บทที่ 5 ขอโทษที ผมเป็นผู้ชายซิกม่า

สุดท้ายด้วยความจำยอม เฉาหย่าเสวียนจึงต้องตอบตกลง แต่มีเงื่อนไขว่าต้องให้สิทธิ์ผู้เช่ากับเธอหนึ่งที่

สวี่หลางตอบตกลงอย่างยินดี

"นายเร็วชะมัด..."

ในความมืด นี่คือการต่อต้านครั้งสุดท้ายของเฉาหย่าเสวียน

สวี่หลางทำท่าไม่ยี่หระ ในใจมีแต่ความปรารถนาต่อเหรียญฝันร้าย

ขณะเดียวกัน เขาก็ค้นพบจุดบอดอย่างหนึ่ง

นั่นคือเฉาหย่าเสวียนยังเวอร์จิ้น

ก็ไม่แปลก คุณหนูไฮโซระดับนี้ พวกผู้ชายเฮงซวยในมหาวิทยาลัยคงไม่มีปัญญาหลอกได้

จากนั้น เขาอาศัยอำนาจเจ้าของห้อง ยึดไอเท็มที่ได้จากแพ็กเกจมือใหม่ของเฉาหย่าเสวียนมาทั้งหมด

ประกอบด้วยกระดาษทิชชูห้ากล่องและหมวกแก๊ปหนึ่งใบ

ทำเสร็จแล้ว สวี่หลางก็จัดการปลดอาวุธเฉาหย่าเสวียน

เสื้อผ้า รองเท้าหนัง ถุงเท้าสีขาว ยัดใส่หมอน ส่วนถุงน่องเอามามัดมือเธอไว้

ถ้าไม่ทำแบบนี้ เขานอนไม่หลับแน่

คำเตือนเกมก็ส่วนคำเตือนเกม สวี่หลางไม่มีทางเอาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองมาล้อเล่น

เกิดเฉาหย่าเสวียนเล่นลูกไม้ เอาถุงน่องใช้แล้วไปแลกมีดสั้น แล้วมาจิ้มเขาตอนดึก เรื่องคงดูไม่จืดแน่

...

สวี่หลางหลับไปแล้ว

แต่เฉาหย่าเสวียนนอนไม่หลับ

เธอเคยคิดจะเชือดสวี่หลางทิ้งตอนดึกจริงๆ!

แต่ปัญหาคือ ไม่รู้สวี่หลางใช้วิธีไหน มัดข้อมือเธอด้วยถุงน่องสองเส้นแน่นหนามาก แถมยังกอดเธอจากด้านหลังตอนนอน ทำให้มือสองข้างของเธอวางอยู่ได้แค่บริเวณเป้ากางเกง พอขยับนิดหน่อย ก็จะเจอคำเตือนว่า "ไสหัวไป"

"ทนๆ ไปก่อน... แต่ดูเหมือนเขาจะอ่อนปวกเปียกเหมือนข่าวลือจริงๆ... สาวสวยระดับฉันนอนข้างๆ แท้ๆ ดันหลับปุ๋ยไปซะได้"

"กาก กากเกินไปแล้ว!"

"ไอ้ไก่อ่อน ผู้ชายเฮงซวย ไอ้ชาติชั่ว ผู้ชายห่วยแตก!"

"รอให้ฉันจับทางเกมนี้ได้ก่อนเถอะ คอยดูฉันจะยึดอำนาจคืนยังไง!"

เฉาหย่าเสวียนกัดฟัน ไฟแค้นในใจลุกโชน เธอคอยจับตาดูข้อมูลในห้องแชตตลอดเวลา หวังจะแอบเก็บข้อมูลแซงหน้าสวี่หลาง

รุ่นน้องนิสัยเสียคนนี้ คงไม่รู้สินะว่าข้อมูลสำคัญขนาดไหน

นายหลับ ส่วนฉันเก็บข้อมูล นายจะเอาอะไรมาสู้ฉัน?

...

เมื่อแสงสว่างสาดเข้ามาในห้อง สวี่หลางก็ตื่นขึ้น

เริ่มต้นวันใหม่ด้วยการบิดขี้เกียจ

เฉาหย่าเสวียนไม่ได้นอนทั้งคืน พอเห็นสวี่หลางทำตัวสบายใจเฉิบ ไฟแห่งการตบมุกในใจก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

คนตายด้านแบบนี้ สักวันต้องตายในเกมเอาชีวิตรอดแน่

"มองอะไร" สวี่หลางเบะปาก

"เหอะ!" เฉาหย่าเสวียนแสยะยิ้มมุมปากสามสิบห้าองศาอย่างสมบูรณ์แบบ

"ไสหัว..."

"ขอโทษค่ะท่านเจ้าของห้อง!"

สวี่หลางพิงผนัง เปิดห้องแชต พบว่ารูปโปรไฟล์ของหลายคนกลายเป็นสีเทา

[ห้องแชต 251/400]

โห! คืนเดียวคนหายไปตั้งขนาดนี้

อัตราการตายเกือบครึ่งแล้วนะเนี่ย

[149 หวังต้าจ้วง: แม่จ๋า หนูอยากหาแม่!]

[32 เย่ฝาน: นี่คือความฝัน ไม่ใช่เรื่องจริง!]

[40 จ้าวซวง: พวกนายดูสิ เช้าแล้ว พวกซอมบี้หนีกลับไปที่บันไดหมดแล้ว]

ความฝันที่จะเป็นพระเอกของบางคน ถูกทำลายย่อยยับในคืนเดียว

เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ด้วยกันทุกวันตายต่อหน้าต่อตา ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะยอมรับได้ง่ายๆ

สวี่หลางกวาดตามองผ่านๆ อย่างรวดเร็ว แล้วเจอข้อมูลสำคัญหลายอย่าง

คนที่ตายส่วนใหญ่ ตายในช่วงห้านาทีแรก

ส่วนผู้เล่นที่ถูกซอมบี้พังประตูเข้ามาฆ่า ดูเหมือนจะไม่มีเลยสักคน

หอพักเหมือนจะมีความสามารถในการซ่อนเร้นบางอย่าง ทำให้ผู้เล่นที่ซ่อนอยู่ข้างในไม่ถูกพบเจอง่ายๆ

กลับกัน พวกที่อวดฉลาด พอเริ่มเกมก็หนีไปซ่อนตามตึกอื่น กลับซวยกันหมด

ไม่มีใครรอดสักคน ตายเรียบ!

"ซอมบี้มีความสามารถในการแพร่เชื้อจริงๆ ด้วย แถมเวลาเปลี่ยนร่างใช้แค่สามนาที เร็วชะมัด!"

สวี่หลางขมวดคิ้วเงียบๆ ส่องตาแมวมองออกไปข้างนอก

ดูเหมือนตรงระเบียงทางเดินจะไม่มีซอมบี้แล้ว

จ้าวซวงอยู่ห้องสุดท้ายของชั้นสอง เขาบอกว่าซอมบี้กลับไปที่บันได น่าจะไม่ใช่เรื่องโกหก

"รุ่นน้อง ตอนกลางวันซอมบี้จะเคลื่อนไหวช้าลง นายลองออกไปดูไหม?" เฉาหย่าเสวียนเอ่ยปาก

"ไม่เอา" สวี่หลางส่ายหน้า

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ก็ไม่ต่างอะไรกับนั่งรอความตายนะ" เฉาหย่าเสวียนขมวดคิ้ว ทำสีหน้าน่าสงสาร

เมื่อก่อนพอเธอทำท่าสาวน้อยขี้อ้อนแบบนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานได้

ยิ่งเมื่อคืนเพิ่งจะมีอะไรกับสวี่หลางด้วย!

เธอมีความมั่น...

"ก็ยังดีกว่าออกไปส่งตาย" สวี่หลางส่ายหน้า ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง

หลังจากเสร็จกิจ เขาก็กลายเป็นชายหนุ่มซิกม่าผู้เย็นชาไร้หัวใจ!

เฉาหย่าเสวียนโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม

ไหนบอกว่าจะดีกับแฟนไง! นายใจจืดใจดำปล่อยให้แฟนรอความตายอยู่ในห้องได้ลงคอเหรอ?

เธอเดาว่าแพ็กเกจมือใหม่ของสวี่หลางคงมีแบบแปลนและวัสดุอัปเกรด แพ็กเกจหรูขนาดนี้ แสดงว่าต้องไม่มีของกินแน่ๆ

ส่วนเธอก็ไม่มีเหมือนกัน!

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป สองคนได้อดตายจริงๆ แน่!

สวี่หลางพิงประตูห้อง ตรวจสอบยอดคงเหลือเหรียญฝันร้าย

[เหรียญฝันร้ายพื้นฐาน 40, อัตราแปลง 106%, แปดชั่วโมงผลิตได้ทั้งหมด 82 เหรียญฝันร้าย]

[เหรียญฝันร้ายทั้งหมด: 116]

ผลผลิตเหรียญฝันร้ายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!

เจ้าพาลปั๊มคะแนนตัวนี้ใช้งานดีจริงๆ!

สวี่หลางมองเฉาหย่าเสวียนด้วยสายตาชื่นชม "วางใจเถอะ ผมไม่ปล่อยให้คุณตายหรอก"

"ถือว่านายยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง" เฉาหย่าเสวียนรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา

ประโยคเมื่อกี้ของสวี่หลางฟังดูอ่อนโยนจัง แถมดูเหมือนไม่ได้โกหกด้วย

มีเหรียญฝันร้ายเยอะขนาดนี้ สวี่หลางควรพิจารณาได้แล้วว่าจะอัปเกรดอะไร

อันดับแรก เขาคิดจะอัปเกรดตัวเอง แต่ดูเหมือนจะทำไม่ได้

ดูเหมือนพลังชีวิตจะไม่อยู่ในขอบเขตการเสริมแกร่งทุกสรรพสิ่งด้วยเหรียญฝันร้าย

งั้นก็คงทำได้แค่เสริมแกร่งไอเท็ม

เขาเปิดดูตลาดซื้อขาย พบว่ามีของวางขายน้อยมาก แถมข้อแลกเปลี่ยนก็ไร้สาระสุดๆ

ขนมปังหนึ่งก้อนแลกน้ำหนึ่งถัง เห็นตลาดซื้อขายเป็นบ่อน้ำขอพรหรือไง?

ตลาดซื้อขายมีรูปแบบการแลกเปลี่ยนสองแบบ แบบแรกคือของแลกของ อีกแบบคือใช้เงินซื้อ

เพียงแต่ตอนนี้ไม่ค่อยมีใครมีเงิน และไม่ค่อยเชื่อมั่นในระบบเงินตรา จึงเลือกใช้วิธีเอาของแลกของกันมากกว่า

"ตลาดซื้อขายไม่มีอะไรเลย รอดูก่อนดีกว่า"

"เหรียญฝันร้ายก็เก็บไว้ก่อน ให้พวกที่ทนไม่ไหวออกไปหาข้อมูลมาให้ก่อนค่อยว่ากัน"

"ตราบใดที่ฉันเก่งกว่าคนอื่น ภัยพิบัติก็จะตามหลังฉันก้าวหนึ่งเสมอ!"

ตอนสวี่หลางรวยล้นฟ้า เขาไม่รังเกียจที่จะช่วยคนจน

แต่ตอนนี้เขาเองก็เอาตัวแทบไม่รอด ธรรมชาติของมนุษย์ย่อมต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน

ขณะที่เขากำลังจะปิดหน้าต่าง ก็มีคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมา

[86 หวังอ้าว: เพื่อน ได้ข่าวว่านายก็อัปเกรดประตูเหมือนกัน]

สวี่หลางกดรับคำขอเป็นเพื่อน

[200 สวี่หลาง: มีธุระอะไรหรือเปล่า?]

[86 หวังอ้าว: ไม่มีอะไร แค่มาทักทาย เสียดายที่เราอยู่ไกลกันเกินไป ไม่งั้นคงได้ร่วมมือกัน ฉันค่อนข้างถูกชะตากับนายนะ]

[200 สวี่หลาง: ขอบคุณที่ให้เกียรติ]

[86 หวังอ้าว: มาแข่งกันเถอะว่าใครจะอยู่รอดได้นานกว่ากัน!]

มาต้มเหล้าวิจารณ์วีรบุรุษอะไรแถวนี้? สวี่หลางบ่นในใจ

คงเป็นเพราะชื่อเสียงหวังอ้าวเน่าเฟะ ไม่มีใครอยากคุยด้วย เลยมาหาเรื่องคุยกับเขา

สวี่หลางตอบกลับไปคำเดียวว่า "ได้" แล้วปิดหน้าต่างแชต

"สวี่หลาง ต่อไปนายจะทำอะไร มีแผนหรือเปล่า?" เฉาหย่าเสวียนถาม

"ผมยังไม่รีบ คุณจะรีบไปทำไม" สวี่หลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ

มุมปากเฉาหย่าเสวียนกระตุก เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ช่วยแก้มัดถุงน่องให้ฉันได้ไหม?"

"ไม่ได้" สวี่หลางส่ายหน้า "ถุงน่องมีความยืดหยุ่น มัดนานๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก"

"แต่เค้าไม่สบายนี่นา~"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็สบายแล้ว... มา ใส่รองเท้าหนังซะ"

"..."

**พาล ชื่อเรียกมอนสเตอร์ในเกม Palworld