แฮร์รี่พอตเตอร์ : ฉันคือ เจมส์ พอตเตอร์ ตอนที่ 38 คุยกับอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์

แฮร์รี่พอตเตอร์ : ฉันคือ เจมส์ พอตเตอร์ ตอนที่ 38 คุยกับอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์

ฝูงชนกรีดร้องด้วยความสยดสยองเมื่อไม้กวาดอันหนึ่งถูกฟาดจนแหลก และคนที่ขี่มันร่วงลงสู่พื้นด้วยความเร็วสูง โดยเฉพาะฝั่งสลิธีริน

“นั่นมันตัวบ้าอะไรเนี่ย!” ปีเตอร์ร้องลั่น ตัวสั่นเทา

“นั่นแหละที่ฉันจะเตือน!” ลูปินตะโกน มองจุดดำที่ร่วงลงใกล้พื้นเข้าไปทุกที

เจมส์มองและบังคับไม้กวาดพุ่งไปหาราบาสแตนที่หมดสติไปแล้ว ซึ่งจะทำให้หัวกระแทกพื้นและอันตรายยิ่งกว่าเดิม

‘บ้าเอ๊ย ไม่ทันแน่!’ เจมส์คิดอย่างเร่งด่วน ยื่นมือออกไป เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขายืนทรงตัวบนไม้กวาด แล้วกระโดดพุ่งเข้าใส่ราบาสแตน คว้าตัวเขาไว้ได้ก่อนจะกระแทกพื้นหญ้า

โชคดีที่ต้นไม้ผลักราบาสแตนออกมานอกรัศมี มันจึงหยุดโจมตีเขา เปิดโอกาสให้เจมส์เข้าไปช่วย เมื่อคว้าตัวได้ เขาก็กลิ้งไปกับพื้นและคลุกฝุ่นเต็ม ๆ

“แหวะ . . . แค่ถลอกนิดหน่อย” เจมส์บ่นพลางถ่มหญ้าออกจากปากและสำรวจตัวเองว่ามีกระดูกหักไหม ในอดีตเขาเคยเจอหนักกว่านี้

จากนั้นเขาก็มองราบาสแตนด้วยสีหน้าแปลก ๆ ไม่คิดว่าจะต้องมาช่วยศัตรูตัวเอง การตกลงมาจากความสูง 10 เมตรทั้งที่หมดสติแทบจะเหมือนต้องโทษประหาร เขาจะยืนดูเฉย ๆ ไม่ได้

“พวกเธอปลอดภัยไหม!?” มาดามฮูชตะโกนด้วยความตกใจ หน้าซีดเผือดขณะวิ่งมาหาเจมส์และราบาสแตน ครูฝึกมาถึงทันเวลาเห็นราบาสแตนร่วงลงมาจากความสูง 10 เมตรพอดี

ข้างหลังมาดามฮูชคือเด็กปีหนึ่งทุกคนจากทั้งกริฟฟินดอร์และสลิธีริน หลายคนหน้าตื่นกลัว คิดว่าราบาสแตนคงเจ็บหนักแน่ แต่พอเห็นเขาแค่จมูกหัก ก็ถอนหายใจโล่งอก

“ผมไม่เป็นไร ส่วนเขาแค่สลบไป . . .” เจมส์บอก พลางลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากชุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เกิด . . . อะไรขึ้น . . .?” ราบาสแตนถาม ลืมตาขึ้นและเห็นสายตามากมายจ้องมองเขา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ท้องและจมูก

“พวกเธอบ้าไปแล้วเหรอ!? แข่งความเร็วไปที่ต้นวิลโลว์จอมหวดเนี่ยนะ!?” มาดามฮูชตวาดลั่น เมื่อเห็นว่าทั้งคู่พ้นขีดอันตรายแล้ว ราบาสแตนตกใจที่โดนด่าทั้งที่เพิ่งได้สติ

‘วิลโลว์จอมหวด? จริงสิ ลืมไปเลย’ เจมส์คิดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

เขานึกขึ้นได้ถึงประกาศของอาจารย์ใหญ่เมื่อวันที่สองหลังพิธีคัดสรร ดัมเบิลดอร์บอกว่าเพื่อนเก่ามอบต้นไม้นี้ให้ และพวกเขาก็ปลูกมันไว้นอกเขตป่าต้องห้าม เขาเตือนนักเรียนทุกคนห้ามเข้าใกล้ ไม่งั้นจะโดนฟาดจนเละ

เจมส์ไม่ได้สนใจฟังเท่าไหร่และไม่ได้อยากรู้อยากเห็นเรื่องต้นไม้ เขาไม่คิดเลยว่าต้นไม้ที่เขาเล็งไว้จะเป็นวิลโลว์จอมหวด ราบาสแตนเองก็ลืมเหมือนกัน

ถ้าราบาสแตนไม่ออกตัวทันทีที่เจมส์บอกเป้าหมาย บางทีอาจมีคนบอกพวกเขาว่าเป็นวิลโลว์จอมหวด และเรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้น

‘พอตเตอร์ช่วยฉันไว้เหรอ!? ไม่ เป็นไปไม่ได้’ ราบาสแตนคิด ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมด

“หักกริฟฟินดอร์ 20 คะแนน และสลิธีริน 20 คะแนน!” มาดามฮูชสั่ง และตะโกนอย่างโกรธจัด “และเธอสองคนตามฉันมา เลิกคลาส! ทุกคนกลับเข้าปราสาท!”

เจมส์และราบาสแตนเดินตามครูฝึกไปต่อหน้าทุกคน ขณะที่คนอื่นเดินตามหลังมาห่าง ๆ คุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

“ยี่สิบแต้ม! ฉันบอกเขาแล้ว แต่เขาไม่ฟังฉันเลย ไม่ฟังแม้แต่นิดเดียว!” ลิลลี่บ่นกับเพื่อน ถึงเจมส์

“ใจเย็นน่า ลิลลี่ . . .” จัสมินปลอบ ยกมือห้ามเพื่อนสาวผมแดงให้ใจเย็นลง

“พวกผู้ชายก็งี้แหละ ไม่ใช้สมอง อยากแต่เรียกร้องความสนใจ” เด็กหญิงผิวเข้มผมดำข้างลิลลี่พูดเสริม เธอคือ คันนา เกรย์ เพื่อนอีกคนของลิลลี่นอกจากจัสมิน

ห่างออกไปหน่อย ซิเรียส ลูปิน และปีเตอร์กำลังคุยกัน

“เขาจะซวยไหมเนี่ย?” ซิเรียสถาม พลางมองเจมส์ด้วยความเป็นห่วง

“ที่พวกเขาทำมันอันตรายมาก ไม่รู้ว่าจะโดนลงโทษยังไงบ้าง” ลูปินตอบ ไม่แน่ใจนัก

“เห็นตอนเจมส์กระโดดจากไม้กวาดไปช่วยราบาสแตนไหม? เท่ระเบิด!” ปีเตอร์ชมเปาะ แม้จะเห็นจากไกล ๆ แต่เขาก็เห็นเจมส์กระโดดคว้าตัวราบาสแตนไว้ได้ก่อนกระแทกพื้น

วีรกรรมนี้จับใจนักเรียนทุกคน แม้แต่เด็กสลิธีรินถึงจะไม่อยากยอมรับก็ตาม

มาดามฮูชพาเด็กชายทั้งสองไปห้องพยาบาล มาดามพ็อมพรี่ย์รีบเข้ามาดูอาการ เจมส์ไม่มีอาการบาดเจ็บรุนแรง แค่เปื้อนฝุ่นและฟกช้ำนิดหน่อยจากการล้ม ราบาสแตนจมูกหักและฟกช้ำหนักกว่า

“คนไข้มาอีกสองคนเหรอ!?” มาดามพ็อมพรี่ย์ถามอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่ถึง 10 นาทีที่แล้วเพิ่งมีเด็กจมูกหักเข้ามา มาดามฮูชขอตัว และพยาบาลก็เริ่มรักษาราบาสแตน

“บทลงโทษคืออะไรครับ?” เจมส์ถาม นอกจากโดนหักคะแนน เขารู้ว่าจะต้องมีโทษอีกกระทงฐานขัดคำสั่งครูฝึก

“อาจารย์ประจำบ้านของพวกเธอจะเป็นคนตัดสินโทษเอง ฉันจะรายงานทุกอย่างให้พวกเขาทราบ” มาดามฮูชตอบเสียงเข้ม สิ่งที่พวกเขาทำมันอันตรายมาก เธอไม่รู้จะลงโทษยังไงให้เหมาะสม เลยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอาจารย์ประจำบ้าน

ราบาสแตนได้ยินดังนั้นหน้าซีดเผือด

‘คงไม่ไล่ฉันออกหรอกนะ?’ เขาคิดอย่างหวาดกลัว คงเป็นเรื่องน่าอับอายมากถ้าต้องออกจากฮอกวอตส์ทั้งที่อยู่ได้ไม่ถึงสองสัปดาห์!

ส่วนเจมส์เขาไม่กังวล พวกเขาแค่บาดเจ็บเล็กน้อย เป็นไปไม่ได้ที่จะโดนไล่ออก

‘จะโดนกักบริเวณสักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์นะ? หรือสาม . . .’ เจมส์คิด ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ส่วนคะแนนเดี๋ยวก็หาคืนได้ไม่ยาก

ข้อเสียคืออาจารย์ประจำบ้านคือกริฟฟินดอร์จอมโหด ศาสตราจารย์มักกอนนากัล เป็นครั้งแรกที่เขาอยากอยู่สลิธีรินและมีศาสตราจารย์ซลักฮอร์นผู้อารีเป็นอาจารย์ประจำบ้าน

มาดามฮูชพาเจมส์ไปที่ห้องทำงานของมักกอนนากัลก่อน พวกเขาออกจากห้องพยาบาล เดินผ่านระเบียงทางเดินยาวเหยียด มาหยุดที่ประตูบานใหญ่ มาดามฮูชเคาะเบา ๆ

“เข้ามา” เสียงเฉียบขาดตอบรับจากข้างใน

มาดามฮูชเปิดประตูและเดินเข้าไป เจมส์เดินตาม และเห็นห้องทำงานของมักกอนนากัลเป็นครั้งแรก

ห้องทำงานกว้างขวางและสว่างไสว มีเตาผิงพร้อมหิ้งวางของ มีชั้นหนังสือหลายตู้เต็มไปด้วยหนังสือ ม้วนกระดาษ และของวิเศษ โต๊ะทำงานตัวใหญ่อยู่ตรงกลาง แม่มดนั่งถือปากกาขนนกตรวจงานอยู่

“เกิดอะไรขึ้น มาดามฮูช?” มักกอนนากัลถาม เมื่อเห็นเจมส์เดินเข้ามา เธอก็ขมวดคิ้ว

‘เด็กคนนี้ไปก่อเรื่องอะไรมาอีก?’ เธอคิด

“พอตเตอร์ เล่าทุกอย่างให้อาจารย์ฟัง และห้ามโกหกนะ” มาดามฮูชสั่ง มองไปที่เจมส์

เจมส์เริ่มเล่าตั้งแต่ต้น เรื่องที่พวกสลิธีรินล้อเลียนเพื่อนเขาและเรียกเพื่อนเขาว่ามักเกิ้ลอย่างดูถูก จนถึงตอนที่เขาท้าราบาสแตนแข่งเพราะฝ่ายนั้นเริ่มพูดจากวนประสาทเขาเป็นการส่วนตัว ทั้งที่ตอนแรกเขาพยายามเมินแล้ว

“สรุปว่า เธอเป็นคนท้าแข่งสินะ?” มักกอนนากัลถามเสียงเข้ม

“ครับ แต่ผมพยายามเลี่ยงแล้ว แต่เขามาหาเรื่องผมและเริ่มล้อเลียนโทบี้ นักเรียนทุกคนเป็นพยานได้ครับ” เจมส์แก้ต่าง

“เอาล่ะ เล่าต่อสิ” มักกอนนากัลสั่ง เขาเล่าต่อเรื่องการแข่งสั้น ๆ และตอนที่วิลโลว์จอมหวดฟาดราบาสแตน จนเขาต้องเข้าไปช่วยไม่ให้ตกลงมา

“ดี เชิญคุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ ไปดูแลนักเรียนอีกคนเถอะ” มักกอนนากัลถอนหายใจ มาดามฮูชพยักหน้าและออกจากห้องไป

“เธอเริ่มแข่งความเร็วทั้งที่ครูฝึกสั่งให้ยืนนิ่ง ๆ และเธอยังเล็งเป้าไปที่วิลโลว์จอมหวด ทั้งที่อาจารย์ใหญ่บอกชัดเจนว่ามันอันตราย แถมเธอยังทำเสียคะแนนกริฟฟินดอร์ไป 20 แต้ม . . .” มักกอนนากัลกุมขมับ

‘เด็กคนนี้หามาได้ 30 แต้ม แต่ก็เสียไปแล้ว เขามีพรสวรรค์ แต่ชอบหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ’ มักกอนนากัลคิดขณะมองเจมส์

“สลิธีรินก็เสีย 20 แต้มเหมือนกันนะครับ” เจมส์แย้ง

มักกอนนากัลมองเขาตาเขียว เขาเลยตัดสินใจหุบปากและรอเงียบ ๆ

“แต่อย่างไรก็ตาม นักเรียนสลิธีรินยั่วยุเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมเธอยังช่วยชีวิตเขาจากการตกจากความสูง 10 เมตร . . .” มักกอนนากัลพูดขณะครุ่นคิดว่าจะลงโทษยังไงดี

“เธอบอกว่าเธอชนะเขาได้ง่าย ๆ ด้วยการบินใช่ไหม?” เธอถาม

“ฮะ? ครับ . . .” เจมส์ตอบอย่างงุนงง

“เธอชอบเล่นควิดดิชตำแหน่งไหนมากที่สุด?” เธอถามอีก

เจมส์มองเธออย่างแปลกใจ แต่น้ำเสียงของเธอจริงจังมาก เขาจึงตอบไปว่า “ซีกเกอร์ครับ”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้ามักกอนนากัล “ดี ฉันรู้แล้วว่าจะลงโทษเธอยังไง”

. . .

“รหัสผ่าน?” สุภาพสตรีอ้วนถาม

“คาลิดัม พัลเมนตัม” เจมส์ตอบ และภาพวาดก็เปิดออกให้เขาผ่านเข้าไป

เมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ เขาเห็นฝูงชนรออยู่ นอกจากกลุ่มเพื่อนของเขาแล้ว ยังมีเด็กผู้ชายปีหนึ่งทุกคนมองเขาอยู่

“เจมส์ โดนลงโทษอะไรบ้าง?” เด็กชายผิวเข้มถาม ซึ่งเจมส์ไม่เคยคุยกับเขามาก่อน

“นายไม่โดนไล่ออกใช่ไหม?” ปีเตอร์ถามตัวสั่น ทุกคนถามคำถามเดียวกันและเงียบรอคำตอบ

“ใจเย็น ๆ ฉันไม่โดนไล่ออก แถมยังไม่โดนกักบริเวณด้วย!” เจมส์ตอบยิ้ม ๆ เสียงดังฟังชัด ทุกคนเริ่มปรบมือและโห่ฮาราบาสแตนที่สมควรโดนแล้ว

เจมส์เริ่มแท็กมือกับเด็กผู้ชายที่ยังไม่เคยคุยกัน แต่ในเมื่ออยู่กริฟฟินดอร์เหมือนกันก็ไม่สำคัญ พวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกัน พวกผู้หญิงมองดูอยู่ห่าง ๆ พลางกลอกตา ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกผู้ชายจะมาฉลองกันทั้งที่เกือบเกิดโศกนาฏกรรม

“ถึงจะไม่โดนกักบริเวณ แต่นายก็ทำเสียไป 20 แต้มนะ” ลิลลี่บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด เธอมองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ

เมื่อบรรยากาศสงบลงและทุกคนกลับไปทำธุระของตัวเอง เจมส์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เท้าแขนใกล้เตาผิง ซิเรียสกระโดดลงนั่งอีกฝั่งแล้วยกเท้าพาดบนตัวเจมส์ ซึ่งเจมส์ก็ผลักออก

“เดี๋ยวเสื้อคลุมฉันเปื้อน มาดามพ็อมพรี่ย์อุตส่าห์ร่ายคาถาทำความสะอาดให้แล้วนะ” เจมส์พูดพร้อมรอยยิ้ม

เขามีความสุขที่ไม่โดนลงโทษ หรือจะพูดแบบนั้นก็ได้ เขาโดนลงโทษนั่นแหละ แต่เขาไม่คิดว่ามันเป็นบทลงโทษ

เขาไม่ต้องไปขัดถ้วยรางวัลหรือชุดเกราะเป็นอาทิตย์ ๆ โดยมีฟิลช์กับแมวคอยจ้องจับผิดตลอดเวลา