ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 55 ออกไปให้ห่างลูกฉันนะ ให้เอาโลกมาแลกก็ไม่ยอม

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 55 ออกไปให้ห่างลูกฉันนะ ให้เอาโลกมาแลกก็ไม่ยอม

“พี่อิ่ง มาดูนี่สิครับ นี่ใช่ชะมดแผงหางปล้องหรือเปล่า?”

เฉินอิ่งเพิ่งจะเอาลูกชะมดใส่กล่องอนุบาลกับเสี่ยวเซินเสร็จ พอได้ยินเสียงอินลี่ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องควบคุม

แค่แวบเดียว เขาก็จำได้ทันทีว่ามันคือชะมดแผงหางปล้องตัวโตเต็มวัย

เห็นท่าทางเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย เป็นไปได้ไหมว่ามันกำลังตามหาลูก ๆ?

เฉินอิ่งอดไม่ได้ที่จะก้มมองแม่ลิงจมูกเชิดสีทองที่กอดลูกน้อยแน่น แล้วเม้มปากแน่นโดยไม่พูดอะไร

“เสี่ยวเซิน เดี๋ยวฉันจะเอาเจ้าตัวเล็กออกไปข้างนอกแป๊บนะ นายกับพี่ลี่คอยดูอยู่ที่ห้องควบคุมแล้วติดต่อฉันทางโทรศัพท์”

วิทยุสื่อสารไม่สะดวกนัก เขาจึงโทรศัพท์สายตรงและใส่หูฟัง ก่อนจะยกกล่องอนุบาลเดินตรงไปทางที่ชะมดแผงหางปล้องอยู่

คราวนี้เขาออกมาคนเดียว และเมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย ก็พยายามทำตัวให้ดูไร้พิษภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้

ชะมดแผงหางปล้องถอยหลังไปนิดหน่อยอย่างระแวดระวัง แล้วหยุดยืดคอออกมาดมกลิ่นอย่างละเอียด และเงยหน้ามองเฉินอิ่งที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้พร้อมกล่องในมือ

เฉินอิ่งคลี่ผ้าขนหนูที่ห่อเจ้าตัวเล็กไว้ออกแล้ว เผยให้เห็นลูกชะมดข้างใน

สายตาของชะมดแผงหางปล้องจับจ้องไปที่ลูกน้อยอย่างไม่กระพริบ

เฉินอิ่งไม่รีบวางเจ้าตัวเล็กลงสุ่มสี่สุ่มห้า เขาต้องยืนยันก่อนว่าชะมดตัวนี้เป็นตัวเมีย และเพิ่งจะคลอดลูกมาจริง ๆ

หลังจากสัตว์ตัวเมียคลอดลูก พลังกายของพวกมันจะลดลงอย่างมากและมักจะขาดแคลนอาหาร

เฉินอิ่งเตรียมตัวมาพร้อม เขาพกเนื้อหนูที่ชะมดแผงหางปล้องชอบกินมาด้วย

งานนี้ต้องขอบคุณจินหยาออกสื่อ เพราะหนูอ้วนตัวนี้เธอเป็นคนจับมาเองกะจะกินเล่น แต่โดนเฉินอิ่งริบมาใช้งาน

เขาวางกล่องอนุบาลลงบนพื้นอย่างมั่นคง ตรวจดูให้แน่ใจว่าทุกช่องปิดสนิท ยกเว้นช่องระบายอากาศ เพื่อป้องกันไม่ให้มีอะไรแอบเข้ามาทำร้ายเจ้าตัวเล็กตอนเขาเผลอ

เขาสวมถุงมือ หยิบหนูขึ้นมาหิ้วที่หาง แล้วเดินเข้าไปหาชะมดแผงหางปล้อง ยื่นอาหารให้แลกกับโอกาสได้สัมผัสตัว

ชะมดแผงหางปล้องดมกลิ่นเขา แล้วส่งเสียงร้องแหบ ๆ ใส่หนูในมือเขา

เฉินอิ่งวางหนูลง “กินสิ เอามาให้แกโดยเฉพาะเลยนะ”

ชะมดแผงหางปล้องจ้องหน้าเขาอย่างฉงนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ทนความหิวไม่ไหว มันจึงใช้เท้าตะปบหนูไว้และเริ่มฉีกกินอย่างตะกละตะกลาม

พอเห็นว่ามันกินใกล้หมดและเริ่มช้าลง เฉินอิ่งก็ฉวยจังหวะเอื้อมมือไปแตะท้องแม่ชะมด

เยี่ยม แม้ “ถุงอาหาร” จะไม่ตุงเหมือนปกติ แต่มันก็บวมเป่งกว่าชะมดแผงหางปล้องทั่วไปมาก

แม่ชะมดร้องคำรามด้วยความตกใจและกระโดดถอยหลังทันที แยกเขี้ยวขู่และจ้องหน้าเฉินอิ่งเขม็ง อีกนิดคงด่ากราดไปแล้ว

ไม่ใช่แค่แม่ชะมดที่ตกใจ อินลี่และคนอื่น ๆ ที่มุงดูหน้าจอวงจรปิดก็สะดุ้งโหยงเหมือนกัน

“ลูกไม้พี่อิ่งนี่เจ้าเล่ห์ใช่ย่อยนะเนี่ย” เสี่ยวเติ้งอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

อินลี่ใช้หลังมือเขกหน้าผากเสี่ยวเติ้ง “พูดจาเหลวไหล พี่อิ่งของแกเป็นคนแบบนั้นที่ไหน?”

ถ้าเขากลั้นยิ้มที่มุมปากได้ คำพูดเขาคงน่าเชื่อถือกว่านี้

“สมกับเป็นพี่อิ่ง ทริกนี้ไม่ใช่ใครจะเลียนแบบได้ง่าย ๆ”

เสี่ยวเซินพูดพลางทำท่าเลียนแบบ ดูเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าเฉินอิ่งเสียอีก

เฉินอิ่งไม่รู้ตัวเลยว่าโดนพี่น้องนินทาอยู่ข้างหลัง หลังจากมั่นใจแล้วว่านี่น่าจะเป็นแม่ของลูกชะมด เขาก็กลับไปขยับกล่องเข้าไปใกล้และเปิดออก

“ไม่อยากได้ลูกคืนเหรอ?”

แม่ชะมดเดินวนรอบกล่องอนุบาลอย่างระแวงอยู่สองสามรอบ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไป

เจ้าตัวเล็กเพิ่งกินนมไปสองมิลลิลิตรก่อนจะหลับ แต่ตอนนี้พอได้กลิ่นแม่ มันก็พยายามผงกหัวน้อย ๆ ขึ้นและเริ่มส่งเสียงร้องเรียกหาแม่อีกครั้ง

แม่ชะมดไม่คุ้นกับขนาดของกล่องอนุบาล มันพยายามหามุมนอนเพื่อให้นมลูกอย่างทุลักทุเล สุดท้ายเฉินอิ่งต้องช่วยดึงมันออกมา แล้ววางลูกชะมดใส่อ้อมอกมัน ให้เจ้าตัวเล็กที่กำลังลนลานได้หาตำแหน่งดูดนมในที่สุด

แต่ห้านาทีต่อมา หลังจากลูกชะมดหลุดจากเต้าเป็นครั้งที่สาม แม่ชะมดก็ลุกขึ้น เลียลูกสองสามที แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เฉินอิ่งเรียกเท่าไหร่ก็ไม่กลับมา!

เจ้าตัวเล็กถูกทิ้งอีกแล้ว!

เฉินอิ่งรีบจัดกล่องอนุบาล เอาเจ้าตัวเล็กใส่เข้าไปให้อบอุ่น และรออยู่ที่เดิมกว่าสิบนาที แต่แม่ชะมดก็ยังไม่กลับมา

ตอนนั้นเองอินลี่ก็มาถึงพร้อมกับเสี่ยวเติ้ง

“นายเอาเจ้าตัวเล็กกลับไปก่อนเถอะ เราพอจะระบุตำแหน่งรังของแม่ชะมดได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะพาเสี่ยวเติ้งไปดูสถานการณ์ก่อน นายดูแลเจ้าตัวเล็กเสร็จแล้วค่อยตามมาสมทบ”

คงต้องทำแบบนั้นแหละ

กลับมาที่สถานีช่วยเหลือ รถของศูนย์มาถึงแล้ว คนขับคือพี่หลิวหน้าเดิม และมีพี่เลี้ยงเจิงจากโซนอนุบาลนั่งมาด้วย

นอกจากแพนด้ายักษ์แล้ว สัตว์ที่ได้รับการช่วยเหลืออื่น ๆ จะถูกแบ่งออกเป็นสามโซนหลัก : สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นก และสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ

พี่เลี้ยงเจิงเป็นพี่เลี้ยงอาวุโสในห้องอนุบาลสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

พอเห็นเฉินอิ่งกลับมา เธอก็ตรงมารับกล่องอนุบาล สอบถามสถานการณ์ และตัดสินใจอยู่รอชั่วคราว

หากยืนยันได้ว่าแม่ชะมดไม่มีปัญหาอื่นนอกจากจงใจทิ้งลูก เธอจะพาเจ้าตัวเล็กลงเขาไปดูแลเอง

เฉินอิ่งทำเวลาอย่างรวดเร็ว และพบอินลี่กับคนอื่น ๆ นอนหมอบอยู่หลังเนินดิน ส่องกล้องทางไกลดูอยู่

“โพรงใต้รากไม้นั่นคือรังของมัน ฉันเห็นมันเข้าออกสองรอบแล้ว รอบที่สองมันคาบหนูที่กินเหลือของนายกลับไปกินต่อด้วย”

ระหว่างคุยกัน แม่ชะมดก็โผล่ออกมาอีกครั้ง ทิ้งกลิ่นไว้ที่ปากโพรง แล้ววิ่งหายไปอีกทาง

เฉินอิ่งถือโอกาสเข้าไปส่องดูในโพรง

พื้นที่ข้างในเล็ก ปูด้วยรากหญ้าและใบไม้เป็นรัง มีลูกชะมดตัวโตกว่าอย่างเห็นได้ชัดนอนอยู่ตรงกลางสามตัว

ปกติชะมดแผงหางปล้องจะออกลูกช่วงเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม ครั้งละสองถึงสามตัว ไม่เกินสี่ตัว

แม่ชะมดตัวนี้ดั้นด้นมาคลอดลูกเดือนกรกฎาคม แถมออกมาตั้งครอกละสี่ตัว และถ้าไม่มีตัวผู้ช่วยเลี้ยง แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเลี้ยงลูกทั้งสี่ตัวรอด

แถมลูกอีกสามตัวยังตัวโตกว่าตัวที่ถูกทิ้งมาก ไม่มีทางเลยที่เจ้าตัวเล็กจะแย่งนมพี่ ๆ ทัน

เมื่อประเมินสถานการณ์ได้แล้ว เฉินอิ่งก็ถอยออกมาทันทีและรายงานสิ่งที่พบให้พี่เลี้ยงเจิงที่สถานีช่วยเหลือทราบผ่านหูฟัง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็ถอนหายใจ “งั้นฉันจะพามันลงไป เราบังคับส่งคืนแม่ไม่ได้หรอก”

พวกเขากังวลไม่ใช่แค่เจ้าตัวที่ถูกทิ้ง แต่ยังรวมถึงอีกสามตัวที่เหลือด้วย ซึ่งสภาพก็ไม่ได้ดูดีนัก เพราะกว่าพวกมันจะออกจากรังได้ก็หน้าหนาวพอดี ความขาดแคลนอาหารและการแข่งขันเอาชีวิตรอดจะเปรียบเสมือนดาบที่จ่อคอหอยพวกมันอยู่

พอถึงปีหน้าตอนน้ำแข็งละลาย ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กสามตัวนั้นจะรอดเหลือสักกี่ตัว

มันเป็นเรื่องยากที่จะทำใจยอมรับ แต่ก็ต้องทน

มนุษย์ไม่ควรแทรกแซงห่วงโซ่ธรรมชาติมากเกินไป การปกป้องสัตว์ใกล้สูญพันธุ์เป็นเรื่องจำเป็น แต่การปกป้องมากเกินไปกลับเป็นผลร้าย

อินลี่ทำเครื่องหมายไว้ที่ต้นไม้ใกล้โพรง เพื่อให้เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าแวะมาตรวจสอบความเป็นอยู่ของครอบครัวชะมดแผงหางปล้องได้

เมื่อทั้งสามคนกลับถึงสถานีช่วยเหลือ พี่เลี้ยงเจิงก็ทำเรื่องส่งมอบตัวกับเสี่ยวเซินเรียบร้อยแล้ว

“เราจะลงเขากันเดี๋ยวนี้ ไว้เจ้าตัวเล็กโตขึ้นหน่อย ค่อยลองเอากลับมาคืนแม่ดู”

ความหวังริบหรี่ แต่ก็คุ้มที่จะลอง

หลังจากส่งพี่เลี้ยงเจิงและคนอื่น ๆ กลับไป เฉินอิ่งก็เลี้ยวเข้าห้องฉุกเฉิน

อาการของเสือไฟน้อยดีขึ้นทุกวัน วันนี้มันพอนั่งเองได้แล้วและเลียอาหารกินเองได้ แม้จะหน้าทิ่มไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็รอดตาย ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะ

จินหยาเฝ้าดูเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง แล้วแววตาก็เป็นประกาย เธอวิ่งออกจากลาน วิ่งอ้อมไปไกล คาบหนูภูเขาตัวอ้วนพี แล้วตามกลิ่นเฉินอิ่งไปจนเจอโพรงแม่ชะมด

เธอฉลาดพอที่จะไม่เข้าใกล้เกินไป แต่โยนหนูภูเขาไปไว้ใกล้ปากโพรง แล้วกระโดดขึ้นต้นไม้หมอบดูครอบครัวชะมดแผงหางปล้อง

แม่ชะมดตัวเกร็ง เฝ้าระวังรังและซ่อนลูกสามตัวไว้ใต้ท้อง จับตาดูภายนอกอย่างระแวดระวัง

ผ่านไปนานกลิ่นลิงซ์ยังคงอ้อยอิ่ง แม่ชะมดทนไม่ไหว ค่อย ๆ ชะโงกหัวออกมาดูลาดเลา และเห็นหนูภูเขาที่ถูกโยนไว้หน้าปากโพรงทันที

นังแมวเฒ่า นี่แกจะเอาลูกฉันไปแลกกับหนูภูเขาเหรอ?