บทที่ 24 มันได้ผล

บทที่ 24 มันได้ผล

เช้าตรู่ วันรุ่งขึ้น

เซี่ยหยานที่เพิ่งตื่น แต่ยังนอนอยู่บนเตียง หลับตาลง เมื่อสัมผัสกับความงามของแสงอาทิตย์อันอบอุ่นที่สาดส่องผ่านม่านที่เปิดอยู่มาต้องร่างของเธอ

หลังจากเพลิดเพลินไปกับมันอย่างเกียจคร้านอยู่สักพัก เธอก็เอามือสางผมสั้นสีเกาลัด และเริ่มเตรียมตัวไปอาบน้ำ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เซี่ยหยานก็ลงไปห้องใต้ดิน และพบกับเจียงเสี่ยวผีที่เหงื่อออกโชกกำลังนั่งอยู่บนพื้น โดยมีแสงดาวจางๆอยู่ทั่วร่าง เห็นได้ชัดว่ากำลังดูดซับพลังดาวอยู่

“พร้อมหรือยัง?” เซี่ยหยานไม่ได้เข้าไปในห้องใต้ดิน เพราะแม้ว่าจะมีช่องระบายอากาศ ซึ่งได้ผลค่อนข้างดี แต่มันก็ยังอึดอัดอยู่ดี

เมื่อคืนเซี่ยหยานได้มาพบเหลยจิน และแจ้งอย่างชัดเจนว่า เธอจะพาเจียงเสี่ยวผีออกไปเดินเล่นวันนี้

เหลยจินไม่ได้พูดอะไร และรับตั๋วเงินไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ แล้วหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืน เดาว่าเขาคงรีบออกไปหาของเสียบไม้กิน

เพราะไม่กี่วันก่อน เหลยจินพูดอยู่หลายครั้งว่าอยากกินอาหารปิ้งย่างที่แผงขายของในท้องถิ่น

เจียงเสี่ยวรวบรวมพลังดาว แล้วเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยหยานด้วยรอยยิ้ม และพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ ส่งโทรศัพท์มา ผมจะโทรบอกหานเจียงเสวี่ย”

ในใจของเซี่ยหยานรู้สึกตื่นตระหนก แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโหปกปิดความรู้สึกผิดในใจ “ฉันบอกพี่สาวของนายแล้ว แค่ไปกับฉันก็พอ!”

“อืม ก็ได้” เจียงเสี่ยวครุ่นคิด แล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ และพูดว่า “ขอเวลาผม 10 นาที”

เซี่ยหยานถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วหันหลังเดินจากไป

เจียงเสี่ยวยิ้มและส่ายหน้า เธอยังเด็ก บางครั้งแนวคิดและแนวปฏิบัติของเธอก็น่าสนใจ

เมื่อวานนี้ ก่อนที่เซี่ยซานไห่จะจากไป เขาก็บอกคนทั้งสามในบ้านว่าอย่าบอกเซี่ยหยานว่าเขามาที่นี่

ในฐานะพ่อของเซี่ยหยาน ด้วยคำขอนี้ พวกเขาทั้งสามจึงไม่ได้พูดอะไร

พอคิดถึงเรื่องนี้ เจียงเสี่ยวก็รู้ว่า เซี่ยหยานคงทำอะไรกับโทรศัพท์มือถือของเขา มันไม่ยากเลยที่จะอนุมานจากคำพูดของเซี่ยซานไห่ว่า เซี่ยหยานกำลังเล่นสารภาพรักในนามของเจียงเสี่ยวผี

สารภาพรักกับตัวเอง!

ไม่กลัวเลยใช่ไหม?

ในโลกนี้ การกระทำส่วนใหญ่ล้วนมีจุดมุ่งหมาย แล้วจุดประสงค์ของเซี่ยหยานในการทำเช่นนี้คืออะไร?

เจียงเสี่ยวคิดแล้วคิดอีก เทพธิดาระดับเธอ ไม่ขาดแคลนผู้มาชื่นชมอย่างแน่นอน เธอไม่จำเป็นต้องทำเรื่องไร้สาระกับเจียงเสี่ยวผีที่มีอายุน้อยกว่าเช่นนี้

สิ่งที่เขาเหลืออยู่มีอยู่ไม่กี่อย่าง และหานเจียงเสวี่ยผู้ซึ่งเป็นห่วงเจียงเสี่ยวผีมากที่สุด ก็เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับเขา

เมื่อหานเจียงเสวี่ยพบว่าเจียงเสี่ยวผีสารภาพรักกับเซี่ยหยานครั้งแล้วครั้งเล่า หานเจียงเสวี่ยจะทำอย่างไร?

จัดการกับเจียงเสี่ยวผีอย่างดุเดือด หรือว่าจะไปขอโทษเซี่ยหยาน

เนื่องจากหานเจียงเสวี่ยยังไม่มา งั้นก็ปล่อยให้สถานการณ์เคลียร์ตัวมันเองก็แล้วกัน

ขณะอาบน้ำเจียงเสี่ยวก็คิดวิธีจัดการกับเรื่องนี้

เจียงเสี่ยวสามารถแบกรับกับสิ่งเล็กๆน้อยๆนี้ได้ แต่มันคงยากสำหรับหานเจียงเสวี่ย เธออาจจะไปพูดขอโทษต่อหน้าเซี่ยหยานเบาๆ เมื่อคิดว่าสาวเย็นชาคนนั้นต้องไปก้มหัวให้เซี่ยหยานด้วยเรื่องของเขา เขาก็รู้สึกผิดจริงๆ

ต้องบอกว่า จากการเล่นตลกดังกล่าว เซี่ยหยานดูอารมณ์ดีไม่เลว แต่คาดว่าหานเจียงเสวี่ยคง ‘เยือกแข็ง’ ไปตลอดทั้งปี

ไม่ เขาจะไม่ปล่อยให้หานเจียงเสวี่ยรู้สึกผิดอีกต่อไป และเขาก็ไม่สามารถปล่อยให้เซี่ยหยานทำตัวไม่ดีแบบนี้อีก!

เปิดโปง? นั่นจะไม่ถูกเซี่ยหยานเกลียดชังหรือ? ต้องคิดหาวิธีดีๆจัดการกับเธอ

พออาบน้ำเสร็จ เจียงเสี่ยวก็สวมชุดกีฬา เดินออกจากห้องใต้ดิน

แต่ใครจะคิดว่าพอเดินออกมาจากห้องใต้ดิน เขาก็ได้รับโทรศัพท์มือถือ

เจียงเสี่ยวรีบคว้าโทรศัพท์ และพบว่ามันคือโทรศัพท์ของเขาเอง

ผู้หญิงคนนี้คืนโทรศัพท์ให้เขาจริงๆ? เกิดอะไรขึ้น?

“เอาไป โทรบอกเธอซะ” หลังจากจัดการกับอารมณ์ให้ชัดเจนแล้ว เซี่ยหยานก็กล่าวอย่างเฉยเมย

“โอ้” เจียงเสี่ยวถือโทรศัพท์ และโทรออกโดยตรง โดยไม่ได้เปิดเว่ยป๋อออกอ่าน

เสียงโทรศัพท์ดังเพียงสามครั้ง ก็ถูกรับสาย ปลายสายเงียบ ไม่มีแม้แต่คำว่า ‘สวัสดี’

เจียงเสี่ยวไม่สามารถนิ่งเงียบได้ จึงเริ่มเปิดปากพูดเป็นคนแรก “พี่ วันนี้เซี่ยหยานจะพาผมออกไปฝึก เธอให้ผมโทรมาบอกพี่ ผมมีสัปดาห์ดีๆที่นี่ พี่ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง”

“อืม” เสียงแผ่วเบาของหานเจียงเสวี่ยดังมาจากปลายสาย

เจียงเสี่ยวลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่พอเห็นสายตาเฝ้าติดตามของเซี่ยหยาน เขาก็ถามต่อไปว่า “ช่วงนี้พี่เป็นอย่างไรบ้าง? ยังโอเคอยู่ไหม?”

ในที่สุดหานเจียงเสวี่ยก็พูดตอบ “การฝึกทหารของนายได้รับการลาหยุดเรียบร้อยแล้ว ในอีกครึ่งเดือนนี้นายจะต้องไปเรียน ตั้งใจฝึกกับเธอให้ดี จำสัญญาที่นายให้กับฉันไว้ และอย่าคิดเรื่องไร้สาระ”

เจียงเสี่ยวเปิดปาก แต่สุดท้ายก็มีเพียงคำว่า “อืม”

เพราะหานเจียงเสวี่ยได้วางสายไปแล้ว

“พี่สาวของนายว่ายังไง?” เซี่ยหยานถามอย่างรีบเร่ง

“เธอจะพูดอะไรได้? นอกจากสอนผมให้ตั้งใจฝึกกับพี่ดีๆ” เจียงเสี่ยวถือโทรศัพท์ แล้วคลิกไปที่เว่ยป๋อ “ไม่ล่ะ ส่งเว่ยป๋อไปแกล้งเธอดีกว่า”

เซี่ยหยานดูเหมือนจะไม่กังวล และพูดว่า “เหอ เหอ ฉันควรจะสอนบทเรียนแบบนี้ให้นาย แต่บอกตามตรงนะ ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ นายทำได้ดีมาก น่าประทับใจมาก”

“ผมควรทำตัวให้มีค่าให้สมกับโค้ชที่พี่จ่ายให้ไม่ใช่เหรอ?” เจียงเสี่ยวคลิกบนเว่ยป๋อ และพบว่ามันว่างเปล่ามีเพียงข้อความเดียวที่เหลืออยู่ และมีผู้ติดตามเกิน 100 แล้ว อืม เดาว่าคนเหล่านี้คงมาคอยชมความสนุกสนาน

ผู้หญิงคนนี้ลบโพสต์ของเธอในเว่ยป๋อออกทั้งหมดแล้วเหรอ? ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอจะไม่กังวล

เจียงเสี่ยวเชื่อในการตัดสินของตัวเอง เซี่ยซานไห่ไม่มีเหตุผลที่จะโกหกว่า ผู้หญิงร้ายกาจคนนี้โพสต์สารภาพรักตัวเธอเองมากมายในชื่อของเขา

“วันนี้เราจะไปที่ทุ่งหิมะกัน ดังนั้นเตรียมตัวให้พร้อม” เซี่ยหยานเอนตัวมาหาเจียงเสี่ยวผีและพูดด้วยรอยยิ้ม

“ทุ่งหิมะ? แค่พวกเรา? แล้วหานเจียงเสวี่ยล่ะ?” เจียงเสี่ยวเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย

“อืม นายทำตามแผนของฉันก็พอ จะพูดมากทำไม รีบส่งข้อความไปได้แล้ว ฉันอยากรู้ว่านายจะแกล้งพี่สาวของนายยังไง” เซี่ยหยานเร่ง

เจียงเสี่ยวพึมพำ “ก็ไม่เห็นต้องทำอะไร แค่ทำเหมือนคุณก็พอแล้ว” พูดจบเขาก็โพสต์เว่ยป๋อทันที

เจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี

จาก หัวเว่ย มายหมาง C199

ความรักถูกแยกจากด้วยภูผามหานที ภูผามหานทีไร้ปราณี

PS: วันที่ 11 ผมชอบหิมะน้อยกลางสายน้ำนะ

“บทกวีนี้…ไม่หนักไปหน่อยเหรอ?” เซี่ยหยานพูดด้วยท่าทางแปลกๆ “น้องชาย แกล้งเธอมากไป ไม่กลัวเธอโกรธเหรอ?”

เจียงเสี่ยวยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ และออกจากระบบบัญชีเว่ยป๋อ

รอยยิ้มของเซี่ยหยานแข็งค้าง ถ้าเธออยากเข้าเว่ยป๋อของเจียงเสี่ยวผีอีกครั้ง เกรงว่าเธอคงต้องหารหัสผ่านมาป้อน…

“นี่มันยังไงกัน มาอยู่ที่นี่ 8 วันแล้ว ทำไมแบตโทรศัพท์ยังเยอะอยู่ล่ะ?” เจียงเสี่ยวพูดกับตัวเอง “ระยะเวลาสแตนด์บายนานมากเลยนะเนี่ย?”

เซี่ยหยานรู้สึกอายเล็กน้อย “ที่ชาร์จที่บ้านนี้เป็นแบบสากล คงมีคนเอาไปชาร์จให้ล่ะมั๊ง เผื่อว่ามีใครโทรหานายจะได้แจ้งให้ทราบได้ทันเวลา”

“โอ้” เจียงเสี่ยวนึกเยาะอยู่ในใจ ถึงคุณไม่ได้บอกผม ผมก็รู้ และผมก็ได้แจ้งให้พ่อของคุณทราบแล้ว

สงสัยจังว่าเซี่ยซานไห่จะมีปฏิกิริยายังไงเมื่อได้เห็นโพสต์เว่ยป๋อนี้?

เจียงเสี่ยวคิดเรื่องเว่ยป๋ออยู่ชั่วครู่ หรือว่าจะตั้งรหัสล็อคหน้าจอ? แต่นั่นมันก็แค่ของตกแต่ง ถึงจะล็อคไปก็เปิดได้อยู่ดี

เจียงเสี่ยวโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วพูดว่า “พวกเราไปกันได้หรือยัง?”

เซี่ยหยานพยักหน้า โดยไม่สังเกตเลยว่า เจียงเสี่ยวผีได้ทำอะไรใต้จมูกเธอ

ในเวลาเดียวกัน ภายในบ้านธรรมดาๆในตัวเมืองเจียงปิน

เซี่ยซานไห่ที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตรงระเบียง เห็นภรรยาเดินมาหาด้วยท่าทางแปลกๆ และยื่นโทรศัพท์ให้เขา

เซี่ยซานไห่รับมันมาและมองอย่างระมัดระวังแล้วตัวสั่นด้วยความตกใจ

เมื่อวานนี้ หลังจากได้รับการยืนยันว่าโทรศัพท์มือถือของเจียงเสี่ยวผีถูกยึดเอาไป เซี่ยซานไห่ก็รู้ว่าข้อความสารภาพรักเหล่านั้นถูกส่งมาจากลูกสาวสุดที่รักของเขาเอง

ในเวลานี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโพสต์เว่ยป๋อในชื่อ เจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี ครั้งนี้ก็คงถูกโพสต์โดยเซี่ยหยานลูกสาวสุดที่รักของเขาเช่นกัน

แต่ดูสิ่งที่เธอโพสต์นี่สิ?

“ความรักแยกจากกันด้วยภูผามหานที ภูผามหานทีไร้ปราณีงั้นเหรอ?”

หมายความว่ายังไง?

เซี่ยซานไห่อ่านบทกวีซ้ำแล้วซ้ำอีก โดยเฉพาะคำว่า ‘ไร้ปราณี’ ในวรรคที่สอง เขารู้สึกได้ถึงความขุ่นเคือง

(ผู้แปล – ซานไห่ แปลว่า ภูเขาและทะเล = ภูผามหานที)

อารมณ์ที่แสดงในบทกวีดั้งเดิมนั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว สิ่งสำคัญคือ ในเวลานี้เซี่ยซานไห่ได้จินตนาการถึงน้ำเสียงของลูกสาวขึ้นในหัวของเขาแล้ว

หมายความว่า การไปที่บ้านของเธอเมื่อวานถูกเปิดเผย?

เด็กคนนั้นโกรธ? และรู้ว่าเขากำลังทำอะไร?

แม้จะเขียนว่า ‘ไร้ปราณี’ แต่เซี่ยซานไห่กลับรู้สึกว่าเธอต้องการ ‘ความปราณี’ …

เซี่ยซานไห่คร่ำครวญในใจ ไม่ได้การแล้ว ถึงเวลาต้องเปิดอกคุยกับลูกสาวอย่างตรงไปตรงมา เธอจะไปล้อเล่นกับเด็กผู้ชายแบบไหนก็ได้ แต่จะมาฝันถึงฤดูใบไม้ผลิฤดูใบไม้ร่วงแบบนี้ไม่ได้ เขาต้องคุยกับเธอดีๆ

เขาไม่สามารถปล่อยให้ลูกสาวหมกมุ่นอยู่กับจินตนาการความพึงพอใจของตัวเธอเอง!

ต่อให้ต้องยอมรับข้อตกลงในการแต่งงานครั้งนี้ เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้ลูกสาวป่วยทางจิตแบบนี้ได้

ท้ายที่สุดสุขภาพก็สำคัญที่สุด ส่วนความสุขหรืออะไรก็ตาม สามารถสร้างได้ทั้งหมด ให้เจียงเสี่ยวผีแต่งเข้าตระกูลเซี่ย! ทำตามกฎตระกูลเซี่ย! ถ้าเด็กคนนั้นกล้าไม่เชื่อฟังลูกสาวสุดที่รักของเขา เขาจะหักขาทิ้งซะ…

ในเวลาเดียวกันเสียงนกก็ดังขึ้นที่บ้านภายในชุมชนฮวาหยวน

หานเจียงเสวี่ยขมวดคิ้ว เธอได้ยินเสียงนี้ทุกวัน แต่ทุกครั้งที่เปิดดู อารมณ์ของเธอก็แย่ลง น้องชายของเธอคนนี้กำลังทำบ้าอะไรอยู่?

แต่ใครจะคิดว่าคราวนี้เมื่อเปิดข้อความดู เธอก็ต้องตกใจเล็กน้อย

ผู้คนหลากหลาย ให้ความหมายบทกวีนี้ในมุมมองที่แตกต่างกัน

เซี่ยหยานคิดว่าเจียงเสี่ยวผีกำลังสะท้อนถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหานเจียงเสวี่ย ซึ่งเป็นทั้งครู เป็นทั้งญาติสนิท และเป็นพี่น้อง

เซี่ยซานไห่คิดว่า มันคือความขุ่นเคือง ความโกรธเกรี้ยว ซึ่งดูเหมือนเป็นลางแห่งความคลั่งไคล้

แต่หานเจียงเสวี่ยกลับคิดว่า เจียงเสี่ยวผีถูกทุบตีจนเป็นบ้าไปแล้ว

หานเจียงเสวี่ยเลิกคิ้ว : บทกวีนี้…เด็กคนนี้ถูกทุบตีเกินไปหรือเปล่า? ถูกเซี่ยหยานสั่งสอน? หรือว่ารู้ความจริงแล้ว?

เป็นเรื่องดี เป็นการดีที่จะรู้ความจริงเร็วขึ้น

สาวน้อยจากบ้านเซี่ย จะมองนายยังไง

หานเจียงเสวี่ยมองเนื้อหา PS ต่อท้ายแล้วอึ้งไปเล็กน้อย: จำนวนวันค่อนข้างแม่นยำ หรือว่าเปลี่ยนใจหันหลังกลับ

หานเจียงเสวี่ยทิ้งโทรศัพท์ แล้วมองไปยังป่าเขียวชอุ่มนอกหน้าต่าง และกระซิบเบาๆว่า “เฮ้อ ผู้ชาย”