บทที่ 6: ลุยเลยสิวะ ใครจะมามัวเสียเวลากับแก!

"การแข่งขันรอบแปดทีมสุดท้ายของศึกเอ็นซีดับเบิลเอที่แฟนๆ ต่างตั้งตารอคอย จะเริ่มเปิดฉากเกมแรกในวันนี้แล้วครับ!"

"มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตตจะเปิดบ้านต้อนรับการมาเยือนของทีมเคนทักกีไวล์ดแคตส์!"

ณ สนามบาสเกตบอลภายในวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตต

เกมแรกของการแข่งขันรอบแปดทีมสุดท้ายในศึกเอ็นซีดับเบิลเอ กำลังจะเปิดฉากขึ้นในมหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติแห่งนี้!

ก่อนที่เกมจะเริ่มขึ้น สโตนส์จากช่องทีเอ็นทีที่อยู่ข้างสนามก็เริ่มบิลด์อารมณ์คนดูแล้ว "มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตตมีผู้เล่นที่โดดเด่นที่สุดในศึกเอ็นซีดับเบิลเอปีนี้ หรืออาจจะโดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์ของเอ็นซีดับเบิลเอเลยก็ว่าได้ครับ!"

"เทร ยัง ผู้เล่นแกนหลักของพวกเขา ถูกสื่อแทบทุกสำนักคาดการณ์ว่าจะเป็นตัวเต็งดราฟต์ติดสามอันดับแรกอย่างแน่นอน!"

"นายกเทศมนตรีนิวยอร์ก" อย่าง เทร ยัง เป็นอย่างไรก่อนที่จะก้าวเข้าสู่เวทีเอ็นบีเอ?

อันที่จริง แม้จะยังไม่ได้ก้าวขึ้นสู่เวทีอันเจิดจรัสของเอ็นบีเอ ยังเส้าเสียก็เป็นถึงว่าที่ซูเปอร์สตาร์ที่รอวันผงาดอยู่แล้ว

ฤดูกาลแรกของเขาในฐานะน้องใหม่เปรียบเสมือนการเปิดใช้สูตรโกง เขาเดินหน้าทุบสถิติและกวาดอันดับต้นๆ บนตารางอย่างบ้าคลั่ง

ตลอดทั้งฤดูกาล ยังเส้าเสียทำคะแนนรวมไปถึง 811 แต้ม แซงหน้าไอดอลของเขาอย่าง เควิน ดูแรนต์ และผงาดขึ้นเป็นผู้นำเดี่ยวในตารางสถิติทำคะแนนสูงสุดของนักกีฬาชั้นปีหนึ่งในเอ็นซีดับเบิลเอ

ในฤดูกาลนั้น เขาทำคะแนนเฉลี่ย 29.5 แต้ม กลายเป็นผู้เล่นคนแรกในประวัติศาสตร์เอ็นซีดับเบิลเอที่กวาดทั้งตำแหน่งผู้เล่นทำคะแนนสูงสุดและแอสซิสต์สูงสุดมาครองได้ในฤดูกาลเดียว

นอกจากนี้ ในเกมที่พบกับมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสต์สเตต เขายังทำไปถึง 22 แอสซิสต์ เทียบเท่าสถิติแอสซิสต์สูงสุดต่อหนึ่งเกมของเอ็นซีดับเบิลเอ

และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในฤดูกาลแรกของเทร ยัง เท่านั้น!

"เทร!"

"เทร!"

"เทร!"

บรรยากาศภายในสนามเต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่

แฟนๆ บนอัฒจันทร์ที่สวมเสื้อสีส้มอันเป็นเอกลักษณ์ของมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตตต่างตะโกนเรียกชื่อเทร ยัง กันอย่างกึกก้อง

"เทร ยัง โชว์ให้ไอ้พวกบ้านนอกนั่นเห็นหน่อยว่าลูกชู้ตสามแต้มของจริงมันเป็นยังไง!!"

"สามแต้ม! พวกเราอยากเห็นลูกสามแต้ม!!"

"วู้ฮู้! มาแล้ว! ลูกชู้ตสามแต้มระยะไกลพิเศษของเทร ยัง!!"

เหล่าผู้สนับสนุนมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตตต่างส่งเสียงเชียร์อย่างกระตือรือร้นให้กับผู้เล่นแกนหลักของทีมที่กำลังซ้อมชู้ตลูกแบบสบายๆ อยู่ในฝั่งครึ่งสนามของตน

เมื่อมองตามสายตาของแฟนๆ ฟางซิวก็เห็นชายหนุ่มในเสื้อหมายเลข 11 ของมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตตทันที

รุกกี้ฟอร์มแรงคนนี้เพิ่งจะคว้ารางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของเอ็นซีดับเบิลเอ และรางวัลผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยมเวย์แมน ทิสเดล มาหมาดๆ

เขากำลังดื่มด่ำกับเสียงเชียร์จากผู้ชมทั้งสนาม พร้อมกับโชว์ทักษะการชู้ตอันยอดเยี่ยมครั้งแล้วครั้งเล่า

ลูกชู้ตสามแต้มระยะไกลพิเศษจากระยะห่างเส้นโค้งออกไปสองเมตร

ลูกชู้ตสามแต้มแบบลอยตัวถอยหลัง!

ลูกชู้ตสามแต้มแบบปล่อยบอลเร็ว!

เทร ยัง ทำเรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างง่ายดายราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา

แม้ท่วงท่าอาจจะยังไม่งดงามเท่าซูเปอร์สตาร์ของลีกอย่าง สเตฟเฟน เคอร์รี แต่เขาก็มีกลิ่นอายแบบเคอร์รีอยู่ไม่น้อย

"ชิ นึกว่าจะแน่สักแค่ไหนเชียว!"

"นั่นสิ ก็แค่ลูกชู้ตสามแต้มธรรมดาๆ ไม่ใช่หรือไง?"

"พวกเราเบื่อลูกชู้ตแบบเทร ยัง กันจะแย่อยู่แล้ว!"

สมาชิกทีมเคนทักกีไวล์ดแคตส์ที่แทบจะถูกแฟนๆ ทั้งสนามเมินใส่ เดินลงสนามไปอบอุ่นร่างกายในฝั่งของตัวเอง

แวนเดอร์บิลต์เดินเข้าไปหาฟางซิวทันที

"ฟาง โชว์ให้พวกเวรนี่ดูหน่อยสิว่าการชู้ตของจริงมันเป็นยังไง!"

ก็อย่างที่เด็กหนุ่มจากทีมเคนทักกีไวล์ดแคตส์บอก

หลังจากที่ฟางซิวเลิกทำตัวเป็นนักเต้นเปลื้องผ้ามืออาชีพ และหันมาเข้าร่วมการฝึกซ้อมกับทีมในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

ทักษะการชู้ตทำคะแนนของอัจฉริยะจากจีนคนนี้ก็ทำเอาพวกเขาเอียนกันไปตามๆ กัน

ลีลาไม่กี่ท่าของเทร ยัง เป็นแค่สิ่งที่ฟางซิวฝึกจนชำนาญและก้าวข้ามไปตั้งนานแล้ว!

ถึงเวลาเปิดหูเปิดตาให้แฟนบอลบ้านนอกของมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตตพวกนี้เสียที!

"อเล็กซานเดอร์ ส่งบอลมาให้ฉัน!"

ฟางซิวเองก็คิดแบบเดียวกัน

เขาถอดเสื้อแจ็กเกตออกอย่างเกียจคร้าน เดินมาที่เส้นกลางสนามและรับลูกส่งจากอเล็กซานเดอร์

เขาเดาะบอลอยู่กับที่สองครั้งเพื่อกะจังหวะ ก่อนจะกระโดดชู้ตทันที

เทกตัว!

ยกแขน!

สะบัดข้อมือ!

ปล่อยบอล!

ท่วงท่าทั้งหมดลื่นไหลนุ่มนวลดุจแพรไหม!

"สวบ!"

ตาข่ายของสนามบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตตส่งเสียงเสียดสีดังฟังชัด

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย!!"

เหล่าผู้สนับสนุนมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตตที่อยู่ในสนามต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

ไอ้มะหมาผิวเหลืองจากจีนดันชู้ตลูกโลโก้ช็อตลงงั้นเหรอ?

"ฉัน... ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า?"

"หมอนั่นทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอวะ?"

"ไอ้เด็กนั่นมันนักเต้นเปลื้องผ้าชื่อดังของมหาวิทยาลัยเคนทักกีไม่ใช่เหรอ? ฉันยังเคยกดไลก์คลิปมันในเน็ตอยู่เลย!"

แฟนๆ ทั้งสนามถึงกับพูดไม่ออก

ลูกชู้ตสามแต้มระยะไกลพิเศษของเทร ยัง นั้นเปี่ยมไปด้วยความบันเทิงและเร้าใจอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่นี่ลูกชู้ตแรกในช่วงวอร์มอัปของทีมเคนทักกีไวล์ดแคตส์กลับเป็นโลโก้ช็อตเนี่ยนะ?

นี่มันจงใจมาพังงานกันชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

"ฮ่าๆๆๆ... ดูหน้าเหวอๆ ของไอ้พวกบ้านนอกข้างสนามนั่นสิ!"

"สะใจโว้ย สะใจชะมัด ต่อให้เทร ยัง จะแม่นแค่ไหน หมอนั่นก็ชู้ตโลโก้ช็อตไม่ได้หรอกน่า!"

แตกต่างจากแฟนๆ ที่กำลังอึ้งกิมกี่ไปทั้งสนาม

ทางฝั่งทีมเคนทักกีไวล์ดแคตส์ อเล็กซานเดอร์กับแวนเดอร์บิลต์ตั้งสติกลับมาได้จากความตกตะลึงชั่วขณะ

เอาเข้าจริง พวกเขาก็ไม่คิดเหมือนกันว่าลูกโลโก้ช็อตของฟางซิวจะลงห่วงไปดื้อๆ แบบนั้น

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็เป็นเพื่อนร่วมทีมกัน

โชว์ฟอร์มได้ขนาดนี้ ความสะใจก็คือที่สุดแล้ว!

อย่างไรก็ตาม โค้ชคาลิปารียังคงเอ่ยปากตักเตือนการกระทำของฟางซิว

ถึงยังไงที่นี่ก็เป็นถิ่นของคู่แข่ง การไปลูบคมกันตั้งแต่เริ่มมันไม่ใช่เรื่องที่ควรทำเลยสักนิด!

"ไม่เอาน่า โค้ชคาลิปารี ผมล่ะโคตรชอบเลยเวลาที่ฟางซิวทำแบบนั้น!"

จอห์น วอลล์ ซึ่งได้รับบาดเจ็บจนต้องปิดฉากฤดูกาลของตัวเองไปก่อนกำหนด ก็มาร่วมให้กำลังใจสถาบันเก่าของเขาเช่นกัน เขายังโพสต์ชื่นชมการกระทำของฟางซิวบนโลกออนไลน์ด้วยว่า "ตอนแข่งไม่ต้องออมมือนะ จัดหนักให้ไอ้พวกบ้านนอกนี่ได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ซะบ้าง!"

"ออมมือเหรอ?"

ฟางซิวตอบกลับจอห์น วอลล์ไปว่า "เกมที่ถ้าชนะไม่ถึงสองหลักก็เท่ากับแพ้แบบนี้ ผมจะไปออมมือได้ยังไงล่ะครับ?"

"การบดขยี้พวกมันและทะลุเข้าสู่รอบสี่ทีมสุดท้าย คือบทสรุปเดียวเท่านั้น!"

จอห์น วอลล์พยักหน้าให้ฟางซิว

เขาถูกใจรุ่นน้องคนนี้จริงๆ

นิสัยประเภท 'ลุยไปก่อน ค่อยว่ากันทีหลัง' แบบนี้ มันถอดแบบเขามาเป๊ะๆ!

สนามแข่งก็คือสนามรบ!

ใครบ้าที่ไหนจะยอมปล่อยให้คุณมามัวอืดอาดชักช้าอยู่ได้?

ในรูปแบบการแข่งขันแบบแพ้คัดออกเช่นนี้ การโจมตีอย่างหนักหน่วงคือหัวใจสำคัญ!

"ดูเหมือนว่ารุกกี้ชาวจีนฝั่งตรงข้ามจะมีฝีมือไม่เบาเลยนะ!"

อีกด้านหนึ่ง บริเวณม้านั่งสำรองของทีมมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตต

หัวหน้าโค้ช เจบี บิกเกอร์สแตฟฟ์ มองลึกไปยังฟางซิวที่กำลังถูกห้อมล้อมด้วยเพื่อนร่วมทีม "เทร ถ้าปีนี้เธออยากเข้าดราฟต์เอ็นบีเอ เธอก็ควรจะเข้าใจนะว่าเกมนี้สำคัญกับเธอมากแค่ไหน!"

"ฉันไม่อยากให้เธอตกรอบก่อนถึงรอบสี่ทีมสุดท้าย แล้วก็ไม่อยากเห็นเธอโดนผู้เล่นชาวจีนเล่นงานจนหมดสภาพด้วย!"

"ไม่ต้องห่วงครับโค้ช พวกเราไม่แพ้หรอก!"

เทร ยัง ตบหน้าอกตัวเอง "ถึงไอ้หมอนั่นมันจะยิงขู่พวกเราช่วงวอร์มอัปก่อนเกมก็เถอะ!"

"แต่เกมเขาไม่ได้ตัดสินกันที่ว่าใครชู้ตได้ไกลกว่าหรอกนะ!"

ถ้าเกิดวัดกันที่ใครชู้ตได้ไกลกว่าจริงๆ ยังเส้าเสียก็คงเอาชนะคู่แข่งไปได้ตั้งนานแล้ว

แต่ต่อให้หมอนั่นชู้ตโลโก้ช็อตลงในการแข่งจริง แล้วมันจะทำไมล่ะ?

มันก็แค่ได้เพิ่มมาสามแต้มไม่ใช่เหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น... สายตาของเทร ยัง ทอดมองไปยังอัฒจันทร์ข้างสนาม

เขามองไปที่ "เด็กประถม" สวมหมวกเบสบอลที่นั่งหลบมุมอยู่

ในที่สุดไอดอลของเขาก็มาดูเขาแข่งในวันนี้

ไม่มีทางที่เทร ยัง จะยอมแพ้เด็ดขาด!