ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 36 พี่โสดเพราะพี่อินดี้

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 36 พี่โสดเพราะพี่อินดี้

“สรุปคือ จะซ่อมบ้านพราน ต้องให้ชาวบ้านระดมทุน หรือไม่ก็นายต้องขอทุนวิจัยเอง?” อินลี่ขมวดคิ้ว “ถ้ายื่นขอทุน นายมั่นใจไหม? ถ้าได้ทุนก็ดีกับอนาคตนายด้วยนะ อย่างน้อยนายก็จะมีอำนาจตัดสินใจเรื่องรักษาสัตว์ป่ามากขึ้น”

สองหนุ่มไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อน แต่พอทีมแพทย์แพนด้ามาอยู่ด้วย ก็เริ่มรู้สึกว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ อย่างน้อยในสถานีช่วยเหลือ พวกเขาต้องมีสิทธิ์มีเสียงมากกว่านี้

หัวหน้าทีมลี่นิสัยดี แต่ถ้าเจอคนอย่างหมอผู้หญิงคนนั้นอีก ไม่รู้จะวุ่นวายขนาดไหน

สามวันต่อมา ผลตรวจเมินตุนเอ๋อร์ออกมาว่าไม่พบรอยโรคในช่องท้องแล้ว ร่างกายฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิดมาก

ทีมแพทย์เตรียมถอนตัว และอยากจะขอนำ “จือหม่า” หรือ งาดำ ชื่อที่เพิ่งตั้งให้เจ้าลูกหมี กลับไปด้วย

เฉินอิ่งรู้เรื่องเข้า รีบโทรฟ้องอาจารย์ทันที

ถึงศาสตราจารย์ไป๋จะเป็นแค่อาจารย์สัตวแพทย์ แต่คอนเนคชั่นแกไม่ธรรมดา รุ่นพี่รุ่นน้องแกนั่งแท่นผู้บริหารทั้งฐานวิจัยและศูนย์อนุรักษ์

พอรู้ว่าแพนด้าที่ผ่าตัดกับลูกหมีที่ช่วยมาเป็นพี่น้องกัน และเฉินอิ่งรู้พิกัดคร่าว ๆ ของแม่หมี ทางผู้ใหญ่ก็ปฏิเสธคำขอของฐานวิจัยทันที

“ก็ถูกแล้ว เป้าหมายเราคืออนุรักษ์ประชากรในป่าไม่ใช่เหรอ? จะเอาลูกหมีป่ากลับไปขังเลี้ยงเพื่ออะไร? บ้าหรือเปล่า?”

เสี่ยวเติ้ง เด็กหนุ่มไฟแรง บ่นอุบอย่างไม่พอใจนักวิจัยที่เสนอไอเดียนี้

คนนั้นยังบอกอีกว่าที่นี่เครื่องมือไม่พร้อม ดูแลไม่ดีเท่าที่ฐาน ต้องเอากลับไปเลี้ยงถึงจะโตมาแข็งแรง

ตลกตายล่ะ เขตอนุรักษ์กว้างใหญ่ไพศาล สู้คอกแคบ ๆ ที่ฐานไม่ได้เหรอ?

ลูกหมีมีทั้ง “พ่อบุญธรรม” อย่างเฉินอิ่งคอยดูแล และมี “พี่สาว” คอยสอนวิชา ดีกว่าโดนขังลืมที่ฐานตั้งเยอะ

“คนนั้นเหมือนจะสนิทกับหมอผู้หญิงคนก่อน แล้วนายบอกว่าช่วงนี้มีคนยื่นขอทุนวิจัยเยอะ สงสัยจะเป็นแผนของพวกเขามั้ง”

อินลี่ตบไหล่เฉินอิ่ง “ช่างมันเถอะ สุดท้ายก็ไม่ได้เอาไปไม่ใช่เหรอ? วันนี้พักผ่อน พรุ่งนี้เช้าฉันจะเข้าป่าไปช่วยนายตามหาแม่หมี”

แน่นอนการตามหาแม่หมีจะขาดพี่เสือไปไม่ได้ ไม่รู้จะกลับวันเดียวทันไหม เลยต้องหอบลูกเสือไปด้วย

พวกเขารวมอุปกรณ์ค้างคืนและเสบียง ตกลงกันว่าเฉินอิ่งกับอินลี่จะแบกลูกเสือคนละตัว เสี่ยวเติ้งกับอาจารย์จ้าวช่วยขนของ และพี่เสือผู้เป็นหัวใจสำคัญ ภารกิจคือตามหาแม่หมีให้เจอภายในสามวัน รวมคนสี่คนกับเสืออีกสามตัว

เสี่ยวเซิน ต้วนอู้หลิน และเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าอีกคนจะอยู่เฝ้าสถานี และคอยติดต่อสื่อสารตลอด 24 ชั่วโมง

พวกเขายังมีอีกภารกิจ คือเก็บตัวอย่างชีวภาพจาก “พี่หมี” ในป่าหมูป่าเพื่อตรวจสุขภาพ ถ้าแข็งแรงดี ปีหน้าจะได้ขึ้นบัญชีเป็นพ่อพันธุ์ในโครงการปล่อยสู่ป่า

ยิ่งพ่อพันธุ์ป่าแข็งแรง พันธุกรรมลูกหลานก็ยิ่งดี

ตอนเย็นหลังป้อนข้าวพี่เสือ เฉินอิ่งพาเด็ก ๆ ออกมาเดินเล่น แวะคุยกับเมินตุนเอ๋อร์

“เหอะ เจ้านั่นน่ะเหรอ!” เมินตุนเอ๋อร์กรอกตาบนทันทีที่ได้ยินชื่อ

“ไอ้แก่นั่นไม่สนเรื่องหาคู่หรอก วัน ๆ เอาแต่กินกับตีชาวบ้าน ฉันเคยไปอ่อยกะจะมีลูกกับมัน ไอ้บ้านั่นดันบอกว่าฉันอ่อนแอ แล้วตบฉันซะงั้น ถ้าหนีไม่ทันฉันคงตายคาตีนมันไปแล้ว”

โหดชิบหาย โสดด้วยลำแข้ง เพราะตบสาวจริง ๆ

เฉินอิ่งทั้งสงสารทั้งขำ แต่เมื่อเห็นเมินตุนเอ๋อร์หน้ามุ่ย เขาก็รีบยัดแอปเปิ้ลครึ่งลูกเข้าปากปลอบใจ

“แต่คิดดูดี ๆ ถ้าเจ้าเด็กเด๋อนี่หลงกับแม่จริง ๆ ก็น่าจะอยู่แถวป่าหมูป่านั่นแหละ”

เมินตุนเอ๋อร์นั่งตัวตรง นึกย้อนความหลัง

“จำได้ว่าแถวนั้นมีช่องเขาเล็ก ๆ ลึก ๆ อยู่ช่วงหนึ่งน้ำแห้ง เดินข้ามไปอีกฝั่งได้ ฉันเคยไปทีหนึ่ง เดินไปครึ่งทางขี้เกียจเดินต่อเลยกลับ” เมินตุนเอ๋อร์ยกขาซ้ายขึ้นเกาคาง “ไอ้เด็กเด๋อนี่ซื่อบื้อจะตาย อาจจะเดินตามแม่แล้วโดนน้ำพัดไปก็ได้ ในน้ำไม่มีกลิ่น แม่หาไม่เจอ มันก็หาทางกลับไม่ถูก”

ฟังดูมีเหตุผล ช่องเขานั่นน่าจะเป็นจุดพลัดหลงจริง ๆ

“อิ่งอิ่ง ทำไมเจ้าเด็กเด๋อถึงมีชื่อเพราะ ๆ แล้วฉันไม่มีบ้างล่ะ?”

เฉินอิ่งสะอึก โยนความผิดให้พี่เสือทันที

“อ้าว ก็พี่เสือเรียกเธอว่าเมินตุนเอ๋อร์ (จอมอึดจอมมึน) นึกว่าชื่อเธอซะอีก”

พี่เสือได้ยินก็รีบแยกเขี้ยวขู่ทันที

เมินตุนเอ๋อร์ไม่พอใจ ลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น

จือหม่าที่กำลังหลับตื่นมาเห็นพี่สาวกลิ้งก็กลิ้งตามบ้าง

“โอเค ๆ เอาอย่างนี้ ฉันถ่ายรูปเธอกับจือหม่าลงเน็ต ให้ชาวเน็ตช่วยตั้งชื่อให้ดีไหม? ฉันตั้งชื่อห่วยจะตาย ไม่งั้นตั้งชื่อเพราะ ๆ ให้เธอไปนานแล้ว”

เมินตุนเอ๋อร์เอาหัวไถพื้น แอบมองเฉินอิ่งผ่านรักแร้ ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดยอมสงบศึก

จือหม่าเห็นพี่สาวหยุดกลิ้งก็พยายามปีนขึ้นไปนอนบนพุงพี่สาว

พูดแล้วทำเลย เฉินอิ่งถ่ายรูปจือหม่าปีน “ภูเขาพุง” แล้วเอารูปสวย ๆ ของเมินตุนเอ๋อร์มาตัดต่อรวมกัน โพสต์ลงแอคเคาท์ส่วนตัว

“ขอแรงแฟนคลับหน่อยครับ เมินตุนเอ๋อร์ไม่ปลื้มชื่อตัวเอง อยากได้ชื่อเพราะ ๆ เหมือนน้องจือหม่า แต่แอดมินไร้พรสวรรค์ด้านนี้จริง ๆ รบกวนทุกคนด้วยครับ”

“ใครตั้งชื่อถูกใจเมินตุนเอ๋อร์ มีรางวัลเป็นพวงกุญแจขนพี่เสือของแท้แน่นอน เหมาเหมา.jpg”

ส่วนทำไมตั้งชื่อให้เมินตุนเอ๋อร์แล้วได้ขนพี่เสือ . . . อย่าไปเจาะลึกเลย

ถ้าถามก็เพราะเมินตุนเอ๋อร์ขนไม่ร่วงไงล่ะ!

เฉินอิ่งใช้มือซ้ายลูบหัวเมินตุนเอ๋อร์ มือขวาลูบหลังพี่เสือ ในขณะที่กำลังเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังมาจากฝั่งตรงข้าม เฉินอิ่งตกใจจนเกือบดึงขนพี่เสือหลุดกระจุกใหญ่

พี่เสือร้องประท้วง ลุกหนีไปนอนที่อื่น เลียหลังแผล็บ ๆ

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เขาที่ได้ยิน อินลี่กับเสี่ยวเติ้งก็วิ่งถือไฟฉายออกมาจากตึกสถานีป่าไม้

“เกิดอะไรขึ้น?”

ยังไม่ทันตอบ ระบบที่เงียบหายไปนานก็เด้งภารกิจขึ้นมา

[โปรดช่วยเหลือลูกนกเค้าแมวหางยาวตกจากรัง ภายใน 30 นาที ภารกิจสำเร็จได้รับชุดของขวัญชิ้นใหญ่]

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง เฉินอิ่งกับอินลี่พูดขึ้นพร้อมกัน

“เสียงนกเค้าแมวหางยาว”

“ลูกนกเค้าแมวคงเกิดเรื่อง”

พูดจบทั้งคู่ก็ปีนรั้วกั้น วิ่งหน้าตั้งไปทางต้นเสียงอย่างรู้ใจกัน