ตอนที่ 10: เมล็ดพันธุ์

รูมเมทเตียงชั้นล่างได้ยินเสียงตะโกนลั่นของจางเฉิงจนตกใจ เผลอทิ้งไพ่ผิดใบ

นั่นทำให้เขาทั้งร้อนรนและโมโห

ไพ่ตองชุดใหญ่พังพินาศไปในพริบตา!

"จางเฉิง! แกจะแหกปากทำไมวะ? ถ้าป่วยก็ไปหาหมอไป๊!"

"เสียดายไพ่สวย ๆ ของฉันหมด!"

จางเฉิงที่อยู่เตียงชั้นบนทำหน้าขรึมและลึกลับ กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "แกรู้ไหมว่าฉันเพิ่งเจออะไรมา?"

"เจออะไร? ฉันว่าแกประสาทแดกมากกว่า!"

"มันคือการ์ตูนเรื่องใหม่ที่ทั้งน่าสนใจและยอดเยี่ยมมาก ฉันกล้าพูดเลยว่าการ์ตูนเรื่องนี้จะกลายเป็นบรรทัดฐานใหม่ของวงการมังงะในอนาคตอย่างแน่นอน!"

ทันใดนั้น จางเฉิงก็หยิบโทรศัพท์ ปีนลงจากเตียง แล้วเปิดการ์ตูนที่เขาเพิ่งอ่านให้รูมเมทดู

"ถ้าแกอ่านจบแล้วกล้าพูดว่าไม่สนุก ฉันยอมเลี้ยงข้าวเช้าคนทั้งห้องไปเลยอาทิตย์นึง!"

"เอาจริงดิ?" รูมเมทถามด้วยความประหลาดใจ

คนขี้เกียจสันหลังยาวอย่างจางเฉิงกล้าสาบานเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?

ต้องรู้ก่อนนะว่าปกติหมอนี่ไม่เคยตื่นก่อนสิบเอ็ดโมงเช้าเลยด้วยซ้ำ

"ถ้าฉันโกหก ฉันจะไปเรียนทุกวันตลอดสัปดาห์นี้เลย! ไม่มีโดด!"

"เออ ๆ! เอามาดูสิ!" รูมเมทรับโทรศัพท์จากจางเฉิงแล้วเริ่มอ่าน

ห้านาทีต่อมา รูมเมทเดาะลิ้นหลังจากอ่านจบ "อืม มันก็แปลก ๆ แล้วก็มืดมนดีนะ แต่ก็มีความน่าสนใจอยู่ ส่วนตัวฉันว่ามันก็โอเค"

"แค่โอเคงั้นเหรอ? ตาต่ำ! แกไม่เข้าใจการจัดหน้าและพลังของภาพในเรื่องเลยหรือไง?" จางเฉิงพูดอย่างขัดใจ

"ฉันไม่ใช่พวกมืออาชีพนี่หว่า มันก็สนุกดีแหละ แต่มันไม่ใช่แนวที่ฉันชอบอ่านสักเท่าไหร่!"

"อย่างที่คิดไว้เลย คุยเรื่องน้ำแข็งกับแมลงฤดูร้อนไปก็เปล่าประโยชน์ ถ้าแกตาไม่ถึงก็ช่างมันเถอะ!" จางเฉิงคว้าโทรศัพท์กลับมาพร้อมมองรูมเมทด้วยสายตาเหยียดหยาม

"เออ ๆ แกมันบ้าไปแล้วจริง ๆ!" รูมเมทถึงกับพูดไม่ออก

"เหอะ! ไสหัวไปเลย!" จางเฉิงเมินคำด่าของรูมเมทโดยสมบูรณ์ แล้วล็อกอินเข้าแอปเพนกวิน

เขาเปิดกลุ่มแชตอนิเมะที่พวกสมาชิกมักจะคุยเรื่องไร้สาระกันเป็นประจำ ส่งอีโมจิน่ารัก ๆ ไปหนึ่งตัว แล้วพิมพ์ข้อความลงไป

[พี่น้องทั้งหลาย ฉันเพิ่งเจอการ์ตูนเรื่องใหม่โคตรเด็ด เป็นแนวตื่นเต้นเร้าใจเลยแหละ!]

คนในกลุ่มแทบจะตอบกลับมาในทันที ข้อความหลายข้อความเด้งรัว ๆ จนเต็มหน้าจอ

[ตื่นเต้นที่แกว่า หมายถึงตื่นเต้นแบบที่ฉันเข้าใจปะ?]

[ช่วงนี้มันจะมีการ์ตูนอะไรสนุก ๆ ออกมาล่ะ? พวกการ์ตูนดัง ๆ ที่ลงรายสัปดาห์ก็ห่วยแตกจะตาย]

[โย่ ๆ ๆ นี่มันราชันมังกรนี่หว่า หายหน้าไปครึ่งวัน ทำไมจู่ ๆ ถึงดูอ่อนแองี้ล่ะ?]

[...]

[ไสหัวไปเลย]

เมื่อเห็นว่าสมาชิกในกลุ่มไม่ยอมหลงกล จางเฉิงก็เลิกพูดพร่ำทำเพลงและแปะลิงก์ลงไปตรง ๆ

จางเฉิงพิมพ์ข้อความอย่างโอหังว่า "ถ้าไม่สนุก ฉันยอมตัดหัวให้พวกนายเอาไปใช้แทนจอกเหล้าเลยเอ้า"

[ราชันมังกรช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก!]

[สุดยอด สุดยอด สุดยอด]

[จับตาดูให้ดี ชายคนนี้มีนามว่าเสี่ยหลง เขากำลังจะแสดงมายากลเสกหัวหลุดจากบ่าให้ทุกคนดู...]

[รีบ ๆ ล็อกอินเข้าเกมมาได้แล้ว! เลิกบ่นสักที!]

[ทุกคน ฉันใช้เวลาหนึ่งนาทีอ่านจบแล้ว! มันแบบว่า... สุดยอดไปเลยอะ ฉันยังวิจารณ์เนื้อเรื่องไม่ได้เต็มปาก แต่โคตรอยากรู้เลยว่าต่อไปจะเป็นยังไง!]

[มันใช้ได้จริง ๆ เหรอวะ?]

[เดี๋ยวฉันไปดูบ้างดีกว่า!]

ไม่กี่นาทีต่อมา คนกลุ่มนั้นก็กลับเข้ามาพิมพ์คอมเมนต์ในกลุ่มแชท

[มันดีจริง ๆ ว่ะ]

[เยี่ยมมาก รอติดตามตอนต่อไปเลย!]

[ดูลายเส้นเหมือนหน้าใหม่วาดเลย]

[เดี๋ยวนี้หน้าใหม่เขาโหดกันขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่แน่หรอก อาจจะเป็นนามปากกาแฝงของนักวาดระดับปรมาจารย์ก็ได้! ใครกันนะ!]

[การ์ตูนแนววันสิ้นโลกเปิดเรื่องมาน่าสนใจแน่นอนอยู่แล้ว แต่จะรักษามาตรฐานแบบนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งไหม ก็พูดยากนะ]

[นี่เพิ่งตอนเดียวเอง ไม่จุใจเลยโว้ย!]

การพูดคุยถึงการ์ตูนเรื่อง Fire Punch ในตอนนี้ยังแพร่กระจายอยู่แค่ในกลุ่มแชทไม่กี่กลุ่มเท่านั้น

ในแวดวงมังงะทั้งหมด มันแทบไม่สลักสำคัญอะไรเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชุมชนคนรักอนิเมะและเกม

แต่ประกายไฟเพียงเล็กน้อยก็สามารถเผาลามทุ่งได้

ข้อดีของผลงานเรื่อง Fire Punch นั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน

การที่มันจะระเบิดกระแสและโด่งดังเป็นพลุแตกก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

วีกัสไม่เคยสงสัยในความเป็นไปได้นี้เลย

เมล็ดพันธุ์ได้ถูกหว่านลงไปแล้ว ฤดูเก็บเกี่ยวก็เพียงแค่ต้องรอคอยเวลาเท่านั้น

วันรุ่งขึ้นหลังจากอัปโหลดผลงาน วีกัสเพิ่งตื่นนอนและนึกอยากจะล็อกอินเข้าเว็บไซต์ ก่อนจะพบว่าการ์ตูนเรื่อง Fire Punch มียอดเข้าชมทะลุหลักพันในชั่วข้ามคืน พร้อมกับคอมเมนต์อีกหลายสิบข้อความด้านล่าง

วีกัสเลื่อนดูคอมเมนต์และพบว่าส่วนใหญ่จะเป็นข้อความไปในทิศทางเดียวกัน เช่น "สนุกมาก อัปเดตเร็ว ๆ หน่อย เก็บเข้าชั้นแล้ว!"

แถมยังมีบางคนเถียงกันเรื่องความสมเหตุสมผลของเนื้อเรื่องการ์ตูนอีกด้วย

ตามที่คุณบรรณาธิการหวังบอก เขาจะช่วยดันเรื่องนี้ให้ติดพื้นที่โปรโมตผลงานใหม่ในช่วงต้นเดือนหน้า

เธอแอบประหลาดใจเล็กน้อยที่ยอดวิวเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ในชั่วข้ามคืน ทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีพื้นที่โปรโมตหรือการโฆษณาใด ๆ เลย

อย่างไรก็ตาม พอคิดดูดี ๆ Fire Punch ก็เป็นหนึ่งในผลงานที่ขายดีที่สุดในโลกก่อนของเธอนี่นา

มันก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

ในทางกลับกัน ตอนนี้วีกัสต้องมาพิจารณาแล้วว่าจะจัดสรรเวลาในการวาดการ์ตูนอย่างไรให้เหมาะสม

ตารางเวลาเดิมที่เธอจัดไว้เริ่มส่งผลเสียต่อร่างกายแล้ว

ตัวอย่างเช่น อาการเบื่ออาหาร ไม่อยากกินอะไร และอ่อนเพลียหมดแรง เธอแทบไม่มีแรงแม้แต่จะแบกกระเป๋านักเรียนด้วยซ้ำ

ขืนปล่อยไว้แบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่

วีกัสยังต้องใช้ชีวิตในร่างนี้ไปอีกหลายสิบปี ถ้ามีปัญหาตั้งแต่ตอนนี้ อนาคตจะเป็นยังไงล่ะ?

แต่เมื่อพิจารณาว่าการสอบเข้ามัธยมปลายเหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วัน เธอจึงตัดสินใจรอให้สอบเสร็จก่อนค่อยดูว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

วีกัสพับความคิดเหล่านั้นเก็บไว้

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอทักทายคุณน้าที่ห้องนั่งเล่น หยิบอาหารเช้าแล้วมุ่งหน้าไปโรงเรียน

พอถึงโรงเรียน วีกัสก็ยังคงทำกิจวัตรเดิม ๆ คือ ถ้าง่วงก็นอน พอตื่นก็เหม่อมองท้องฟ้าสีครามหน้าระเบียง ไม่ก็แอบเล่นโทรศัพท์ใต้โต๊ะ

บรรดาคุณครูก็ทำเป็นไม่สนพฤติกรรมของวีกัสตามเคย

ยังไงซะเธอก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้เพื่อนร่วมชั้น และการสอบเข้ามัธยมปลายก็ใกล้เข้ามาแล้ว เลี่ยงปัญหาไว้ก่อนจะดีกว่า

ถ้าเธอไปก่อเรื่องก่อนสอบเข้ามัธยมปลาย ฝ่ายบริหารของโรงเรียนคงจัดการได้ยาก

ดังนั้น ตารางชีวิตของวีกัสในช่วงสองสามวันถัดมาจึงเป็นดังนี้

อู้งานและหลับในโรงเรียน กลับมาวาดการ์ตูนหลังเลิกเรียน พอเบื่อวาดก็เล่นเกม และล้มตัวลงนอนเมื่อปวดตาและแขนล้าเต็มที

สำหรับวีกัสแล้ว นี่เป็นช่วงเวลาที่อิสระ ไร้การรบกวน และสงบสุขอย่างแท้จริง

ทว่าในช่วงเวลานี้ คุณลุงและคุณน้ามองดูวีกัสที่นอกจากเวลากินข้าวแล้ว เธอก็ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องเพื่อครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ไม่เคยลงมาข้างล่างเลย ทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล

หลังอาหารค่ำ วีกัสล้างจานชามของตัวเองตามปกติ จากนั้นก็ตรงขึ้นห้องไปปั่นต้นฉบับการ์ตูนต่อ

คุณลุงกับคุณน้าที่อยู่ในห้องนั่งเล่นมองตามแผ่นหลังของวีกัสที่เดินขึ้นบันไดไป ก่อนจะสบตากันอย่างรู้ความหมาย

"คุณคิดว่าพักนี้เสี่ยวซื่อกำลังทำอะไรอยู่? ตอนเข้าไปในห้องแก คุณเจออะไรผิดสังเกตบ้างไหม?" คุณลุงถามด้วยความสงสัย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณน้าก็กลอกตา "เด็ก ๆ ก็ต้องมีความเป็นส่วนตัวบ้างสิ นอกจากการทำความสะอาด ฉันไม่เคยไปแตะต้องข้าวของของเสี่ยวซื่อเลยนะ บางทีช่วงนี้แกอาจจะเครียดเรื่องสอบเข้ามัธยมปลายมากไปก็ได้!"

เว่ยเสี่ยวเทียนพูดแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง "แม่ฮะ! ผมก็อยากมีสิทธิความเป็นส่วนตัวเหมือนกันนะ! แม่จะมาขู่ทิ้งแผ่นซีดีของผมไม่ได้นะฮะ นั่นมันการ์ตูนหุ่นยนต์เรื่องโปรดของผมเลยนะ!"

"จ้า ๆ!" คุณน้าตอบกลับแบบปัด ๆ

หลังจากเว่ยเสี่ยวเทียนเรียกร้องสิทธิสำเร็จ เขาก็วิ่งไปกลิ้งเกลือกดูทีวีบนโซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข

คุณลุงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับคุณน้าว่า "เราเลี้ยงสัตว์กันดีไหม? เด็ก ๆ จะได้มีเพื่อนเล่น แล้วเสี่ยวซื่อก็อาจจะไม่เก็บตัวขนาดนี้ด้วย"

คุณน้าลองคิดตามและรู้สึกว่าเป็นความคิดที่ดี

เธอพยักหน้าเห็นด้วย "งั้นรอให้ซีซีสอบเข้ามัธยมปลายเสร็จก่อนแล้วกัน เราค่อยพากันออกไปเที่ยวเล่น แล้วถือโอกาสแวะดูที่ร้านสัตว์เลี้ยงด้วยเลย"

"อืม เอาตามนั้นแหละ" คุณลุงมองดูลูกชายที่กำลังเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่น พลางนึกถึงหลานสาวที่รู้ความแต่กลับเก็บตัวอยู่คนเดียว แล้วก็ถอนหายใจอยู่ในใจ

น้องชาย น้องสะใภ้ พวกนายทิ้งโจทย์ยากไว้ให้ฉันจริง ๆ

ทางด้านวีกัสที่ยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดอยู่ชั้นบน ย่อมไม่รู้ตัวเลยว่าบ้านนี้กำลังจะมีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามาในอีกไม่ช้า

ถ้าเธอรู้ เธออาจจะรู้สึกหดหู่อีกรอบก็ได้