บทที่ 19 ฉันไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้

บทที่ 19 ฉันไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้

“ถ้าอยากเรียนจริงๆ ฉันจะสอนให้ แต่มีเงื่อนไข” เซี่ยหยานที่มองมาด้วยกระจกส่องหลัง กระพริบตางดงามของเธอ

“เงื่อนไขอะไร?” เจียงเสี่ยวถามกลับ

“อุ่นเท้าให้ฉัน” เซี่ยหยานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ผู้หญิงคนนี้…จะหมกมุ่นกับการอุ่นเท้าไปหน่อยไหม?

การแสดงออกของเจียงเสี่ยวค่อนข้างแปลก หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ เขาก็พูดขึ้นว่า “เอ่อ ขอผมดูก่อนได้ไหมว่าเท้าสวยขนาดไหน แล้วค่อยให้คำตอบ”

ประโยคนี้ทำให้เซี่ยหยานกับหานเจียงเสวี่ยอึ้งกิมกี่ไปอย่างสมบูรณ์

เซี่ยหยานนิ่งเป็นพระพุทธรูปไปจริงๆ

เธอคิดไม่ถึง และไม่คาดฝัน ว่าเธอซึ่งเดินทางมาแล้วจากเหนือจรดใต้ ได้ฝึกฝนและเรียนรู้ทักษะ วันนี้จะเอาชนะเจ้าปีศาจน้อยตัวนี้ไม่ได้จริงๆ

“เจียง! เสี่ยว! ผี!” หานเจียงเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างคนขับ บีบสามคำผ่านไรฟันออกมา ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ จนทำให้เจียงเสี่ยวถึงกับตัวสั่น

เจียงเสี่ยวพูดไม่ออก แม้ผมจะดูเหมือนมีอายุแค่ 16 แต่ผมก็อายุ 25 แล้วนะ ส่วนคุณสองคนอายุแค่ 18 เองนะ

ทุกคนต่างเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว จะมาโมโหทำไม

แล้วเจียงเสี่ยวก็พบต้นเหตุของปัญหา บางทีอาจเป็นเพราะความสัมพันธ์ของการผสมผสานตัวตนกับเจียงเสี่ยวผี เขาพบว่าตัวเอง ‘กวนตีน’ จริงๆ

แต่ไม่เป็นไร การได้เล่นสนุก มันก็ดีกว่ามีความทุกข์และเกลียดชังกันอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ

หลังจากคำพูดของหานเจียงเสวี่ย รถก็ตกอยู่ในความเงียบ

ขณะขับรถเซี่ยหยานฉวยโอกาสมองผ่านกระจกส่องหลังสบตากับเจียงเสี่ยวผี

เซี่ยหยานยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปากอ่อนนุ่ม ด้วยกลิ่นอายที่ทรงเสน่ห์อย่างน่าพิศวง และขยิบตาให้เจียงเสี่ยวผี

“เขาเป็นน้องชายฉันนะ” แม้หานเจียงเสวี่ยจะมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ดูเหมือนเธอจะเข้าใจทุกการเคลื่อนไหวของเซี่ยหยาน

เซี่ยหยานส่งเสียง ‘อืม’ ตอบอย่างไม่เต็มใจ

เจียงเสี่ยวหน้ามุ่ย ก็แค่น้องชายไม่ใช่หรือ?

ตอนนี้ฉันเป็นน้องชาย แต่ต่อไปฉันจะเป็นพ่อ

ของหญิงชราทุกคน!

รถค่อยๆหยุดลงที่หน้าประตูชุมชนฮวาหยวน หานเจียงเสวี่ยหันมาส่งเงินให้เจียงเสี่ยวผี 500 หยวน และพูดว่า “ไม่ต้องขอเงินค่าขนมจากเซี่ยหยานนะ”

เจียงเสี่ยว “…”

“ความแข็งแกร่งเรื่องการต่อสู้ระยะประชิดของเธอไม่มีข้อสงสัย อย่ากลัวต่อความยากลำบาก” หานเจียงเสวี่ยกล่าว และหยิบลูกปัดดาวในกระเป๋าส่งให้เจียงเสี่ยวผีด้วย

ในการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านมา ทุกคนได้ลูกปัดผีขาวมา 7 เม็ด กับลูกปัดดาวแม่มดผีขาว 1 เม็ด

โดยแบ่งให้ลูกปัดดาวผีขาวให้เจียงเสี่ยว 1 เม็ด เซี่ยหยานได้ไป 4 เม็ด และหานเจียงเสวี่ยได้ไป 2 เม็ดกับลูกปัดดาวแม่มดผีขาว 1 เม็ด

“ตอนฝึกอย่าตระหนี่ นั่นเป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับให้ร่างกายของนายดูดซับพลังดาว เมื่อกำลังเพิ่มขึ้น จำนวนพลังดาวโดยรวมจะเพิ่มขึ้น แล้วทุกอย่างจะได้รับการแก้ไข” หานเจียงเสวี่ยกล่าวเบาๆ และเปิดประตูรถออกไป

เจียงเสี่ยวมองลูกปัดดาวผีขาว 2 เม็ดกับลูกปัดดาวแม่มดผีขาว 1 เม็ดในมืออย่างโง่งม ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ต่อหน้าเจียงเสี่ยวกับเซี่ยหยาน หานเจียงเสวี่ยเป็นคนไม่พูดมาก แต่ครั้งนี้พิจารณาได้ว่า เธอพูดมากกว่าปกติ

แม้กระทั่งกับเซี่ยหยานและเจียงเสี่ยวผี หานเจียงเสวี่ยก็แสดงอารมณ์น้อยมาก เวลาที่เธอมีอารมณ์แปรปรวนมากที่สุด เกรงว่าคงเป็นเวลาที่เธอโกรธเจียงเสี่ยวผี

เท่านี้ก็เพียงพอที่จะเห็นว่าบุคลิกของหานเจียงเสวี่ยเป็นอย่างไร

แต่เธอก็เป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่พยายามอย่างดีที่สุด เพื่อช่วยให้น้องชายประสบความสำเร็จ

ในอดีตเจียงเสี่ยวผีคนนี้บ้ามากขนาดไหน?

เจียงเสี่ยวมาถึงที่นี่เพียงสี่วัน เขาทำการเปลี่ยนแปลงเจียงเสี่ยวผีเล็กน้อย แต่ก็ทำให้หานเจียงเสวี่ยได้จุดไฟแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง และพยายามทำทุกอย่างที่ทำได้

เจียงเสี่ยวไม่รู้ว่าจะพูดอะไรจริงๆ เพราะเขาต้องการลูกปัดดาวเหล่านี้จริงๆ เพราะพวกมันสามารถอัพเกรดคุณภาพทักษะดาวของเขาได้!

เจียงเสี่ยวอึ้งไปอยู่สักพัก เขาก็ไม่ได้ร้องเรียก ‘พี่สาว’ แต่เขาเปิดประตูวิ่งไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว “หานเจียงเสวี่ย”

“หือ?” หานเจียงเสวี่ยหันกลับมาด้วยสีหน้าจริงจังเล็กน้อย “ไปกับเซี่ยหยาน อย่าท้อถอย โรงเรียนจะเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันแล้ว ฉันจะไปรับนายก่อนเปิดเทอม”

จะต้องมารับทำไม เธอให้เงินฉันตั้ง 500 ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองไม่ได้หรือไง?

ฉันมีมือมีเท้า เป็นผู้ชายตัวใหญ่ขนาดนี้ ยังต้องให้เธอมารับด้วย?

“ผมแค่ ต้องการแบ่งปันข่าวดีกับพี่” เจียงเสี่ยวคิดว่ามีบางสิ่งที่ซ่อนไว้ไม่ได้ เมื่อทักษะดาวของเขาได้รับการอัพเกรด พวกมันจะถูกใช้อย่างแน่นอน และท้ายที่สุดทักษะดาวระดับเงินจะต้องถูกประกาศสู่สาธารณะ

สำหรับการอัพเกรดเป็นคุณภาพทองในอนาคต เหตุผลในการกลบเกลื่อนในอดีตเป็นสิ่งที่ต้องใช้ในการพิจารณา

“อะไร?” แม้หานเจียงเสวี่ยจะไม่ต้องการที่จะยอมรับ แต่ด้วยความสัตย์จริง วันนี้เจียงเสี่ยวผีทำให้เธอประหลาดใจมากเกินไป และทำให้ในใจของเธอมีความหวังขึ้นมาจริงๆ

เจียงเสี่ยวเอนตัวไปกระซิบเบาๆที่ข้างหูของหานเจียงเสวี่ย “ผมรู้สึกว่าทักษะดาวของผมสามารถอัพเกรดเป็นระดับสีเงินได้”

หานเจียงเสวี่ยรู้สึกรำคาญและมองไปที่เจียงเสี่ยวผีอย่างเย็นชา

อย่างไรก็ตาม เธอพบว่าดวงตาของเจียงเสี่ยวผีมีความจริงจัง และไม่มีเจตนาจะถอย

“นายจริงจังงั้นเหรอ?” หานเจียงเสวี่ยถามเบาๆ

เจียงเสี่ยวพยักหน้าอย่างหนักแน่น “หลังจากที่ผมดูดซับลูกปัดดาวผีขาว ผมรู้สึกว่าพลังของทักษะดาวลึกซึ้งยิ่งขึ้น”

“เป็นไปไม่ได้” หานเจียงเสวี่ยส่ายหน้าและพูดว่า “เป็นการดีที่อยากแข็งแกร่งขึ้น แต่มีผู้คนนับไม่ถ้วนในหัวเซี่ยที่ดูดซับลูกปัดดาวระดับต่ำทุกวัน ไม่เคยมีเรื่องการพัฒนาคุณภาพทักษะดาวเกิดขึ้น เซี่ยหยานกับฉันต่างมีทักษะดาวคุณภาพทองเหลือง 2 ช่องดาว ได้แก่ ‘ชิงหมาง’ กับ ‘ความอดทน’ เราใช้ลูกปัดดาวผีขาวมากกว่าที่นายเห็น สิ่งที่นายพูดมันจึงเป็นไปไม่ได้”

เจียงเสี่ยวพยักหน้าและพูดว่า “ผมรู้ว่าเรื่องแบบนี้มันไร้สาระ แต่ผมแค่อยากบอกพี่ หากวันหนึ่งเมื่อพี่พบว่า ทักษะดาวของผมได้รับการอัพเกรดเป็นระดับเงิน พี่จะจำได้ว่า พี่เป็นคนดึงผมกลับขึ้นมาจากหน้าผา และฝึกฝนให้ผม”

หานเจียงเสวี่ยตะลึงเล็กน้อย เพราะเจียงเสี่ยวผีไม่ได้อธิบาย และไม่ได้แก้ตัว แต่กลับพูดประโยคที่คาดไม่ถึงแทน

“วันก่อนเปิดเทอม” เจียงเสี่ยวพูดเบาๆ และก้าวถอยหลังทีละก้าว “เราจะได้เห็นกัน”

ขณะที่มองด้านหลังของคนที่กำลังจากไป ดวงตาสีเข้มและใบหน้าตึงเครียดของหานเจียงเสวี่ยค่อยๆละลายลง มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม เธอพยักหน้าเบาๆอย่างเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

“จึ๊ จึ๊…” เซี่ยหยานตั้งศอกลงบนที่วางแขนตรงกลาง และวางคางไว้ที่ฝ่ามือ มองดูภาพนอกหน้าต่าง และอดจุ๊ปากด้วยความประหลาดใจไม่ได้

“เฮ้ ปีศาจน้อย นายพูดอะไรกับพี่สาว เธอถึงได้ยิ้ม?” ขณะที่เจี่ยงเสี่ยวกลับขึ้นรถ เซี่ยหยานก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย

ขณะที่เจียงเสี่ยวเก็บเงินและลูกปัดดาว เขาก็ตอบไปว่า “ไม่ต้องมาจีบผมหรอก มันไร้ประโยชน์ เรื่องแบบนี้มันต้องใช้ความจริงใจ เข้าใจไหม? ความจริงใจน่ะ!”

เซี่ยหยานเข้าเกียร์และเหยียบคันเร่ง “ปีศาจน้อย นายรู้ใช่ไหม? ว่าไม่กี่วันข้างหน้านี้นายจะอยู่ในกำมือฉัน”

“อะไรนะ?” จังหวะการเก็บลูกปัดดาวของเจียงเสี่ยวชะงักไปเล็กน้อย

“ฮี่ ฮี่ ไม่เป็นไร ไว้ค่อยคุยกันก็ได้” เซี่ยหยานดูเหมือนจะสะใจ แล้วเธอก็พูดว่า “ไปกินหมาล่าทั่งกันเถอะ มีร้านอาหารอร่อยๆอยู่ทางเหนือของเมือง”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ใจกลางเมืองเจียงปิน ในอาคารที่อยู่อาศัยที่ดูไม่ธรรมดา

คู่สามีภรรยาวัยกลางคนเพิ่งทานอาหารเย็นเสร็จ และนั่งสบายๆอยู่บนโซฟา ดูโทรทัศน์ เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาที่น่ารื่นรมย์

แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หญิงงามวัยกลางคนผลักสามีที่อยู่ข้างๆให้รับโทรศัพท์ ในขณะที่เธอยังคงดูโทรทัศน์อย่างตั้งใจ ดูเหมือนว่าเธอกำลังกังวลมากว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่ผัวกับลูกสะใภ้ในละครทีวีจะพังทลายลงทีละขั้นๆ

ชายวัยกลางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูว่าใครเป็นคนโทรมา จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและเดินไปที่ห้องหนังสือทันที

มีเสียงทุ้มแม่เหล็กของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากโทรศัพท์ “ท่านครับ”

ชายวัยกลางคนปิดประตูห้องหนังสือและถามไปว่า “ว่าไง?”

“คุณหนูกลับจากหมู่บ้านเจียนหนานอย่างปลอดภัยแล้ว และตอนนี้กำลังจะกลับบ้านแล้วครับ”

ชายวัยกลางคนพูดว่า “อืม”

“คุณหนูพาเด็กผู้ชายกลับมาด้วย”

ชายวัยกลางคนใบหน้าเหลี่ยมชะงักไปชั่วครู่ แล้วพูดว่า “เด็กผู้ชายงั้นเหรอ?”

“ครับ เด็กผู้ชายจากตระกูลหาน”

ใบหน้าของชายวัยกลางคนดูไม่ดีเล็กน้อย “เจียงเสี่ยวผี ผู้ไร้ความสามารถนั่นน่ะเหรอ?”

“ครับ”

ใบหน้าเหลี่ยมของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จากนั้นเขาก็วางสาย

ชายวัยกลางคนกลับมายังห้องนั่งเล่น หญิงงามยังคงกังวลกับเนื้อเรื่องของละครทีวีอยู่ แต่ก็ถามเขาว่า “เป็นอะไรไป?”

“ลูกสาวแสนดีของคุณกำลังพาเด็กผู้ชายกลับบ้าน”

หญิงงามวัยกลางคน ค่อยๆนั่งตัวตรง มองดูสามีและถามขึ้นเบาๆว่า “เด็กคนนั้นเป็นยังไง? หน้าตาเป็นยังไง? นิสัยเป็นยังไง?”

ชายวัยกลางคนพูดชื่อ “เจียงเสี่ยวผี”

ดวงตาของหญิงงามเบิกกว้างเล็กน้อย และไม่สามารถตอบสนองไปชั่วครู่ เธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นพูดเสียงดังและเด็ดขาด “เซี่ยซานไห่! ฉันไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้!”

เซี่ยซานไห่ “…”

********

ผู้แปล - ถ้าพรุ่งนี้หายไป แสดงว่าคอมเดี้ยง วันนี้เกือบเข้าเว็บไม่ได้ มันคลิกเข้าระบบเว็บไม่ได้เด้งออกตลอดเลย ใช้โปรแกรมอะไรมันก็ปิดอัตโนมัติ ถ้าคืนนี้ยังเป็นแบบนี้อีก พรุ่งนี้จะหิ้วไปให้ช่างดูค่ะ  ขออภัยในความไม่สะดวก