บทที่ 21 ทัศนคติของการใช้แรงงาน

บทที่ 21 ทัศนคติของการใช้แรงงาน

.

“เอาล่ะ! หนุ่มน้อย ความเฉียบแหลมทางธุรกิจของคุณไม่เลวเลย! แต่ฉันอยากรู้ว่า ในเมื่อคุณมีทั้งข้อได้เปรียบและวิธีการแล้วทำไม ถึงไม่ทำเอง ทำไมต้องหาคนอื่นมาร่วมมือด้วย?” อู๋ตานมองหลี่ซวนด้วยความชื่นชม

หลี่ซวนยิ้มอย่างไม่สนใจคำถามของอู่ตาน และพูดต่อไปว่า “ประการที่สองคือปัญหาเรื่องคำสั่งซื้อ หากไม่มีคิวและไม่มีข้อจำกัด ด้วยคนจำนวนมากเช่นนี้ หากมีกรณีที่เกิดการต่อสู้กัน…”

เมื่อพูดเช่นนั้น หลี่ซวนก็ส่ายหน้า ชี้ไปยังลูกค้าที่น้ำลายไหลและก่อตัวเป็นวงล้อมรอบแผงขายของสองสามวงตรงหน้า แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมไม่คิดว่าแค่คุณกับผมจะสามารถรับมือได้!”

“เอ่อ…” อู๋ตานหัวหดและแลบลิ้นออกมา

“และถ้าเป็นระเบียบคุณก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งมากใช่ไหม? ส่วนเรื่องที่คุณพูดว่าทำไมผมถึงไม่ทำเอง แต่วิ่งออกมาหาความร่วมมือกับคนอื่นนั้น ผมไม่กลัวที่จะบอกคุณ!” หลี่ซวนส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “นั่นเป็นเพราะผมไม่มีเงิน! ผมมีทุนตั้งต้นไม่ถึง 100 หยวน และก็ไม่มีใครให้หยิบยืมด้วย”

“แล้ว…” อู๋ตานมองหลี่ซวนอย่างกังวล ตามที่หลี่ซวนพูด ดูเหมือนว่าตราบใดที่เขารวบรวมเงินทุนได้เขาจะไปลงทุนเอง เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะทิ้งเธอไปใช่ไหม?

นี่คือสิ่งที่อู๋ตานกังวลมากที่สุดนอกเหนือจากเรื่องครอบครัว

“ไม่ต้องห่วง พี่อู๋!” หลี่ซวนยิ้ม เพราะรู้ว่าอู๋ตานกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ และพูดว่า “ซุปไม่กี่หม้อนี้ ผมยังจะทำมาให้คุณทุกวันและปล่อยให้แผงขายอาหารของคุณเป็นที่นิยมต่อไป สัญญาที่จะคุยกับคุณพรุ่งนี้จำกัดเพียงแค่แผงลอยนี้เท่านั้น แต่ถ้าคุณต้องการขยายสาขา ให้เมืองนี้เต็มไปด้วยแผงขายหม้อไฟของคุณ กำไรของมันไม่เพียงพอที่จะดึงดูดผม และผมไม่สามารถทำเรื่องงี่เง่าแบบนั้นได้!”

“โอ้!!” อู๋ตานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหลงทาง แต่เมื่อคิดเกี่ยวกับมัน เธอก็รู้ว่า เว้นเสียแต่หลี่ซวนจะเป็นคนงี่เง่า มิฉะนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะปล่อยให้คนอื่นหยิบชิ้นใหญ่แล้วตัวเองหยิบชิ้นเล็ก

หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ อู๋ตานก็ถามขึ้นเบาๆว่า “ซวนจื่อ ถ้าฉันอยากขยายสาขา จะมีวิธีการร่วมมือกันแบบไหนได้บ้าง?”

“โอ้!” หลี่ซวนเหลือบมองอู๋ตานด้วยความแปลกใจก่อนจะส่ายหน้าและตอบว่า “มันขึ้นอยู่กับข้อเสนอของคุณ หากคุณจะร่วมลงทุนแล้วปล่อยให้ร้านของผมบานสะพรั่งไปทุกแห่งหนในเมืองนี้ ผมก็ไม่รังเกียจที่คุณจะร่วมลงทุนด้วย แต่ถ้าจะพึ่งพาเพียงกำลังคนและทรัพยากรที่มีอยู่… ไม่มีทาง มีผู้คนมากมายในเมืองนี้ ผมพึ่งพาตัวเองค่อยๆก้าวไปทีละขั้นดีกว่า หลังจากนั้น เมื่อเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น เมืองนี้ก็จะอยู่ในกำมือของผม!”

“เอ่อ!” อู๋ตานอดที่จะหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ซวนจื่อ คุณจะไม่จริงจังเกินไปหน่อยเหรอ?”

“ฮ่าฮ่า…” หลี่ซวนหน้าแดง กระแอมสองสามครั้ง แล้วหัวเราะ “ช่วยไม่ได้ โลกนี้มันจริงจังเกินไป มิตรภาพของคุณกับผมในตอนนี้ เพียงพอสำหรับความช่วยเหลือที่ผมจะให้กับแผงนี้เท่านั้น คุณต้องรู้ว่า นี่เป็นสูตรลับเฉพาะของผม ผมไม่สามารถมอบให้คนอื่นช่วยปรุงได้ แน่นอนว่าแม้ผมจะเติบโตขึ้นในภายหลัง ผมก็จะยังคงปรุงซุปให้คุณเป็นพิเศษสองสามหม้อทุกวันได้ แต่ถ้าหากข้อตกลงนี้ถูกแทนที่ด้วยคนอื่น สัญญาก็จะอยู่ต่อได้เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น ส่วนคนอื่นๆนั้น…”

ขณะที่พูดหลี่ซวนก็มองไปยังฝั่งตรงข้ามที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร “ผมจะไม่ขายให้เธอแม้ว่าจะให้เงินมากเพียงใดก็ตาม! ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนไม่มีเหตุผล แต่…ลองคิดดูสิ แม้แต่ร้อยหยวนที่เป็นทุนเริ่มต้นผมยังไม่สามารถหยิบยืมใครได้ แล้วจะให้ผมกระตือรือร้นช่วยเหลือคนอื่นในสังคมแบบนี้ได้อย่างไร?”

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ อู๋ตานก็พูดขึ้นอีกครั้ง “ซวนจื่อ! ฉันคิดว่าถ้าคุณรวยขึ้นในอนาคต คุณจะต้องเป็นคนรวยที่ใจร้ายมากอย่างแน่นอน!”

“ฮ่าฮ่า! ผมถูกนายทุนกีดกันอย่างหนัก แล้วจะให้ผมใจดีอยู่ได้อย่างไร อีกอย่างผมไม่ได้เป็นหนี้ใครด้วย!” หลี่ซวนส่ายหน้าและยิ้ม “ในความคิดของผม ผลตอบแทนย่อมต้องจ่ายตามสัดส่วนที่สมทบ ไม่สามารถพูดว่า คนที่รวยกว่าควรได้ส่วนแบ่งผลตอบแทนน้อยกว่าคนที่จนกว่า ลองคิดดู ถ้าซุปนี้อยู่ในมือคุณ บวกกับมิตรภาพของคุณกับผมในตอนนี้ ด้วยความพยายามเพียงเล็กน้อยของผม คุณจะยอมแบ่งหุ้นของคุณให้ผมไหม?”

“ฉัน…” อู๋ตานหน้าแดง พูดไม่ออก

หลี่ซวนยิ้มและพูดต่อไปว่า “ในมุมมองของผม คนประเภทที่ออกแรงอย่างเดียวก็ไม่ต่างจากพนักงานที่ถูกจ้างมา! ถ้าเป็นคุณ ผมคิดว่าคุณก็คิดเหมือนกัน! เป็นไปได้หรือว่าคุณจะให้พนักงานที่คุณจ้างมาแบ่งหุ้นจากกิจการที่จะทำเงินได้มากของคุณเพียงเพราะมิตรภาพเล็กน้อยและยังมีส่วนแบ่งหุ้นมากกว่าคุณได้?”

“อั๊ยหยา! เอาล่ะ เอาล่ะ! ฉันไม่พูดแล้ว!” อู๋ตานมองค้อนหลี่ซวนและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันเองที่โลภมากเกินไป โอเค! พอแค่นี้เถอะ…”

“ฮ่าฮ่า…” หลี่ซวนหัวเราะ

เกี่ยวกับปัญหานี้ ในใจของหลี่ซวนแยกบัญชีได้ชัดเจนยิ่งกว่าใครๆ

เขาชัดเจนมากว่า ในอนาคตเขาจะไม่เป็นเหมือนนายทุนคนอื่นๆ ที่บีบเอาประโยชน์จากพนักงานอย่างต่อเนื่อง ให้พนักงานต้องจ่ายมากกว่าผลตอบแทนที่พวกเขาได้รับ อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนใจบุญ ที่จะให้คนอื่นพึ่งพามิตรภาพเพียงเล็กน้อย มาเอาผลประโยชน์กลับไปมากกว่าความพยายามที่พวกเขาให้มา

หลี่ซวนเป็นคนทำงาน ในพจนานุกรมของเขา ตราบเท่าที่คุณจ่ายเพียงพอ เขาก็สามารถตอบแทนให้ได้อย่างเพียงพอเช่นกัน เขาไม่ต้องการเป็นหนี้ใครและไม่ต้องการให้คนอื่นเป็นหนี้เขา

นี่เป็นทัศนคติของหลี่ซวน

หลังจากหัวเราะ หลี่ซวนก็ชี้ไปยังหม้อใหญ่ที่ส่วนผสมเสียบไม้กำลังลอยขึ้น “เอาเรื่องนี้ก่อน หม้อนี้ใกล้จะสุกแล้ว! คุณรีบไปประกาศก่อนเถอะ เอาเป็นว่าคืนนี้เป็นคืนทดลองขาย มีของขายจำนวนจำกัด ขายจริงจะเริ่มในคืนพรุ่งนี้! ส่วนจะมีการจำกัดการขายอยู่อีกหรือไม่นั้น ค่อยมาดูกันว่าคืนพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น! จริงสิ! พี่อู๋ พรุ่งนี้คุณน่าจะเตรียมวัตถุดิบและกำลังคนมาให้มากกว่านี้นะ!”

หลี่ซวนวางแผนไว้แล้ว หัวไชเท้าและข้าวโพดที่เขาปลูกไว้ในเพลนฟาร์มทั้งสองแปลง จะถูกแบ่งไว้ครึ่งหนึ่งสำหรับใช้ในคืนวันพรุ่งนี้ เมื่อดูจากการขายในคืนนี้แล้ว เกรงว่าเฉินเหว่ยปินกับเสี่ยวหลานคงต้องมาช่วยกันทำซุปด้วย โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ทำงานอีกวันแล้วให้ทั้งคู่พักผ่อนในวันอาทิตย์

“คืนวันเสาร์! ต้องเป็นฉากที่ร้อนแรงมากกว่านี้แน่!” หลี่ซวนคิดอย่างมีความสุข น่าเสียดายที่อาหารแบบนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้ตั้งแผงขายในเวลากลางวัน ยกเว้นแต่จะมีหน้าร้านเท่านั้น อีกทั้งในเวลากลางคืนก็ห้ามขายก่อน สี่ทุ่ม มิฉะนั้นเทศกิจก็จะไม่สุภาพด้วยแน่ โดยพวกเขาจะใช้ข้อหา “กระทบต่อภาพลักษณ์ของเมือง’ เป็นเครื่องมือ!

อย่างไรก็ตามช่วงเวลาหลังสี่ทุ่มก็เป็นที่นิยมมาก ถึงจะขายเวลากลางวันไม่ได้ แต่ช่วงเวลานี้ก็ไม่เลว! อีกทั้งหลี่ซวนก็ไม่ต้องการพึ่งพาอู๋ตานจนกระทั่งตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ตราบเท่าที่เขามีเงินทุนเริ่มต้น เขาก็ไม่กลัวว่าเขาจะรับมือกับการขายในเวลากลางวันไม่ได้

“อืม!” อู๋ตานพยักหน้าและเตรียมตัวประกาศกับนักชิมที่อยู่หน้าแผงขายของตามที่หลี่ซวนบอก “ลูกค้าทุกท่าน! โปรดเงียบก่อน!”

เสียงของอู๋ตานนั้นดังพอที่จะเรียกความสนใจจากนักชิมที่อยู่รอบๆให้เงียบเสียงลงอย่างรวดเร็ว

“คุณลูกค้า! คืนนี้แผงของเรากำลังทดสอบซุปสูตรใหม่ ดังนั้นจึงมีวัตถุดิบขายไม่มาก เพื่อให้ทุกคนได้กิน เราจะขายในปริมาณที่จำกัด แต่ละคนจะซื้อได้เพียงแค่สองไม้เท่านั้น และได้โปรดเข้าคิวด้วย ถ้าหากอยากกินอีกก็ให้ไปต่อคิวใหม่!” หลังจากได้ฟังเหตุผลของหลี่ซวน อู๋ตานก็เห็นด้วยกับประเด็นนี้เช่นกัน แต่เธอไม่ค่อยจะระวังในการพูดนัก

เป็นผลให้คำพูดของอู๋ตาน ทำให้เกิดความไม่พอใจในหมู่นักชิม

.