บทที่ 14 เพิ่มขึ้นอีก 1 ระดับ

บทที่ 14 เพิ่มขึ้นอีก 1 ระดับ

“เธอต้องการให้ทักษะดาวระดับเงินแก่เขา แต่ความเป็นไปได้ที่เขาจะดูดซับได้มีมากขนาดไหนล่ะ? แล้วเขาใช้ลูกปัดดาวไปแล้วกี่ครั้ง? สองเดือนแล้ว พลังดาวของเขายังเบาบางอยู่เลย นี่คงอยู่แค่ช่วงเริ่มต้นวัฏจักรละอองดาวใช่ไหม?” เซี่ยหยานมองลูกปัดดาวที่หายไปจากมือของเจียงเสี่ยวและหัวเราะอย่างติดตลก

เจียงเสี่ยวรู้ว่าเซี่ยหยานไม่ได้คิดร้าย แม้ว่าจะปากร้ายพูดโดยไม่คิดถึงความรู้สึกของเจียงเสี่ยวไปหน่อยก็ตาม แต่เธอก็มีพฤติกรรมที่พยายามช่วยเจียงเสี่ยวจริงๆ

ในฐานะผู้ใหญ่อายุ 25 ปี เจียงเสี่ยวรู้ว่าระหว่าง ‘คำพูด’ กับ ‘พฤติกรรม’ สิ่งไหนสำคัญกว่ากัน

ในเวลาเดียวกัน เจียงเสี่ยวก้มหน้ามองมือขวาที่รู้สึกเหมือนกำลังจะแข็งตัว จากการบีบอัดของขุมพลัง ภายใต้แรงผลักดันของพลังดาวอันเบาบางภายในร่างกาย หมัดขวาของเจียงเสี่ยวก็ค่อยๆ เปล่งแสงสีน้ำเงิน

เซี่ยหยานประหลาดใจเล็กน้อย “สำเร็จเหรอ?”

หานเจียงเสวี่ยก็ตกตะลึงเช่นกัน เพราะเธอเคยให้ลูกปัดดาวผีขาวแก่เจียงเสี่ยวผีสามเม็ด แต่ในเวลานั้น เขาไม่ได้ทักษะดาวอะไรกลับมาเลย

“น่าสนใจดีนี่ แม้ว่าคุณสมบัติจะต่ำมาก แต่ความน่าจะเป็นในการดูดซับทักษะดาวค่อนสูง แค่เม็ดที่สี่ก็เก็บเกี่ยวชิงหมางได้แล้ว” เซี่ยหยานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วกล่าวต่อไปว่า “จากนี้ไปไม่ว่าทิศทางในการต่อสู้ของนายจะเป็นแขน ขาหรือว่าดาบ จงใช้ประโยชน์จากชิงหมางให้ดี มันจะทำให้พลังต่อสู้ของนายทะยานขึ้น”

เซี่ยหยานสะบัดมือ มีดสั้นก็ปรากฏขึ้นในมือ แล้วเธอก็จัดการกับศพผีขาวที่เหลือต่อไป

ในขณะที่เจียงเสี่ยวกำลังศึกษาทักษะดาวชิงหมางที่ได้มาใหม่ เขาก็รู้สึกว่าเด็กสาวที่อยู่ข้างๆกำลังเฝ้ามองดูเขาตลอดเวลา

เจียงเสี่ยวก้าวเข้าไปหาและกระซิบที่ข้างหูของหานเจียงเสวี่ยว่า “เหมือนครั้งก่อน”

ติ่งหูของหานเจียงเสวี่ยแดงขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะไม่คุ้นกับการกระทำที่ใกล้ชิดแบบนี้ แต่ความตื่นเต้นภายในใจก็ทำให้เธอลืมความสบายใจและความเขินอาย “เหมือนครั้งก่อนงั้นเหรอ?”

เจียงเสี่ยวพยักหน้าเบาๆ

ดวงตาคู่งามหลังแว่นสกีสีน้ำเงินเข้มของหานเจียงเสวี่ยสว่างขึ้น อะไรที่เหมือนกับครั้งก่อน?

หนึ่งช่องดาวสองทักษะ! ?

สิ่งนี้หมายความว่าอะไร? ก็หมายความว่าเจียงเสี่ยวผีสามารถรักษาช่องดาวไว้ได้อีกช่อง! และจากนี้ต่อไป เจียงเสี่ยวผีสามารถใช้ลูกปัดดาวเติมพลังดาวด้วยวิธีการปกติ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะดูดซับทักษะดาว ‘ความอดทน’ ของลูกปัดดาวผีขาวโดยบังเอิญจนต้องเสียช่องดาวไปอีกช่อง!

หานเจียงเสวี่ยเอื้อมมือไปคว้าแขนเจียงเสี่ยวด้วยความตื่นเต้น

แม้ว่าเจียงเสี่ยวจะสวมชุดพรางตัวหนา แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังจากมือเด็กสาวได้

“เฮ้! พี่น้องคู่นี้ทำอะไรกัน? ปล่อยมือ ปล่อยมือ!” เซี่ยหยานยืนขึ้น มองมือของหานเจียงเสวี่ยอย่างไม่พอใจ

เจียงเสี่ยวตะลึงไปชั่วครู่

หรือว่า?

หึง?

แต่เมื่อกี้หานเจียงเสวี่ยก็ช่วยพยุงฉันมาตลอดทางเลยนี่นา

“ผีขาวตัวนี้ไม่มีอะไรอยู่ในหัวเลย” เซี่ยหยานเตะซากศพบนพื้นด้วยความรังเกียจ แล้วโยนลูกปัดดาวที่ถือให้หานเจียงเสวี่ย “ผีขาว 3 ตัว ได้ลูกปัดดาว 2 เม็ด ก็ไม่เลว เอานี่ เสวี่ยเสวี่ย”

หานเจียงเสวี่ยรับลูกปัดดาวแล้วยื่นให้เจียงเสี่ยวที่อยู่ข้างๆ

เซี่ยหยาน “…”

เจียงเสี่ยว “…”

“นี่! เธอมันผู้หญิงกินทั้งในกินทั้งนอก!” เซี่ยหยานชี้หน้าหานเจียงเสวี่ยและกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ

(ผู้แปล – กินทั้งในกินทั้งนอก หมายถึง อยู่กับใครสักคนในขณะที่ช่วยเหลือผู้อื่นอย่างลับๆ)

เจียงเสี่ยวมองเซี่ยหยานที่กำลังโมโหและกำลังงอน แล้วยกมือขึ้นให้พรโดยไม่พูดอะไรสักคำ

สีหน้าของเซี่ยหยานเปลี่ยนไป หลังจากอดกลั้นได้ไม่กี่วินาที เธอก็ตัวสั่นเล็กน้อย แล้วส่งเสียงครางออกมาอย่างเย้ายวน “อืม~”

และในที่สุดเจียงเสี่ยวก็มีโอกาสทดลองในสิ่งที่เรียกว่าการอัพเกรดทักษะดาว

เจียงเสี่ยวเปิดแผนที่ดาวภายในและวางลูกปัดดาวผีขาวลงบนดาวดวงที่สองที่สว่างแล้วอย่างไม่ลังเล

ในเวลาเดียวกับที่ลูกปัดดาวในมือกลายเป็นจุดแสงดาวเล็กๆ หายเข้าไปในร่างกายของเขา จากมุมมองภายใน เขามองเห็นข้อมูลของทักษะดาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ทักษะดาว:

1. พร: ฟื้นฟูพลังชีวิตของเป้าหมายอย่างช้าๆ (คุณภาพทองเหลือง Lv.1)

2. เหยื่อล่อ: สร้างภาพลวงตาเพื่อทำให้ศัตรูสับสน (คุณภาพทองเหลือง Lv.1)

3. ชิงหมาง: โจมตีศัตรูอย่างรุนแรง เพิ่มความเสียหายและเพิ่มเอฟเฟกต์การกระแทกกลับเล็กน้อย (คุณภาพทองเหลือง Lv.2)

4. ความอดทน: ทักษะดาวแบบสกิล เพิ่มการป้องกันตัวเอง (คุณภาพทองเหลือง Lv.2)

ดีมาก ถ้าได้ลูกปัดดาวผีขาวอีก 8 เม็ด สิ่งที่เรียกว่า ‘ชิงหมาง’ กับ ‘ความอดทน’ ก็สามารถอัพเกรดเป็นสีเงิน!

ผู้คนไม่แปลกใจกับ ‘ชิงหมาง’ คุณภาพทองเหลือง แต่มีใครเคยเห็น ‘ชิงหมาง’ คุณภาพเงินบ้าง?

หลังจากอัพเกรด ก็เกิดคำถามตามมาอีกมากมาย อย่างเช่น การโจมตีศัตรูจะรุนแรงขึ้นขนาดไหน? และเอฟเฟกต์การสะท้อนกลับจะเด่นชัดขึ้นหรือไม่?

แล้วเจียงเสี่ยวก็ตระหนักได้ถึงปัญหาที่ร้ายแรงมาก

เนื่องจากทักษะดาวของเขาเป็นแบบอัพเกรดได้ และยังต้องอัพเกรดด้วยลูกปัดดาวจากสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกัน ดังนั้นสำหรับเจียงเสี่ยว เขาไม่ควรดูดซับทักษะดาวของสิ่งมีชิวิตต่างมิติที่หายาก

ยกตัวอย่างง่ายๆ ในทุ่งหิมะแห่งนี้ ผีขาวเป็นสายพันธุ์ระดับต่ำที่สุด และพบเห็นได้บ่อยที่สุด ซึ่งทำให้เจียงเสี่ยวสามารถอัพเกรด ‘ชิงหมาง’ กับ ‘ความอดทน’ ให้เป็นคุณภาพเงิน หรือทอง ได้อย่างง่ายดาย

แล้วแม่มดผีขาวล่ะ?

แม่มดผีขาวเป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่หายาก ทำให้ลูกปัดดาวของพวกมันหาได้ยากกว่าลูกปัดดาวผีขาว ซึ่งทำให้เจียงเสี่ยวไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาถึงจะสามารถอัพเกรดทักษะดาว ‘พร’ และ ‘เหยื่อล่อ’ ได้?

สำหรับเจียงเสี่ยว เส้นทางการดูดซับทักษะดาวในอนาคตของเขาได้ถูกกำหนดแล้ว โดยมองจากมุมของการอัพเกรดคุณภาพ: ระดับสิ่งมีชีวิตต่างมิติสามารถสูงได้ คุณภาพสามารถสูงได้ อย่างเดียวที่ไม่ได้ก็คือ หายากไม่ได้!

จากมุมมองนี้ การดูดซับทักษะดาวของผีขาวเป็นทางเลือกที่น่าเชื่อถือที่สุด และได้กำไรมากที่สุด

แน่นอนว่าเขายังสามารถใช้คะแนนทักษะเพื่อยกระดับคุณภาพของทักษะดาวได้ แต่ปัญหาก็คือ เจียงเสี่ยวยังไม่รู้ว่าจะได้รับคะแนนทักษะมาได้อย่างไร

“มานี่ มาเอาเงินพิเศษเข้ากระเป๋า” เซี่ยหยานมองหานเจียงเสวี่ยอย่างไม่พอใจ ดูเหมือนจะยังเคืองอยู่

“อืม” หานเจียงเสวี่ยเพิกเฉยต่อสายตาขุ่นเคืองของเซี่ยหยานโดยสิ้นเชิง เธอแค่โบกมือให้ แล้วเดินโซเซไปหา

หากใช้ทักษะดาวเพียงเล็กน้อยก็ไม่จำเป็นต้องเปิดใช้แผนที่ดาว เช่นเดียวการทดลองใช้ชิงหมางของเจียงเสี่ยวในตอนนี้

แน่นอนว่าหากเป็นการต่อสู้ที่รุนแรงและจริงจัง ก็จำเป็นต้องเปิดใช้แผนที่ดาว

เซี่ยหยานเตะซากศพผีขาวให้หานเจียงเสวี่ยนำไปเก็บไว้ในพื้นที่มิติของเธอทีละตัว

ทักษะดาวพื้นที่มิติ?

หานเจียงเสวี่ยมีทักษะดาวที่น่าอัศจรรย์แบบนี้ด้วยเหรอ?

หานเจียงเสวี่ยเห็นท่าทางงุนงงของเจียงเสี่ยวผีก็อธิบายว่า “ขนของผีขาวมีผลป้องกันความหนาวเย็นที่แข็งแกร่งมาก คุ้มค่าเงิน”

เจียงเสี่ยวถึงกับเกาหัว ผมไม่ได้สงสัยถึงค่าของขนผีขาวนะคุณพี่สาว ผมไม่มีอินเตอร์เน็ตเหรอ? ถึงไม่รู้ว่าขนผีขาวขายได้เงินไหม? ผมกำลังสงสัยเรื่องพื้นที่มิติของคุณอยู่นะคร้าบ

นอกจากนี้ เมื่อคุณมีทักษะดาวพื้นที่มิติ ทำไมคุณพี่สาวถึงยังให้ผมแบกกระเป๋าเดินทัพที่หนักขนาดนี้ด้วย?

เจียงเสี่ยวใช้สองมือจับสายสะพายไหล่ของเป้ทหารแล้วมองไปยังหานเจียงเสวี่ย

หานเจียงเสวี่ยหันมามองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์และพูดกับเขาว่า “เผื่อไว้ ฉันไม่สามารถอยู่เคียงข้างนายได้ตลอดเวลา หลังจากเข้าเรียน นายต้องเข้าสู่ทุ่งหิมะภายใต้การแนะนำของครู ฉันหวังให้นายผ่านทั้งหมดให้ได้ตั้งแต่ตอนนี้”

เซี่ยหยานพยักหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ “ถูกแล้ว ทุกครั้งจะมีคนจำนวนมากต้องตาย”

เจียงเสี่ยวพยักหน้าอย่างเข้าใจและกล่าวว่า “ขอบคุณ”

เจียงเสี่ยวไม่ใช่คนที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เมื่อเขารู้ถึงเจตนาที่อยู่เบื้องหลังการกระทำของหานเจียงเสวี่ย เขาย่อมเต็มใจที่จะปฏิบัติตามความต้องการของเธอ

หานเจียงเสวี่ยถึงกับตกตะลึงไปชั่วครู่ แม้เธอจะรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของเจียงเสี่ยวผีในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แต่พอได้ยินคำ ‘ขอบคุณ’ จากปากของเจียงเสี่ยวผีจริงๆ เธอก็รู้สึกประทับใจมาก

“ตอนนี้นายมี ‘ชิงหมาง’ แล้ว มีพลังที่จะต่อสู้ อย่าวางตำแหน่งตัวเองให้เป็นแค่ผู้ตื่นทางการแพทย์ที่ต้องการการปกป้องของทั้งทีม เพราะไม่ว่าจะเป็นทีมไหนก็ตาม นายจะเป็นบุคคลที่ได้รับการคุ้มครอง แต่นายก็ต้องมีความสามารถในการปกป้องตัวเองด้วย” หานเจียงเสวี่ยกล่าวและตบไหล่ของเจียงเสี่ยวเบาๆ

“ฮ่า ฮ่า ปีศาจน้อย ไม่ต้องเครียดไป นายไปดูพวกทีมต่อสู้บ้างสิ มีผู้ตื่นทางการแพทย์คนไหนที่ไม่ใช่เจ้านายจอมขี้เกียจบ้าง? แต่ละคนได้รับการปกป้องเป็นอย่างดี ไม่มีใครเต็มใจปล่อยให้ผู้ตื่นทางการแพทย์เข้าร่วมการต่อสู้กันหรอก” เซี่ยหยานกล่าว ขณะที่มองเข้าไปในป่าหิมะ ดูเหมือนว่าเธอจงใจจะต่อต้านหานเจียงเสวี่ย

“เช่นเดียวกับตอนนี้ นายยืนอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุดในทีม เพื่อการันตีว่าทีมจะสามารถทำงานได้อย่างต่อเนื่อง เพราะตราบใดที่ผู้ตื่นทางการแพทย์ยังมีชีวิต ก็นับว่าเป็นตัวช่วยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทีม”

“เช่นเดียวกับทีมของเรา…” เสียงของเซี่ยหยานกลายเป็นจริงจัง เธอเสียบมีดสั้นลงฝักที่อยู่ข้างขา แล้วจับด้ามดาบยาวเหนือไหล่ด้วยมือข้างเดียว และพร้อมจะดึงออกมาได้ทุกเมื่อ จนดูเหมือนนักฆ่าที่ป่าเถื่อน

“หือ?” หานเจียงเสวี่ยรีบมองไปข้างหน้า ในป่าหิมะ มีแสงสีแดงเข้มหลายดวงปรากฏขึ้น

********

พรุ่งนี้งดจ้า ผู้แปลจะพาแม่ไปหาหมอ