บทที่ 20 วันแห่งการล้างแค้น

บทที่ 20 วันแห่งการล้างแค้น

“โอ้ ชุมชนเมืองจีนที่มีชื่อเสียง เมืองเจียงปิน…” เจียงเสี่ยวมองไปยังประตูใหญ่ของชุมชนนอกหน้าต่างรถ แล้วลอบถอนใจ

ลูกคนรวยตัวจริง

ชุมชนระดับไฮเอนด์นี้ตั้งอยู่บนเนินเขา หลังจากเข้าไปในชุมชนแล้ว ยังต้องขับรถวนไปตามถนนบนภูเขาที่มีต้นไม้เรียงราย เจียงเสี่ยวเห็นอาคารและบ้านเรือน อีกทั้งยังเห็นดอกไม้บานอยู่สองข้างทางด้วย

ผ่านสวนหินและน้ำพุที่ตั้งอยู่ในสวนสาธารณะของชุมชน ในที่สุดเซี่ยหยานก็เข้าไปจอดในบ้านเดี่ยวที่อยู่ใกล้ยอดเขา

ประตูโรงรถที่ตั้งอยู่เป็นอิสระค่อยๆเปิดออกช้าๆ แล้วเจียงเสี่ยวก็ถึงกับสั่นศีรษะอย่างช่วยไม่ได้

ในนี้ยังมีรถคันอื่นจอดอยู่ด้วย

สำหรับรถยนต์ที่อยู่ตรงหน้า ถ้าเป็นหานเจียงเสวี่ย เธอคงคิดว่าก็แค่มีรถคันเล็กๆ จอดอยู่ที่นี่อีกคัน

แต่สำหรับเจียงเสี่ยว นี่คือปอร์เช่ 911

ตอนนี้ดูเหมือนว่า แลนด์โรเวอร์ที่เซี่ยหยานขับ น่าจะเป็นรถธรรมดาที่มีโปรไฟล์ค่อนข้างต่ำที่สุดที่เธอมี

เจียงเสี่ยวอดทนต่ออาการพะอืดพะอมในร่างกายต่อกลิ่นของหมาล่าทั่ง เขาออกจากรถและมองไปรอบๆ “รวยขนาดนี้ นี่มันทรราชท้องถิ่นตัวจริง”

(ผู้แปล – ทรราชท้องถิ่น หมายถึง บุคคลที่มีภูมิหลังที่โดดเด่นและร่ำรวย)

เซี่ยหยานที่ก้าวลงจากรถถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “นายคิดว่าการมีเงินทำให้มีความสุขใช่ไหม?”

เจียงเสี่ยว “หา?”

เซี่ยหยานเดินเข้ามาเอามือวางไว้บนไหล่ของเจียงเสี่ยวผีและพูดอย่างจริงจังว่า “นายคิดผิด ความสุขของคนรวย นายไม่สามารถจินตนาการได้”

เจียงเสี่ยว “…”

จากบ้านและพาหนะของเซี่ยหยานที่เห็น บอกได้เลยว่าครอบครัวของเธอร่ำรวยจริงๆ แน่นอนว่ารถยนต์เหล่านี้มีไว้สำหรับทรราชท้องถิ่นอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม มูลค่าของรถยนต์ที่จอดอยู่ที่นี่ ไม่ว่าคันไหน ก็มีราคาสูงสุดเพียงไม่กี่ล้าน ไม่มี ‘รถหรู’ ราคาหลายสิบล้านหรือฟุ่มเฟือยกว่านั้นเลย

แต่สำหรับผู้ชายจนๆอย่างเจียงเสี่ยวที่ต้องหาเงินจากการรักษาหญิงมีครรภ์แล้ว ไม่ว่าจะเป็นตัวตนของทรราชท้องถิ่นระดับต่ำ หรือระดับพระเจ้าต่างก็เหมือนกัน ทั้งคู่ล้วนเป็นทรราชท้องถิ่น

“แต่พี่พาผมไปกินหมาล่าทั่งชามละ 7 หยวนยังให้ผมจ่ายเนี่ยนะ” เจียงเสี่ยวสะบัดไหล่ด้วยความรังเกียจ แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถสะบัดฝ่ามือของเซี่ยหยานออกไปได้

“มันก็ต้องเปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อยสิ ฉันเบื่อจะกินของที่บ้านแล้ว ฉันอยากกินของที่อยากกิน” เซี่ยหยานหมุนกุญแจรถด้วยนิ้วเรียว และเดินออกจากโรงรถพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ

เจียงเสี่ยวมองแผ่นหลังของร่างเพรียว แล้วส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “แน่นอนว่ามันมีทั้งได้และเสีย!”

“หือ?” เซี่ยหยานหยุดและหันมามองเจียงเสี่ยวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “หมายความว่าไง?”

เจียงเสี่ยวส่ายหน้าและถอนหายใจ “พี่จะสูญเสียความกังวลของชีวิตไป เมื่อพี่ได้รับเงินมาง่ายๆ”

เซี่ยหยาน “…”

เจียงเสี่ยว “พี่สาวตัวน้อย เคยมีความรักให้บ้างไหม?”

เซี่ยหยานกำมือระงับอารมณ์ และส่งสัญญาณให้เจียงเสี่ยวรีบตามไป “นายนี่มันปากกวนตีนจริงๆ รูปร่างราวกับกระบอกไม้ไผ่แบบนี้ อีกสองปี ฉันคงไม่กล้าวางมือไว้บนไหล่นายอีก เพราะฉันกลัวว่าจะตบนายจนกระแทกพื้นลุกไม่ขึ้น”

เจียงเสี่ยวพยักหน้าเงียบๆ การหุบปากดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดี

เจียงเสี่ยวติดตามเซี่ยหยานเข้าไปในวิลล่าขนาดเล็ก ทันทีที่เดินเข้าไป เขาก็พบกับผู้หญิงวัยกลางคน

“น้าโจว ช่วยโยนถุงนอนไปที่ห้องใต้ดินด้วย เขาชื่อเจียงเสี่ยวผี เขาจะมาอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินของบ้านเรา” เซี่ยหยานวางกุญแจรถไว้ในถาดข้างประตู และพูดอย่างเป็นกันเอง

เจียงเสี่ยวมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นแม่บ้าน

“ได้ค่ะ คุณหนู” น้าโจวรับคำและหันหลังเดินจากไป

จากบทสนทนาเล็กๆนี้ ทำให้เจียงเสี่ยวรู้ว่า ทั้งสองมีส่วนเกี่ยวข้องกันในด้านการจ้างงานเท่านั้น ไม่มีความสัมพันธ์ทางเครือญาติ

“พี่อยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ?” เจียงเสี่ยวถามด้วยความประหลาดใจ

เซี่ยหยานพยักหน้า “ใช่ โอ้ น้าโจวก็อยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน เธอทำอาหารเก่ง ถ้านายอยากกินซุปเนื้อแกะหรือจะกินเนื้อแกะ? ก็ให้เธอทำให้กินพรุ่งนี้”

“บ้านพี่มีห้องเป็นหมื่น แต่ให้ผมนอนห้องใต้ดินเนี่ยนะ?” เจียงเสี่ยวมองเซี่ยหยานอย่างช่วยไม่ได้

“นายเป็นพระอาทิตย์ที่กำลังส่องแสง ต้องการสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมในการเติบโต ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ นายจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง” เซี่ยหยานเป็นคนร่าเริง ระหว่างทางก็ล้อเล่นและทะเลาะวิวาทกับเจียงเสี่ยวมาตลอด แต่ดูเหมือนเธอจะมีความคิดเล็กๆในใจ และกำลังดำเนินการตามนั้นอยู่

“แต่…” เจียงเสี่ยวมองดูวิลล่าที่ตกแต่งอย่างหรูหรา และก่อนที่เขาจะทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม เซี่ยหยานก็เอื้อมมือข้างหนึ่งมาปิดตาของเขาไว้

เซี่ยหยานผลักให้เจียงเสี่ยวผีเดินไปข้างหน้า ในขณะที่ยังปิดตาของเขาอยู่ “อย่าดูเลย สิ่งเหล่านี้เป็นจินตนาการที่ไม่สมจริงสำหรับนาย และเป็นสิ่งที่นายไม่มีทางมีได้ตลอดชีวิต”

เจียงเสี่ยว ? ? ?

หลังจากเลี้ยว 7-8 รอบ เจียงเสี่ยวก็ได้ยินสี่คำ “ระวังบันได”

“น้าโจว! บอกเขาทำไม” เซี่ยหยานกระทืบเท้าและกล่าวอย่างไม่พอใจ

เจียงเสี่ยวเดินลงบันไดอย่างระมัดระวังและพึมพำว่า “เฮ้อ ผู้หญิง”

เมื่อเซี่ยหยานเลิกปิดตาเจียงเสี่ยวผี ทั้งคู่ก็มาถึงชั้นที่เรียกว่าใต้ดินแล้ว

สถานที่นี้ไม่ได้มืดหรืออับชื้นอย่างที่เจียงเสี่ยวจินตนาการไว้

ที่นี่เป็นเหมือนห้องฝึกซ้อมมากกว่า แต่เมื่อเทียบกับห้องฝึกที่บ้านแล้ว สถานที่นี้มีพื้นที่ประมาณ 100 ตารางเมตรและมีอุปกรณ์ที่ครบครันกว่า ซีกซ้ายของชั้นใต้ดินจัดวางไว้ด้วยอุปกรณ์ฝึก ส่วนซีกขวาเป็นกรงแปดเหลี่ยม

ในโลกก่อนเจียงเสี่ยวเคยเห็นสิ่งนี้ในโทรศัพท์ แต่ตอนนั้นมันเป็นสังเวียนในกรงแบบสี่เหลี่ยม ไม่ใช่แปดเหลี่ยมแบบนี้

สิ่งนี้เตือนให้เจียงเสี่ยวนึกถึงการแข่งขันศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานอย่าง UFC

แสงที่นี่สลัวมาก มีหลอดไฟอยู่เพียงไม่กี่ดวง และทั้งหมดก็เปล่งแสงสลัวๆ

ในภาษาถิ่นของเป่ยเจียงกล่าวว่า เปิดกว้างจะสดใส ดังนั้นจะดีกว่าไหมถ้าจะติดดวงไฟแสงขาวขนาดใหญ่อีก 2-3 ดวง? จะให้มืดมนแบบนี้ไปทำไม?

ที่สำคัญที่สุดและสมเหตุสมผลที่มันมืดสลัว ก็คือ ที่นี่ไม่มีหน้าต่าง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองเครื่องออกกำลังกายหนัก และสังเวียนกรงแปดเหลี่ยม ภายใต้แสงสลัว เจียงเสี่ยวรู้สึกหดหู่มาก

“ไม่กี่วันข้างหน้านี้นายต้องอยู่ที่นี่ จะมีคนเอาอาหารมาให้ และที่นี่มีห้องน้ำขนาดเล็กแยกต่างหากอยู่” เซี่ยหยานวางมือไว้บนสะโพก ดูเหมือนเธอจะรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างมาก ในขณะบอกแผนผังห้องฝึกซ้อมใต้ดินให้เจียงเสี่ยวผีฟัง “โรงเรียนของนายจะเปิดเทอมวันที่ 1 กันยายน ถึงเวลานั้นมาดูกันว่าสถานะของนายจะเป็นยังไง ถ้าผลลัพธ์ออกมาดี ฉันจะช่วยลาพักทางโรงเรียนให้ จะได้ไม่ต้องไปฝึกทหาร”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวเป็นประกาย “ไม่ต้องไปฝึกทหาร?”

เซี่ยหยานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นั่นขึ้นอยู่กับความก้าวหน้าในการเรียนรู้ของนายที่นี่ โทรหาพี่สาวรายงานความปลอดภัยของนายซะ บอกเธอว่านายต้องการกักตัวตั้งใจฝึกซ้อมอยู่ที่นี่”

“ตกลง” เจียงเสี่ยวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แม้ว่าที่นี่จะเป็นห้องใต้ดิน แต่สัญญาณก็ดี ไม่เลว

หนุ่มสาวในทุกวันนี้ ตราบใดที่พวกเขามีโทรศัพท์มือถือและสัญญาณโทรศัพท์ พวกเขาก็จะไม่โดดเดี่ยวจากโลก

เขาโทรไปรายงานหานเจียงเสวี่ยว่าปลอดภัยดี แต่น่าเสียดายที่หานเจียงเสวี่ยผู้เย็นชาไม่ได้พูดคำอื่นใดนอกจาก ‘อืม’ จัดการกับทุกประโยคของเจียงเสี่ยว สุดท้ายเธอก็วางสายไปก่อน

อืม ไร้ปราณีมาก

ทันทีที่เจียงเสี่ยววางโทรศัพท์ เซี่ยหยานก็คว้าเอาไป

“ทำอะไรน่ะ?” เจียงเสี่ยวมองเซี่ยหยานด้วยความสงสัย

เซี่ยหยานถือโทรศัพท์ และเหยียดนิ้วชี้ไปยังอุปกรณ์ออกกำลังกายในห้องใต้ดิน แล้วพูดว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกมันคือของเล่นของนาย”

ยึดโทรศัพท์?

ยังไม่ทันได้เริ่มเรียน นี่เธอจะทำให้ฉันรู้สึกกลัวที่จะถูกครูฝึกครอบงำเลยหรือ?

“พรุ่งนี้่เช้าจะมีโค้ชมาแนะนำการออกกำลังกายและสอนพื้นฐานให้นาย นอกจากนี้เสื้อผ้า อาหารและน้ำดื่มจะถูกจัดส่งให้ตรงตามเวลา อย่าพยายามหนี เพราะนายไม่สามารถหนีไปไหนได้ไกล ประตูห้องนี้จะถูกล็อคตลอดเวลา และอย่าพยายามทำลายมันด้วย ‘ชิงหมาง’ เพราะนายไม่สามารถจ่ายค่าซ่อมมันได้” แล้วเซี่ยหยานก็หันหลังเดินขึ้นบันไดไป แต่ก็หยุดลงที่ประตูก่อนจะพูดว่า “แค่นี่แหล่ะ ขอให้โชคดี”

“โอ้ จริงสิ” จู่ๆ เซี่ยหยานก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอล้วงกระเป๋าหยิบลูกปัดดาวผีขาวออกมา 2 เม็ด แล้วโยนให้เจียงเสี่ยวผี

ในทุ่งหิมะ เซี่ยหยานได้รับส่วนแบ่งลูกปัดดาวผีขาว 4 เม็ด เธอดูดซับไปสองเม็ดเพื่อเพิ่มพลังดาวระหว่างกระบวนการสังหารผีขาว

ที่เหลืออีกสองเม็ดเธอเก็บไว้ไม่ได้ดูดซับ คิดไม่ถึงว่าเธอกลับนำมันมาให้เจียงเสี่ยวผี

“ขอบคุณครับ…” เจียงเสี่ยวมองเซี่ยหยานที่ยืนอยู่ตรงประตูเหนือบันได แล้วพูดว่า “ทำไมพี่ถึงดูแลผมมากขนาดนี้?”

“น้องชายของเสี่ยวเสวี่ยก็คือน้องชายของฉัน นอกจากนี้สิ่งนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรฉันมากนัก” เซี่ยหยานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจแล้วปิดประตู

พอได้ยินเสียงล็อคประตู เจียงเสี่ยวก็ถอนหายใจยาวๆ เพียงเพราะฉันเป็นน้องชายของหานเจียงเสวี่ย? แค่นั้นจริงๆเหรอ?

ด้านบน ตรงประตูห้องใต้ดิน เซี่ยหยานยังไม่ได้ไปไหน เธอเอนตัวพิงประตู ส่ายหน้าและยิ้ม “ฉันหวังว่านายจะช่วยฉันทำแผนให้สำเร็จ”

แผนนี้เกี่ยวกับชั้นม.ปลายปีสาม เกี่ยวกับทีม เกี่ยวกับโรงเรียน และเกี่ยวกับอนาคตของเธอ

สิ่งเหล่านี้วางอยู่บนโต๊ะแห่งอนาคต ที่ตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึง

เซี่ยหยานถอนหายใจยับยั้งความคิด และเธอยังมีจุดประสงค์ที่สอง นั่นก็คือ…

เซี่ยหยานแทบอดทนรอใช้โทรศัพท์ของเจียงเสี่ยวผีที่หยิบติดมือมาไม่ได้

นิ้วเรียวปัดหน้าจออย่างต่อเนื่อง ในที่สุดก็พบเว่ยป๋อ

เปิด!

เข้าสู่ระบบได้โดยตรง ไม่ต้องใช้รหัสผ่านจริงๆด้วย!

เซี่ยหยานแสดงรอยยิ้มซุกซน ราวกับว่ามีเขาปีศาจสองเขางอกขึ้นบนหัวของเธอ

เจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี เหอ เหอ วันแห่งการล้างแค้นกำลังเริ่มขึ้นแล้ว

เซี่ยหยานมองข้อความของเจียงเสี่ยวผีที่ยังคงเหมือนเดิม

หลังจากคิดอยู่ชั่วครู่เธอก็เริ่มพิมพ์

ไม่กี่นาทีต่อมา ไกลออกไปในบ้านพักที่ชุมชนฮวาหยวน มีเสียงนกร้องสัญญาณข้อความเข้าดังขึ้น

หานเจียงเสวี่ยที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอมีใบหน้าแดงเรื่อ ดวงตาฉ่ำน้ำ เผยให้เห็นด้านเกียจคร้านและมีเสน่ห์ไม่รู้จบ มือข้างหนึ่งถือผ้าเช็ดตัว เช็ดผมสีดำที่เปียกชื้น และใช้มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี

จาก หัวเว่ย มายหมาง C199

กลับบ้านกับเธอ ดีใจจัง น้องนางผิวขาว ขายาว สวยมาก

PS: วันแรก ผมชอบพี่เซี่ยหยานนะ

“เจียง! เสี่ยว! ผี!” มือขวาของหานเจียงเสวี่ยกำแน่น เกือบทุบโทรศัพท์ทิ้ง…

*******

ผู้แปล -  ขอโทษหายไปหลายวัน ซ่อมฟรี มันก็ต้องแล้วแต่ช่างว่าจะว่างซ่อมให้เมื่อไหร่