บทที่ 25 คำพูดผู้หญิง

บทที่ 25 คำพูดผู้หญิง

“เบาะหลังมีไว้สำหรับบอส อยู่กันแค่สองคน มานั่งข้างหน้า มันจะสุภาพกว่า” เซี่ยหยานตรงที่นั่งคนขับ มองเจียงเสี่ยวผีจากกระจกส่องหลัง แล้วพูดขึ้น

เจียงเสี่ยวยักไหล่ เปิดประตูลงจากรถ แล้วมานั่งข้างหน้า “เราเหมาะสมกันมาก ผมกลัวว่าถ้ามีใครเห็นจะคิดว่าเราเป็นคู่รักกัน”

เซี่ยหยานตกตะลึงไปชั่วครู่จนเกือบจะพูดไม่ออก แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็พูดขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า “เราเหมาะสมกันตรงไหนไม่ทราบ! ?”

เจียงเสี่ยวทำตัวเหมือนปฏิบัติต่อแฟนสาวที่กำลังโกรธ “น่า น่า เข้าใจแล้ว อย่าเสียงดัง”

เซี่ยหยาน: “*&%￥#!!!”

แลนด์โรเวอร์สีดำสนิทคำรามไปตลอดทาง ตรงไปยังหมู่บ้านเจียงหนาน ระหว่างทางเจียงเสี่ยวไม่กล้ากวนโอ๊ยอีก เพราะกลัวว่าจะถูกเตะออกจากรถจริงๆ

และสิ่งที่ทำให้เจียงเสี่ยวประหลาดใจก็คือ เซี่ยหยานไม่เพียงไม่ได้ไปหาหานเจียงเสวี่ย แต่ในการเข้ามาในทุ่งหิมะครั้งนี้ เธอยังไม่ได้จ้างทหารรับจ้างจากองค์กรอีกด้วย

โดยปกติจะไม่อนุญาตให้ทำแบบนี้

เพื่อให้มั่นใจในความปลอดภัยของผู้ตื่น และเพื่อการเฝ้าระวัง ทีมผู้ตื่นที่เข้ามาที่นี่ โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาจะถูกบังคับให้มีทหารร่วมทีมด้วย เพื่อทำหน้าที่เป็นไกด์และผู้คุ้มกัน

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเซี่ยหยานแข็งแกร่งพอ หรือว่าเธอใช้เงินไปจำนวนมาก คราวนี้ ทีมจึงมีเพียงสองคนเท่านั้นที่เข้ามาในทุ่งหิมะ

เจียงเสี่ยวไม่กล้าพูดอะไร แต่เขารู้สึกว่าทีมสองคนที่เข้ามาในทุ่งหิมะ เป็นเหมือนภารกิจหาที่ตาย

แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยหยานกับหานเจียงเสวี่ย และธรรมชาติที่ไม่เลวของเซี่ยหยานเอง เธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเจียงเสี่ยวผีโดยเจตนา

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เจียงเสี่ยวก็ไม่รู้ว่าจะต้องกังวลหรือไม่ต้องกังวลดี

โชคดีที่เซี่ยหยานอธิบายให้ฟังว่า สถานการณ์ที่เจอครั้งก่อนเป็นกรณีพิเศษ ภายใต้สถานการณ์ปกติโอกาสที่จะพบเจอกับแม่มดผีขาวมีน้อยมาก และโอกาสจะพบเจอกับผีขาวกลุ่มใหญ่ๆแบบนั้นก็มีน้อยเช่นกัน

โดยพื้นฐานแล้ว ผีขาวไม่ใช่สัตว์ที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง พวกมันเป็นนักล่าตามธรรมชาติ และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น เหยื่อของพวกมันก็คือเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของพวกมันเอง

หากพบกลุ่มผีขาวในทุ่งหิมะ ก็แสดงว่าพวกมันถูกรวบรวมโดยแม่มดผีขาว หรือในกลุ่มนั้นได้มีผีขาวที่ทรงอำนาจจนสามารถปราบปรามกลุ่มนักล่าที่ดุร้ายป่าเถื่อนปรากฏตัวขึ้น

กล่าวโดยสรุป มันคือการปกครองอย่างเป็นระดับชั้น

แต่ส่วนใหญ่ ผีขาวมักอยู่ตามลำพัง

สิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์อย่างผีขาวนี้ คล้ายกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบนโลก พวกมันมีพลังมหาศาล และติดสัดอยู่ตลอดเวลา

ภายใต้สถานการณ์ปกติ หลังจากผสมพันธุ์เสร็จ ผีขาวตัวเมียจะเตะตัวผู้ทิ้ง พวกมันจะออกลูกและเลี้ยงลูกตามลำพัง

ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ ทำให้ผีขาวตัวแม่มีความยับยั้งชั่งใจไม่ให้กินลูกของตัวเอง แต่ในเวลาเช่นนี้ ความรักของพ่อเชื่อถือไม่ได้ เมื่อหิวขึ้นมา ผีขาวตัวผู้ไม่เพียงจะกินลูกของตัวเองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผีขาวตัวแม่ด้วย

แน่นอนว่า เหตุการณ์อย่างผีขาวตัวเมียกินลูกของตัวเองก็มีเกิดขึ้นเช่นกัน เพราะโดยทั่วไปแล้วไอคิวของพวกมันไม่สูง และมียีนของนักล่าไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด ดังนั้นจึงมีหลายครั้งที่ผีขาวตัวแม่ไม่สามารถเอาชนะธรรมชาติที่กระหายเลือดของมันได้

โชคดีที่ความสามารถในการสืบพันธุ์ของพวกมันแข็งแกร่งมาก มิฉะนั้นพวกมันคงฆ่ากันจนสูญพันธุ์ไปแล้ว

มนุษย์ใช้ทฤษฎีทางสังคมของตัวเองในการอนุมาน ในที่สุดก็สามารถอธิบายสถานการณ์บางอย่างได้ อย่างไรก็ตามในโลกต่างมิติที่มีความมหัศจรรย์นี้ มีหลายอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ สายพันธุ์ที่อยู่ที่นี่ส่วนมากมักอยู่ตามลำพัง และดูเหมือนจะไม่ถือว่าเป็นห่วงโซ่ทางชีววิทยาที่สมบูรณ์

สิ่งนี้ใกล้เคียงกับความจริงมาก

เจียงเสี่ยวสวมชุดลายพรางหิมะ แว่นตาสกีสีน้ำเงินเข้ม และสะพายกระเป๋าเป้เดินตามเซี่ยหยานเข้าไปในทุ่งหิมะ

เซี่ยหยานก็สวมชุดลายพรางหิมะเช่นกัน เธอสะพายดาบขนาดยักษ์ยาวสองเมตรเดินนำ

การกลับมายังโลกมหัศจรรย์นี้อีกครั้ง ทำให้เจียงเสี่ยวมีความรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์

มันยังคงเป็นโลกที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ท้องฟ้ายังคงกระจ่างเยือกเย็น ดวงดาวบนฟ้ายังคงสว่างไสว และเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้นยังคงทอแสงออโรร่าที่งดงามราวฝัน

มันเป็นภาพที่งดงามน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าภาพยนตร์ไซไฟเรื่องใดๆ

“ภารกิจคราวนี้คืออะไร? เพื่อทดสอบผลสำเร็จของการฝึกตลอดสัปดาห์นี้ของผมเหรอ?” เจียงเสี่ยวที่เดินติดตามมาด้านหลังร้องถามเซี่ยหยาน

สภาพอากาศครั้งนี้ดีกว่าครั้งก่อนมาก มันไม่มีเสียงลมกระโชกแรง และเงียบมาก

เซี่ยหยานเดินเหยียบหิมะดัง ‘สวบๆ’ ไปตลอดทาง

เขาได้ยินเซี่ยหยานตอบว่า “ก็ไม่ต่างกันนักหรอก”

เจียงเสี่ยวถามอย่างไม่แน่ใจ “รุนแรงแค่ไหน? ผมเพิ่งฝึกมาได้แค่อาทิตย์เดียวเอง เพิ่งรู้แค่พื้นฐานบางอย่างเท่านั้น”

“ฉันคิดว่าทักษะพื้นฐานของนายแข็งแกร่งพอแล้ว แข็งแกร่งกว่าฉันตอนที่เข้ามาที่นี่ครั้งแรกซะอีก นายไม่จำเป็นต้องถ่อมตัว” เซี่ยหยานหันมาพูดกับเจียงเสี่ยวผี ดวงตาของเธอบนฉากหลังของกาแล็กซีพร่างพราย ดูสวยงามมาก

“เอ่อ…” เจียงเสี่ยวลังเลอยู่ชั่วครู่ อาจเป็นเพราะความสัมพันธ์ของแผนที่ดาวภายใน แม้ว่าการต่อสู้พื้นฐานของเขาจะเป็นเพียงคุณภาพทองเหลือง Lv.5 แต่ทักษะการเคลื่อนไหวของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นจริงๆ

“อ่านหนังสือหมื่นเล่ม ไม่สู้เดินทางหมื่นลี้” ในที่สุดเซี่ยหยานก็ให้คำแนะนำดีๆกลับมาบ้าง “ก่อนหน้านี้นายเป็นเพียงมือใหม่ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่มีแม้แต่น้ำหมึกสักหยดอยู่ในท้อง แม้ว่านายจะเดินทางหมื่นลี้ ก็เป็นได้แค่บุรุษไปรษณีย์เท่านั้น”

เซี่ยหยานตบไหล่เจียงเสี่ยวผีและกล่าวว่า “แต่ตอนนี้มันต่างออกไป นายทำภารกิจที่ฉันคาดว่าจะเสร็จในหนึ่งเดือน ให้เสร็จได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ นายได้อ่านหนังสือไม่กี่เล่มไปแล้ว ดังนั้นตอนนี้ก็ได้เวลาเดินทาง”

เจียงเสี่ยวเงียบและรู้ว่าเธอมีเรื่องอีกมากที่อยากพูด

“การฝึกก็คือการฝึก เหลยจินทำให้นายรู้สึกถึงความกดดันของชัยชนะหรือพ่ายแพ้ แต่ผีขาวจะทำให้นายรู้สึกถึงความกดดันของการมีชีวิตอยู่หรือตาย” เซี่ยหยานกล่าวต่อเบาๆว่า “สัตว์ร้ายตัวจริง พวกมันไม่เคยฝึก มันรู้จักแต่วิธีฆ่า”

“นายมีศักยภาพมากกว่าที่พี่สาวของนายจินตนาการไว้มาก มีความมานะอุตสาหะ 7 วันมานี้ฉันเห็นการเปลี่ยนแปลงของนาย แม้แต่ตอนนี้ ฉันยังคิดว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงจินตนาการ แต่นายก็ทำได้” คำพูดของเซี่ยหยานทำให้เจียงเสี่ยวรู้สึกเย็นลงเรื่อยๆ

จะเฉียบแหลมเกินไปไหม? ทื่อกว่านี้หน่อยก็ได้

“การเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานของนายแข็งแกร่งมาก นายเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง อัจฉริยะที่มีช่องดาวเพียง 9 ช่องเท่านั้น” ในคำพูดของเซี่ยหยานมีความชื่นชมอยู่ไม่น้อย แต่ก็เจือไปด้วยความสงสารเล็กน้อย

“ในอีก 10 วันข้างหน้านี้ เราสองคนจะอยู่ที่นี่” เซี่ยหยานหยุดมองธงดาวแดงที่กะพริบสีแดงอยู่ในอากาศ แล้วเธอก็ใช้แขนโอบไหล่เจียงเสี่ยวผี แล้วบิดหน้าเขามามองหน้าเธอ และพูดว่า “เอาชีวิตรอดในทุ่งหิมะนี้ให้ได้”

เจียงเสี่ยว ? ? ?

เซี่ยหยานยิ้มและพูดว่า “อย่ามองไปที่ป้อมปราการนั่น เราจะไม่ก้าวเข้าไปแม้เพียงครึ่งก้าว”

รอยเท้าของเจียงเสี่ยวหยุดลง เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ผมว่าภารกิจนี้น่าจะเหมาะกับผมในอีกหนึ่งเดือนมากกว่า”

“ไม่” เซี่ยหยานส่ายหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หลังจากนี้ 10 วัน นายต้องกลับไปที่โรงเรียนเพื่อฝึกทหารขั้นตอนสุดท้าย และหลังจากนั้น 15 วัน นายจะเปล่งประกายในการประเมินความสำเร็จของการฝึกทหาร และหลังจากนั้นนายจะได้เข้าร่วมทีมของฉัน”

เจียงเสี่ยวเงียบไปชั่วครู่แล้วพูดว่า “เซี่ยหยาน ผมขอบคุณมากกับทุกสิ่งที่พี่ทำให้ผม แต่ผมเป็นแค่น้องใหม่มอปลาย ร่างกายของผมเพิ่งเติบโต พลังดาวก็ยังเบาบางมาก การไปทำงานกลางแจ้งร่วมกับรุ่นพี่ปีสามอย่างพวกพี่ เกรงว่าจะไม่เหมาะ…”

“งั้นฉันจะพูดใหม่” เซี่ยหยานขัดจังหวะการพูดของเจียงเสี่ยวอย่างแรง “นายจะได้ร่วมทีมของพี่สาวนาย ทีมของเธอขาดสมาชิกฝ่ายสนับสนุน นายก็รู้ว่าผู้ตื่นทางการแพทย์ขาดแคลน และนายก็รู้ว่าสำหรับทีมแล้วการมีฝ่ายสนับสนุนนั้นมีประโยชน์เพียงใด”

เจียงเสี่ยวกล่าวอย่างเขินอายว่า “ผมเป็นแค่คนตัวเล็กๆที่มีทักษะดาว ‘พร’ คุณภาพทองเหลือง ผมไม่ได้โง่ ผมเห็นความแข็งแกร่งของพี่ แม้นับรวมโรงเรียนมัธยมปลายทั้งหมดในมณฑลเป่ยเจียง พวกพี่ก็อยู่ในหมู่ที่ดีที่สุด ส่วนผมเทียบไม่ได้แม้แต่มือข้างเดียวของพวกพี่”

“การมีทักษะทางการแพทย์ขั้นพื้นฐานก็พิสูจน์ได้ถึงศักยภาพของนายแล้ว ส่วนเรื่องทักษะทางการแพทย์คุณภาพสูงนั้นปล่อยให้ฉันจัดการเอง” เซี่ยหยานส่ายหน้า ปฏิเสธมุมมองของเจียงเสี่ยวผี “ผู้ตื่นทางการแพทย์แตกต่างจากผู้ตื่นประเภทอื่น นายไม่จำเป็นต้องอดทนต่อการตกอยู่ในกำมือของคนอื่น เพราะฉันจะไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้นาย”

พูดอย่างงี้ได้ไง ก็ผมตกอยู่ในกำมือของคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ?

แต่พอมองไปยังเซี่ยหยาน เขาก็นึกถึงหานเจียงเสวี่ยที่ทำทุกอย่างเพื่อเขา ในที่สุดเจียงเสี่ยวก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“มีเงื่อนไข”

เซี่ยหยาน “หือ? พูดมา”

เจียงเสี่ยว “ผีขาวทั้งหมดที่เราฆ่า ลูกปัดดาวต้องแบ่งกัน 8:2 ผม 8 พี่ 2”

เซี่ยหยาน “ฉันไม่ต้องการ 2 แค่ 1 ก็ได้”

เจียงเสี่ยวยิ้มและพูดว่า “นั่นพี่พูดเองนะ”

เซี่ยหยานยังคงยิ้มและพูดว่า “นอกจากนี้ อย่าเข้าใจผิด ฉันมาที่นี่ไม่ได้มาช่วยนายฆ่าศัตรู ฉันมาที่นี่เพื่อปกป้องนายเท่านั้น”

เจียงเสี่ยว ? ? ?

คุณบอกว่าจะไม่ให้ใครเข้าใกล้ผมไม่ใช่เหรอ?

ลืมเร็วไปหน่อยไหม?

คำพูดผู้หญิง

ปีศาจจอมหลอกลวง!