บทที่ 9: ทำไมถึงได้อ่อนโยนขนาดนี้

ศูนย์บัญชาการหน่วยพิฆาตอสูร ห้องพยาบาล

"เธอพูดว่า ปานนักล่าอสูร งั้นรึ" สึกิคุนิ มิจิคัตสึมองน้องสาวของเขาด้วยความประหลาดใจ

พูดให้ชัดเจนคือ เขากำลังมองรอยปานสีแดงบนแก้มของเธอ

มันดูคล้ายกับปานของโยริอิจิอยู่บ้างจริงๆ

ยูโกะพยักหน้าเล็กน้อย "ตอนนั้นฉันเกือบตายด้วยน้ำมือของอสูรแล้ว แต่จู่ๆ ปานนักล่าอสูรก็ปรากฏขึ้นมาช่วยชีวิตฉันไว้"

"ตามความเข้าใจของฉัน มันน่าจะเป็นพลังที่สามารถใช้ได้หลังจากที่ร่างกายก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้วเท่านั้น"

มิจิคัตสึจ้องมองยูโกะด้วยความตกตะลึง สับสนกับคำพูดของเธออย่างสิ้นเชิง

ก่อนที่ยูโกะจะเบิกปานได้ ทั้งหน่วยพิฆาตอสูรและตัวมิจิคัตสึเอง ต่างก็คิดว่าปานบนหน้าผากของโยริอิจิเป็นเพียงปานแต่กำเนิดเท่านั้น

จนกระทั่งตอนนี้ ตอนที่ยูโกะสามารถเบิกปานได้เช่นเดียวกัน

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง มิจิคัตสึก็กำหมัดแน่น "เธอหมายความว่าร่างกายของเธอแข็งแกร่งขึ้นงั้นรึ"

"ใช่ค่ะ ถึงจะไม่รู้หลักการของมันก็เถอะ แต่ฉันรู้สึกได้ชัดเจนเลยว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น"

ยูโกะที่พักฟื้นมาได้สองสามวัน อาการอ่อนเพลียหายไปแล้ว และสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายอย่างชัดเจน

มิจิคัตสึลุกพรวดขึ้นยืน มือแตะด้ามดาบที่เอว "ตามฉันมาที่ลานฝึก"

เขาต้องการพิสูจน์ข้อสันนิษฐานนี้ด้วยตัวเอง

เรื่องไร้สาระแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง?

หมอที่อยู่ใกล้ๆ รีบร้องห้าม "ไม่ได้นะคะ ร่างกายของคุณยูโกะยังไม่หายดี"

"ฉันคิดว่าฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะค่ะ... แค่ก แค่ก" ยูโกะพูดกลั้วรอยยิ้ม สีหน้าเรียบเฉยของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อไอออกมาสองครั้งติดๆ กัน

หมอถอนหายใจ "ปอดของคุณได้รับความเสียหายจากความเย็นจัด ซึ่งไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ด้วยวิทยาการทางการแพทย์ในปัจจุบัน การใช้วิชาปราณของคุณน่าจะได้รับผลกระทบไปด้วย"

มิจิคัตสึขมวดคิ้วเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้น"

ยูโกะส่ายหน้า "ฉันก็แค่เสียท่าให้เจ้านั่นนิดหน่อยน่ะค่ะ"

ผู้ที่เบิกปานได้จะอายุสั้น ไม่เกินยี่สิบห้าปี

เมื่อรู้ความจริงข้อนี้ ยูโกะก็ดูไม่ได้ใส่ใจกับอาการป่วยที่ปอดของเธอเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับนักดาบที่เพิ่งเรียนวิชาปราณแล้วต้องตายอย่างน่าอนาถด้วยน้ำมืออสูร เธอยังถือว่าโชคดีกว่ามาก

อย่างน้อย เธอก็ยังมีชีวิตอยู่

การรอดชีวิตกลับมาจากสนามรบได้ก็ถือว่าโชคดีมากพอแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้น มิจิคัตสึก็ไม่อาจฝืนใจเธอได้อีก "งั้นก็พักผ่อนให้สบายเถอะ"

พูดจบเขาก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อนค่ะ" ยูโกะลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย

หมอสาวรีบก้าวเข้ามาช่วยพยุง

ยูโกะปฏิเสธความหวังดีของเธอ พลางบอกว่า "คุณหมอก็น่าจะรู้สภาพร่างกายของฉันดีนี่คะ"

หมอชะงักไป ก่อนจะถอนหายใจ "ฉันจะพยายามหาวิธีรักษาอาการที่ปอดของคุณให้ได้นะคะ"

"พยายามหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายอย่างหนักด้วยนะคะ"

"ขอบคุณค่ะ" ยูโกะยิ้มบางๆ แล้วหันไปพูดกับมิจิคัตสึ "ท่านพี่ ไปลานฝึกกันเถอะค่ะ"

มิจิคัตสึขมวดคิ้วมองเธอ ยืนนิ่งอยู่กับที่

ยูโกะเอียงคอ "มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"..." หลังจากเงียบไปนาน มิจิคัตสึก็โพล่งขึ้นมา "ทำไมเธอถึงได้อ่อนโยนขนาดนี้"

มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ เหมือนกับคำพูดดีๆ ของคนที่กำลังจะตาย

"..." เส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผากของยูโกะ เธอฝืนยิ้มเย็นชา "อ๋อ อย่างนั้นหรอกหรือคะ งั้นท่านพี่ก็เป็นพวกที่ถ้าไม่โดนด่าแล้วจะรู้สึกไม่สบายใจสินะคะ"

"ถ้าบอกก่อนหน้านี้ ยูโกะด่าท่านพี่ได้ทั้งวันเลยนะคะ"

คำพูดของตัวเองทำเอาเธอขนลุก แต่ตราบใดที่ทำให้มิจิคัตสึขยะแขยงได้ ก็ถือว่าชนะ

มิจิคัตสึเมินเธอแล้วเดินออกจากห้องพยาบาลไป

สึกิคุนิ ยูโกะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้

ไอ้หน้าบูดนี่ วันนี้เธอจะจัดคอมโบชุดใหญ่ให้มันแพ้ราบคาบไปเลย!

ลานฝึกที่มิจิคัตสึพูดถึงไม่ใช่ลานฝึกของหน่วยพิฆาตอสูร เพราะมีคนพลุกพล่าน และมิจิคัตสึก็ไม่ชอบให้ใครมาจ้องมอง

ลานฝึกที่เขาหมายถึงคือภูเขาด้านหลังของศูนย์บัญชาการหน่วยพิฆาตอสูรต่างหาก

สามพี่น้องมักจะมาฝึกเพลงดาบกันที่นี่บ่อยๆ

เมื่อมาถึงลานฝึก ยูโกะวางดาบเพลิงสุริยันลง แล้วเอื้อมมือไปหยิบดาบไม้ที่วางอยู่ใกล้ๆ

"ใช้ดาบจริงซะ"

เสียงของมิจิคัตสึขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอ ยูโกะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ชักดาบเพลิงสุริยันออกมา แล้วไปยืนประจันหน้ากับพี่ชาย

ยูโกะช้อนตาขึ้นเล็กน้อย มองมิจิคัตสึที่ชักดาบเพลิงสุริยันออกมาเช่นกัน

"เข้ามา"

สิ้นคำพูด เสียงสองเสียงก็ดังขึ้นพร้อมกัน

"ปราณจันทรา กระบวนท่าที่ 1: จันทร์แรม - วังเย็น"

การฟันดาบอิไอที่รวดเร็วจนคนธรรมดามองไม่ทันปะทะกันในเสี้ยววินาที ดาบกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู

รูม่านตาของมิจิคัตสึหดแคบลงเล็กน้อย แขนที่รับแรงปะทะจากดาบเพลิงสุริยันของยูโกะสั่นระริก

เขาถูกกดดันอย่างหนัก... ร่างกายของผู้ชายแข็งแกร่งกว่าผู้หญิงโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

นี่คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมมิจิคัตสึถึงไม่คาดหวังอะไรในตัวยูโกะนัก แม้ว่าเธอจะได้เป็นสมาชิกของหน่วยพิฆาตอสูรแล้วก็ตาม

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยประลองกับยูโกะมาก่อน ปกติเขาเอาชนะเธอได้อย่างง่ายดาย และไม่เคยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลขนาดนี้มาก่อนเลย

แถมเธอยังใช้วิชาปราณที่ตัวเองไม่ถนัดอีกต่างหาก

ราวกับเกิดใหม่ก็ไม่ปาน

"ปราณจันทรา กระบวนท่าที่ 2: ดอกไข่มุกจันทรา!"

"ปราณวารี กระบวนท่าที่ 4: คลื่นตีกลับ!"

การโจมตีทั้งหมดของมิจิคัตสึถูกยูโกะปัดป้องไว้ได้อย่างหมดจด

ไม่ใช่แค่โยริอิจิหรอกรึ แต่นี่ยูโกะก็จะทิ้งเขาไว้ข้างหลังอีกคนแล้วงั้นรึ

ยิ่งมิจิคัตสึรู้สึกเจ็บใจมากเท่าไหร่ การกวัดแกว่งดาบเพลิงสุริยันของเขาก็ยิ่งสะเปะสะปะและไร้ระเบียบมากขึ้นเท่านั้น

ยูโกะซึ่งมีพละกำลังเพิ่มขึ้นอย่างมาก ตั้งรับการโจมตีอันดุดันของพี่ชายได้อย่างใจเย็น

เธอไม่ใช่คนโง่ ถึงจะไม่ได้อ่านมังงะหรือเข้าใจสึกิคุนิ มิจิคัตสึอย่างถ่องแท้ก็ตาม

แต่การใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาถึงยี่สิบปี ทำให้เธอมองนิสัยขี้อิจฉาของมิจิคัตสึออกทะลุปรุโปร่งมาตั้งนานแล้ว

เขามักจะอิจฉาพรสวรรค์ของโยริอิจิเสมอ หรือจะพูดให้ถูกคือ เขายอมรับได้ที่ตัวเองด้อยกว่าคนอื่น แต่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาดหากคนที่เหนือกว่าเขาคือน้องชายและน้องสาวของเขาเอง

โดยเฉพาะน้องชายฝาแฝดของเขา

เขาอิจฉาพรสวรรค์ที่คนในครอบครัวของเขาครอบครองอยู่

"แค่ก..."

จังหวะที่ลมหายใจของยูโกะสะดุดลงเพราะอาการป่วยที่ปอด เปิดโอกาสให้มิจิคัตสึฉวยจังหวะโจมตี

"ปราณจันทรา กระบวนท่าที่ 6: คืนเดือนหงายโดดเดี่ยว ต่อเนื่อง!"

คลื่นดาบรูปจันทร์เสี้ยวที่รวดเร็วหลายสายพุ่งตรงเข้าหายูโกะ

จุดเด่นที่สุดของปราณจันทราคือ คลื่นดาบจะมาพร้อมกับเสี้ยวจันทร์ขนาดเล็กจำนวนมากที่แฝงอยู่

มันสามารถโจมตีครอบคลุมพื้นที่กว้างได้อย่างง่ายดาย

"ซี๊ด~"

ยูโกะปรับลมหายใจอย่างใจเย็น พ่นลมหายใจสีขาวจางๆ ออกมา

"ปราณเหมันต์ กระบวนท่าที่ 1: พายุหมุน!"

พายุทอร์นาโดสีขาวที่มาพร้อมกับความหนาวเย็น พัดพาคลื่นดาบจันทร์เสี้ยวที่พุ่งเข้ามาจนกระจุยกระจาย

ในขณะเดียวกัน มิจิคัตสึที่ไม่เคยเห็นปราณเหมันต์มาก่อน ก็ถูกพายุหมุนจากกระบวนท่าของยูโกะดูดเข้าไปแล้วลอยขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็ว

"ปราณเหมันต์งั้นรึ?!" มิจิคัตสึที่เสียศูนย์กลางอากาศตกตะลึงอย่างหนัก

ไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่ง แต่ถึงขั้นสร้างวิชาปราณของตัวเองขึ้นมา... แบบนี้มันหมายความว่าพรสวรรค์ของยูโกะเทียบเท่ากับเขาเลยไม่ใช่หรือไง!

ถ้าเอาชนะแม้นกระทั่งน้องสาวตัวเองไม่ได้ แล้วเขาจะไปเอาชนะหมอนั่นได้ยังไง!

พายุทอร์นาโดบ้าคลั่งพัดกระหน่ำใส่ร่างของมิจิคัตสึอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากนี่ไม่ใช่การต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ยูโกะจึงใช้สันดาบในการโจมตี

ความวิตกกังวลว่าจะพ่ายแพ้ ผนวกกับความอิจฉาริษยาที่แทบจะระเบิดออกมา ทำให้สภาวะร่างกายของมิจิคัตสึร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ชีพจรเต้นรัวเร็วอย่างน่ากลัว

"ปราณจันทรา กระบวนท่าที่ 5: พายุพิบัติจันทรา!"

ร่างของมิจิคัตสึหมุนคว้างกลางอากาศ สร้างคลื่นดาบหมุนวนขนาดยักษ์รอบๆ ดาบเพลิงสุริยันที่กวัดแกว่ง ผลักไสพายุทอร์นาโดออกไป

พลังทั้งสองปะทะกันและหักล้างกันไปจนหมดสิ้น