บทที่ 72 วิธีการที่ชาญฉลาด

บทที่ 72 วิธีการที่ชาญฉลาด

.

หลี่ซวนลากสายเคเบิลเครือข่ายมาจากห้องนั่งเล่น ต่อสายเครื่องคอมพิวเตอร์ แล้วเปิดเครื่อง

เดิมทีหลี่ซวนก็วางแผนที่จะซื้อคอมพิวเตอร์และมีการเตรียมการล่วงหน้าไว้แล้วหลายอย่าง แต่เป็นเพราะเขาไม่มีเวลา แผนการซื้อคอมพิวเตอร์จึงล่าช้ามาถึงตอนนี้

หลังจากเปิดคอมพิวเตอร์ เดสก์ท็อปปฏิบัติการwindows ก็ปรากฏขึ้น

นี่คือคำขอของหลี่ซวนที่ขอให้พัลซาร์ติดตั้งซอฟต์แวร์ภายใต้ระบบปฏิบัติการWindows เพราะเขาคุ้นเคยกับระบบปฏิบัติการนี้ สำหรับสิ่งอื่นๆ ที่ให้ไปก็ให้ใช้เป็นการอ้างอิงสำหรับการสร้างซอฟต์แวร์ของพัลซาร์เท่านั้น ถ้าไม่ต้องการก็ให้ลบออกไปได้เลย

หลังจากยืนยันว่าได้ล็อคประตูเรียบร้อยแล้ว หลี่ซวนก็กลับมานั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์และหยิบเมาส์ขึ้นมาใช้งาน

นอกจากไอคอนปกติทั่วไปแล้ว ยังมีไอคอนแปลกๆ ที่เรียกว่า ‘Small Things’ คาดว่านี่น่าจะเป็นซอฟต์แวร์เจาะระบบที่พัลซาร์สร้างให้ตามคำขอ

หลังจากหลี่ซวนคลิกไปที่ไอคอน ‘Small Things’ กล่องโต้ตอบก็ปรากฏขึ้นบนเดสก์ท็อป:

“น่าหดหู่จริงๆ ที่ไม่สามารถเล่นวิดีโอได้ ผมใช้เวลาครึ่งวันไปกับการบันทึกโดยเปล่าประโยชน์! เฮ้อ! ผมทำได้เพียงตำหนิที่คุณมองไม่เห็นผม จนมองไม่เห็นความเป็นฮีโร่ในตัวผม! /ตกลง/”

“…”

เมื่อเห็นกล่องโต้ตอบนี้ หลี่ซวนถึงกับมีเส้นดำขึ้นเต็มหัว!

“ดีที่ฉันมองไม่เห็นนาย! นายหนอนผีเสื้อ!” หลี่ซวนพึมพำและคลิก ‘ตกลง’

เป็นผลให้กล่องโต้ตอบอื่นปรากฏขึ้น:

“ใช่เลย! กล่องโต้ตอบเหล่านี้จะปรากฏขึ้นเมื่อคุณเปิดใช้เป็นครั้งแรก คุณจึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกเปิดเผย! นอกจากนี้ซอฟต์แวร์นี้ยังสามารถซ่อนอยู่ในมุมใดก็ได้ที่คุณต้องการ จากนั้นให้ตั้งรหัสผ่าน! ไม่ต้องห่วง! หลังจากตั้งรหัสผ่านแล้ว เทคโนโลยีที่พวกคุณมีอยู่ไม่สามารถถอดรหัสซอฟต์แวร์นี้ได้ไปอีกหลายร้อยปี! ไม่มีประโยชน์ที่จะพยายามถอดรหัส เพราะผมได้ตั้งโปรแกรมทำลายตัวเองไว้แล้ว มันจะทำลายตัวเองทันทีที่ถูกถอดรหัสได้! ส่วนสาเหตุนั้นผมไม่ขอพูดถึง เพราะคุณไม่สามารถเข้าใจได้! /ตกลง/”

“คิดไม่ถึงว่าชายคนนี้จะทำงานได้ครอบคลุม!” หลี่ซวนยิ้มเล็กน้อย และคลิก ‘ตกลง’ อีกครั้ง

หลังจากดำเนินการต่างๆในชุดของกล่องโต้ตอบ ในที่สุดหลี่ซวนก็ได้เห็นส่วนต่อประสานงานที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง นี่เป็นสิ่งที่เขาขอ เพราะเขาไม่ค่อยรู้เรื่องคอมพิวเตอร์มากนัก

หลังจากการดำเนินการครั้งแรก แม้แต่หลี่ซวนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องคอมพิวเตอร์มากนักยังรู้สึกชื่นชมเทคโนโลยีของเพลนนี้!

อย่างแรกคือการซ่อนตัวอัตโนมัติ หลังจากคำแนะนำเล็กน้อย หลี่ซวนได้เรียนรู้ว่า ซอฟต์แวร์นี้ไม่เพียงซ่อนตัวในคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ได้เท่านั้น ยังสามารถคัดลอกตัวเองได้เป็น N สำเนา และสามารถซ่อนตัวอยู่ในมุมใดก็ได้ในโลก ตราบใดที่เชื่อมต่อกับอินเตอร์เน็ตและเปิดใช้งานอยู่ มันจะหลบหลีกและหลอกอุปกรณ์ป้องกันทั้งหมดได้โดยอัตโนมัติอย่างไม่ทิ้งร่องรอย และไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ค้นพบมัน

วิธีการนี้น่ากลัวกว่าซุปเปอร์ไวรัสพวกนั้นอีก!

เมื่อหลี่ซวนต้องการใช้งาน เพียงป้อนสัญลักษณ์พิเศษที่ยาวเหยียดและซับซ้อนในเบราเซอร์ไหนก็ได้ก็สามารถเรียกใช้งานซอฟต์แวร์นี้ได้ทันที โดยไม่สำคัญว่าคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นจะมีซอฟต์แวร์นี้บันทึกอยู่หรือไม่ ตราบใดที่มีการเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต คำสั่งจะถูกส่งจากคอมพิวเตอร์ไปยังที่ใดก็ได้ที่ซอฟต์แวร์นี้ซ่อนตัวอยู่ในโลก และดึงซอฟต์แวร์นี้ออกมาใช้งาน

สำหรับรหัสผ่าน เดิมทีด้วยวิธีซ่อนตัวอย่างชาญฉลาดนี้ การตั้งรหัสผ่านมันก็ไม่สำคัญ! แต่เพื่อความปลอดภัย หลี่ซวนยังคงตั้งรหัสผ่าน และยังมีมากกว่าหนึ่งรหัส ซึ่งทุกอันก็ซับซ้อนและยาวมาก นี่เป็นการตัดเส้นทางของพวกที่อาศัยการเดารหัสผ่านอย่างสิ้นเชิง

ถ้าเกิดมีคนดึงซอฟต์แวร์ออกมาได้ แต่เดารหัสผ่านผิด งั้นก็เสียใจด้วย เพราะไม่ว่าคุณจะติดตั้งซอฟต์แวร์ป้องกันบนคอมพิวเตอร์มากขนาดไหนก็ตาม คอมพิวเตอร์ของคุณก็จะถูกไวรัสกลืนกินทันที มันจะเจ๊งจนต้องเอาไปทิ้ง แม้แต่เทพเซียนยังยากที่จะช่วย

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าจะมีใครบางคนเรียกซอฟต์แวร์นี้ออกมาได้โดยไม่ได้ตั้งใจก็ไม่มีความเป็นไปได้ใดๆที่จะใช้งานมันได้

จะใช้วิธีเดารหัสผ่านน่ะเหรอ? ด้วยสิ่งที่ยาวเหยียดและซับซ้อนนี้ แม้ว่าเขาจะปล่อยให้คาดเดา เกรงว่าคงไม่สามารถคาดเดาได้ตลอดชีวิต ไม่ต้องพูดถึงว่าการเดาผิดเพียงครั้งเดียวก็จะทำให้คอมพิวเตอร์เสียหายจนใช้การไม่ได้ และเกรงว่าแม้แต่จะให้คอมพิวเตอร์ทั้งโลกจะพยายามเดารหัสผ่าน แต่ก็คงไม่สามารถเดาหนึ่งในรหัสผ่านได้อย่างถูกต้อง!

หลังจากนั้นก็เป็นการตั้งค่าการเข้ารหัส ซึ่งหลี่ซวนไม่ค่อยรู้เรื่องนี้มากนัก แต่เขารู้ว่า แม้ว่าเขาจะเปิดซอฟต์แวร์นี้ทิ้งไว้ให้คนอื่นถอดรหัสก็ตาม แต่ในอีกหลายร้อยปีข้างหน้าก็ไม่มีทางที่จะถอดรหัสเทคโนโลยีดังกล่าวนี้ได้อย่างแน่นอน และตราบใดที่มีความพยายามแคร็ก คอมพิวเตอร์ก็จะถูกวางยาจนมันเจ๊งทันที แล้วใครมันจะกล้าลองต่อไป?

ท้ายที่สุดยังมีฟังก์ชันของซอฟต์แวร์นี้ ซึ่งมันจะทรงพลังมากเพียงใดนั้น หลี่ซวนก็ไม่ชัดเจนนัก เขารู้เพียงว่าการทำงานของซอฟต์แวร์นี้ง่ายมาก ปุ่มอะไรทำหน้าที่อะไร เห็นได้อย่างชัดเจนในชั่วพริบตา

อย่างเช่นการป้องกัน แค่คลิกที่ปุ่มการป้องกัน คอมพิวเตอร์ของหลี่ซวนก็จะเพิ่มการป้องกันเป็น N เท่าโดยไม่รู้ตัว สำหรับการป้องกันจะแข็งแกร่งขนาดไหนนั้น หลี่ซวนไม่รู้ เขารู้เพียงว่าหลังจากเปิดตัวเลือกการป้องกันนี้แล้ว เขาจะสามารถบุกรุกคอมพิวเตอร์ของใครก็ได้อย่างเงียบๆ โดยไม่มีทางที่จะถูกค้นพบ และไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีเทคโนโลยีซับซ้อนเพียงใด ก็ไม่สามารถติดตามร่องรอยของเขาได้

สำหรับวิธีการโจมตีไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นการหลอกซอฟต์แวร์ การป้องกัน การถ่ายเทข้อมูล และอื่นๆ แม้ว่ากองกำลังของทั้งโลกจะร่วมมือกัน มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทะลวงผ่านแนวป้องกันของเขาได้ เนื่องจากซอฟต์แวร์นี้สามารถเปลี่ยนคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับอินเตอร์เน็ตทั่วโลกให้กลายเป็นไก่เนื้อและสปริงบอร์ด มันสามารถรวมทั้งโลกเข้าด้วยกัน และเชื่อมต่อกับเครือข่ายเพื่อป้องกันได้ในทันที

(ผู้แปล – ไก่เนื้อและสปริงบอร์ด หมายถึงคอมพิวเตอร์ที่มีอำนาจควบคุมระบบสูงสุดจากระยะไกล)

การต่อสู้กลับยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะไม่ว่าผู้โจมตีจะใช้ช่องทางใดก็ตาม ซอฟต์แวร์นี้สามารถตรวจจับได้อย่างง่ายดาย และยังสามารถทำให้คอมพิวเตอร์หรือเซิร์ฟเวอร์ของอีกฝ่ายเป็นอัมพาตโดยไม่ทิ้งร่องรอย

สรุปก็คือฟังก์ชันนี้ทรงพลังมาก แม้แต่มือใหม่อย่างหลี่ซวนที่รู้แค่วิธีใช้คอมพิวเตอร์ท่องอินเตอร์เน็ตเท่านั้นยังสามารถเข้าใจได้

หลังจากทำความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับพลังของซอฟต์แวร์นี้ หลี่ซวนเริ่มรู้สึกหดหู่อีกครั้งที่เขาไม่สามารถไปยังธนาคารเพื่อนำเงินออกมาได้โดยตรง ด้วยซอฟต์แวร์ที่มีประสิทธิภาพมากนี้มีความเป็นไปได้ที่จะถูกค้นพบยังน้อยกว่าความลับในมือซ้ายของเขาถูกเปิดเผยด้วยซ้ำ ทำไมไม่ลองทดลองใช้ดูล่ะ?

“อืม! งั้นก็มาลองกันเลย!” หลี่ซวนไม่หดหู่นานนัก เขาอดใจไม่ไหวและได้เปลี่ยนจากมือใหม่กลายเป็นแฮ็กเกอร์ระดับปรมาจารย์ในชั่วพริบตา

ในเวลานั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเฉินเหว่ยปิน และเสียงตำหนิของเสี่ยวหลานดังมาจากห้องข้างๆ ไม่ต้องดูก็รู้ว่า เฉินเหว่ยปินแอบมาเล่นเกมอีกแล้ว

“เหอ เหอ! มาลองเล่นกับเจ้าเด็กนี่ดีกว่า!” หลี่ซวนหัวเราะเบาๆ และหยิบเมาส์ดำเนินการต่อไป

ซอฟต์แวร์นี้มีโหมดการโจมตีหลายประเภท และหลี่ซวนก็ไม่ได้ต้องการเล่นงานเพื่อนจริงๆ เขาแค่อยากเล่นสนุกเท่านั้น

หลังจากใช้เมาส์และคีย์บอร์ด หลี่ซวนได้เปลี่ยนซอฟต์แวร์ให้อยู่ในสถานะล็อคและซ่อนตัว ตราบใดที่ซอฟต์แวร์นี้ยังเปิดอยู่ มันจะรักษาผลลัพธ์ของการดำเนินการในตอนนี้ไว้เสมอ หลังจากล็อคและหลบซ่อนแล้ว การเรียกใช้อีกครั้งมันก็จะเหมือนกับการรีสตาร์ทซอฟต์แวร์ ซึ่งจำเป็นต้องใช้เบราว์เซอร์เพื่อเรียกใช้ซอฟต์แวร์ และต้องป้อนรหัสผ่าน

จากนั้นหลี่ซวนก็เปิดเบราว์เซอร์ เปิดล็อคประตู แล้วแสร้งทำเป็นดูข่าว และรอ

ซอฟต์แวร์นี้ถือได้ว่าเป็นการดำรงอยู่ข้ามรุ่น ต้องไม่ให้ใครรู้เรื่องของมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเฉินเหว่ยปินผู้ซึ่งหมกหมุ่นอยู่กับเรื่องแฮ็กเกอร์อย่างมาก ถ้าหลี่ซวนเปิดเผยเรื่องนี้ให้เฉินเหว่ยปินรู้ เกรงว่ามันคงเลวร้ายยิ่งกว่าการฆ่าเขาซะอีก อย่าให้เขารู้จะดีกว่า มิฉะนั้นก็คงมีสักวันที่เจ้าเด็กนี่ทนไม่ไหวขึ้นมา แล้วกระจายข่าวเรื่องนี้ออกไป!

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องอย่างน่าทึ่งของเฉินเหว่ยปินก็ดังมาจากห้องข้างๆอีกครั้ง

“อ๊า--!” เสียงที่ไม่รู้ว่าประหลาดใจหรือดีใจของเฉินเหว่ยปินดังมาก อย่างไม่สนใจว่ามันจะมืดค่ำขนาดไหนแล้ว

“เสี่ยวหลาน…อย่า อย่า! ซวนจื่อ ซวนจื่อ! ฮ่า ฮ่า…” เสียงของเฉินเหว่ยปินไม่ต่อเนื่องเล็กน้อย เขาไม่สนใจว่าจะแพ้เกม ในขณะที่ส่งเสียงกรีดร้องอย่างแปลกประหลาด เขาก็รีบวิ่งไปหาหลี่ซวนที่อยู่ห้องข้างๆทันที และตบประตู “ฉันถูกแฮ็ก! คอมพิวเตอร์ของฉันถูกแฮ็ก! เป็นวิธีที่ฉลาดมาก! ซวนจื่อ! รีบมาดูเร็วเข้า! เป็นไปได้มากว่าจะเป็นปลาบิน! ช่างเป็นวิธีที่ชาญฉลาดมาก… ซวนจื่อ! เปิดประตู ซวนจื่อ!”

ความหลงใหลในแฮ็กเกอร์ของเฉินเหว่ยปินทำให้หลี่ซวนหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ไปชั่วขณะ แม้จะเดาได้ว่าเฉินเหว่ยปินจะมีความสุขเพราะเหตุนี้ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินเหว่ยปินจะตื่นเต้นขนาดนี้