บทที่ 2 การแฝงตัวเริ่มขึ้น! ผูกมิตรกับศิษย์พรรคมาร?

บทที่ 2 การแฝงตัวเริ่มขึ้น! ผูกมิตรกับศิษย์พรรคมาร?

สมองของแดนนี่เริ่มแล่นเร็วจี๋ "ระบบบอกว่าที่นี่คือสาขาของสำนักงานใหญ่พรรคมาร..."

เขาเริ่มย้อนนึกถึงภาพจำที่มีต่ออเมริกา

พวกแวมไพร์ใส่สูทในวอลล์สตรีทที่โยกย้ายวิกฤตการเงินไปให้คนธรรมดารับกรรม

เหล่าแก๊งสเตอร์ที่กระจายตัวอยู่ทุกหัวระแหงในเมือง ค้ายาและสร้างความรุนแรง

และนักการเมืองเหล่านั้นที่ปากบอกว่ารับใช้ประชาชน แต่เบื้องหลังกลับทุจริตคอรัปชันและทำข้อตกลงสกปรกเรื่องเงินและอำนาจ... มองในมุมนี้ ภายใต้เปลือกนอกที่สวยหรูของประเทศนี้ มันซ่อนความบาปและความมืดมิดไว้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ

แล้ว NYPD ล่ะ?

แดนนี่นึกถึงข่าวด้านลบเกี่ยวกับความรุนแรงของตำรวจ การเหยียดเชื้อชาติ และการทุจริตภายในองค์กร

ถึงแม้ตำรวจส่วนใหญ่จะเป็นคนตงฉิน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามี 'ปลาเน่า' ปะปนอยู่ไม่น้อย

พวกเขาถือกฎหมายไว้ในมือและควรจะเป็นตัวแทนของความยุติธรรม แต่พอถูกกัดกร่อนจนเน่าเฟะ พวกเขาก็กลายเป็นกรงเล็บที่แหลมคมที่สุดของปีศาจ

ถ้าอย่างนั้น การที่อเมริกาเป็นรังมารที่ใหญ่ที่สุดในโลก... ก็ดูเหมือนจะไม่ผิดนักใช่ไหม?

"บ้าเอ๊ย ตรรกะของระบบนี้มันเพี้ยนหลุดโลก แต่ดูเหมือน... จะเพี้ยนแบบมีเหตุผลซะด้วย!" บทบรรยายในใจของแดนนี่พลันพรั่งพรูขึ้นมาทันที

เขามองไปที่ตำรวจผิวขาวคนหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล กำลังคุยโวโอ้อวดกับเพื่อนร่วมงานเรื่องผู้หญิงที่เขาหิ้วมาได้เมื่อคืน แดนนี่แปะป้ายให้หมอนั่นในใจว่า "ปีศาจราคะ"

จากนั้นเขาก็เห็นตำรวจร่างบึกบึนหน้าตาถมึงทึงอีกคน และตั้งฉายาในใจให้ว่า "สมุนพรรคมาร"

พอคิดแบบนี้ ทุกคนในห้องรับแจ้งเหตุเริ่มดูเหมือนมีไอปีศาจปกคลุมไปทั่ว

"งั้นภารกิจของฉันคือการแฝงตัวใน 'สาขานิวยอร์ก' แห่งนี้สินะ?" แดนนี่อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก "แถมยังต้องระวังไม่ให้เปิดเผยตัวตนในฐานะ 'ผู้ผดุงธรรม' อีก?"

นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกัน! เขาผู้ข้ามมิติมาตัวเป็นๆ ยังไม่ทันได้เริ่มเป็นฮีโร่ ระบบก็ยัดเยียดบทสายลับให้ซะแล้ว

"เอาก็เอา วะ เป็นสายลับก็เป็น" แดนนี่งัดเอาความสามารถในการปรับตัวขั้นเทพออกมาใช้อีกครั้ง "ยังไงซะวิชาวรยุทธ์ก็เป็นของจริง ฝึกไว้ก็ไม่เสียหาย"

เขายอมรับความจริงอันไร้สาระนี้อย่างรวดเร็ว แถมยังเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ ด้วยซ้ำ

เวลา 8:00 น. ตรง จ่าสิบตำรวจลาดตระเวนร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในห้องรับแจ้งเหตุ เขาชื่อโรนัลด์ เป็นหนึ่งในผู้บัญชาการเวรของสถานี

ทันทีที่เขาเข้ามา ห้องที่เคยจอแจก็เงียบกริบลงทันตา

"เอาล่ะ ฟังทางนี้!" เสียงของโรนัลด์ดังทรงพลัง "เริ่มการสรุปงานเช้า ก่อนอื่น ขอต้อนรับเจ้าหน้าที่ใหม่ ยินดีต้อนรับสู่เขต 66"

"ที่นี่คือบรูคลิน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นในโรงเรียนตำรวจของพวกแก! เก็บความฝันฮีโร่พวกนั้นพับใส่กระเป๋าไปซะที่นี่ การรอดชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด!"

สายตาของโรนัลด์กวาดมองแดนนี่และเจ้าหน้าที่หน้าใหม่อีกไม่กี่คนที่ดูอ่อนหัดพอๆ กัน สายตานั้นเต็มไปด้วยการตรวจสอบและแรงกดดันอย่างไม่ปิดบัง

ถัดมาเป็นการสรุปหน้าที่ประจำวัน ครอบคลุมถึงจุดเสี่ยงอาชญากรรมล่าสุดในเขตรับผิดชอบ อาชญากรที่ต้องเฝ้าระวัง และการจัดสรรรถสายตรวจสำหรับวันนี้

กระบวนการทั้งหมดกระชับและมีประสิทธิภาพ เต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพ

แดนนี่ยืนเข้าแถว พยายามจดจำทุกรายละเอียด

ถึงระบบจะเพี้ยน แต่เขาก็ต้องทำตัวให้ปกติ ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจ การรู้จักพื้นที่รับผิดชอบคือพื้นฐานที่สุด

หลังจากสรุปงานเช้าเสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาเบิกจ่ายอุปกรณ์

แดนนี่เดินตามเพื่อนใหม่ไปยังห้องอุปกรณ์ และภายใต้การแนะนำของเจ้าหน้าที่ฝ่ายพลาธิการ เขาก็ได้รับอุปกรณ์ชุดใหญ่ที่จัดสรรไว้ให้

ปืนพกกล็อก 17 พร้อมแม็กกาซีนสำรองสามชุด เสื้อเกราะกันกระสุนหนาหนัก และกุญแจมือสมิธ แอนด์ เวสสัน หนึ่งคู่

กระบองดิ้ว ASP ไฟฉายความเข้มสูง วิทยุสื่อสารส่วนตัว และกล้องติดลำตัวที่คลิปไว้ที่หน้าอก

เมื่อแดนนี่สวมอุปกรณ์ทั้งหมด น้ำหนักตัวเขาก็เพิ่มขึ้นกว่าสามสิบปอนด์ เขาขยับร่างกาย รู้สึกถึงความเทอะทะเล็กน้อยในทุกการเคลื่อนไหว

"เจ้าหน้าที่ใหม่ทุกคนจะต้องจับคู่กับเจ้าหน้าที่อาวุโสเพื่อเข้าสู่ระยะทดลองงานภาคสนามเป็นเวลาหกเดือน ก่อนที่จะออกลาดตระเวนตามลำพังได้"

จ่าโรนัลด์ประกาศรายชื่อการจับคู่

"...แดนนี่ เฉิน!"

"ครับผม!" แดนนี่ขานรับทันที

"ครูฝึกภาคสนามของนายคือเจ้าหน้าที่มาร์ค จอห์นสัน" โรนัลด์กล่าว "รถสายตรวจหมายเลข 43 เขารอนายอยู่แล้ว ไปหาเขาที่ลานจอดรถซะ"

"รับทราบครับ!"

แดนนี่สูดหายใจลึกแล้วมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถของสถานีตำรวจ เขาหวังว่าจะเข้ากันได้ดีกับคู่หู

ลานจอดรถเต็มไปด้วยรถสายตรวจ NYPD สีขาวฟ้าหลายสิบคัน ส่วนใหญ่เป็นรุ่นฟอร์ด คราวน์ วิคตอเรีย ที่ดูเก่าคร่ำครึ แดนนี่มองหารถหมายเลข "43" เจออย่างรวดเร็ว

ชายคนหนึ่งกำลังพิงประตูรถสูบบุหรี่อยู่ ดูอายุราวๆ สี่สิบปลายๆ

ร่างท้วมเล็กน้อย ผมบาง ใบหน้าแสดงความเหนื่อยหน่ายต่อโลกและความเย้ยหยัน นี่คือมาร์ค จอห์นสัน

แดนนี่เดินเข้าไป ยืนตรงทำความเคารพ: "ท่านครับ เจ้าหน้าที่แดนนี่ เฉิน รายงานตัวครับ"

"เรียกฉันว่ามาร์คก็พอ" มาร์คโยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าขยี้ดับ

"ไอ้หนู ถ้านายมาเป็นคู่หูฉัน นายต้องฟังคำสั่ง ไม่งั้นถนนในบรูคลินจะสอนนายเองว่างานตำรวจของจริงมันเป็นยังไง"

แดนนี่เข้าใจทันทีนี่คือพวกตำรวจรุ่นเก๋าของ NYPD ขนานแท้ ปากจัด มากประสบการณ์ และไม่ค่อยไว้ใจเด็กใหม่ที่เพิ่งจบจากโรงเรียนตำรวจ

"ขึ้นรถ ไอ้หนู เขตของเราไม่คอยท่าหรอกนะ" มาร์คเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง

แดนนี่ขึ้นไปนั่งฝั่งผู้โดยสารเงียบๆ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัย

ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟผสมนิโคติน มีที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มจนล้นและถ้วยกาแฟเปล่าสองใบวางอยู่บนคอนโซลหน้ารถ

มาร์คสตาร์ทรถคราวน์ วิคตอเรีย คันเก่า เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ

"ฟังนะ ไอ้หนู" มาร์คพูดโดยไม่หันหน้ามามอง ขณะขับรถสายตรวจออกจากลานจอดรถอย่างชำนาญ

"ในรถของฉัน มีกฎอยู่ไม่กี่ข้อ ข้อแรก อย่าแตะวิทยุของฉัน ข้อสอง อย่ากวนเวลาฉันดื่มกาแฟ"

"ข้อสาม และสำคัญที่สุด อย่าทำอะไรโดยพลการ ฟังคำสั่งฉันทุกเรื่อง ชีวิตของนายสำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม?"

"รับทราบครับ มาร์ค" แดนนี่ตอบอย่างฉะฉาน

เขารู้ดีว่ากับพวกมือเก๋าแบบนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือเออออไปตามน้ำแล้วพิสูจน์ตัวเองด้วยการกระทำ

รถสายตรวจแล่นเข้าสู่การจราจรของบรูคลิน เริ่มต้นการลาดตระเวนประจำวันอย่างเป็นทางการ

"พื้นที่ลาดตระเวนของเราคือโซน B ครอบคลุมโบโรพาร์ก ซันเซ็ตพาร์ก และย่านคนจีนบนถนนสายแปด"

มาร์คอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แต่ละที่ก็มีปัญหาของมันเองทั้งนั้น"

ทันใดนั้น เสียงเย็นเยียบของระบบก็ดังขึ้นในหัวของแดนนี่อีกครั้ง

【ติ๊ง! ภารกิจย่อยถูกส่งมอบ: แทรกซึมเข้าสู่กองกำลังศัตรู!】

【เงื่อนไขภารกิจ: ผูกมิตรกับศิษย์พรรคมาร (เพื่อนร่วมงานตำรวจ) อย่างน้อยสองคน และได้รับความไว้วางใจเบื้องต้น】

【รางวัลภารกิจ: ทักษะยุทธ์'กล้ามเนื้อ', ตำลึงเงิน x500 (เทียบเท่า 500 ดอลลาร์)】

สีหน้าของแดนนี่เปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่นทันที

"ผูกมิตรกับศิษย์พรรคมารสองคน?" เขาคิดพลางก่นด่าในใจ

นี่มันก็แค่บอกให้ฉันเข้ากับเพื่อนร่วมงานให้ได้ไม่ใช่รึไง! ทำไมต้องใช้คำให้ดูลิเกขนาดนั้นด้วย! แต่รางวัลทักษะกล้ามเนื้อนี่ก็ไม่เลวแฮะ

แล้วรางวัลห้าร้อยตำลึงเงินนี่... ฉันต้องเอาไปขายที่ร้านทองเองหรือเปล่าเนี่ย?

จบบท