มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 10 พ่อค้าขายส่งเขา

มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 10 พ่อค้าขายส่งเขา

“โฮลี่ชิท!”

ชายหญิงที่กำลังเปลือยเปล่าบนเตียงสะดุ้งสุดตัว กรีดร้องและคว้าผ้านวมมาคลุมร่าง

แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตา แต่เจสันก็ยังเห็นภาพบนเตียงได้อย่างชัดเจน

ผิวขาวผ่อง รูปร่างอวบอัด และริมฝีปากอิ่มเอิบของฝ่ายหญิงทำให้คนอยากเข้าไปจูบ ผู้หญิงคนนั้นคือ แอนนี่ ภรรยาของเวสลีย์

และผู้ชายคนนั้น ผมสีน้ำตาล ตาสีฟ้า รูปร่างกำยำ มีรอยสักงูแบล็คแมมบ้าที่แขน เขาไม่ได้สวมแว่นตาเลย และดูไม่มีความคล้ายคลึงกับเจมส์ เวสลีย์ผู้ดูภูมิฐานแม้แต่น้อย

สมองของเจสันส่งเสียงอื้ออึง และทั้งร่างก็ตกตะลึง

“เจสัน! ทำไมเป็นนาย!”

แอนนี่กอดผ้านวม จ้องมองเจสันแล้วถามขึ้น

“. . .”

เจสันไม่อยากพูด อารมณ์ของเขาซับซ้อนเล็กน้อยในตอนนี้

การย่องเข้าวิลล่าเพื่อดักฟังเรื่องลับ ๆ จู่ ๆ ก็กลายเป็นฉากจับชู้ นี่มันตื่นเต้นเกินไปแล้ว

“เจสัน ฉันคิดว่านายเข้าใจผิด เขาคือ . . .”

แอนนี่ต้องการแก้ตัว แต่เธอคิดหาข้อโต้แย้งที่ฟังขึ้นไม่ออกหลังจากเค้นสมองจนกลวง

ไร้สาระ พวกเขานอนด้วยกันขนาดนี้ จะให้อธิบายอะไรอีก

ทุกคนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ตราบใดที่ตาไม่บอด มองแวบเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เฮ้อ” เจสันถอนหายใจยาวด้วยแววตาจนปัญญา “เข้าใจผิดงั้นเหรอ? ให้เวสลีย์มาดูด้วยตาตัวเองดีกว่า ไหน ๆ ก็เป็นพี่น้องกันมาหลายปี ฉันจะปล่อยให้คนอื่นสวมเขาให้มันโดยที่มันยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่ไม่ได้หรอก”

“เจสัน นายทำแบบนั้นไม่ได้นะ”

จู่ ๆ แอนนี่ก็ตื่นตระหนก คุกเข่าและคลานไปที่ปลายเตียง “ฉันยังรักเวสลีย์ ฉันไม่อยากเสียเขาไป ฉันสัญญาว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ได้โปรดช่วยฉันเก็บความลับด้วยเถอะ”

“หุบปากซะ นังร่าน! เธอแค่ไม่อยากเสียบ้านและสถานะอันสูงส่งของเธอต่างหาก”

คำพูดของเธอทำให้เจสันรู้สึกสะอิดสะเอียน

“ก็ได้ ฉันจะไม่พูดถึงมัน เจสัน เรามาตกลงกัน ตราบใดที่นายปล่อยฉันไป ฉันให้เงินนายได้นะ เงินเยอะมาก ๆ เลย”

เจสันเล็งปืนไปที่แอนนี่แล้วพูดว่า “นั่นไม่ใช่เงินของเธอ มันเป็นเงินของเวสลีย์ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ โทรหาเวสลีย์ซะ”

“ไม่ ไม่ ยิงฉันเลยสิถ้าแกกล้า” แอนนี่ตาแดงก่ำและส่ายหัวอย่างดื้อรั้น

“ได้ ถ้าเธอไม่โทร ฉันโทรเอง!” เจสันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ในจังหวะนี้ชายร่างกำยำบนเตียงค่อย ๆ สอดมือเข้าไปใต้หมอนและพบปืนพก M1911 เย็นเฉียบ ขณะที่เจสันกำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น

มือของชายร่างกำยำที่เพิ่งแตะปืนถูกเจาะด้วยกระสุนขนาด 10 มม. ผ้านวมสีขาวราวหิมะถูกย้อมเป็นสีแดงในทันที

“อ๊าก”

ชายคนนั้นกุมแผลที่เลือดไหลทะลัก ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาร้องออกมา

[ติ๊ง! ทำร้ายเทรนเนอร์ฟิตเนส ได้รับคะแนนตัวร้าย 50 คะแนน ความคืบหน้าปัจจุบัน 515/3000]

ปัง!

เจสันยิงอีกนัด กระสุนเจาะฟูกข้างศีรษะของชายคนนั้น และเสียงกรีดร้องก็หยุดลงกะทันหัน

“ชู่ว . . . เงียบ ๆ หน่อย ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังโทรศัพท์?”

เจสันพูดอย่างเย็นชา แล้วกดปุ่มโทรออกในขณะที่แอนนี่มองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ผ่านไปไม่กี่วินาที

“ฮัลโหล!”

“ไง! ฉันเอง”

“ใคร?”

“ฉันเอง จำเสียงฉันไม่ได้เหรอ?”

“เชี่ย! เจสัน!”

“ฮิฮิฮิ . . . นายเดาถูก งั้นลองเดาอีกทีสิ ว่าฉันโทรหานายจากที่ไหน”

“. . .”

“ยินดีด้วย นายเดาถูกอีกแล้ว ตอนนี้นายน่าจะยังอยู่ที่บริษัท ฉันให้เวลา 15 นาทีรีบกลับบ้าน ฉันเตรียมของขวัญไว้ให้นาย”

พูดจบ เจสันก็วางสายและมองไปที่ทั้งสองคนบนเตียง “เอาล่ะ รอสักพัก เวสลีย์กำลังจะกลับมา”

“เจสัน!”

จู่ ๆ แอนนี่ก็ปล่อยมือ และผ้านวมก็ร่วงลงจากตัวเธอ

เจสันจ้องมองเธออย่างเปิดเผยแล้วถามว่า “เธอหมายความว่ายังไง?”

แอนนี่ลุกจากเตียงด้วยเท้าเปล่าและเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันยอมเป็นเมียน้อยนายก็ได้ และฉันจะปรนนิบัตินายอย่างดีเลย”

พูดจบ แอนนี่ก็ยิ้มยั่วยวนและเริ่มเสยผม

“ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก นายอยากนอนกับฉันไม่ใช่เหรอ? นายคิดว่านายเก็บอาการเก่ง แต่ฉันรู้นะ”

เจสันเอาปืนดันหัวแอนนี่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฉันคิดว่าเธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ”

“งั้นเหรอ? ‘เมียจ๋าของเจสัน’ วลีที่แพร่สะพัดไปทั่วโลกใต้ดินของนิวยอร์กนี่ก็เข้าใจผิดงั้นสิ”

แอนนี่ยิ้ม แลบลิ้นที่พลิ้วไหวออกมา และอมปากกระบอกปืนเก็บเสียงไว้ในปาก

เจสันรีบคลายนิ้ว ระงับความอยากที่จะเหนี่ยวไก

แอนนี่มองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม “คืนนี้มีผู้ชายบุกเข้ามาในห้องและพยายามข่มขืนฉัน นายบังเอิญมาเจอเข้า แล้วนายก็ยิงที่มือของเขา”

เจสันยิ้มและวางนิ้วลงบนไกปืนอีกครั้ง

แกร๊ก!

เสียงเบา ๆ ทำให้แอนนี่สะดุ้ง และเธอก็รีบถอยหลังไปสองสามก้าว

“แอนนี่ อย่างที่ข่าวลือว่ากัน ฉันคือพ่อค้าขายส่ง ‘เขา’ ตัวจริง แต่เธอรู้ไหมว่าทำไม?”

เจสันถามเองตอบเอง

“นั่นก็แค่เพราะอาหารในปากคนอื่นมันดูน่ากินกว่าไงล่ะ”

“ฉันมาจากครอบครัวยากจน และเรียกได้ว่าฉันไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างที่ฉันมีได้มาจากการแย่งชิงคนอื่น”

แอนนี่ไม่เข้าใจ เธอเสยผมยาวขึ้นเบา ๆ แล้วถามว่า “ฉันเป็นเมียของเวสลีย์ นายไม่อยากแย่งชิงฉันงั้นเหรอ?”

“เธอเลยเข้าใจฉันผิดไง ฉันเป็นนักปล้น ไม่ใช่คนเก็บขยะ ฉันไม่เอาขยะ”

ถูกด่าว่าเป็นขยะ แอนนี่โกรธขึ้นมาทันที “ไปตายซะ!”

เจสันไม่ได้โมโหเช่นกัน เขาเล็งปืนไปที่เธอและพูดว่า “กลับไปที่เตียง ฉันไม่อยากทำร้ายเธอจนกว่าเวสลีย์จะกลับมา แต่อย่าบีบให้ฉันต้องทำ”

แอนนี่จ้องมองเขา กลับไปนั่งบนเตียงและดึงผ้าห่มมาคลุมตัวต่อ

“ลืมบอกไป ถึงฉันจะไม่กินขยะ แต่แค่ดูเฉย ๆ ก็ไม่เสียหายอะไร”

“ฮึ!” แอนนี่ถีบผ้าห่มอย่างโกรธจัด

เจสันหัวเราะและพูดว่า “ถูกต้อง และอย่ามองโลกในแง่ร้ายเกินไป บางทีพ่อพระอย่างเวสลีย์อาจจะยกโทษให้เธอก็ได้”

ด้วยใบหน้าบึ้งตึง แอนนี่ชูนิ้วกลางให้

. . .

เจ็ดหรือแปดนาทีต่อมา เสียงเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

เจสันไปที่หน้าต่างห้องนอนใหญ่เพื่อตรวจสอบ

บนถนนในระยะไกล รถออดี้สีดำกำลังเร่งความเร็วเข้ามา

เอี๊ยด!

ด้วยเสียงเบรกบาดหู ออดี้หยุดลงบนสนามหญ้าหน้าวิลล่า

เวสลีย์สวมชุดสูทสีดำราคาแพงลงจากรถ ชำเลืองมองกล้องวงจรปิดที่ถูกยิงทะลุ หยิบกุญแจออกมาด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ และผลักประตูเข้าบ้าน

“เจสัน ฉันมาคนเดียว ฉันไม่ได้แจ้งคนในแก๊ง นายห้ามทำร้ายแอนนี่นะ”

“เสียใจด้วยถ้าหากนายไม่กล้า ขึ้นมาสิ”

เวสลีย์ยกมือสูงและเดินช้า ๆ ขึ้นไปที่ชั้นสอง

เจสันถือปืน ยืนพิงกำแพงด้านนอกห้องนอนใหญ่พร้อมรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้า

ทันทีที่เวสลีย์กำลังจะพูด เขาก็เห็นแอนนี่ในห้องนอน ซึ่งกำลังเปลือยเปล่าพร้อมน้ำตานองหน้า

เมื่อนึกถึงฉายาของเจสันในโลกใต้ดิน เรี่ยวแรงของเวสลีย์ก็เหือดหายไปหมดสิ้น และเขายืนนิ่งอยู่นานหลายวินาทีกว่าจะตั้งสติได้

เขาหายใจถี่ เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ และคำรามว่า “เจสัน ไอ้เด็กเวร แกทำบ้าอะไรลงไป!”

เจสันรีบโบกมือและพูดอย่างบริสุทธิ์ใจว่า “เวสลีย์ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย นายควรไปหาผู้ชายข้างในนั้น เขาทำทุกอย่าง”

“ผู้ชาย?”

เวสลีย์ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว และในที่สุดก็เห็นชายร่างกำยำนอนอยู่บนเตียง หมดสติไปเพราะเสียเลือดมาก