บทที่ 12 ผู้จัดการมาเยี่ยมบ้าน

บทที่ 12 ผู้จัดการมาเยี่ยมบ้าน

.

ในขณะที่หลี่ซวนกำลังนั่งคิดจนน้ำลายไหลอยู่บนโซฟา ในที่สุดเจ้าของบ้านเช่า เฉินเหว่ยปินก็กลับมา

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในบ้าน เฉินเหว่ยปินก็ดึงร่างผอมเพรียวของหลี่ซวนขึ้นมาและลากเข้าห้องครัวอย่างประหม่า ส่วนเสี่ยวหลานที่เพิ่งเข้าประตูมายังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้าก็เดินตามเข้าไปในครัวแล้วปิดประตูกันควัน

“พี่น้องครับ! ฉันรู้ว่านายต้องการระบายและทรมานพวกเรา! แต่อย่าเพิ่งทำตอนนี้ได้ไหม ฟังนะ คืนนี้ให้เสี่ยวหลานทำอาหาร!” เฉินเหว่ยปินพูดขึ้นทันทีที่ประตูปิด

“ไปซะ! ใครเป็นพี่น้องนาย? อย่ามาทำเป็นยกระดับความอาวุโสกับฉัน!” หลี่ซวนร้องด่า จากนั้นก็กล่าวปลอบโยนว่า “ไม่ต้องห่วง! วันนี้ฉันตื่นเต้นมาก เลยทำให้ทักษะการทำอาหารเพิ่มสูงขึ้น รับรองว่าถ้าพวกนายกินลงไป จะต้องแยกแยะทิศทางไม่ได้ว่า เหนือหรือใต้ ตะวันออกหรือตะวันตก!”

“ไม่ ไม่ อย่านะ!” เฉินเหว่ยปินตัดบทอย่างรวดเร็ว “วันอื่นนะ วันอื่นได้ไหม? ฉันขอร้องล่ะ! วันนี้ขอให้นายกินข้าวเฉยๆ ไม่ต้องเข้าไปยุ่งในครัว นายช่วยฉันได้ไหม?”

หลี่ซวนงุนงง ขมวดคิ้วและถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

เฉินเหว่ยปินถอนหายใจ มองออกไปนอกหน้าต่างกระจก “ตอนแรกฉันเชิญเสี่ยวจางเพื่อนร่วมงานของฉันให้มากินอาหารที่บ้านเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าเขาดันไปเชิญผู้จัดการจ้าวของเรามาด้วย…และผู้จัดการจ้าวคนนี้ก็มีชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องจู้จี้จุกจิกมาก! อาหารธรรมดาไม่กิน ไม่อร่อยไม่กิน ฉันเกรงว่าเขาจะโยนชามใส่หน้าแล้วจากไป แล้วฉัน…”

เฉินเหว่ยปินถอนหายใจอีกครั้ง “เฮ้อ! พี่ชาย ฉันรู้ว่าหลังจากที่นายโดนทำร้าย นายชอบที่จะทรมานคนอื่นเพื่อผ่อนคลายตัวเอง แต่เนื่องจากฉันร่วมมือกับนายไปแล้วเมื่อตอนเที่ยง ดังนั้นครั้งนี้ปล่อยฉันไปนะ! เรื่องนี้เกี่ยวกับอนาคตของฉัน! นี่เป็นเรื่องใหญ่ พรุ่งนี้ฉันค่อยให้ความร่วมมือกับนายได้ไหม?”

“ต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ?” หลี่ซวนประหลาดใจ และมองตามสายตาของเฉินเหว่ยปินออกไปนอกหน้าต่าง เขามองเห็นชายอ้วนอายุสามสิบปลายๆนั่งอยู่บนโซฟา คนๆนี้ไม่ยอมเปลี่ยนรองเท้าด้วยซ้ำ และมีท่าทางราวกับมีคนติดหนี้เขาเป็นล้าน

“ผู้จัดการของนาย ยินดีมาสถานที่อึมครึมแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ?” หลี่ซวนเคยได้ยินเฉินเหว่ยปินพูดถึงผู้จัดการจ้าวคนนี้ ชายคนนี้แทบจะมีดวงตาอยู่เหนือศีรษะ เขาไม่เข้าใจว่าคนแบบนี้จะมาที่นี่ได้อย่างไร

“เฮ้อ! ก็เพราะเสี่ยวจางนั่นแหละ!”

เฉินเหว่ยปินมองเสี่ยวจางที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย “เดิมทีฉันแค่อยากเลี้ยงอาหารเขา แล้วค่อยพูดคุยธุระกันต่อ! แต่ไม่รู้ว่ายังไงตอนไปเจอผู้จัดการจ้าวนอกตลาด เสี่ยวจางคนนี้ดันไม่รู้ความ เชิญผู้จัดการจ้าวมาด้วย! ฉันไม่มีทางเลือกเลยต้องเชิญเขาอย่างสุภาพ ตอนแรกผู้จัดการจ้าวก็ไม่สนใจเบือนหน้าหนีแล้ว แต่เจ้าเสี่ยวจางไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาฉุดรั้งเอาไว้ ถ้าเสี่ยวหลานทำอาหารได้อร่อยสุดๆ หรือว่าฉันมีเงินพาเขาไปเลี้ยงข้าวที่โรงแรม มันก็เป็นการดีที่จะเชิญผู้จัดการจ้าวมากินอาหารด้วย แต่ฉันมีเงินสำรองที่ไหนกัน? ค่าเช่าบ้านเดือนหน้ายังลำบากเลย เฮ้อ! ฉันไม่รู้จริงๆว่าทำให้เสี่ยวจางโกรธเคืองตอนไหน ถึงเล่นกับฉันแบบนี้!”

“เล่น?” หลี่ซวนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ!”

“เฮ้อ! อาจจะ! แต่ฉันไม่อยากเชื่อเลยจริงๆว่าเสี่ยวจางที่เป็นคนเรียบง่ายและซื่อสัตย์มาโดยตลอดจะเป็นแบบนั้น!” เฉินเหว่ยปินพูดอย่างทุกข์ใจ

“เรียบง่ายและซื่อสัตย์สำหรับเจ้านายเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่สำหรับผู้ใต้บังคับบัญชาหรือคู่แข่ง…” หลี่ซวนส่ายหน้า “ในอดีตตำแหน่งของนายสูงกว่าเขา ฉันเคยได้ยินนายพูดว่า เสี่ยวจางเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ตอนนี้เขาอยู่ในระดับเดียวกับนายแล้ว เป็นรองหัวหน้าโครงการเหมือนกัน แถมยังเป็นโครงการเดียวกันด้วย!”

“เฮ้อ! ไม่ว่ายังไงก็ต้องจัดการกับสถานการณ์ปัจจุบันก่อน! สำหรับเสี่ยวจางคนนี้ ฉันจะอยู่ให้ห่างจากเขาในอนาคต!” เฉินเหว่ยปินเหยียดตัวพูดด้วยสีหน้าขมขื่น

“นายคิดว่าจะรับมือไหวไหม?” หลี่ซวนมองไปที่ใบหน้าของผู้จัดการจ้าวในห้องนั่งเล่นและส่ายหน้า

“ไม่รู้! ฉันหวังว่าฝีมือของเสี่ยวหลานจะทำให้สีหน้าผู้จัดการจ้าวดูดีขึ้นสักหน่อย!” ความมั่นใจของเฉินเหว่ยปินยังไม่เพียงพออย่างเห็นได้ชัด

แต่จู่ๆ หลี่ซวนก็ถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “อาปิน! นายพอใจกับงานปัจจุบันของนายไหม?”

“ถึงไม่พอใจแต่จะทำยังไงได้? จะให้ฉันทำแบบนายงั้นเหรอ?” เฉินเหว่ยปินจ้องหลี่ซวนด้วยความขุ่นเคือง

“พูดอย่างนี้ ก็หมายความว่านายไม่พอใจใช่ไหม?”

“ไร้สาระ! ต้องวางอุบายกันอยู่ทั้งวัน น่าเบื่อจะตายชัก!” เฉินเหว่ยปินพูดอย่างหดหู่

“โอ้ ดี!” หลี่ซวนพยักหน้า ในขณะที่เฉินเหว่ยปินไม่สนใจ เขาก็หยิบหัวไชเท้าที่ยังเหลืออีก 4-5 ชั่ง (2-2.5 กก.) มาไว้ที่มือซ้าย และส่งมันกลับไปยังโกดังในเพลนฟาร์มทันที

เมื่อมองไปที่ ‘หัวไชเท้าไม่สมบูรณ์’ ที่ขายในราคา 1 เหรียญทองในโกดัง หลี่ซวนก็ยิ้มและออกจากฟาร์ม

หลังจากสำรวจ ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า หลี่ซวนรู้วิธีสื่อสารระหว่างโลกเสมือนจริงกับโลกความจริง ไม่นานเขาก็รู้วิธีจัดเก็บสิ่งของในโลกความจริงไว้ในโกดัง อย่างไรก็ตาม โกดังนี้มีข้อจำกัดบางอย่าง มันเก็บได้เฉพาะผักและผลไม้เท่านั้น ไม่สามารถเก็บอย่างอื่นได้

แน่นอนว่า ตราบเท่าที่มันเป็นผักและผลไม้ ไม่สำคัญว่ามันจะมีจำนวนเท่าไหร่หรือจะใหญ่ขนาดไหน ก็ไม่เป็นปัญหา

สำหรับโกดังของทุ่งหญ้าและพื้นที่เลี้ยงปลา หลี่ซวนก็สามารถคาดเดาได้เช่นกัน

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น หลี่ซวนก็พูดขึ้นว่า “ขอเงินหน่อย ฉันจะไปซื้อหัวไชเท้า! ตอนเที่ยงฉันเผลอกินหัวไชเท้าหมดโดยไม่ได้ตั้งใจ…”

“หา? ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้…” เฉินเหว่ยปินคร่ำครวญอย่างความหดหู่ และหยิบเงิน 10 หยวนยัดใส่มือของหลี่ซวน “รีบไปรีบกลับ! ฉันจะออกไปต้อนรับแขก มิฉะนั้นเจ้าอ้วนนั่นจะโกรธเอา!” พูดจบ เขาก็เปิดประตูกันควัน แล้วเดินออกไปทันที

หลังจากหลี่ซวนออกไปทักทายแขกทั้งคู่ เขาก็รีบออกจากบ้านเช่า

เมื่อหลี่ซวนออกไปจากบ้าน เจ้าอ้วนผู้จัดการจ้าวก็เริ่มกล่าวอบรม “เสี่ยวเฉิน! ประเทศจีนของเรา การกินเป็นกิจกรรมทางสังคมที่สำคัญมาก จะสะเพร่าไม่ได้! ก่อนกินอาหาร ไม่แนะนำให้ออกกำลังกายหนักๆอย่างเด็ดขาด! ในส่วนของอุปกรณ์การกินกับสุขอนามัยก็สำคัญมากเช่นกัน! ทั้งยังส่งผลต่อความอยากอาหารอย่างมากด้วย! คุณยังเด็ก แม้จะไม่มีประสบการณ์เรื่องนี้ แต่ก็ต้องเรียนรู้ไว้!”

ทุกคนสามารถบอกได้ว่าผู้จัดการจ้าวค่อนข้างไม่พอใจกับชั้นสิบและสภาพแวดล้อมของบ้านเช่า

“บทเรียนของผู้จัดการคือ…” เฉินเหว่ยปินกล่าวอย่างเร่งรีบ

“เจ้าอ้วนคนนี้มีปัญหามาก มันคงยากสำหรับอาปินที่จะทำงานได้อย่างไร้กังวลเหมือนเมื่อก่อน…” หลี่ซวนที่ยืนอยู่หลังประตูบ้านที่ปิดอยู่ พึมพำและส่ายหน้า

ขณะที่ลงไปชั้นล่าง หลี่ซวนก็วางแผนที่จะหาทุนในการเริ่มต้นครั้งแรก

หลี่ซวนถือว่าการขายผักเป็นสิ่งไม่สมควรทำอีกต่อไป เนื่องจากจะมีปัญหาติดตามมามากมายนับไม่ถ้วน ดังนั้นความคิดที่จะใช้วิธีนี้ เพื่อหาทุนในการเริ่มต้นครั้งแรกสมควรถูกละทิ้ง

หลี่ซวนตั้งใจว่าจะเริ่มต้นด้วยการทำอาหารสำเร็จรูปขาย

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะตั้งแผงขายอาหารเล็กๆขึ้น แต่มันก็ไม่ง่าย เพราะมันต้องมีเงินเพื่อซื้ออุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง และยังมีค่าเช่าที่กับค่ามัดจำ ที่เป็นค่าใช้จ่ายจำนวนมากสำหรับหลี่ซวนในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังมีค่าธรรมเนียมอีกเล็กน้อยด้วย

หลี่ซวนกำลังมีปัญหาว่าจะหาเงินทุนมาได้อย่างไร?

สำหรับเฉินเหว่ยปิน เพื่อนสนิทคนนี้ หลี่ซวนต้องดึงเขาลงน้ำด้วยอย่างแน่นอน เพราะเฉินเหว่ยปินบอกเองว่าไม่พอใจกับงานปัจจุบัน การที่เขายังทำต่อไป นั่นเป็นเพราะความลำบากในชีวิตบีบบังคับ

เมื่อไม่พอใจที่จะเป็นลูกจ้าง งั้นก็มาทำธุรกิจเอง ดีกว่าถูกพวกนายทุนเอาเปรียบ หลี่ซวนเชื่อว่า ด้วยสิ่งที่เขามี เขาสามารถทำให้เพื่อนสนิทคนนี้มีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าตอนนี้อย่างแน่นอน

ดังนั้นตอนที่หลี่ซวนอยู่ในครัว เขาจึงเก็บหัวไชเท้าที่สามารถรักษางานของเพื่อนสนิทไว้ได้อย่างแน่นอนกลับไป เพราะเขาไม่ต้องการใช้อาหารอร่อยเช่นนี้ เอาใจเจ้าอ้วนจ้าว เพื่อรักษางานที่พังทลายเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม หลี่ซวนไม่ต้องการขอเงินลงทุนจากเพื่อนสนิท

เฉินเหว่ยปินกับเสี่ยวหลานอยู่ในกลุ่มพนักงานเงินเดือนที่ชักหน้าไม่ถึงหลัง เพียงพอที่จะอยู่แบบเดือนชนเดือนเท่านั้น พวกเขาจะมีเงินเก็บได้อย่างไร? ต่อให้ทั้งคู่ไม่ลาออกจากงาน เงินเดือนก็ยังไม่พอใช้ ที่สำคัญที่สุด หลี่ซวนรู้สึกว่าเขาเป็นหนี้คนทั้งคู่มากเกินไป เขาจึงอายเกินกว่าที่จะขอให้ทั้งสองคนลาออกจากงานมาเสี่ยงกับเขา

สำหรับการยืมเงินคนอื่น ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของหลี่ซวนย่อมไม่มีใครกล้าให้เขายืมเงิน

ส่วนการหาคนมาเป็นหุ้นส่วนนั้นหลี่ซวนไม่ได้คิด เขารู้ว่าในอนาคตอุตสาหกรรมอาหารของเขาจะต้องเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน ดังนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะแบ่งชิ้นส่วนพายนี้ให้กับคนอื่นเพียงเพื่อเงินลงทุนเพียงเล็กน้อย? เว้นเสียแต่หลี่ซวนจะเป็นคนโง่เท่านั้น!

“ก้าวไปทีละก้าว! ค่อยๆคิดค่อยๆทำ!” หลี่ซวนยังคงส่งต่อจิตวิญญาณแห่งการมองโลกในแง่ดีของเขาต่อไป และไม่ไปมุ่งเน้นกับปัญหาเงินลงทุนเริ่มต้นอีก

อย่างไรก็ตาม เขารอมายี่สิบหกปีแล้ว จะรออีกสักหน่อยจะเป็นไรไป!

นี่คือสภาพจิตใจของหลี่ซวน ที่ไม่หยิ่งทะนงหรือใจร้อน

.