บทที่ 73 การทดลองซอฟต์แวร์แฮ็ก

บทที่ 73 การทดลองซอฟต์แวร์แฮ็ก

.

ประตูถูกเปิดออก ก่อนที่หลี่ซวนจะได้ทันตอบสนอง เขาก็ถูกเฉินเหว่ยปินลากไปที่ห้อง ทำให้เสี่ยวหลานที่กำลังอ่านหนังสืออยู่เกือบจะใช้หนังสือทุบใส่

“เงียบหน่อยได้ไหม? นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว? อยากให้เพื่อนบ้านร้องเรียนหรือไง?” เสี่ยวหลานจ้องหน้าเฉินเหว่ยปินด้วยความโมโห

“ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา…” เฉินเหว่ยปินรับคำแบบลวกๆ เขาชี้คอมพิวเตอร์ของตัวเองให้หลี่ซวนดู “ซวนจื่อ ดูนี่สิ! ฉันเล่นเกมอยู่ จู่ๆ ตัวละครในเกมก็อยู่นอกเหนือการควบคุม! ไม่สิ มันควรถูกควบคุมโดยคนอื่น! จากนั้นก็มาฆ่าสัตว์ประหลาดภายใต้จมูกของฉัน! และก่อนที่ฉันจะทันได้โต้ตอบ เกมก็ปิดลงอย่างกะทันหัน หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำ ทันทีหลังจากนั้น ตัวอักษรเหล่านี้ก็ออกมาทีละตัว! ฉันลองปิดเครื่องและรีสตาร์ทใหม่แล้ว แล้วก็ลองกดทุกปุ่มดูแล้ว แต่ไม่มีการตอบสนองเลย! สวรรค์! นี่เป็นวิธีอะไรกันเนี่ย! เขาแค่มายึดครองคอมพิวเตอร์ของฉัน เพื่อตักเตือนฉันไม่ให้นอนดึกใช่ไหม?”

“จะบอกให้นะอาปิน!” เป็นธรรมดาที่หลี่ซวนจะรู้อยู่แล้ว เพราะนี่คือผลงานของเขาเอง อย่างไรก็ตามเขาก็ยังแสดงสีหน้าท่าทางสงสัยใคร่รู้ เขามองหน้าเฉินเหว่ยปินขณะที่พูด “คอมพิวเตอร์ของนายโดนแฮ็ก นายจะตื่นเต้นทำไม? กินยาผิดหรือเปล่า?”

“อั๊ยหยา! นี่นายไม่รู้เหรอ ทั้งหมดนี้เป็นวิธีของผู้เชี่ยวชาญ! ดูตรงนี้สิ ดูเหมือนอะไร? มันดูเหมือนมุ่งร้ายต่อฉันเหรอ?” เฉินเหว่ยปินเร่งรีบอธิบาย

ในเวลานี้เองที่เสี่ยวหลานเข้ามา ขมวดคิ้วมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วพูดว่า “ดึกแล้ว ได้เวลานอนแล้ว! เกมนี้ไม่ค่อยสนุกจะมาเล่นจนดึกดื่นทำไม?”

ด้วยความรู้ทางคอมพิวเตอร์อันน้อยนิด เธอจึงตำหนิเฉินเหว่ยปินต่อไป “ดูสิ! มัวแต่เล่นเกมจนดึกดื่น จนถูกผู้ดูแลเครือข่ายเตะโด่งออกมาแล้ว! ดูซิว่ายังจะกล้ากรี๊ดกลางดึกอีกไหม!”

ด้วยประโยคนี้ทำให้หลี่ซวนกับเฉินเหว่ยปินหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ไปชั่วขณะ

“แฮ็กเกอร์! ขอย้ำ นี่เป็นฝีมือแฮ็กเกอร์ ไม่ใช่เครือข่ายพัง!” เฉินเหว่ยปินอดไม่ได้ที่จะโต้แย้ง

“ยังไงก็ตาม ฉันก็บอกแล้วว่าอย่าเล่นเกมดึก!” ใบหน้าของเสี่ยวหลานครึ้มลง และยกหนังสือในมือขึ้นเตรียมทุบ

เฉินเหว่ยปินย่นคอหัวเราะแห้งๆ แล้วไม่สนใจเสี่ยวหลานอีก เขายังคงพูดกับหลี่ซวนอย่างตื่นเต้น “ซวนจื่อ นายควรรู้ว่าฉันท่องในฟอรัมแฮ็กเกอร์บ่อยมาก ฉันรู้ดีว่าคอมพิวเตอร์มีช่องโหว่เพียบ! แม้ว่าคอมพิวเตอร์ของฉันจะไม่ยอดเยี่ยมในแง่การป้องกัน แต่ก็ยังดีกว่าไก่เนื้อพวกนั้นมาก! และไม่ใช่ว่าคอมพิวเตอร์ของฉันจะไม่เคยถูกแฮ็กจากพวกขยะอหังการในฟอรัมแฮ็กเกอร์มาก่อน แต่ถึงแม้จะถูกโจมตี อย่างดีก็แค่จอดำ จอฟ้า หรือไม่ก็รีสตาร์ท หรืออะไรสักอย่างทำนองนั้น แต่แบบนี้นายเคยเห็นไหม? นี่เป็นการเข้าควบคุมคอมพิวเตอร์ของฉันโดยตรงเลยไม่ใช่เหรอ?”

พูดจบ เฉินเหว่ยปินก็หยุดไปชั่วขณะ แล้วพูดขึ้นอย่างมีเลศนัยว่า “อาจจะเป็นเพราะโพสต์ของฉันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ถูกพบเห็นโดยแมวจรจัด เขาจึงวิ่งมาหาฉัน! แล้ว… เหอเหอ ผู้อาวุโสจะยินดีรับฉันเป็นลูกศิษย์แล้ว!”

เมื่อเห็นความกระดี๊กระด๊าของเพื่อนรัก หลี่ซวนก็อยากทุบเขาสักอั๊ก แต่สิ่งนี้เกิดจากฝีมือของเขา ถ้าไม่กังวลว่าจะถูกเปิดเผยเขาคงทุบเฉินเหว่ยปินไปจริงๆ

“เอาล่ะ! ไว้รอให้แมวจรจัดยอมรับนายก่อนเถอะ! แล้วนายค่อยบ้า ฉันจะไปนอนแล้ว!” หลี่ซวนแกล้งหาว แล้วหันหลังเดินจากไป

แต่เฉินเหว่ยปินที่ยังตื่นเต้นอยู่จะยอมปล่อยเขาไปง่ายๆได้อย่างไร? เฉินเหว่ยปินคว้าหลี่ซวนไว้แล้วถามว่า “ซวนจื่อ นายว่ามีโอกาสมากแค่ไหนที่แฮ็กเกอร์ระดับปรมาจารย์คนนี้จะรับฉันเป็นลูกศิษย์?”

“ฉันก็อยากถามนายเหมือนกันว่านายต้องการเป็นแฮ็กเกอร์ แล้วนายไม่สามารถเรียนรู้ด้วยตัวเองเหรอ? จำเป็นต้องเป็นลูกศิษย์ของคนอื่นด้วยหรือไง?” หลี่ซวนมองหน้าเฉินเหว่ยปินแล้วถามกลับด้วยความโมโห “บรรดาแฮ็กเกอร์ระดับปรมาจารย์พวกนั้น ทุกคนก็ไม่มีอาจารย์ไม่ใช่เหรอ? พูดตามตรง…”

“ที่นายพูดมันก็ถูก! แต่การได้รับคำแนะนำจากปรมาจารย์จะทำให้เรียนรู้ได้เร็วขึ้น! ฉันก็แค่อยากสัมผัสกับความรู้สึกที่มีคนอื่นชื่นชมและอิจฉาให้เร็วขึ้นไม่ได้เหรอ?” เฉินเหว่ยปินพึมพำ

“การเป็นลูกศิษย์ของคนอื่น จะทำให้บางคนอิจฉาและชื่นชมนายงั้นเหรอ?” หลี่ซวนยิ้มและส่ายหน้า

“แน่นอน ก่อนหน้านี้เมื่อสองปีกว่าๆ มีคนๆหนึ่งในฟอรัมแฮ็กเกอร์ได้เป็นลูกศิษย์ของปลาบิน ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่รู้สึกอิจฉาริษยา! ตอนนี้ชายคนนั้นยังอยู่ในฟอรัม แม้เทคนิคจะไม่ดีนัก แต่ก็ยังเป็นลมพัดผ่านน้ำทำให้เกิดคลื่น แม้แต่ผู้ดูแลยังต้องสุภาพต่อเขาสามส่วน!” คำพูดของเฉินเหว่ยปินเต็มไปด้วยความอิจฉา

หลี่ซวนถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่เหล็กไม่ยอมเป็นเหล็กกล้า เขาตบไหล่เฉินเหว่ยปินแล้วพูดว่า “นายรีบไปนอนดีกว่า! จะได้รีบฝัน!”

เมื่อเห็นว่าไม่สามารถคุยกับหลี่ซวนได้จริงๆ เฉินเหว่ยปินอดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าขมขื่น เขาจึงพูดว่า “ไปนอนเถอะ! ฉันต้องลองทำบางอย่างดู!” พูดจบ เฉินเหว่ยปินก็กลับมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ หลังจากพยายามแล้วไม่ได้ผล เขาก็กดปุ่มรีสตาร์ท

หลังจากบอกลาพวกเขา หลี่ซวนก็กลับไปที่ห้องด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม หลังจากล็อคประตู เขาก็ฉีกยิ้มจนเห็นฟันขาวทันที “ดูเหมือนว่าฟังก์ชั่นของซอฟต์แวร์นี้จะสุดยอดมาก…”

จากนั้นหลี่ซวนก็กลับมานั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์ และเรียกใช้ซอฟต์แวร์ หลังจากป้อนรหัสผ่าน เขาก็ปล่อยการควบคุมคอมพิวเตอร์ของเฉินเหว่ยปิน

หากยังไม่ปล่อยการควบคุม คอมพิวเตอร์ของเฉินเหว่ยปินจะไร้ประโยชน์ แม้ว่าเขาจะรีสตาร์ทเครื่องใหม่ก็ตาม ซอฟต์แวร์นี้จะยังคงโจมตีต่อไป หลังจากบูทเครื่องใหม่และเชื่อมต่อกับเครือข่ายหน้าจอก็จะยังคงเป็นสีดำ หรือนิ่งเงียบต่อไป

ในเวลานี้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของหลี่ซวนคือ หน้าจอเดสก์ท็อปคอมพิวเตอร์ของเฉินเหว่ยปินและภาพของเขาที่ถ่ายผ่านกล้องเว็บแคม หลี่ซวนมองเห็นเขามองซ้ายมองขวา ดูเหมือนว่าจะพยายามค้นหาร่องรอยบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม ระดับของเฉินเหว่ยปินต่ำเกินไปจนมองไม่ออกว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ความจริงต่อให้ระดับของเขาสูงเท่ากับแมวจรจัด หลี่ซวนก็ไม่กังวลเช่นกัน เพราะสิ่งที่เขาครอบครองอยู่คือเทคโนโลยีข้ามยุค มันไม่มีเหตุผลที่แฮ็กเกอร์บนโลกนี้จะติดตามร่องรอยได้

หลังจากพยายามอยู่สักพัก เฉินเหว่ยปินก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาลงชื่อเข้าใช้ฟอรัมแฮ็กเกอร์อย่างรวดเร็ว และโพสต์สิ่งที่เกิดขึ้น

ผ่านไปชั่วครู่ก็มีคน ‘เข้ามามุง’ ‘ผ่านมาดู’ ‘โฉบผ่านไป’ และอื่นๆ ซึ่งช่วยให้เขากำจัดการตอบกลับเป็นศูนย์

ทางด้านหลี่ซวนในขณะที่เฝ้าติดตามพฤติกรรมของเฉินเหว่ยปิน เขาก็มองหาเป้าหมายที่เป็นไปได้อื่นๆ บนอินเทอร์เน็ต และพร้อมที่จะลองอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หลี่ซวนจะพบเป้าหมายที่เหมาะสม เฉินเหว่ยปินก็ได้รีเฟรชหน้าใหม่ ซึ่งมีคำตอบเพิ่มเติมเป็นข้อความที่ 5 จากเจ้าของไอดีชื่อ ‘ไร้สาระ’

“จขกท! สมองของนายไหม้หมดแล้วหรือไง? ถึงได้วิ่งมาพูดเรื่องไร้สาระกลางดึก! โดนแฮ็ก? คอมพิวเตอร์โดนควบคุม? แล้วบอกให้นายเข้านอนเร็วๆ ด้วย? แฮ็กเกอร์คนนั้นเป็นพ่อนายเหรอ? ถึงได้เป็นห่วงที่นายนอนดึก? อยากแต่งเรื่องก็แต่งให้สมเหตุสมผลหน่อย! ฉันว่านายคงยังไม่ตื่น หรือไม่ก็นอนดึกจนสมองโดนทำลายไปหมดแล้ว หรือไม่ก็กินยาผิด! น่าสงสารจริงๆ! ปล. กระทู้นี้ต้องจม ต้องมีการพูดคุยไม่ถึงสิบบรรทัด ถ้าถึงบรรทัดที่สิบ คนๆนั้นต้องเป็นผู้ชายที่หลงรักพี่เฟิง!”

(ผู้แปล – จขกท ย่อมาจากเจ้าของกระทู้ ,พี่เฟิงคือ หลัวหยูเฟิง คนดังทางอินเทอร์เน็ตจีนที่โด่งดังเพราะคำพูดไร้สาระ)

เกือบทุกฟอรัมที่มีชีวิตชีวา มักมี ‘เกรียนคีย์บอร์ด’ คอยมาด่ากัน แล้วบอกว่าแค่สนุกๆ โดยปกติคนอื่นๆมักทำเป็นมองไม่เห็นคำด่าของคนพวกนี้ หรือไม่พวกเขาก็เลือกที่จะไม่พูดคุยในพื้นที่ที่มีคนพวกนี้อยู่! เมื่อไม่มีการตอบกลับ โพสต์ก็จะจมลงตามธรรมชาติ

หลี่ซวนไม่ชอบพวกเกรียนคีย์บอร์ดที่ด่าคนไม่เลือกหน้าพวกนี้มาก ดังนั้นเขาจะไม่แสดงความเมตตาต่อชายคนนี้ หลี่ซวนจึงหันหน้าไปทางคอมพิวเตอร์และดำเนินการบางอย่างโดยตรง