บทที่ 21 ดาบของฉันอยู่ไหน?

บทที่ 21 ดาบของฉันอยู่ไหน?

อีก 7 วันต่อมา

“เหอ เหอ คุณผู้หญิง อย่ามารบกวนผม” เซี่ยหยานนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มีถ้วยกาแฟตั้งอยู่บนโต๊ะตรงหน้า บ้างครั้งเธอก็กระดิกเท้า ดูเหมือนกำลังอยู่ในอารมณ์ที่ดีมาก

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ หานเจียงเสวี่ยรู้สึกได้เพียงเส้นเลือดที่กำลังเต้นตุบๆอยู่ที่ขมับ และต้องอดทนต่ออาการเลือดขึ้นหน้า

“โอเค แค่นี่นะ อย่ากวนผม” เซี่ยหยานวางสาย แล้วโยนโทรศัพท์ไปที่โซฟา ในวินาทีถัดมา เซี่ยหยานก็เอามือกุมท้องหัวเราะดังๆ กลิ้งไปมาบนโซฟาอย่างไม่รักษาภาพพจน์ใดๆ

ในห้องครัวที่อยู่ไม่ไกล น้าโจวมองดูคุณหนูของเธอที่ทำตัวไม่เหมือนผู้หญิง แล้วส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ จากนั้นก็หันกลับไปทำอาหารต่อ

“ทำมาเย็นชาไม่สนใจฉัน งั้นฉันก็จะแกล้งเธอบ้าง” เซี่ยหยานอารมณ์ดี หัวเราะและพูดกับตัวเอง ตามปกติหานเจียงเสวี่ยมักไม่ค่อยสนใจเธอ เซี่ยหยานต้องเป็นฝ่ายหน้าด้านเริ่มต้นก่อนเสมอ โดยที่หานเจียงเสวี่ยมักจะเห็นด้วยอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

เวลานี้เจียงเสี่ยวผีอยู่ที่ห้องใต้ดินในบ้านของเซี่ยหยานมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว และหานเจียงเสวี่ยก็โทรมาหาเจ็ดสาย โดยเฉลี่ยโทรวันละครั้ง แต่ในช่วงสามวันแรกหานเจียงเสวี่ยไม่ได้โทรมาเลย

เซี่ยหยานหยิบโทรศัพท์มือถือของเจียงเสี่ยวผีขึ้นมา ทุกครั้งที่เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่พังๆเครื่องนี้ขึ้นมา เธอจะรู้สึกเหมือนกำลังถือของเก่าอยู่เสมอ

เธอเปิดเว่ยป๋ออย่างชำนาญ และบัญชีของเจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี ได้เพิ่มขึ้นมา 8 ข้อความแล้ว

ทุกข้อความแสดงความคลั่งไคล้

และในตอนท้ายของแต่ละข้อความจะมี ‘PS’ ยอดนิยม ซึ่งอธิบายกระบวนการของความรักของเด็กหนุ่มที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะที่มีต่อพี่สาวเซ็กซี่และสวยงามอย่างชัดเจน

“จะมากไปหรือเปล่านะ?” เซี่ยหยานดูข้อความเว่ยป๋อสุดท้ายในชื่อเจียงเสียวผี ผีปู้ผี

เจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี

จาก หัวเว่ย มายหมาง C199 สองชั่วโมงที่แล้ว

คุณรู้ไหมว่าแม้ว่าฝนตกหนักจะทำให้เมืองพลิกคว่ำ ผมก็จะมอบอ้อมแขนให้คุณ

PS: วันที่ 8 ผมชอบพี่เซี่ยหยานนะ

กริ้ง… กริ้ง…

เซี่ยหยานมองโทรศัพท์บนโซฟา และหยิบมันขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม และเปลี่ยนเสียงเป็นพูดอย่างไม่อดทนว่า “มีอะไร?”

“โอ้ ชวนฉันออกไปเที่ยวเหรอ?”

“ฉันไม่ว่าง ต้องฝึกเสี่ยวผี”

“เขาเหรอ ก็งั้นๆ ยังไม่ตาย”

“เอ๋ ไปไปไป ฉันไปก็ได้ ผู้หญิงคนนี้ปัญหาเยอะจริงๆ”

เซี่ยหยานวางสาย แววตาหมดความอดทนหายไปทันที และขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบนโซฟา

เธอทำแบบนั้นจนเหมือนคนเป็นโรคประสาท ที่กระโดดโลดเต้นไม่ยอมหยุดไปรอบๆ ห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข

ในห้องครัว น้าโจวถือตะหลิว ส่ายหน้าและถอนหายใจ:น่าเสียดายความสวย… เฮ้อ

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องใต้ดิน

ชายสองคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่ภายในกรงแปดเหลี่ยม

จะพูดให้ตรงก็คือ ผู้ชายที่แข็งแกร่งกับเด็กหนุ่ม

ผู้ชายร่างกายกำยำแข็งแรง กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ สวมเสื้อกั๊กสีดำที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบติดเนื้อ และแทบคั้นน้ำออกมาได้

ชายคนนี้สูงประมาณ 175 ซม. ผิวสีเข้ม ใบหน้าเคร่งขรึม สวมอุปกรณ์ป้องกันและถุงมือแบบแยกนิ้ว กำลังชี้นำเด็กหนุ่มตรงหน้าให้ชก

เด็กหนุ่มตรงหน้าของเขาก็คือเจียงเสี่ยวผี ผู้สวมชุดป้องกันแบบครบเซ็ต เขาช่วยแก้ไขท่าทางการต่อสู้ของเด็กหนุ่มอย่างต่อเนื่อง

สำหรับเจียงเสี่ยว ในช่วงไม่กี่วันมานี้ ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา คือการชกถูกเครื่องป้องกันศีรษะของชายร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้า

คนทั้งคู่ถือได้ว่ากินอยู่หลับนอนและใช้เวลาด้วยกันอยู่ที่นี่มา 7 วันแล้ว

เจียงเสี่ยวผู้ซึ่งถูกตัดขาดจากโลก มีค่าควรกับความคาดหวังของหานเจียงเสวี่ยและของตัวเองมาก

หยาดเหงื่อของวันเวลาเหล่านี้ไม่สูญเปล่า วันเวลาที่ไร้ซึ่งแสงแดดไม่ได้ถูกใช้ไปอย่างเปล่าประโยชน์

อันที่จริง เจียงเสี่ยวก็ไม่รู้เหมือนกันว่า มันเป็นเพราะพรสวรรค์หรือระบบอันทรงพลัง ภายในระยะเวลาสั้นๆเพียง 7 วัน พลังการต่อสู้ของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในส่วนของทักษะพื้นฐาน: การต่อสู้ขั้นพื้นฐาน คุณภาพทองเหลือง ได้เพิ่มขึ้นเป็น Lv.5 แล้ว

ภายใน 7 วัน เขาเลื่อนระดับได้ถึง 3 เลเวล ความเร็วนี้ทำให้เจียงเสี่ยวประหลาดใจ เช่นเดียวกับที่ทำให้เหลยจินที่ทำหน้าที่โค้ชประหลาดใจ เพราะเขารู้ว่าเริ่มแรกเจียงเสี่ยวผีเป็นเพียงผู้เริ่มต้นมือใหม่เท่านั้น

แม้ว่าเริ่มแรกเจียงเสี่ยวผีจะเป็นมือใหม่ แต่ตอนนี้แทบเรียกได้ว่าพลิกฝ่ามือ

เหลยจินยังรู้สึกว่าเจียงเสี่ยวผีมีพรสวรรค์ที่ดี ซึ่งแตกต่างจากความคิดของเจียงเสี่ยว เหลยจินยังเชื่อด้วยว่า นี่เป็นผลมาจากความพยายามของเจียงเสี่ยวผีเอง

หากเป็นเด็กอายุ 16 คนอื่นถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินทุกวัน เกรงว่าคงถูกผลักดันจนเป็นบ้า แต่ความอุตสาหะพากเพียรของเจียงเสี่ยวผี ทำให้เหลยจินรู้สึกชื่นชมเด็กหนุ่มคนนี้จริงๆ

ทุกวัน ตั้งแต่ 4.30 น. ถึง 21.30 น. ทุกวันไม่มีขาด ไม่มีเวลาเล่น ต้องทำตามแผนการฝึกของเหลยจินอย่างสมบูรณ์และก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ฝึกอย่างหนักจนเกือบเรียกว่ามากเกินไปเกือบทุกวันจนภารกิจเสร็จสิ้นสมบูรณ์

พูดตามตรง เหลยจินซึ่งเป็นผู้ใหญ่ยังรู้สึกต้องการออกไปภายนอก เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และอาบแดด แต่ทำไมเด็กหนุ่มคนนี้ถึงได้มุมานะถึงขนาดนี้?

ทำไมถึงพยายามมากขนาดนี้?

อายุแค่ 16 ทำไมถึงอดทนต่อโดดเดี่ยวได้ถึงขนาดนี้?

เด็กคนนี้กำลังยึดติดกับอะไรอยู่?

หรือว่าจะไปแก้แค้นใคร?

เพราะความมุมานะพยายามของเจียงเสี่ยวผี ทำให้เหลยจินละอคติต่อ ‘ลูกคนรวย’ คนนี้ และไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือเกลียดชังต่อพฤติกรรมการดูดซับลูกปัดดาวของเจียงเสี่ยวผีมากนัก

ใช่แล้ว 7 วันมานี้ เจียงเสี่ยวดูดซับลูกปัดดาวผีขาวไป 4 เม็ดเต็ม

ทุกครั้งที่หมดแรง เจียงเสี่ยวจะดูดซับลูกปัดดาวผีขาว ตามคำพูดของโค้ชเหลยจิน นี่เป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับดูดซับและปรับปรุงร่างกาย

การเที่ยวทุ่งหิมะเมื่อ 7 วันก่อน เจียงเสี่ยวได้ลูกปัดดาวผีขาวมา 2 เม็ดจากศพผีขาว ต่อมาหลังเสร็จภารกิจก็ได้รับแบ่งมาอีก 1 เม็ด ตอนกลับบ้านหานเจียงเสวี่ยได้มอบให้อีก 2 เม็ด กับลูกปัดดาวแม่มดผีขาว 1 เม็ด และเมื่อมายังห้องใต้ดินนี้เป็นครั้งแรก เซี่ยหยานก็โยนลูกปัดดาวผีขาวให้เขาอีก 2 เม็ด

ดังนั้น เจียงเสี่ยวจึงมีลูกปัดดาวผีขาวทั้งหมด 7 เม็ด และ ลูกปัดดาวแม่มดผีขาว 1 เม็ด

ตอนนี้ หลังจากดูดซับลูกปัดดาวผีขาวไป 4 เม็ด ทักษะดาว ‘ชิงหมาง’ และ ‘ความอดทน’ ที่ฝังอยู่ในช่องดาวที่สองได้กลายเป็นคุณภาพทองเหลือง Lv.5 แล้ว

เจียงเสี่ยวมีความสุขมากกับเรื่องนี้ เมื่อเห็นข้อความบนแผนที่ดาวภายในบอกว่าต้องใช้ลูกปัดดาวผีขาว 10 เม็ดเพื่อยกระดับคุณภาพของทักษะดาว แต่เนื่องจากทักษะดาวของเขาเป็นแบบ ‘หนึ่งช่องดาวสองทักษะ’ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าต้องใช้ลูกปัดดาวเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า แต่ไม่น่าเชื่อว่า หลังจากดูดซับลูกปัดดาว ทักษะดาวทั้งสองในช่องดาวเดียวกันจะเพิ่มขึ้นพร้อมกัน

“เร็ว เร็วอีก” เหลยจินวางมือไว้ด้านหน้าในท่าป้องกันมาตรฐาน และส่งหมัดซ้ายออกไปอย่างฉับพลัน

หมัดซ้ายตรงที่เหมือนสายฟ้านี้ ไม่เพียงจะทำลายการโจมตีของเจียงเสี่ยว มันยังง่ายและมีประสิทธิภาพมากจนเจียงเสี่ยวต้องถอยหลังไป 2-3 ก้าว

“ทำไมไม่หลบ ฉันไม่ใช่กระสอบทรายนะ ฉันมีมือ ฉันโต้กลับได้” เหลยจินไม่ได้ก้าวตาม แต่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่

เจียงเสี่ยวส่ายหน้า เดิมทีผู้ชายฝั่งตรงข้ามเป็นผู้ฝึกฝนมวยสานต่า ซึ่งแม้แต่โลกที่เต็มไปด้วยพลังดาวนี้ สานต่าก็ยังเป็นศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน มันได้ถูกใช้ในการแข่งขันต่างๆมากมาย

เหลยจินเป็นนักสู้ระยะประชิดแบบธรรมดา แต่อย่างน้อยเขาก็มีทักษะดาว ‘ชิงหมาง’ เนื่องจากนี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบจริงจัง เขาจึงไม่เคยเปิดใช้งานแผนที่ดาว เจียงเสี่ยวจึงไม่รู้ว่าแผนที่ดาวของเขาเป็นอย่างไร มีช่องดาวกี่ช่อง และมีคุณภาพอะไร

แน่นอนว่า เจียงเสี่ยวก็ไม่เคยเปิดใช้แผนที่ดาวเช่นกัน และยังไม่เคยแสดงทักษะดาว ‘พร’ ต่อหน้าเหลยจิน

เมื่อเจียงเสี่ยวต้องการรักษาตัวเอง เขาจะเข้าห้องน้ำ หรือใช้ในเวลาอาบน้ำในห้องอาบน้ำ

ดังนั้น เหลยจินจึงได้ยินเสียงแปลกๆของเด็กหนุ่มในห้องน้ำและในห้องอาบน้ำอยู่เสมอ

สำหรับเรื่องนี้ ในระหว่างมื้อเที่ยง เหลยจินจึงพยายามให้คำแนะนำกับเจียงเสี่ยว

ในเวลานั้นเจียงเสี่ยวเกือบพ่นซุปผักออกจากปาก

จำได้ว่าเหลยจินตบไหล่ของเจียงเสี่ยวอย่างเป็นมิตรและพูดอย่างจริงจังว่า “เราอยู่ด้วยกันทุกวัน มันเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะไม่รู้เรื่องของนาย”

และเจียงเสี่ยวก็กระพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจความหมายของโค้ช

เหลยจินยังพูดว่า “ฉันรู้ว่านายยังเด็กมีพลังเหลืออยู่เยอะ แต่นายก็ต้องรู้จักควบคุมตัวเองด้วย เมื่อสองสามวันก่อน ฉันอายที่จะพูดเรื่องนี้ แต่นี่เป็นเป็นวันที่เจ็ดแล้ว และนายเองก็พยายามฝึกอย่างหนัก ซึ่งฉันก็ชอบมาก ดังนั้นฉันจึงคิดว่าฉันจะต้องแนะนำนาย”

เจียงเสี่ยวยังคงมองเหลยจินอย่างสับสน ไม่รู้ว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร?

แล้วเหลยจินก็พูดว่า “สัปดาห์ละครั้ง สองครั้งก็พอได้ แต่นายไม่สามารถทำมันทุกวัน ร่างกายของนายกำลังเจริญเติบโต นายต้องเรียนรู้ที่จะยับยั้งชั่งใจ”

มุมปากของเจียงเสี่ยวกระตุก และพูดช้าๆว่า “ยับยั้งชั่งใจ…”

เหลยจินพยักหน้าอย่างเขินอายและแนะนำต่อไปว่า “นอกจากนี้ หากนายต้องการพื้นที่ส่วนตัว ก็บอกฉัน ฉันสามารถขึ้นไปชั้นบนในตอนกลางคืน ในฐานะที่เป็นคนผ่านวัยนี้มาก่อน ฉันขอแนะนำอย่างพี่ชายว่า นายใจร้อนเกินไป ถ้าเร็วมากแบบนี้ มันจะกลายเป็นนิสัย”

ใบหน้าของเจียงเสี่ยวมืดลง

บัดซบ!

ดาบของฉันอยู่ไหน…