซอมบี้ส่งเสียงคำรามประปราย แต่ไม่มีตัวไหนวิ่งออกมาจากโถงบันได

ห้องแชตแทบระเบิด

[175 โจวเย่: เชี่ย พี่น้องชั้นล่างจะรออะไรกันอยู่ แค่ชั้นหนึ่งชั้นสอง โดดลงไปเลย ไม่เป็นไรหรอก!]

[147 หวังหย่าจือ: อย่าลืมว่าห้ามทำเสียงดังเกินไป]

[9 ซุนเฮิง: ขอน้ำขวดหนึ่ง ใครไม่ลงไปภายในสามนาทีเป็นหลานนะ!]

เริ่มมีนักศึกษาทยอยเดินออกจากหอพัก

แล้วพวกเขาก็ค้นพบความจริงอันน่าตื่นตะลึง

ดูเหมือนซอมบี้จะเข้าสู่สภาวะจำศีล!

บางทีแค่ทำตัวเงียบๆ ทุกคนก็อาจจะฉวยโอกาสตอนซอมบี้จำศีลลงไปข้างล่างได้!

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ผู้เล่นกลุ่มแรกที่ลงไปก็ยังเป็นผู้เล่นชั้นล่าง และใช้วิธีกระโดดตึก

ไม่มีใครกล้าเดินฝ่าดงซอมบี้ลงบันไดไปจริงๆ!

[6 หวังหยาง: ฉันเจอช็อกโกแลตแท่งหนึ่งที่ตึกเรียน ทุกคนตอนมาให้ระวังหน่อย อย่าทำเสียงดัง ในเงามืดมีซอมบี้]

ข้อความนี้ช่วยปลุกขวัญกำลังใจได้มาก

หวังหยางเป็นประธานสภานักศึกษา คำพูดย่อมมีความน่าเชื่อถือ

[6 จินซิน: พี่ชายที่มีมีดคัตเตอร์เมื่อกี้อยู่ไหน? ฉันมีน้ำครึ่งถ้วยกระดาษ จะแลกไหม? (แนบรูปภาพ)]

[143 หวังหนาน: พระเจ้า ช่วยเลิกแชตกันสักที รีบหาเสบียงเถอะ พวกเราหวังพึ่งพวกนายอยู่นะ]

คนชั้นล่างตื่นเต้น คนชั้นสูงยิ่งตื่นเต้นกว่า หวังว่าคนอื่นรวยแล้วจะแบ่งปันเศษเงินให้บ้าง

คนรวยช่วยฉุดคนจนให้รวยตามไง

"ไอ้โง่! คิดว่ายังอยู่ในยุคสงบสุขหรือไง!" ภายในตึกเรียน จินซินยกยิ้มมุมปาก กำลังจะพิมพ์ข้อความเยาะเย้ย แต่หวังหยางที่อยู่ข้างๆ ดึงตัวเขาไว้

"อย่าหาเรื่อง ระวังพวกมันทำให้ซอมบี้ตื่น" หวังหยางพูดเสียงเครียด

จินซินรู้สึกหนาววาบในใจ

[6 จินซิน: มีครับมี พี่ชาย ด้านนอกหอพักดูเหมือนจะสุ่มดรอปเสบียงด้วยนะ ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวมีกินกันทุกคน]

"รีบค้นหา" หวังหยางกระซิบ

ตอนนี้คนออกมาน้อย พวกเขาเท่ากับเป็นกลุ่มแรกที่เจอขุมทรัพย์

พอนานไป คนออกมาเยอะ ความยากในการหาเสบียงก็จะเพิ่มขึ้น

โลกนี้ไม่เคยขาดแคลนคนฉลาด

หวังหยางก็เป็นหนึ่งในนั้น

เขาเดาว่าเกมห้าวัน สองวันแรกคงให้เวลาปรับตัว

ถ้าไม่รีบกอบโกยตอนนี้ ทีหลังอยากจะโตก็ยากแล้ว!

ผู้เล่นชั้นบนทนทุกข์ทรมานด้วยความหวัง ส่วนผู้เล่นชั้นล่างราวกับเจอเหมืองทอง จิตใจยากหยั่งถึง

ได้แต่บอกว่า ความสุขและความเศร้าของมนุษย์ไม่ได้เชื่อมถึงกัน

### บทที่ 7 [ตู้น้ำดื่มชั้นยอด], คนชั้นหนึ่งคือพระเจ้า

"สวี่หลาง ฉันหิวน้ำ" เฉาหย่าเสวียนหน้านิ่วคิ้วขมวด

ครั้งนี้ไม่ได้จะกดดันสวี่หลาง แต่เธอหิวน้ำจริงๆ

สองวันมานี้เธอยังไม่มีน้ำตกถึงท้องสักหยด

สวี่หลางเองก็พอกัน

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจอัปเกรดตู้น้ำดื่มก่อน

ถ้าข้างในไม่มีน้ำเติมมาให้เต็ม เขาก็คงต้องเปลี่ยนแผน

จากที่นอนตีพุงเพื่อเติบโต ก็ต้องกลายเป็นหาวิธีแลกเปลี่ยนเอาน้ำจากคนอื่นแทน

เฉาหย่าเสวียนมองสวี่หลางเดินไปที่มุมห้องด้วยความขุ่นเคืองใจ

ผู้ชายของตัวเองดูเหมือนจะพึ่งพาไม่ได้เลยแฮะ

ความเลือดร้อนของนายหายไปไหนหมด?

เอามาใช้กับแม่นี่คนเดียวรึไง!

ตู้น้ำดื่มถูกนำออกจากกระเป๋า มาวางอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด

สภาพของมันผุพังราวกับผ่านสมรภูมิหนูเป็นร้อยตัวรุมทึ้ง

การที่มีสิ่งปลูกสร้างค่าความทนทานต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนี้อยู่ เดาว่าคงมีไว้เพื่อให้คนย่อยสลายเอาวัสดุเสียมากกว่า

สวี่หลางใจตุ๊มๆ ต่อมๆ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีอะไรต้องลังเล

[เหรียญฝันร้าย -65]

แสงสีขาววาบขึ้น ตู้น้ำดื่มอัปเกรดเสร็จสมบูรณ์

ถังน้ำพลาสติกใบใหญ่ที่บรรจุน้ำบริสุทธิ์ไว้เต็มเปี่ยม ทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

[ตู้น้ำดื่มชั้นยอด]

[ประเภท: สิ่งปลูกสร้าง]

[เลเวล: 2]

[ปริมาณน้ำ: 18/18 ลิตร (100 เหรียญทองแดงสามารถแปลงเป็นน้ำบริสุทธิ์ 1 ลิตร)]

[ความทนทาน: 30/30]

[ย่อยสลายได้รับ: พลาสติก x13, สเตนเลส x3, ไส้กรอง x1]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 150 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: เสียบปลั๊กไฟ ความเร่าร้อนของฉันจะลวกจนนายร้องเรียกแม่]

แจ่ม!!!

สวี่หลางกำหมัดแน่น แววตาตื่นเต้น

มีตู้น้ำดื่มเครื่องนี้ เขานอนตีพุงจนเกมเจ๊งยังได้!

แถมเหรียญทองแดงยังใช้แบบนี้เองสินะ เหรียญทองแดงสามารถหาได้จากจุดเสบียง แต่เพราะไม่รู้ประโยชน์ คนส่วนใหญ่เลยแทบไม่ใช้มันแลกเปลี่ยนกัน

สวี่หลางรู้ข้อมูลลึกกว่าคนอื่นหนึ่งก้าว

100 เหรียญทองแดงแลกน้ำบริสุทธิ์ได้ 1 ลิตร ในสถานการณ์ที่ยังไม่มีใครรู้ค่าของเงินแบบนี้ เขาเอาน้ำหนึ่งลิตรไปขาย 200 เหรียญทองแดงก็ถือว่าไม่เกินเลย!

แต่เขาขอไม่ผูกขาดการค้าตอนนี้ดีกว่า

ขายครั้งสองครั้งยังพอไหว ถ้าขายเยอะ คนที่พังประตูเข้ามาคงไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นพวกเดียวกันเอง!

เขาไม่อยากโดนรุมสกรัม

มีลำดับจ้าวแห่งฝันร้ายอยู่แล้ว นอนตีพุงสบายใจกว่าตั้งเยอะ!

ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มบนหน้าสวี่หลางก็หุบไม่ลง เขาเปิดตู้เก็บของใต้เครื่องทำน้ำดื่ม พบว่ามีแก้วกระดาษอยู่ข้างใน

"มาดื่มน้ำ"

เฉาหย่าเสวียนได้ยินเสียงเรียกของสวี่หลาง จึงหันหลังกลับมาโดยสัญชาตญาณ

เอ๊ะ แปลกจัง ทำไมไม่ได้กลิ่นดอกสือหนาน

แก้วกระดาษถูกยื่นมาจ่อที่ริมฝีปาก

เฉาหย่าเสวียนลืมตาโพลงราวกับเห็นผี

เพราะขยับตัวแรงไปหน่อย น้ำในแก้วกระดาษเลยกระฉอกออกมาบ้าง

เธอรีบเลียหยดน้ำพวกนั้น แล้วประคองแก้วกระดาษกระดกดื่มรวดเดียวหมด

ครู่ต่อมา เธอมองแก้วกระดาษว่างเปล่า ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือ น้ำฉันล่ะ? ความคิดที่สองคือ ยังมีหยดน้ำเหลืออยู่ จะเสียของไม่ได้!

เธอเงยลำคอระหง เทหยดน้ำเล็กๆ ที่เหลือลงปากจนหมด

"ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมสวี่หลาง!"

สวี่หลางไม่ได้ตอบเธอ

เพราะเขาก็กำลังเงยหน้าดื่มน้ำอยู่เหมือนกัน

"มีน้ำแล้ว แถมยังให้ฉันดื่มเป็นคนแรก..."

ทำไมถึงรู้สึกซาบซึ้งใจนิดๆ กันนะ?

เขาก็เห็นคุณค่าเราเหมือนกันนี่นา

ก็แหงล่ะ

ขืนเลี้ยงจนตัวปั๊มเหรียญตาย สวี่หลางคงไม่มีที่ให้ร้องไห้

เฉาหย่าเสวียนซาบซึ้งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็สังเกตเห็นตู้น้ำดื่มที่มุมห้อง

"นายเอามาจากไหน?!" เฉาหย่าเสวียนถามด้วยความตกใจ

"ฉันมีสกิลอย่างหนึ่ง บางทีก็เสกของออกมาได้ บางทีก็อัปเกรดสิ่งของได้ คูลดาวน์แบบสุ่ม" สวี่หลางตอบกลับ

เฉาหย่าเสวียนถือเป็นคนกันเองแล้ว ตอบแบบขอไปทีหน่อยก็คงไม่เป็นไร

"นายมีสกิลด้วยเหรอเนี่ย ฉันได้ยินมาว่ามีแค่อาจารย์วางที่เจอคัมภีร์สกิล แต่น่าเสียดายที่แกตายไปแล้ว" เฉาหย่าเสวียนดีใจสุดขีด

"อย่าใช้น้ำมั่วซั่ว ฉันต้องเอาไปแลกเสบียงกับคนอื่น" สวี่หลางเตือน "แล้วก็น้ำถังนี้ลำพังเธอคนเดียวรักษาไว้ไม่ได้หรอก อย่าปากโป้งไปบอกใคร อีกอย่างอย่ามีความคิดที่ไม่ควรมี น้ำถังนี้พอให้เราอยู่รอดจนจบเกมได้"

เฉาหย่าเสวียนยู่ปาก รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยจึงตอบเสียงอู้อี้ "สวี่หลาง ฉันหิวข้าว"

"ฉันก็หิว" สวี่หลางผายมือออก เห็นท่าทางน่าสงสารของเฉาหย่าเสวียนแล้วก็ยอมอธิบาย "ตอนนี้ราคาตลาดข้างนอกยังไม่นิ่ง ไม่รู้ว่าอะไรมีค่าหรืออะไรหาง่าย เอาน้ำไปแลกยาก"

ยังไงซะ น้ำในฐานะต้นกำเนิดชีวิต ราคาย่อมไม่ถูก ยิ่งนานวันก็ยิ่งมีค่า ดีไม่ดีอาจแลกของดีๆ ได้

"อ้อ" เฉาหย่าเสวียนหันหลังกลับไป ดูเหมือนจะงอนนิดหน่อย

กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ แถมยังอยู่ในสภาพแวดล้อมเลวร้าย จิตใจคนย่อมแปรปรวนได้ง่าย

สวี่หลางเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไรมากความ

...

วันนี้เป็นวันที่สามของเกมซอมบี้บุก และเป็นวันที่ผู้เล่นชั้นล่างรื่นเริงบันเทิงใจ

แน่นอนว่าจำกัดแค่ชั้นหนึ่งกับชั้นสอง

มีพี่ชายชั้นสามคนหนึ่งกระโดดลงไปแล้วขาหัก แถมยังกลั้นเสียงร้องไม่อยู่ เลยล่อซอมบี้มารุมทึ้ง สภาพศพดูไม่จืด

นั่นทำให้ผู้เล่นชั้นสูงยิ่งไม่กล้าเสี่ยงลงไปข้างล่าง

[1 จินซิน: คนชั้นหนึ่งคือพระเจ้า! (รูปภาพ)]

ทุกคนกดดูรูปภาพ พบว่าประตูห้องของหมอนี่อัปเกรดเป็นประตูเหล็กเรียบร้อยแล้ว

แถมจินซินยังย้ายห้องแล้วด้วย

หากเจ้าของห้องตาย กุญแจจะดรอปออกมาเอง ถึงตอนนั้นล็อกประตูห้องก็จะปรากฏขึ้น แค่ไขกุญแจเข้าไปก็จะกลายเป็นเจ้าของห้องโดยอัตโนมัติ

[78 จ้าวเจวียน: จินซิน ฉันแอดนายไปแล้ว รับหน่อยสิ]

[112 หลี่หมิง: ท่านจิน ขอน้ำหน่อยเถอะ ฉันหิวน้ำจะตายแล้ว ดูสภาพฉันสิ (รูปภาพ)]

[112 อู๋เล่ยถิง: ใช่แล้วท่านจิน แค่นายช่วยพวกเราผ่านช่วงเริ่มต้นไปได้ ต่อไปนายจะให้ทำอะไรก็ยอม!]

[1 จินซิน: พวกนายสองคน รีบหาวิธีเป็นเจ้าของห้องเถอะ ไม่งั้นไม่มีอนาคตหรอก]

[88 เฉาปิน: จินซิน ตอนนี้เวลายังเช้าอยู่ นายออกไปหาเสบียงเพิ่มเถอะ ฉันเห็นแล้วร้อนใจแทน]

[1 จินซิน: เหนื่อย ขี้เกียจไป]

คำพูดอวดเบ่งแบบนี้ ทำเอาผู้เล่นชั้นสูงแทบกระอักเลือด

เวลาแค่วันเดียว ทำให้ผู้เล่นชั้นหนึ่งชั้นสองกลายเป็นเศรษฐีกันหมด

แน่นอนว่าเฉพาะพวกที่กล้าลงไปเท่านั้น

ผู้เล่นชั้นสองบางคนขนาดกระโดดตึกยังไม่กล้า ยังมีหน้ามาบอกว่ารักทรัพยากรอีกเหรอ?!

...

หอพักหมายเลข 86

หวังอ้าวมองดูผู้เล่นชั้นสองพวกนั้นอ้อนวอนขอเสบียงจินซิน ก็อดด่าไม่ได้ "ไอ้พวกขยะ!"

แม่มเอ๊ย เงื่อนไขดีขนาดนั้นยังไม่กล้าลงไป!

เกมนี้ดูยังไงก็รู้ว่าหลังๆ จะยิ่งยากขึ้น

พวกนั้นยังมุดหัวอยู่ในบ้านทำซากอะไร?

ความกลัวในใจคนเปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่

คนอื่นได้เสบียงมาจริง แต่ถ้าตัวเองออกไปแล้วบังเอิญทำซอมบี้ตื่นล่ะ? รออีกหน่อยดีกว่า เผื่อจะมีจุดเปลี่ยนใหม่ๆ...

หวังอ้าวมองท้องฟ้าที่ใกล้ค่ำ แววตาฉายประกายอำมหิต

ฆ่าคนไปแล้ว ถ้าต้องมาตายในเกมนี้ ก็เท่ากับฆ่าคนเสียเปล่าน่ะสิ?

จากนั้นเขาก็เริ่มสแปมข้อความในห้องแชต หวังจะใช้ทรัพยากรแลกพวกเชือกอะไรทำนองนั้น

ก่อนหนีกลับมาหอพักเขากวาดเสบียงมาได้พอสมควร ถือเป็นเศรษฐีย่อมๆ คนหนึ่ง

...

หอพักหมายเลข 200

สวี่หลางนอนขดตัวอยู่บนเตียง รอคอยให้ฟ้ามืด

เพราะคูลดาวน์เตียงฝันร้ายรีเซตตอนกลางคืน ดังนั้นช่วงเวลาปั๊มเหรียญของทุกวันจึงเป็นตอนกลางคืน

ทันใดนั้น มีเสียงดังสนั่นมาจากข้างล่าง

ไม่นานนักก็มีข่าวในห้องแชต

มีนักศึกษากระโดดตึก!