มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 9 อย่าลืมปิดประตู

มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 9 อย่าลืมปิดประตู

วาเนสซ่าตายแล้ว!

คิ้วของเจสันขมวดมุ่นเป็นปม

เขาเป็นคนเลือดเย็น เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดหรือเสียใจกับการตายของวาเนสซ่าเพียงเพราะเขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ เขาแค่แปลกใจนิดหน่อยที่คิงพินลงมือได้สำเร็จจริง ๆ

ในอดีตเวลาคิงพินอยู่กับวาเนสซ่า เขาจะสุภาพอ่อนโยน บทสนทนาของเขามีไหวพริบ และทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยมาดสุภาพบุรุษ ไม่เหมือนแก๊งสเตอร์ที่มีเลือดเปื้อนมือเลยสักนิด แต่เหมือนพวก “หมาเชื่อง ๆ” ที่คลั่งรักเสียมากกว่า

แต่เจ้าลูกหมาเชื่อง ๆ ตัวนั้นที่ทำได้แค่เห่า กลับพลิกหน้าไม่รู้จักรใคร หันกลับมาฆ่าวาเนสซ่าทิ้ง แถมยังใช้วิธีที่โหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้อีก

คิ้วของเจสันคลายออกเล็กน้อย เขาประหลาดใจกับการเลือกของคิงพิน แต่ในขณะเดียวกันก็เข้าใจได้เป็นอย่างดี

ในมุมมองของเขา การสวมเขาให้คิงพินมันสะใจ น่าตื่นเต้น และถึงขั้นเสพติดนิด ๆ ด้วยซ้ำ แต่ถ้าลองคิดในมุมกลับกัน เขาเกรงว่ามันคงจะเกินรับไหวไปหน่อย

ไม่ว่าผู้ชายจะสุขุมเยือกเย็นแค่ไหน เขาก็คงสติแตกเมื่อเจอกับเรื่องถูกสวมเขาแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแก๊งสเตอร์อย่างคิงพินที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน

การทรยศของวาเนสซ่าคือรอยด่างพร้อยในชีวิตของเขา และเป็นความอัปยศที่ไม่สามารถลบล้างออกไปได้ตลอดชีวิต

มันสมเหตุสมผลแล้วที่เขาจะระบายความโกรธด้วยการฆ่าวาเนสซ่า

ยิ่งเจสันคิดถึงความโกรธเกรี้ยวของคิงพิน เขาก็ยิ่งมีความสุข

จะพูดยังไงดีล่ะ ความสุขมักถูกสร้างขึ้นบนความเจ็บปวดของผู้อื่น

. . .

เขาใช้เวลาทั้งวันหมกตัวเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ในโกดัง และตอนนี้น่าจะใกล้ถึงเวลาชำระความแล้ว

เจสันถอดชุดกีฬาที่เขาหยิบมาจากร้านไนกี้ออก หาเสื้อโค้ทฝ้ายเก่า ๆ และกางเกงยีนส์ขาด ๆ มาใส่

เขาใช้ฝ่ามือลูบเฟอร์นิเจอร์ที่มีฝุ่นเกาะ จากนั้นป้ายฝุ่นลงบนมือ ใบหน้า และลำคอ แล้วขยี้ผมให้ยุ่งเหยิงเหมือนรังไก่

หลังจากการเปลี่ยนเสื้อผ้าง่าย ๆ เจสันก็เปลี่ยนจากหนุ่มเจ้าสำอางกลายเป็นคนไร้บ้านที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนนในนิวยอร์ก

เจสันยัดปืนกล็อก 20 ที่ติดที่เก็บเสียงลงในกระเป๋าเสื้อ และเปิดประตูโกดัง

ท้องฟ้านอกประตูมืดมิดราวกับน้ำหมึก และอาคารในระยะไกลก็เปิดไฟสว่างไสว

เขาบิดขี้เกียจอย่างพึงพอใจ และเดินมุ่งหน้าสู่ย่านมิด-เซาท์แมนฮัตตัน

. . .

คิงพินสามารถปกครองแก๊งน้อยใหญ่ในนิวยอร์กได้ นอกจากค่าพลังการต่อสู้ของเขาที่เกือบจะแตะเพดานขีดจำกัดมนุษย์แล้ว สองขุนพลภายใต้บังคับบัญชาของเขาก็ขาดไม่ได้เช่นกัน

ขุนพลฝ่ายบู๊ย่อมเป็นเจสัน

เจสันมาจากครอบครัวที่ยากจน และพ่อแม่ของเขาก็เป็นบุคคลระดับล่างในสังคม เขาไร้อำนาจและไร้เส้นสาย ต้องสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยหมัดและเท้า

หลังจากเข้าร่วมแก๊งของคิงพิน เขาช่วยคิงพินปราบแก๊งอันธพาลนับไม่ถ้วนและยึดครองถิ่นฐานมากมายด้วยบุคลิกที่บ้าบิ่นและฝีมือการต่อสู้ที่ไร้คู่เปรียบ

จากคนที่ไม่มีอะไรเลยจนผงาดขึ้นมาเสียดฟ้า วีรกรรมของเจสันฟังดูสร้างแรงบันดาลใจมาก

คนหนุ่มสาวจำนวนมากที่เพิ่งเข้าแก๊งต่างยึดเขาเป็นแบบอย่าง โดยคิดว่าตราบใดที่พวกเขาทำงานหนัก สักวันพวกเขาจะสามารถปีนป่ายไปถึงจุดสูงสุดอย่างเจสันได้

อย่างที่โบราณว่าไว้ การตีเมืองนั้นง่าย แต่การรักษาเมืองนั้นยาก

ถิ่นฐานที่ยึดมาได้อย่างยากลำบาก ต้องมีคนที่รู้วิธีบริหารจัดการมาดูแล

ในเรื่องนี้ เจสันทำไม่ได้ และคิงพินก็ทำไม่ได้เช่นกัน

ดังนั้นคิงพินจึงจ้างมันสมองจำนวนมากมาให้คำแนะนำและช่วยเขาบริหารแก๊ง และในบรรดามันสมองเหล่านี้ คนที่มีค่าและได้รับความไว้วางใจที่สุดคือชายผิวขาวที่ชื่อเจมส์ เวสลีย์

นั่นคือคนที่เจสันต้องการไปพบในคืนนี้

. . .

หลังจากเดินมาหลายกิโลเมตร เจสันก็มาถึงย่านที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ในมิด-เซาท์แมนฮัตตัน

ย่านที่อยู่อาศัยประกอบด้วยวิลล่าสไตล์อเมริกัน และวิลล่าแต่ละหลังตั้งอยู่ห่างกัน 30 เมตรเพื่อให้แน่ใจว่าความเป็นส่วนตัวของแต่ละครอบครัวจะไม่ถูกรบกวน

ย่านที่อยู่อาศัยร่มรื่นด้วยต้นไม้ ถนนหนทางสะอาดสะอ้าน และอัตราการเกิดอาชญากรรมต่ำมาก ทำให้เป็นสถานที่ที่น่าอยู่ทีเดียว

บ้านของเวสลีย์อยู่ที่นี่ เขาชอบสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบและหรูหราแบบนี้ และเคยชวนเจสันมาอยู่ด้วยกัน

เจสันปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่าเขาชอบความคึกคัก ชอบอยู่ในอพาร์ตเมนต์ระฟ้าทันสมัย และไม่ชอบคฤหาสน์สำหรับวัยเกษียณแบบนี้

ในเวลาสี่ทุ่ม ย่านใจกลางเมืองแมนฮัตตันกำลังคึกคัก และหนุ่มหล่อสาวสวยนับไม่ถ้วนกำลังสนุกสนานกันที่จัตุรัส

แต่ย่านที่อยู่อาศัยแห่งนี้กลับเงียบสงัด หน้าต่างบ้านส่วนใหญ่มืดสนิท

เดินบนถนนกว้าง ฟังเสียงแมลงและนกร้องบนต้นไม้ เจสันอดรู้สึกไม่ได้ว่าการตัดสินใจเดิมของเขานั้นถูกต้องที่สุดแล้ว

ให้เขาเข้านอนตอนสี่ทุ่มงั้นเหรอ?

พระเจ้า นี่มันยากกว่าฆ่าเขาให้ตายเสียอีก!

บ้านของเวสลีย์ เจสันเคยมาที่นี่หลายครั้งและคุ้นเคยเป็นอย่างดี

พื้นที่วิลล่าของเขาไม่ใหญ่นัก แต่มีสวนสนามหญ้าขนาด 600 ถึง 700 ตารางเมตรรอบวิลล่า ซึ่งทำให้เจสันประทับใจมาก

ไฟที่ชั้นหนึ่งของวิลล่าดับลงแล้ว มีเพียงห้องนอนใหญ่บนชั้นสองเท่านั้นที่ยังเปิดไฟอยู่ ดูเหมือนว่าคุณเวสลีย์จะนอนไม่ค่อยหลับในช่วงนี้

เจสันหยิบปืนพกออกมา ติดตั้งที่เก็บเสียง ยิงกล้องวงจรปิดที่ด้านบนของวิลล่า แล้วเดินอ้อมไปที่ประตูหลัง

[ติ๊ง! ทำลายทรัพย์สินของผู้อื่น ได้รับคะแนนตัวร้าย 5 คะแนน ความคืบหน้าปัจจุบัน 465/3000]

เขาผลักหน้าต่างห้องนั่งเล่น แต่่มันไม่ขยับ

เขาลองดันหน้าต่างห้องครัวอีกครั้ง และมันก็เปิดออก

เจสันปีนเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวังโดยไม่ให้เกิดเสียง

อาศัยแสงจันทร์สว่างที่ส่องผ่านหน้าต่าง เขาเดินสำรวจห้องต่าง ๆ ที่ชั้นหนึ่ง และแน่นอนว่าไม่มีใครอยู่

เจสันถือปืนพกในมือและย่องขึ้นไปที่ชั้นสอง

ประตูห้องนอนใหญ่บนชั้นสองไม่ได้ปิดสนิท และมีแสงเล็ดลอดออกมาจากรอยแยกของประตู ดูเหมือนว่าจะยังมีเสียงพูดคุยกันอยู่

เจสันเดินแนบกำแพงเข้าไปเงียบ ๆ แล้วจากนั้นสีหน้าของเขาก็กลายเป็นแปลกประหลาด

“อื้อ อ๊า . . .”

ภายในประตู มีเสียงกิจกรรมเข้าจังหวะของมนุษย์ดังออกมา

เจสันอ้าปากค้าง

เขาจำลองความเป็นไปได้หลากหลายที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้ แต่เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะเป็นกรณีนี้

เจสันตัวแข็งทื่อ ทำไมเขาต้องเข้ามาตอนนี้ด้วย จะเข้าดี หรือไม่เข้าดี?

ถ้าเขาบุกเข้าไปในห้องตอนนี้ ความสุขตลอดชีวิตของเวสลีย์อาจจะพังทลายลง แถมตอนที่เขาอยู่ในแก๊ง เขากับเวสลีย์ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

เขาคิดมาแล้วก่อนจะมาคืนนี้ ตราบใดที่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเวสลีย์ เขาจะไม่ฆ่าหมอนั่น

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เจสันก็นั่งลงบนโซฟาที่ชั้นสองและรอเงียบ ๆ ให้เวสลีย์เสร็จธุระ

‘เฮ้อ! ฉันนี่ช่างใจบุญจริง ๆ’ เจสันเองก็ซาบซึ้งในความดีของตัวเอง

เสียงในห้องเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ และอารมณ์ของเจสันก็เริ่มกระเจิดกระเจิงเล็กน้อย

ตอนนี้ในหัวเขาเต็มไปด้วยจินตนาการถึงรูปร่างอันน่าภาคภูมิใจของภรรยาเวสลีย์ ต้นขาที่อวบอิ่ม และริมฝีปากที่มีเสน่ห์

ประสบการณ์จริงในสนามรักหลายปีทำให้เขาสามารถสร้างภาพในหัวโดยไม่ต้องเซ็นเซอร์

อดทนไว้! ทำสิ่งที่ถูกต้อง!

เจสันนั่งไขว่ห้างและกดปืนลงอย่างบ้าคลั่ง

ห้านาทีต่อมา ด้วยเสียงคำรามต่ำ ๆ ห้องนอนใหญ่ก็ค่อย ๆ สงบลง

พระเจ้า ในที่สุดพวกเขาก็เสร็จเสียที พระเจ้าทรงรู้ว่าฉันผ่านห้านาทีนี้มาได้อย่างยากลำบากแค่ไหน

เจสันรอไม่ไหวแล้ว เขายกปืนกล็อกขึ้น ถีบประตูห้องนอนเปิดออก และตะโกนใส่ทั้งสองคนบนเตียง

“เฮ้! เวสลีย์ มีเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้นาย . . . นาย . . . นายเป็นใคร!”