บทที่ 26: เห็ดปรสิต

บทที่ 26: เห็ดปรสิต

"ข้าคือเห็ดปรสิต!"

โจรขโมยหัวใจเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง ใครจะไปคิดว่าโจรขโมยหัวใจที่ฉาวโฉ่จะเป็นแค่เห็ดดอกเล็กๆ ดอกหนึ่ง?

"งั้นไอ้หนวดสีดำพวกนั้นก็คือเส้นใยของแกสินะ? แกเป็นแค่เห็ด ทำไมต้องไปขโมยหัวใจคนอื่นด้วย? เพื่อแบ่งตัวสร้างสัตว์ประหลาดเพิ่มงั้นเหรอ?" เย่ว์สือตั้งคำถาม

เห็ดปรสิตที่จิตใจตกอยู่ในความสับสนงุนงงตอบกลับมาตามตรง "การชิงหัวใจคนอื่นทำให้ข้าได้รับทักษะความสามารถที่เจ้าของหัวใจเคยถนัดตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ข้าเล่นกีตาร์เป็น เล่นไพ่นกกระจอกได้ เต้นแอโรบิกตามลานกว้างเป็น แถมยังมีความรู้เรื่องการดูแลแม่หลังคลอดกับประสบการณ์เลี้ยงลูกแบบครบวงจร..."

เย่ว์สือขัดจังหวะการพล่ามไร้สาระของมันแล้ววกเข้าประเด็น "แล้วถ้าแกชิงหัวใจของผู้มีพลังพิเศษมา แกจะใช้พลังพิเศษของคนคนนั้นได้ด้วยไหม?"

"ได้สิ" เห็ดปรสิตพยักหน้า

สีหน้าของเย่ว์สือแข็งกร้าวขึ้น มิน่าล่ะจงโม่ถึงบอกว่าไอ้ตัวนี้มีศักยภาพในการพัฒนากลายพันธุ์สูงมาก

ในร่างต้นกำเนิด เห็ดปรสิตอาจจะอ่อนแอมาก ทำอันตรายได้แค่คนธรรมดา และไม่มีทางเอาชนะผู้มีพลังพิเศษได้เลย และต่อให้มันขโมยหัวใจคนธรรมดามามากแค่ไหน มันก็ยากที่จะเกิดการยกระดับพลังอย่างก้าวกระโดด

ทว่า แม้เงื่อนไขในการตั้งตัวครั้งแรกจะยากเย็นแสนเข็ญ แต่ถ้ามีผู้มีพลังพิเศษดวงกุดพลาดท่าตกมาอยู่ในมือมันเมื่อไหร่ เห็ดปรสิตก็จะพุ่งทะยานติดปีกทันที หลังจากนั้น ตราบใดที่มันระมัดระวังตัวมากพอและคอยลอบล่าผู้มีพลังพิเศษอย่างลับๆ พลังของมันก็จะกลิ้งเป็นก้อนหิมะที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนแข็งแกร่งไร้เทียมทาน

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เย่ว์สือก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง "ในเมื่อแกสามารถปลอมตัวเป็นมนุษย์แถมยังตบตาเครื่องตรวจจับสิ่งวิปลาสได้ แกก็น่าจะกบดานเงียบๆ ค่อยๆ ปรสิตแพร่เชื้อใส่ผู้คน แล้วแฝงตัวเข้าหาผู้มีพลังพิเศษในคราบคนธรรมดา รอจังหวะเหมาะๆ ค่อยลงมือล่า ทำไมต้องเสี่ยงบุ่มบ่ามมาลอบโจมตีฉันกับจงโม่ด้วย?"

จงโม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ปรายตามองเย่ว์สือ ดูเหมือนจะประหลาดใจที่หมอนี่ช่ำชองเรื่องแผนการชั่วร้ายและวิธีลอบกัดซะเหลือเกิน

ทว่าเห็ดปรสิตกลับตอบว่า "เปล่าเลย ข้าไม่มีความสามารถในการปลอมตัวหรอก"

"หา?" เย่ว์สืองุนงง "ก็แกคว้านไส้ในของนายหนิวกับหนิวเสี่ยวฮุย แล้วเข้าไปซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของพวกเขานี่นา?"

เห็ดปรสิตแย้ง "ข้าต้องการแค่หัวใจมนุษย์เท่านั้น อีกอย่าง ข้าไม่มีปัญญารักษาผิวหนังมนุษย์ที่ถูกถลกออกมาให้สดใหม่และดูมีเลือดฝาดเหมือนคนเป็นได้นานขนาดนั้นหรอก"

"แล้วนายหนิวกับหนิวเสี่ยวฮุยล่ะ?" เย่ว์สือไม่ได้พูดถึงลุงฉิน

เห็ดปรสิตเงียบกริบไปกะทันหัน ราวกับกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง แม้จะตกอยู่ในสภาวะเหม่อลอยจากมนต์สะกด มันก็ยังไม่กล้าปริปากพูดออกมาง่ายๆ

"ไม่ต้องกลัว ผ่อนคลายซะ เล่าทุกอย่างที่แกรู้มาให้หมด" เย่ว์สือยังคงใช้เสียงกระซิบแห่งอีกาหลอกล่อและปลอบประโลมมันต่อไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง เห็ดปรสิตก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "คะ... คือฝีมือของเถ้าแก่พี!"

"เถ้าแก่พี? หมอนั่นเป็นใคร?" เย่ว์สือรีบเค้นถาม

"เถ้าแก่พีคือพ่อค้า เขาสามารถถลกหนังมนุษย์มาทำเป็น 'เสื้อผ้า' พิเศษได้ เมื่อสิ่งวิปลาสสวมใส่ชุดหนังมนุษย์ มันก็จะกลมกลืนจนแทบแยกไม่ออกจากมนุษย์จริงๆ ข้าไปซื้อเสื้อผ้ามาจากเขา..."

ระหว่างที่เห็ดปรสิตเล่าเรื่องราว เย่ว์สือและจงโม่ก็ค่อยๆ ประติดประต่อภาพรวมในอดีตของมันได้กระจ่างชัดขึ้น

ในตอนแรก มันทั้งอ่อนแอและโง่เขลา มักจะเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณดิบเท่านั้น จนกระทั่งมันบังเอิญได้หัวใจมนุษย์ดวงแรกมาครอบครอง มันจึงเริ่มเรียนรู้และลอกเลียนแบบภูมิปัญญาของมนุษย์

มันเริ่มวางแผนฆ่าและขโมยหัวใจอย่างเป็นระบบ เพาะเลี้ยงและเพิ่มความแข็งแกร่งให้ร่างแยกของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่ทั้งร่างต้นและร่างแยกต่างก็มีรูปลักษณ์เป็นสัตว์ประหลาดหนวดยั้วเยี้ย พวกมันจึงทำได้แค่ซ่อนตัวและลงมืออย่างลับๆ

จนกระทั่งมันบังเอิญได้พบกับเถ้าแก่พี มันถึงได้รับคุณสมบัติที่จะแฝงตัวกลมกลืนเข้าไปในสังคมมนุษย์

เสื้อผ้าของเถ้าแก่พีสามารถตบตาเครื่องตรวจจับได้ ตอนแรกเห็ดปรสิตซื้อเสื้อผ้ามาสามชุด ร่างต้นของมันปลอมตัวเป็นหนิวเสี่ยวฮุย ส่วนร่างแยกอีกสองร่างก็สวมชุดหนังมนุษย์และถูกควบคุมโดยมัน เพื่อคอยตีสนิทและเข้าหาผู้มีพลังพิเศษ 'หน้าใหม่' ที่มันคิดว่าอ่อนหัดและขาดความระแวดระวัง

แต่น่าโชคร้าย ร่างแยกทั้งสองร่างนั้นถูกทำลายยับเยิน

ไอ้พวกที่มันคิดว่าเป็น 'หน้าใหม่อ่อนหัด' ความจริงแล้วกลับเหลี่ยมจัดและเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าใคร ร่างแยกตัวแรกถูกฟันขาดสะบั้นตายคาที่ทันทีที่เผยพิรุธออกมาแม้แต่นิดเดียว ผิวหนังก็พลอยเสียหายไปด้วย เห็ดปรสิตจึงเก็บซากมันกลับมาแล้วแปะลวกๆ ไว้ที่ผิวนอกของตู้เสื้อผ้าเพื่อใช้ซ่อนหัวใจดวงอื่นๆ

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมก่อนหน้านี้เครื่องตรวจจับถึงหาสัญญาณสิ่งวิปลาสในห้องไม่เจอ จนกระทั่งเย่ว์สือไปทำลายตู้เสื้อผ้านั่นแหละ ไฟสถานะถึงได้เปลี่ยนสี

ส่วนร่างแยกอีกร่างที่ปลอมเป็นมนุษย์ก็คือ ลุงฉิน มันซุ่มซ่อนตัวอย่างระมัดระวังได้นานกว่า แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นเงื้อมมือการพิพากษาของเย่ว์สืออยู่ดี

ชุดหนังมนุษย์ของลุงฉินชุดนั้น ตอนนี้ยังคงถูกล็อกเก็บไว้ในห้องดับจิตอยู่เลย

เรียกได้ว่า ถึงแม้เห็ดปรสิตจะมีสติปัญญาเทียบเท่ามนุษย์ แต่มันก็ไม่ได้เข้าใจสันดานดิบของมนุษย์อย่างแท้จริง มันมองตื้นๆ แค่เปลือกนอก แต่กลับประเมินทุกอย่างผิดพลาดไปหมด

"ไอ้พ่อของเจ้าของร่างหนิวเสี่ยวฮุยนี่มันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว ตอนแรกข้าตั้งใจจะเก็บมันไว้ใช้งาน การมีอยู่ของมันจะช่วยปกปิดตัวตนของข้าได้ดีกว่า แต่มันดันหน้าเงินจนเสียสติ เริ่มทำตัวเกะกะและเพิ่มความเสี่ยงให้ข้าถูกเปิดโปง ข้าก็เลยส่งมันไปหาเถ้าแก่พี ให้ถลกหนังมันออกมาทำเป็น 'เสื้อผ้า' ซะ"

เห็ดปรสิตเอ่ยประโยคเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย บ่งบอกถึงความขยะแขยงที่มันมีต่อนายหนิวอย่างชัดเจน

"แกก็น่าจะหาชุดหนังมนุษย์มาเพิ่ม ค่อยๆ พัฒนาไปช้าๆ แล้วเพิ่มจำนวนร่างแยกให้แฝงตัวปะปนไปกับฝูงชน แบบนั้นทุกอย่างมันจะง่ายขึ้นเยอะ ทำไมถึงต้องรีบร้อนขนาดนี้?" เย่ว์สือเสนอแนะอย่างจริงใจ

ความสามารถของเห็ดปรสิตมันช่างเหมาะเหม็งกับการเป็น 'จอมวางแผน' ที่ค่อยๆ ซุ่มฟาร์มเลเวลซะเหลือเกิน ตราบใดที่มันทำตัวโลว์โปรไฟล์ในช่วงแรกแล้วสะสมทุนตั้งต้นให้มากพอ รับรองว่าพอมันปีกกล้าขาแข็งเมื่อไหร่ มันจะผงาดขึ้นมาได้อย่างแน่นอน

"ข้าก็อยากจะค่อยเป็นค่อยไปเหมือนกัน แต่ความเป็นจริงมันไม่อนุญาต ข้าทำไม่ได้หรอก!" น้ำเสียงของเห็ดปรสิตเจือไปด้วยความขุ่นเคืองและหดหู่แบบมนุษย์

"จำนวนร่างแยกที่ข้าควบคุมได้มันมีขีดจำกัด พอร่างแยกมีเยอะเกินไป ความแม่นยำในการควบคุมก็จะลดฮวบ แถมร่างแยกพวกนั้นอาจจะวิวัฒนาการจนมีจิตสำนึกเป็นของตัวเองด้วยซ้ำ ซึ่งจิตสำนึกใหม่ที่ว่ามักจะแฝงเจตจำนงของเจ้าของหัวใจคนเดิมเอาไว้ เพื่อรักษาความเป็น 'ตัวตน' เพียงหนึ่งเดียวของข้า ข้าไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นเด็ดขาด!"

"อ้อ" เย่ว์สือกระจ่างแจ้งในทันที มิน่าล่ะตอนที่มีสัตว์ประหลาดหนวดโผล่มาเยอะๆ พวกมันถึงเอาแต่พุ่งชนโง่ๆ แต่พอห้าตัวรวมร่างกัน แม้ตัวจะเทอะทะขึ้น แต่มันกลับเคลื่อนไหวปราดเปรียวและมีไหวพริบขึ้นมาแทน

"อีกอย่าง เถ้าแก่พีไม่ใช่พ่อพระใจบุญ ถึงข้าจะหาวัตถุดิบไปให้ แต่ค่าจ้างที่เขาเรียกเก็บก็ยังแพงหูฉี่อยู่ดี ข้าแบกรับต้นทุนไม่ไหวหรอก" เห็ดปรสิตอธิบายต่อ

"เหรอ?" เย่ว์สือหรี่ตาลงเล็กน้อย "แล้วแกรู้ข้อมูลเกี่ยวกับเถ้าแก่พีมากแค่ไหน?"

"ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย ทุกครั้งที่เจอกัน รูปร่างหน้าตาของเขาจะไม่เคยซ้ำ บางทีก็เป็นสาวสวย หรือไม่ก็หนุ่มหล่อ ตาแก่ใจดี หรือแม้แต่เด็กน้อยน่ารัก จะบอกว่าข้าไปหาเขาเพื่อขอซื้อขายก็คงไม่ถูกนัก ต้องบอกว่าเขาเป็นฝ่ายโผล่มาหาข้าแล้วบังคับยัดเยียดการค้าให้ซะมากกว่า"

พูดถึงตรงนี้ เห็ดปรสิตก็ชะงักไป "แต่ที่ข้ารู้ก็คือ ถ้าเถ้าแก่พีปักหลักอยู่ในเมืองนี้นานๆ เขาจะต้องหมายหัวพวกเจ้าสองคนแน่นอน"

"ทำไม?" เย่ว์สือและจงโม่โพล่งถามขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน

"ฮี่ฮี่" เห็ดปรสิตฉีกยิ้มประหลาด "ก็เพราะว่าเถ้าแก่พีชอบสะสมหนังมนุษย์สวยๆ ยังไงล่ะ"