บทที่ 31 เสียใจจนลำไส้เขียว

บทที่ 31 เสียใจจนลำไส้เขียว

.

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย หลี่ซวนก็พูดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “พี่หม่า! คุณพูดถูกที่การปรุงซุปไม่ต้องใช้เวลาและความพยายามมากนัก แต่คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบการถูกบังคับอย่างมาก มันไม่เป็นไรที่จะปรุงซุปมากขึ้น แต่ผมไม่สามารถรับประกันอะไรได้! แต่คุณไม่ต้องห่วง ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด!”

“ฮ่าฮ่า! จริงด้วย!” หม่าคังหัวเราะอย่างเขินอาย “น้องชายอย่าโกรธเลย ผมไม่ได้บังคับคุณ อย่าคิดมาก! ฮ่าฮ่า! คุณก็รู้ว่าผมอยากได้มากเท่าไหร่ก็ได้ตามที่ผมต้องการ แต่คุณจะขายให้เท่าไหร่นั้น มันเป็นเรื่องของคุณ! ฮ่าฮ่า!”

“…”

ทั้งเฟิงลี่และหวางซินห่าวต่างคิดว่าพวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ? หรือโลกใบนี้เป็นบ้าไปแล้ว?

‘ไม่รับประกัน’ คืออะไร? สำหรับงานที่ทำให้ร่ำรวยเช่นนี้ ไม่ว่าจะถูกแทนที่โดยใครก็ตาม พวกเขาก็จะพยายามปรุงให้ได้มากที่สุด! แต่เจ้าหลี่ซวนคนนี้ ถึงกับเลี่ยงหลบงานที่ทำเงินเช่นนี้?

สวรรค์! คนพวกนี้เป็นใคร?

เฟิงลี่รู้สึกว่าถ้าสิ่งที่เธอถืออยู่ไม่ใช่ร่ม แต่เป็นมีดทำครัว เธออาจเข้าไปแทงเขาจริงๆก็ได้!

นี่มันน่ารำคาญมาก!

ถ้าเป็นเธอ นับประสาอะไรกับการปรุงสิบหม้อต่อวัน ต่อให้เป็นร้อยหม้อก็ไม่มีปัญหา! มันก็แค่ซุปไม่ใช่เหรอ? ก็แค่เรื่องง่ายๆใช่ไหม? ตราบเท่าที่มีคนต้องการซุปก็แค่ทำเงิน!

วันละร้อยหม้อ ในราคานี้ก็เดือนละ…

สามแสน!

รายได้วันละ 10,000 หยวน รายได้ต่อปีก็กว่า 3.6 ล้าน…

แล้วจะมีความปรารถนาอื่นใดที่ไม่สามารถบรรลุได้อีก?

จู่ๆ เฟิงลี่รู้สึกว่ามีดอกไม้เบ่งบานในดวงตาของเธอ และดูเหมือนว่ามีบางสิ่งบินไปมาอยู่ตรงหน้าตลอดเวลาบดบังการมองเห็นของเธอ…

ดูเหมือนว่าจะเป็น… ทองหยวนเป่านับไม่ถ้วน?!

(ผู้แปล – ทองหยวนเป่าคือทองแท่งที่มีรูปร่างคล้ายเรือ)

“โอเค! ไม่พูดแล้ว ผมยังมีงานต้องทำอีก ต้องไปแล้ว! วันหลังถ้ามีเวลาเราค่อยไปเซ็นจูรี่กลอรี่ด้วยกันนะ!” หม่าคังเห็นแก่ซุปที่เขายังต้องใช้ประโยชน์จากหลี่ซวน ซึ่งเป็นแหล่งจัดหาเพียงแห่งเดียว ดังนั้นเขาจึงอารมณ์ดี และเอ่ยถึงเซ็นจูรี่กลอรี่ไนท์คลับที่เคยพูดไว้ขึ้นมาอีกครั้ง

“ฮ่าฮ่า! ได้ได้!” หลี่ซวนก็มีความสุขมากเช่นกัน เพราะเฟิงลี่กับแฟนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น แน่นอนว่ามันดีที่หม่าคังจะไป เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องอับอาย

พูดถึงเรื่องนี้ เจ้าอ้วนหม่าคนนี้มีความสามารถจริงๆ เขาไม่ได้หันไปมองที่ไหนเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ซึ่งทำให้หลี่ซวนต้องกังวลกับเรื่องนี้เป็นเวลานาน!

หลังจากหม่าคังกับพนักงานจากไป หลี่ซวนก็รู้สึกโล่งใจอย่างสมบูรณ์ แน่นอนว่า เขายังคงตั้งตารอให้เฟิงลี่กับแฟนจากไปในไม่ช้า และไม่รู้ว่าทำไมความปรารถนาในการเข้าสู่เพลนฟาร์มของหลี่ซวนก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

“เอ๋? พวกคุณรีบไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก?” หลี่ซวนแสร้งถามด้วยความแปลกใจ

เฟิงลี่กับแฟนยังคงหมกมุ่นอยู่ในโลกที่วุ่นวายของตัวเอง และไม่ได้สังเกตถึงการจากไปของหม่าคังเลย หลังจากที่หลี่ซวนถาม พวกเขาก็ฟื้นคืนสติ

“อ๊ะ? ไม่! ไม่นะ! ที่จริงเรา… นั่น…” เห็นได้ชัดว่าเฟิงลี่ยังไม่ตื่นจากความตกใจเมื่อครู่ พอได้ยินคำถามของหลี่ซวน เธอจึงตอบออกมาอย่างวุ่นวาย

“ฉัน…อ่า ใช่! เรารีบ ฮ่ะฮ่ะ รีบไป! นั่นสิ…ไปกันเถอะ! อืม… บาย ซวนจื่อ!” หลังจากรู้สึกตื่นตระหนก เฟิงลี่ก็ยิ่งอายมากขึ้น เธอจึงรีบแก้ตัวและรีบดึงแฟนที่อยู่ข้างๆจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเฟิงลี่หลบหนีไปอย่างรวดเร็ว หลี่ซวนก็ตกตะลึงอยู่ชั่วครู่และขมวดคิ้ว หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนเขาก็เข้าใจ

“ดูเหมือนเฟิงลี่จะไม่มาหาฉันอีกแล้ว!” หลี่ซวนส่ายหน้าอย่างขบขัน แล้วหันหลังออกไปจากตรงนั้น

หลี่ซวนไม่ใช่คนงี่เง่าเพียงเพราะเขาอายและกังวล หลายอย่างที่ยังคิดไม่ออก พอใจเย็นลงและย้อนกลับไปคิดสักนิด ทุกอย่างก็ชัดเจน

น่าเสียดายที่หลี่ซวนยอมรับ แต่เฟิงลี่จะไม่กลับมาจริงๆหรือ?

ต้องรู้ว่าในสายตาของเฟิงลี่ตอนนี้ หลี่ซวนกลายเป็นคนที่เธอชอบไปแล้ว!

ถ้าหลี่ซวนเดาใจเธอได้ เขาคงไม่คิดว่าเฟิงลี่จะไม่มาหาเขาแน่ๆ ต่อให้กล้าคิด เขาจะเชื่อได้อย่างไรว่าความคิดที่เฟิงลี่มีต่อเขาจะดีขึ้นมากขนาดนั้น?

……

ในชีวิตของเฟิงลี่ เธอไม่เคยเสียใจมากขนาดนี้มาก่อน!

หลังจากแยกจากหลี่ซวนแล้ว แทนที่เธอจะไปร้านเสริมสวย เธอกลับทิ้งหวางซินห่าวแฟนหนุ่มไว้ข้างหลังแล้วกลับไปขังตัวเองอยู่ในห้องคนเดียว ในความเห็นของเธอไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการปล่อยให้เธออยู่เงียบๆคนเดียว

อารมณ์และความคิดของเธอสับสนวุ่นวาย เธอจึงต้องการอยู่เงียบๆเป็นอย่างยิ่ง เพราะดูเหมือนว่าจะมีเสียงดังขึ้นในใจอยู่ตลอดเวลา มีบางสิ่งบางอย่างที่เธอต้องรีบพิจารณา

เพื่อที่จะพิจารณาถึงประเด็นสำคัญเหล่านี้ จึงจำเป็นต้องมีสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ

หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว เฟิงลี่ค่อยๆค้นพบว่า สาเหตุของความเสียใจอย่างสุดซึ้งของเธอมาจากไหน

ตอนนั้นเธอไม่น่าผละจากมาเร็วขนาดนั้นเลย ต้องมีเหตุผลที่ซุปของหลี่ซวนขายได้ในราคาแพงขนาดนั้น หากเธอสามารถถามถึงความลับนี้ได้ จะดีขนาดไหน? ทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่สามารถควบคุมเท้าของตัวเอง?

เมื่อคิดได้แบบนั้น เฟิงลี่ก็ยิ่งเสียใจมากกว่าเดิม! ถ้าหลี่ซวนยังคงสนใจเธออยู่ เขาก็ต้องยอมบอกเธอ! แต่ตอนนั้นเธอทำอะไร? เธอทำตัวสนิทสนมกับชายอื่นต่อหน้าเขาด้วยซ้ำ และเธอถึงขนาดโอ้อวดต่อหน้าเขา…สวรรค์! เขาจะบอกความลับให้เธอรู้ได้อย่างไรเมื่อเธอปฏิบัติต่อเขาแบบนั้น?

และมันคงจะดีถ้าเขาจะไม่เกลียดเธอเพราะเรื่องนี้!

เวลานี้ อย่าว่าแต่จะบอกความลับกับเธอเลย เกรงว่าแม้แต่โอกาสที่จะได้อยู่กับเขาคงไม่มีด้วยซ้ำ

เมื่อคิดถึงชายหนุ่มผู้มีความสามารถ ผู้ชายที่ตรงตามเงื่อนไขการคัดเลือกคู่ครองของเธอมากที่สุด ซึ่งถูกทุบทิ้งด้วยตัวเธอเอง…

ลำไส้ของเฟิงลี่ก็เขียวด้วยความเสียใจ!

(ผู้แปล - เวลาคนตายแล้วไส้จะเปลี่ยนเป็นสีเข้ม จึงใช้คำว่าลำไส้เขียว บรรยายความเสียใจหรือเสียดาย หมายถึง เสียดายหรือเสียใจแบบสุดๆ)

สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นก็คือ เธอไม่ได้ถามข้อมูลติดต่อของหลี่ซวนเลย เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะชดเชยความผิดพลาดที่เธอทำไปด้วยซ้ำ

และข้อมูลติดต่อที่เธอให้กับหลี่ซวนก็เป็นของแฟนหนุ่ม ในกรณีนี้เป็นไปได้ที่พวกเขาจะติดต่อกัน? เมื่อถึงเวลานั้นเกรงว่าเธอคงไม่สามารถแก้ตัวได้อีก!

มันคงจะดีถ้าเธอจับหลี่ซวนได้ตั้งแต่แรก!

เฟิงลี่เสียใจที่เธอเคยร่วมงานกับหลี่ซวนในฐานะเพื่อนร่วมงานมาก่อน ตอนนั้นเธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเขาเป็นคนกล้าหาญ ทำไมเธอถึงไม่เริ่มจับเขา? แต่กลับมาค้นหาผู้ชายขยะอย่างหวางซินห่าว!

ไอ้หวางซินห่าวน่าตาย!

เฟิงลี่สาปแช่งอยู่ในใจ เธอเกลียดผู้ชายที่มาปรากฏตัวในชีวิตของเธอคนนี้ เกลียดที่ผู้ชายคนนี้อยู่เคียงข้างเธอในตอนนั้น…

ถ้าหวางซินห่าวน่าตายคนนี้ไม่อยู่ตรงนั้น บางที…

เฟิงลี่เกลียดตัวเองมากขึ้น ทำไมวันนี้ถึงมีข้อผิดพลาดมากมายที่แก้ไขไม่ได้?

ตอนนี้รายได้ต่อเดือนของเขาอยู่ที่ 30,000 หยวนแล้ว และหลี่ซวนก็ยังอายุน้อยมาก เมื่อเขามีอายุมากขึ้น เขาจะเป็นอย่างไร?

จุดนี้ ไม่ว่าใครที่มีสมองก็บอกได้

แต่ผู้หญิงที่จะเคียงข้างกับผู้ชายที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ในอนาคต คงไม่ใช่เธอ เดิมทีผู้ชายที่ยอดเยี่ยมนี้ควรเป็นของเธอ…

เฟิงลี่มีความต้องการที่จะตบตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

สิ่งที่เธอทำคืออะไร? ทำให้เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ แต่ไม่มีข้อมูลติดต่อ…

ตลอดบ่าย เฟิงลี่ครุ่นคิดหาวิธีช่วยชีวิตตัวเอง! ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอคิดถึงแต่ประตูทางเข้าพื้นที่อาคารให้เช่า

จากนี้ไปที่เธอทำได้คงเป็นการไปรอเขาที่นั่นทุกวัน และหวังว่าเขาจะมาที่นั่นอีกครั้ง!

เฟิงลี่คาดหวังอยู่ในใจ สำหรับหวางซินห่าวผู้ชายขยะคนนั้น เธอไม่มีอะไรจะพูด เพราะเธอไม่มีใจให้เขาแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นที่ต้องไปพัวพันกับเขาอีกต่อไป

เธอต้องการอธิบายให้หลี่ซวนฟังอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังรอเขาอยู่

แต่จะมีโอกาสเจอกันอีกไหม? เฟิงลี่ไม่รู้ เธอเชื่อว่าถ้าสวรรค์มีตา เธอจะให้โอกาสตัวเองกับหลี่ซวนให้เป็นคู่รักที่ร่วมกันทำงานหนักอย่างแน่นอน

หลังจากพบกันเธอจะอธิบายให้หลี่ซวนฟังอย่างไรนั้น เฟิงลี่ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอมั่นใจว่าหลี่ซวนยังคงรักเธออย่างสุดซึ้ง

ตราบใดที่มีโอกาสได้เจอกัน ทั้งหมดก็ไม่ใช่ปัญหา!