ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 43 ทำไมนายไม่ไปล่าสัตว์ เป็นเพราะไม่มีเมียใช่ไหม?

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 43 ทำไมนายไม่ไปล่าสัตว์ เป็นเพราะไม่มีเมียใช่ไหม?

ที่ปากถ้ำหินมีกลิ่นแพนด้ายักษ์ฉุนกึก และคุณเลปัสดูเหมือนจะกระวนกระวายใจเล็กน้อยขณะเดินกลับไปกลับมา

เมื่อเห็นเฉินอิ่งถอยออกมา เขาก็ไม่สนความหงุดหงิดที่เป็นนิสัยติดตัวอีกต่อไป แล้วเบียดตัวแทรกเฉินอิ่งเข้าไปข้างใน

ถ้ำหินที่ดูค่อนข้างกว้างขวางสำหรับเจ้าลิงซ์น้อย จู่ ๆ ก็รู้สึกคับแคบเหมือนห้องรูหนูซอมซ่อทันทีที่คุณเลปัสเข้าไป

ถ้าดูแค่ตัวมันเอง เจ้าลิงซ์น้อยก็ไม่ได้ตัวเล็กขนาดนั้น แต่เมื่ออยู่ข้าง ๆ คุณเลปัสที่กำยำล่ำสัน จู่ ๆ มันก็ดูเหมือนพ่อกำลังจูงลูกสาว

จินหยาขับเคลื่อนด้วยความอยากรู้อยากเห็น เดินตามมาและอยากจะเบียดเข้าไปดูด้วย แต่ถูกเฉินอิ่งลากก้นออกมาเสียก่อน

ถ้ำหินเล็กแค่นั้น แค่คุณเลปัสเข้าไปก็ไม่มีที่ให้กลับตัวแล้ว

ถ้าขืนเพิ่มจินหยาเข้าไปอีก คงไม่ต้องช่วยเจ้าลิงซ์น้อยแล้วล่ะ มันคงโดนทับตายแทน

ไม่นานนัก คุณเลปัสก็ออกมาอีกครั้ง โดยคาบเจ้าลิงซ์น้อยไว้ในปาก

เฉินอิ่งหยิบชุดปฐมพยาบาลฉุกเฉินที่ได้รับรางวัลจากระบบออกมาแล้ว และเตรียมยาฉุกเฉินไว้พร้อม

เมื่อเห็นคุณเลปัสโผล่ออกมา เขาก็สวมถุงมือและรับช่วงต่อเจ้าลิงซ์น้อยเพื่อเริ่มตรวจสอบ

รูม่านตา ฟัน ขน ทวารหนัก . . . เขาเช็กทุกอย่าง และเจ้าลิงซ์น้อยดูเหมือนจะไม่ได้ป่วย

เมื่อคลำดูที่ท้อง มันว่างเปล่าและยุบแฟบจนดูเหมือนหนังสองชั้นแปะติดกัน โดยมีซี่โครงโผล่ให้เห็นชัดเจน

เห็นได้ชัดว่าทักษะการเอาชีวิตรอดของเจ้าลิงซ์น้อยตัวนี้ยังไม่ดีพอ มันน่าจะอดอยากจนเป็นแบบนี้

แม้จะไม่สามารถตรวจเช็กเพิ่มเติมในป่าได้ แต่จากการประเมินของเฉินอิ่ง เด็กน้อยไม่ได้ป่วย แค่หิวโซจนสลบไป

เขาผสมนมผง ยัดเข้าปากเจ้าลิงซ์น้อยโดยตรง และหยิบชามสแตนเลสสะอาดอีกใบมาผสมนมผงเพิ่มอีกนิดหน่อย เอาขนมขบเคี้ยวแช่ลงไปเพื่อทำเป็นอาหารเหลวป้อนเจ้าลิงซ์น้อย

เด็กน้อยผู้ช่างน่าสงสารหิวจัดจนกินเยอะ ๆ ในทีเดียวไม่ได้ และกินอาหารย่อยยากไม่ได้ด้วย

คุณเลปัสฉลาดมาก พอเห็นเฉินอิ่งวุ่นอยู่กับการชงนม เขาก็เข้าใจสถานการณ์

เขาหันหลังเดินจากไป และไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็กลับมาพร้อมกระต่ายป่าตัวอ้วนพี

จินหยาเข้าไปต้อนรับอย่างดีใจ แต่พี่ชายของเธอกลับใช้กรงเล็บตะปบหน้าเธออย่างไร้เยื่อใย

“งื้ด! พี่คะ หนูไม่ได้เป็นน้องสาวสุดที่รักของพี่แล้วเหรอ?”

จินหยาผู้ตกตะลึงเบิกตากว้างด้วยความช็อก ไม่อยากจะเชื่อสายตาขณะมองพี่ชายเดินวนรอบตัวเธอตรงไปหาเจ้าลิงซ์น้อย

ตอนที่คุณเลปัสมาถึง เฉินอิ่งเพิ่งป้อนนมผงเจ้าลิงซ์น้อยเสร็จและกำลังป้อนอาหารเหลวด้วยช้อน

เมื่อเห็นกระต่ายอ้วน เขาก็รีบเรียกอินลี่มาช่วย แล่เนื้อชิ้นที่นุ่มที่สุดและเครื่องในออกมา แล้วสับเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้เจ้าลิงซ์น้อยลองกินเอง

หลังจากดื่มนมไปขวดหนึ่ง เจ้าตัวเล็กก็เริ่มมีแรงขึ้นมาบ้าง

พอได้กลิ่นเนื้อและเครื่องใน มันก็พยายามทรงตัวยืนอย่างทุลักทุเล แต่ยังคงฉีกทึ้งเนื้อที่เตรียมไว้ด้วยท่าทางดุร้าย

ขณะเคี้ยวมันก็ส่งเสียงคำรามขู่เพื่อหวงอาหารไปด้วย

เฉินอิ่งช่วยประคองมัน และเมื่อเห็นว่ามันกินใกล้หมดแล้ว เขาก็รีบดึงเนื้อออก

ตาของเจ้าลิงซ์น้อยเปลี่ยนเป็นสีแดง และด้วยเสียงคำราม มันก็งับนิ้วของเฉินอิ่งเต็มแรง

โชคดีที่ถุงมือช่วยป้องกันไว้ได้ แต่เขาก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบ เจ้าตัวเล็กกัดแรงน่าดู

เห็นดังนั้นคุณเลปัสก็เดินเข้ามาเลียเจ้าลิงซ์น้อยสองสามที ช่วยทำความสะอาดใบหน้าให้

อีกด้านหนึ่งจินหยาที่กำลังกินกระต่ายอย่างน้อยใจ กัดไปคำหนึ่งแล้วเหลือบมองมา ตาแดงก่ำเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเสียใจ

เฉินอิ่งไม่เข้าไปกวนคุณเลปัสที่กำลังกกกอดและเลียขนให้เจ้าลิงซ์น้อย แต่เดินไปนั่งลงข้าง ๆ จินหยาแทน

จินหยาหันหนีเงียบ ๆ ไม่มองหน้าเฉินอิ่ง เคี้ยวอาหารแรงขึ้นกว่าเดิม

“จินหยา เมื่อไหร่เธอจะหาแฟนมาทำให้พี่ชายเธอหึงบ้างล่ะ”

“แฮ่ ไม่เอา!”

พวกแมวตัวผู้พวกนั้นมีแต่พวกสารเลวที่พอเสร็จกิจแล้วก็สะบัดตูดหนี เธอไม่เอาด้วยหรอก

“ดูพี่สิ สนใจแต่เพศตรงข้าม ไม่สนใจน้องสาวเลย คนเลว!”

เวลาผ่านไปพอสมควร และในที่สุดเจ้าลิงซ์น้อยก็ผ่อนคลายลง

เธอแอบอยู่ข้างกายคุณเลปัสอย่างระมัดระวัง คอยสังเกตเฉินอิ่งและคนอื่น ๆ

เมื่อเธอเห็นแม่แพนด้า เจ้าลิงซ์น้อยก็ส่งเสียงครางหงิง ๆ และเบียดตัวเข้าหาคุณเลปัสด้วยตัวสั่นเทา

จินหยาเห็นแบบนั้นก็แค่นเสียงฮึดฮัด แล้วเดินเข้าไปหาแม่แพนด้าด้วยท่าทีไม่เกรงใจใคร แถมยังจงใจเอาตัวไปถูไถอีกต่างหาก

แม่แพนด้าหยุดเคี้ยวไผ่แล้วก้มมองจินหยา หน้าตาเต็มไปด้วยความงุนงงเหมือนจะถามว่า “ทำอะไรน่ะ มีปัญหาเหรอ?”

เป้าหมายสองอย่างในการเข้าป่าครั้งนี้สำเร็จลุล่วงด้วยดี

ตอนนี้พวกเขาต้องตัดสินใจว่าจะกลับทางเดิม หรือจะเดินอ้อมไปทางสถานีป่าไม้ของเขตอนุรักษ์ข้างเคียง แล้วค่อยหารถนั่งกลับไปที่สถานีช่วยเหลือจากอีกฝั่ง

โดรนได้สำรวจภูมิประเทศในระยะห้ากิโลเมตรแล้ว และหลังจากพิจารณาคำแนะนำของคุณเลปัสและแม่แพนด้า พวกเขาก็ตัดสินใจเดินอ้อมนิดหน่อย

พวกเขาจะมุ่งหน้าลงใต้จากอาณาเขตของคุณเลปัส เข้าสู่หุบเขาอีกแห่ง และในที่สุดก็จะกลับไปถึงหมู่บ้านชางซี ก่อนจะตัดผ่านหุบเขาป่าไผ่เพื่อกลับไปยังสถานีช่วยเหลือเจียมู่

ทางอ้อมนี้หมายถึงต้องเดินเท้าเพิ่มอีกสองวัน แต่มันจะพาพวกเขาผ่านสถานีดูนกซึ่งพวกเขาสามารถไปหาเสบียงเพิ่มได้

ที่สำคัญที่สุดคือ เส้นทางบนภูเขานั้นชันและแคบ ถ้าไม่มีโครงการเร่งด่วน พวกเขาก็แทบจะไม่มาที่นี่ น่าจะปีละครั้งหรือสองครั้งเท่านั้น และแม้แต่การลาดตระเวนป่าตามปกติก็มักจะใช้โดรนและหอสังเกตการณ์เป็นหลัก

ห่างจากสถานีดูนกประมาณห้าร้อยเมตร แม่แพนด้าและคุณเลปัสก็หยุดเพื่อหาอาหาร

จินหยาทำหน้างอมาตลอดทาง เดินตัวติดกับเฉินอิ่งแจจนกระทั่งถึงสถานีดูนก ซึ่งเฉินอิ่งก็กล่อมเธอให้แยกตัวออกไปได้ในที่สุด

คุณเลปัสไม่รู้จะทำยังไงกับจินหยาผู้เป็นน้องสาว แต่เขาก็ทิ้งเจ้าลิงซ์น้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะไม่ได้

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หัวใจของเขาว้าวุ่น

สถานีดูนกไม่ได้ใหญ่มาก เป็นเพียงบ้านไม้ขนาดประมาณสามสิบตารางเมตรตั้งอยู่บนหน้าผา

ความสูงที่นี่กว่า 3,000 เมตร เป็นจุดสังเกตการณ์พันธุ์นกหายาก

ปัจจุบันมีเพียงนักศึกษาระดับปริญญาเอกคนหนึ่งจากมหาวิทยาลัยเกษตรประจำการอยู่ที่นี่ งานวิจัยของเขาเน้นเรื่องไก่ฟ้าบนที่สูง

เมื่อปีที่แล้วเขาเคยวางแผนจะไปภูเขาหิมะในมณฑลข้างเคียงเพื่อสังเกตการณ์ไก่ฟ้าหางขาวรุ้ง แต่ไปไม่ได้เพราะปัญหาสุขภาพ

เป้าหมายการสังเกตการณ์ปัจจุบันของเขาคือไก่ฟ้าหางเขียวรุ้ง และโครงการของเขาก็ใกล้จะจบแล้ว

หลังจากมอบเสบียงอาหารส่วนเกินให้กับทีมของเฉินอิ่งและแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกัน ดร.เกาก็วางแผนจะกลับไปเขียนร่างแรกของวิทยานิพนธ์ให้เสร็จ ก่อนจะตัดสินใจว่าจะศึกษาต่อหรือไม่

ด้วยความเคารพในนักวิจัยผู้พอใจในความสันโดษคนนี้ อินลี่จึงมอบเนื้อแห้งสุดหวงจากก้นกระเป๋าเป้ให้

กลุ่มคนกินเนื้อแห้งกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในห้องของสถานีดูนก ดื่มน้ำแร่จากภูเขาตามลงไป แล้วจึงแยกย้ายกันในช่วงบ่าย

การลงเขาเริ่มต้นจากสถานีดูนก

ภูเขาสูงและชันมาก ในหลายจุด พวกเขาแทบจะต้องใช้ก้นไถลลงมาจนถลอกปอกเปิก

พวกเขาเดินโซซัดโซเซลงมาถึงเนินที่ระดับความสูงประมาณหนึ่งพันเมตรหมดแรงจะไปต่อ

คุณเลปัสพอใจกับที่นี่มาก และพาน้องสาวผู้ยังไม่บรรลุนิติภาวะออกไปล่าเหยื่อ

จินหยานั่งยอง ๆ มองอย่างหดหู่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินแยกออกไปอีกทาง

“พี่อิ่ง พี่ว่าจินหยาหึงหรือเปล่า?”

ต้องใช้เวลาถึงสามวันกว่าอินลี่จะเก็ต สมกับฉายาหนุ่มซื่อบื้อจริง ๆ

พวกเขาเพิ่งจะนั่งลงและยังไม่ทันได้เริ่มเตรียมที่พักสำหรับคืนนี้ แม่แพนด้าก็เดินเข้ามา ทิ้งตัวลงนั่ง และเริ่มรื้อค้นเป้ของเฉินอิ่ง

“พอแล้ว พอแล้ว ตั้งสติหน่อยได้ไหม? นมชามนั้นสำหรับเจ้าลิงซ์น้อยไว้ฟื้นกำลัง ตัวเธอโตขนาดนี้แล้ว จะกินไปทำไม?”

ไม่ใช่ว่าเขาหวงของหรอกนะ แต่แม่แพนด้าชอบนมมากเกินไปต่างหาก

พอเห็นเจ้าลิงซ์น้อยได้นมขวดประจำวัน เธอก็อยากได้บ้าง

ถ้าไม่ได้ เธอก็จะส่งเสียงร้องโหยหวนและแกล้งขู่เจ้าลิงซ์น้อยให้กลัว

ยัยแม่หมีเอ๊ย!

คุณเลปัสไม่ได้สนใจนมขวดหรือนมใส่ชาม

เขาใช้เวลาแต่ละวันไปกับการขยันขันแข็งล่าเหยื่อ โดยแบ่งสองในสามให้เจ้าลิงซ์น้อย และหนึ่งในสามให้จินหยา

มีเพียงของเหลือจากเจ้าลิงซ์น้อยเท่านั้นที่เป็นส่วนของเขา ช่างเป็นภาพลักษณ์ของสุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์เสียจริง และนี่เขาก็กลับมาพร้อมเหยื่อหลังจากนั่งลงได้ไม่ถึงสิบนาที

มองอะไร? ที่นายไม่ไปล่าสัตว์ เป็นเพราะนายไม่มีเมียใช่ไหมล่ะ?