บทที่ 71 ข้อจำกัด

บทที่ 71 ข้อจำกัด

.

หลังจากกลับถึงบ้านเช่า หลี่ซวนก็ขังตัวเองอยู่ภายในห้องรอการติดต่อจากพัลซาร์ ในระหว่างรอก็ขโมยผักไปด้วย

เป็นผลให้กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านไปแล้วสามชั่วโมง ซึ่งห่างจากเวลานัดหมายของพัลซาร์ครึ่งชั่วโมง ในขณะที่หลี่ซวนรอจนเหนื่อยและเต็มไปด้วยความสงสัย และกำลังจะถาม ในที่สุดพัลซาร์ก็ส่งข้อความมา:

“แย่! ครั้งนี้ไม่เพียงไร้ผลเท่านั้น ยังแสดงความแข็งแกร่งไปอย่างไร้ประโยชน์!”

หลี่ซวนงุนงง เพลนเทคโนโลยีอันทรงพลังของชายคนนี้มีอะไรที่ไม่สามารถทำได้อีก? เขาจึงรีบส่งคำถามออกไปอย่างรวดเร็ว: “เกิดอะไรขึ้น? ทำไม่ได้เหรอ?”

พัลซาร์ก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน:

“ไม่ใช่ มันเสร็จแล้ว! อันที่จริงหลังจากได้รับคอมพิวเตอร์มาสิบนาที ผมก็ทำเสร็จแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ได้…มันคาดไม่ถึง ระดับเทคโนโลยีของคุณมันต่ำมากไป! หลังจากที่ผมทำตามคำขอของคุณแล้ว พอนำไปให้ฟาร์มสแกน ปรากฏว่ามันราคามากกว่า 10 ล้านเหรียญทอง! เฮ้อ! ขายซอฟต์แวร์มันก็เป็นแบบนี้แหล่ะ มันไม่คุ้มที่จะขายให้คนอื่น สำหรับเพลนที่มีเทคโนโลยีสูงกว่าก็ทำได้เพียงมอบให้ฟรีๆ ส่วนเพลนที่มีเทคโนโลยีต่ำกว่าเราแบบคุณ มันก็เป็นราคาที่สูงเสียดฟ้า! นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เราไม่วางขายซอฟต์แวร์ในร้านค้าแบบสาธารณะ เมื่อฟาร์มเห็นความผิดปกติด้านราคาก็จะห้ามไม่ให้เราตั้งราคาเอง แต่ถ้าให้ฟาร์มกำหนดราคา มันก็จะเป็นราคาสูงสุด ที่ไม่มีใครอยากซื้อ! แต่ถ้าซื้อขายแบบธุรกรรมส่วนตัว ฟาร์มก็จะวัดความแตกต่างทางเทคโนโลยีซอฟต์แวร์ของทั้งสองฝ่ายอย่างอัตโนมัติ!”

“อะไรนะ? มากกว่า 10 ล้าน?” หลี่ซวนในโลกความจริงเกือบจะกระโดด ต่อให้ฆ่าเขาให้ตาย เขาก็ไม่สามารถจ่ายเหรียญทองจำนวนมากนี้ได้!

เมื่อเห็นว่าหลี่ซวนไม่ตอบกลับเป็นเวลานาน พัลซาร์ก็ส่งข้อความมาอีกหนึ่งย่อหน้า:

“ใจเย็นๆ มากกว่า 10 ล้านเป็นราคาที่ผมเอาไปสแกนครั้งแรกเท่านั้น พอเห็นราคาผมก็รู้ว่าตัวเองพลาดไปแล้ว ระดับเทคโนโลยีของคุณต่ำเกินไปจริงๆ! แม้แต่คำขอเล็กน้อยก็มีราคาแพงมาก จริงๆแล้วมันก็เป็นความผิดของผมด้วย ที่ใช้เทคโนโลยีปัจจุบันของเราสร้างซอฟต์แวร์ให้คุณโดยตรง ซึ่งมันเกินระดับไปมาก จึงไม่แปลกที่มันจะแพง! แต่ไม่ต้องห่วง! ผมรู้ว่าคุณไม่มีเงิน และผมก็รับปากไว้แล้วว่าจะทำสิ่งนี้ให้ และรู้ว่าควรทำเช่นไร สำหรับสิ่งเล็กๆน้อยๆแบบนี้ ถ้าคุณมีเงินคุณก็คงไม่ซื้อมันเหมือนกัน ดังนั้นผมจึงทำการดาวน์เทคครั้งแล้วครั้งเล่า! ซึ่งไม่ใช่งานง่ายเลย แต่ผมต้องตอบสนองคำขอของคุณ ราคาจึงลดลงอีก…จิ๊จิ๊! เป็นไง? ผมใจดีใช่ไหมล่ะ? ต่อไปก็มาทำธุรกิจกันอีกนะ! ฮ่าฮ่า!”

“สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่านายพูดความจริงหรือไม่!” หลี่ซวนในโลกความจริงที่หายจากอาการตกใจพึมพำ

ที่พัลซาร์พูดมาแบบนี้ อาจเป็นเพราะราคาของซอฟต์แวร์ที่สูงอยู่แล้ว และเป็นกังวลว่าเขาจะไม่ต้องการมัน จึงมาวางกลอุบายที่น่าขมขื่นว่าพยายามลดราคาลงมาให้แล้ว ทำให้เขาละอายใจที่จะไม่ซื้อมันกลับมา แต่ราคาสูงเสียดฟ้าแบบนั้น มันคงไม่ต่ำลงมาใต้เมฆหรอก มิฉะนั้นราคาของสิ่งนี้คงไม่สูงอย่างที่พูด และที่พัลซาร์พูดแบบนี้ออกมาคงเป็นเพราะต้องการได้รับความโปรดปรานจากเขา จนมาทำธุรกิจร่วมกันต่อไปในอนาคต

สรุปแล้ว หลี่ซวนไม่เชื่อง่ายๆ หากไม่ได้เห็นกับตา

“แล้วตอนนี้ล่ะ เป็นยังไง?”

คำถามของหลี่ซวนได้รับคำตอบอย่างรวดเร็วจากพัลซาร์:

“ตอนนี้เหรอ! แน่นอนว่าลดราคาให้แบบสุดๆเลย! อืม! เนื้อหาทางเทคโนโลยีอาจเกินโลกของคุณไปประมาณ 20 ปี! ความจริง ต่อให้แค่ 20 ปีก็ต้องทุ่มหลายล้าน! จากนั้นผมก็พบพื้นฐานของปัญหา มันไม่ใช่เทคโนโลยีของเราแพงเกินไป แต่เป็นหน้าที่ของมันมีค่ามากเกินไปสำหรับคุณ! ดังนั้น เมื่อผมต้องทำตามคำขอของคุณ ผมจำเป็นต้องเพิ่มข้อจำกัดบางอย่างให้กับเทคโนโลยี และทำให้มันไม่สามารถถอดรหัสได้ไปอีกหลายร้อยปี แค่นี้ราคาก็ลดลงได้เต็มที่แล้ว”

“ลดราคาเต็มที่แล้ว?” หลี่ซวนสงสัย ชายคนนี้พูดความจริงงั้นเหรอ?

แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก และได้ส่งคำถามกลับไป:

“มีการเพิ่มข้อจำกัดอะไรบ้างครับ?”

“มันไม่ใช่ข้อจำกัด! แต่เป็นการป้องกันไม่ให้คุณใช้ซอฟต์แวร์นี้ทำอะไรที่จะทำให้เกิดการเสียสมดุล! อย่างเช่น การนำไปควบคุมอาวุธของประเทศหรือไปเปลี่ยนแปลงจุดเครดิตธนาคาร และอื่นๆที่ผมเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้! เฮ้อ! ไม่มีทางเลือก ผมไม่เคยทำการแลกเปลี่ยนกับเพลนที่มีเทคโนโลยีต่ำแบบคุณมาก่อน แต่มันก็ไม่ถึงขั้นมีข้อจำกัด ไม่เป็นไร สิ่งที่คุณขอไว้ยังมีครบ และราคายังควบคุมไว้ต่ำกว่า 20,000 เหรียญทองอีกด้วย! อืม! ราคาที่ต่ำกว่า 20,000 เหรียญทองนี้รวมราคาทางเทคนิคของนักแปลเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นราคาเฉพาะของซอฟต์แวร์น่าจะต่ำกว่า 10,000 เหรียญทอง!”

“เปลี่ยนจุดเครดิตธนาคาร?” หลี่ซวนในโลกความจริงรู้สึกงงจริงๆ “โกงเงินธนาคาร?”

สำหรับการควบคุมอาวุธของประเทศ เขาไม่เคยมีความคิดเรื่องนี้! แต่สำหรับการเปลี่ยนแปลงจุดเครดิตธนาคารที่พัลซาร์กล่าว น่าจะเป็นอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเงิน!

หรือว่าจะเป็นฟังก์ชันจำกัดการถอนเงินออกจากธนาคารโดยตรง? !

“น่าจะเป็นแบบนั้น!” หลี่ซวนส่ายหน้าพร้อมกับยิ้ม เขาชื่นชมระบบตรวจจับของฟาร์มจากก้นบึ้งของหัวใจ!

แม้ว่าหลี่ซวนจะไม่เคยวางแผนที่จะแฮ็กเงินจากธนาคารโดยตรงมาก่อน แต่หลังจากได้รับซอฟต์แวร์ที่ไม่มีข้อจำกัดมา เขาจะมีความแข็งแกร่งนั้น ซึ่งระบบตรวจสอบของฟาร์มไม่สนใจว่าเขาจะทำจริงหรือไม่ ฟาร์มสนใจเฉพาะผลกระทบที่ซอฟต์แวร์นี้จะนำมาสู่เพลนนี้เท่านั้น

มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าอาวุธของประเทศต่างๆในโลกล้าหลังนี้ถูกเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต หรือหลี่ซวนวางแผนที่จะแฮ็กเงินจากธนาคารโดยตรง?

หากซอฟต์แวร์ท้าทายสวรรค์ประเภทนี้ยังคงขายในราคาของเนื้อหาทางเทคนิคแล้วล่ะก็ มันก็มิเท่ากับว่าหลี่ซวนใช้เหรียญทองจำนวนเล็กน้อยเพื่อรับสิ่งประดิษฐ์โดยตรงหรือ?

(ผู้แปล – สิ่งประดิษฐ์ในที่นี่หมายถึงอาวุธวิเศษ หรือสิ่งเหนือธรรมชาติในนิยายเซียน)

ถ้าสามารถควบคุมอาวุธของประเทศต่างๆ หรือเอาเงินจากธนาคารออกมาได้โดยตรง… แล้วใครมันจะยอมทำงานหนักเพื่อปลูกผักและขโมยผักเพื่อแลกกับเหรียญทอง?

ทำให้บรรลุเป้าหมายโดยตรงไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?

นี่เป็นสิ่งที่ไม่อนุญาตให้เกิดขึ้นที่สุดในเพลนฟาร์ม!

“น่าเสียดาย!” แม้ว่าหลี่ซวนจะไม่มีความตั้งใจที่จะแฮ็กเงินจากธนาคาร แต่ความรู้สึกที่มีความสามารถนี้อยู่ในมือมันแตกต่างออกไป มันทำให้รู้สึกมั่นใจมากยิ่งขึ้น อย่างเช่น ถ้าเกิดมีความต้องการใช้เงินจำนวนมากอย่างปัจจุบันทันด่วน แล้วไม่สามารถหาเงินได้ในระยะเวลาอันสั้น บางทีหลี่ซวนก็อาจไปแฮ็กเงินจากธนาคารออกมาเล่นๆก็เป็นได้!

“ตอนนี้มันใช้งานไม่ได้แล้ว…” หลี่ซวนพึมพำ จากนั้นก็ส่ายหน้าอีกครั้ง “เฮ้อ! ช่างเถอะ มันไม่ดี มันไม่ดี! ยังไงก็ตามมันเป็นแค่ความคิดที่ไม่สมจริง!”

“ขอบคุณมากครับ พัลซาร์! ผมรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างโชคดีที่จู่ๆได้พบเพื่อนที่ดี แต่ฟังก์ชันใช้งานที่ผมขอไม่ได้ลดลงจริงๆนะ? ผมกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก!”

“ไม่ต้องห่วง! คำขอของคุณสามารถทำได้จริง เดี๋ยวผมจะขายคอมพิวเตอร์คืนให้คุณ! ฮ่าฮ่า! ในสายตาของทุกคนในเพลนของเรา เพลนของคุณจะอ่อนแอเกินไป แม้แต่เพลนที่แข็งแกร่งกว่าคุณหลายร้อยปีก็ยังถูกเราทำลายไปไม่น้อย อย่างไรก็ตามคุณยังมีความไม่แน่นอนนี้อยู่ หรือบางทีมันอาจนำไปสู่การพัฒนาบนเพลนของคุณก็เป็นได้! อืม! ผมยอมรับคุณเป็นเพื่อนนะ! เหอเหอ! ถ้าเราบอกให้คนในเพลนนี้รู้ว่าผมเป็นเพื่อนกับคนที่มีระดับเทคโนโลยีล้าหลังกว่าเพลนนี้มากแล้วละก็ เกรงว่าพวกเขาคงตกใจจนหนวดตั้งแน่ๆ!”

หลังจากได้รับการตอบกลับจากพัลซาร์ หลี่ซวนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพของหนอนผีเสื้ออยู่ในใจ: มีเท้า N คู่ และมีหนวด…

“ถ้าคนบนโลกรู้ว่าฉันเป็นเพื่อนกับหนอนผีเสื้อพูดได้ล่ะก็ เกรงว่าระดับความประหลาดใจก็คงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันหรอก! บางทีอาจตกใจจนหนวดตั้งเหมือนกันก็ได้!” หลี่ซวนอดไม่ได้ที่จะคิดขำๆอยู่ในใจ

หลังจากคุยเล่นกันสักพัก พัลซาร์ก็ขายคืนคอมพิวเตอร์ให้กับหลี่ซวนผ่านธุรกรรมส่วนตัว และคำสั่งซื้อที่สร้างขึ้นด้วยโหมดกำหนดเองในร้านค้าฟาร์มก็ถูกยกเลิกอัตโนมัติเนื่องจากธุรกรรมนี้ พร้อมกับคืนเงินมัดจำนวน 2,000 เหรียญทองให้กับหลี่ซวน

“18,600 เหรียญทองกว่าๆ! ดูเหมือนว่าหนอนผีเสื้อจะพูดความจริง!” หลังจากวางคอมพิวเตอร์ไว้ข้างเตียง หลี่ซวนก็เข้าสู่เพลนฟาร์มอีกครั้ง เพื่อพูดคุยกับพัลซาร์

หลังจากนั้นไม่นาน พัลซาร์คงเหนื่อยและบอกลา:

“เอาล่ะ! ผมจะไปพักผ่อนล่ะ คนสวยของผมรอไม่ไหวแล้ว! ฮ่าฮ่า! คุณไปทดสอบของได้เลย! ถ้าพอใจ! คราวหน้าอย่าลืมมาอุดหนุนกันใหม่ล่ะ เรายังมีสินค้าเทคโนโลยีอีกมากมาย มีหลายอย่างที่ไม่มีคนซื้อ แล้วก็มีสินค้าตกรุ่นด้วยนะ!”

“แน่นอน! ฮ่าฮ่า! ราตรีสวัสดิ์!”

หลี่ซวนตอบ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะขนลุก

“คนสวย? หนอนผีเสื้อคนสวย?”

หลี่ซวนอดไม่ได้ที่จะขนลุกเกรียวเมื่อนึกถึงภาพหนอนผีเสื้อกำลังพัวพันกัน