ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 30 คนยังมีบริษัทหาคู่ สมบัติชาติเราก็ควรมีบ้างนะ

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 30 คนยังมีบริษัทหาคู่ สมบัติชาติเราก็ควรมีบ้างนะ

เสียงดังสนั่นจนน่าเจ็บแทน

เฉินอิ่งใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ค่อย ๆ ย่องไปดูใกล้ ๆ เขาชะโงกหน้าลงไปก็เห็นเจ้ายักษ์ใหญ่ลุกขึ้นยืนกลางน้ำ เท้าสะเอวคำรามลั่นฟ้า

สิ้นเสียงคำราม ลิงนับสิบตัวโผล่ออกมาจากชายป่าด้านบน ตัวจ่าฝูงดูตัวใหญ่และดุร้ายเป็นพิเศษ

ลิงจมูกเชิดสีทองกับหมี!

เจ้าหมีซื่อบื้อที่ตกน้ำป๋อมแป๋มคงหนีไม่พ้นเจ้าวายร้ายที่ขโมยลูกลิงวันนั้น

โชคดีที่หมีควายหนังหนา ไม่งั้นกลิ้งตกเนินสิบกว่าเมตรคงเจ็บหนัก หรือไม่ก็ตายคาที่

หมีควายแข็งแรง แต่ฝูงลิงจมูกเชิดไม่สู้ตัวต่อตัว เว้นแต่จะรุมสกัมแบบตอนนี้

หมีควายไม่กลัวลิงหรอก ความห้าวมันพิสูจน์แล้วตอนไปฉกลูกลิงมาเล่น แต่สิบตัวกับหลายสิบตัวมันคนละเรื่องกัน

ยังดีที่ลิงจมูกเชิดกินพืชเป็นหลัก นาน ๆ ทีถึงจะกินเนื้อ ไม่งั้นคงได้เห็นฉากนองเลือด

เฉินอิ่งหยิบมือถือมาถ่ายคลิปการเผชิญหน้าระหว่างหมีควายกับฝูงลิงเงียบ ๆ

เขาเดาว่าชนวนเหตุอาจเริ่มจากการที่หมีควายขโมยลูกลิง แต่ความเป็นไปได้มากกว่าคือน่าจะแย่งอาหารกัน

ต้นฮวาชิวไม่ได้เป็นของโปรดของหมีควายอย่างเดียว ลิงจมูกเชิดก็ชอบเหมือนกัน

ป่าฮวาชิวแถวนี้ไม่ได้กว้างมาก ลิงก็เยอะ ของอร่อยไม่พอกิน ดันมีไอ้วายร้ายต่างถิ่นมาแย่งส่วนแบ่ง ลิงทนได้ แต่ท้องลิงทนไม่ได้!

เสียงคำรามของหมีควายดังขึ้นเรื่อย ๆ ฝูงลิงก็ไม่ยอมแพ้ คว้าอะไรได้ก็ปาใส่ ไม่เน้นแม่น เน้นสะใจล้วน ๆ

หมีควายปีนขึ้นฝั่ง สะบัดขนน้ำกระจาย เป็นละอองฝอยสะท้อนแสงรุ้ง แล้วมันก็วิ่งเข้าใส่ต้นไม้ที่ใกล้ที่สุดอย่างกล้าหาญ

หมีควายปีนต้นไม้เก่งนะ เห็นตัวเทอะทะแบบนั้นแต่คล่องแคล่วอย่าบอกใคร แต่นี่มันแข่งกับลิงจมูกเชิดจอมเวหา

ปีนขึ้นไปได้แค่สองเมตร ลิงก็แตกฮือหนีไปหมดแล้ว ก่อนที่พวกมันจะปาของใส่ต่อ ด่าทอต่อ หมีควายโมโหจนตัวสั่น ไหลรูดลงมาจากต้นไม้ เหวี่ยงอุ้งตบต้นไม้ตูมเดียว สั่นสะเทือนไปทั้งต้น

“จุ๊ ๆ มุงดูมีความเสี่ยง จะกินเผือกต้องระวัง”

เฉินอิ่งซ่อนตัวหลังก้อนหินพึมพำเบา ๆ เก็บของเตรียมถอยฉาก

ลิงอาจเล่นกับหมีได้ แต่เขาทำได้แค่กราบงาม ๆ แล้วถอยหนี

เขาค่อย ๆ ถอยออกจากหุบเขา จนแน่ใจว่าหมีควายไม่เห็น ค่อยถอนหายใจโล่งอกเตรียมตัวกลับ แต่จังหวะหันหลังกลับก็เห็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ เรียงแถวอยู่บนต้นไม้ข้าง ๆ

หน้าคุ้น ๆ แฮะ?

เฉินอิ่งหรี่ตาคิดแป๊บหนึ่ง แล้วตบหน้าผากฉาด

จำได้แล้ว นี่มันแม่กระรอกแดงที่เคยช่วยไว้นี่นา แต่ถ้าจำไม่ผิดรังแม่กระรอกไม่ได้อยู่ทางนี้นะ!

แม่กระรอกแดงจำเฉินอิ่งได้เหมือนกัน ร้องจี๊ด ๆ สองที แล้ววิ่งจู๊ดมาหา กระโดดเกาะไหล่ ยัดเมล็ดสนอวบอ้วนใส่มือเขา

นี่คงเป็นของสะสมของเธอ

เฉินอิ่งรับมา ขอบใจเธอ แล้วนึกขึ้นได้ว่ามีผลไม้อบแห้งติดเป้ามาด้วย

ยังไม่ทันจะหยิบ แม่กระรอกก็มุดหัวเข้าไปในเป้แล้ว

เดี๋ยวนะ ใจร้อนไปไหม?

เป็นแม่คนแล้ว สำรวมหน่อยได้ไหมครับ?

เขาเงยหน้ามองลูกกระรอกบนต้นไม้อย่างจนใจ มือหนึ่งจับแม่กระรอก อีกมือหยิบถุงผลไม้อบแห้งออกมา

“เดี๋ยวแกะให้ เอ้า ใจเย็น ๆ”

แม่กระรอกไม่เย็นสักนิด ตะปบถุงยิก ๆ คว้าผลไม้อบแห้งยัดใส่กระพุ้งแก้มจนตุ่ย พลางสะบัดหางพวงใหญ่ใส่หน้าเฉินอิ่งทีหนึ่ง เป็นการบอกลา แล้ววิ่งกลับขึ้นต้นไม้ไปแบ่งลูก ๆ กิน

“แชะ แชะ” เฉินอิ่งรัวชัตเตอร์จนหนำใจ เก็บของเตรียมเดินทางต่อ

ทันใดนั้นลูกกระรอกตัวหนึ่งที่ใจกล้าบ้าบิ่นวิ่งลงมาจากต้นไม้ กระโดดเกาะตัวเฉินอิ่ง ไต่ขึ้นไปบนหัว จิกผมเขาไว้แน่นไม่ยอมไป

นี่มันลูกกระรอกพันธุ์ไหนเนี่ย ใจเด็ดชะมัด?

เฉินอิ่งไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่เหลือกตามองบน มือขวาค่อย ๆ เอื้อมไปแตะตัวมัน

ปกติลูกกระรอกตัวแค่นี้ไม่ออกจากรังหรอก ไม่รู้ทำไมแม่กระรอกถึงอินดี้พาลูกออกมาเดินเล่นข้างนอกได้

“จี๊ด จี๊ด หนูจำพี่ได้ พี่ช่วยหนูไว้”

ลูกกระรอกในอุ้งมือเฉินอิ่งร้องเสียงเล็กเสียงน้อย

เฉินอิ่งตาเป็นประกาย เจ้าตัวเล็กนี่จำกลิ่นเขาได้เหรอ? ถ้าไขปริศนานี้ได้ อาจเขียนงานวิจัยได้สักเรื่อง

น่าเสียดายที่คนอื่นฟังภาษาสัตว์ไม่ออก งานวิจัยนี้เขาคงต้องมโนเองเออเอง

เขาลูบตัวอ้วนกลมของมัน หยิบขนมธัญพืชก้อนจากก้นกระเป๋าออกมาบิให้ยัดใส่กระพุ้งแก้ม

น่าเสียดายที่มันยังเล็กยัดได้ไม่เยอะ สุดท้ายแม่กระรอกต้องลงมาช่วยยัดจนปากแทบฉีก กว่าจะยอมสละเศษขนมชิ้นสุดท้ายไป

เจ้าตัวเล็กยังอ้อยอิ่งไม่ยอมไป จนเฉินอิ่งต้องจับวางบนต้นไม้ มันถึงร้องจี๊ด ๆ สองทีแล้วตามแม่กลับบ้านใหม่ไป

เมื่อมีเรื่องราวน่ารัก ๆ ระหว่างทาง ทำให้เฉินอิ่งยิ้มแก้มปริตลอดทางกลับ

เขาส่งรูปลูกกระรอกกับคลิปตอนกินขนมเข้ากลุ่มทำงาน เล่นเอาพี่ไต้กรีดร้องด้วยความอิจฉา

“เสี่ยวเฉิน อยู่บนเขาเหรอ?”

เพิ่งปิดแชท พี่หลิวก็โทรมา

“ครับ พาพี่เสือมาเดินเล่น ตอนนี้เธอไปลาดตระเวนอยู่ ผมกำลังจะกลับครับ”

ได้ยินคำตอบ พี่หลิวถึงกับสำลักน้ำลาย ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ

ปล่อยเสือดาวเดินเล่นในป่าเนี่ยนะ? มีแต่เฉินอิ่งเท่านั้นแหละที่กล้าเปิดคอกเล่นกับเสือดาวป่าแบบถึงเนื้อถึงตัว คนอื่นใครจะกล้า?

นี่มันเสือป่านะ ไม่ใช่เสือสวนสัตว์!

“พี่หลิว? มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

พี่หลิวได้สติรีบอธิบาย “เมื่อกี้อินลี่รายงานเบื้องบนเรื่องเจอบ้านพรานร้างในป่า ทางนั้นสนใจจะซ่อมแซมไว้เป็นจุดพัก ฉันเลยรับงานสำรวจมา แต่อินลี่เพิ่งลงเขามา จะให้ขึ้นไปอีกก็เกรงใจ เลยอยากถามว่านายพอจะว่างไปแทนไหม”

ความหมายพี่หลิวคือ ถ้าบ้านพักใช้ได้ ทั้งเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าและเจ้าหน้าที่อนุรักษ์จะได้ใช้พักค้างคืน

ป่าเขามีอันตรายรอบด้าน บางทีลาดตระเวนวันเดียวไม่จบ หรือเจอเหตุฉุกเฉินต้องค้างคืนก็บ่อย มีที่พักเป็นกิจจะลักษณะย่อมปลอดภัยกว่ากางเต็นท์นอน

“พี่หลิวเตรียมเอกสารทางนั้นให้เรียบร้อย และนัดเวลามาได้เลยครับ รบกวนบอกล่วงหน้านิดนึง ช่วงนี้มีเสี่ยวเซินกับต้วนอู้หลินช่วย ผมปลีกตัวเข้าป่าสักสองสามวันได้สบายมาก”

เขาอยากกลับเข้าป่าลึกมาตั้งนานแล้ว แต่ติดที่พี่เสือบาดเจ็บหนักไม่มีใครแทนได้เลยต้องพับโครงการไป

เขายังจำที่พี่เสือเคยบ่นได้ว่า เมินตุนเอ๋อร์หาคู่ที่ถูกใจแถวนี้ไม่ได้

แสดงว่าแถวนี้ยังมีแพนด้ายักษ์ป่าอยู่สินะ?

เมินตุนเอ๋อร์ไม่ชอบก็ช่างมัน ที่ฐานกับศูนย์เรามีหนุ่มหล่อเพียบ เกิดหนุ่ม ๆ กับสาวป่าปิ๊งกันขึ้นมา ไม่วินวินกันทุกฝ่ายเหรอ!

พลาดฤดูผสมพันธุ์ปีนี้ไม่เป็นไร เริ่มเตรียมพอร์ตหนุ่มหล่อสาวสวยจากฐานไว้เสนอปีหน้าตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า

เฉินอิ่งฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เก็บมือถือใส่กระเป๋า และเดินผ่านต้นไม้ต้นหนึ่ง จู่ ๆ ขนสีขาวดำก็วูบผ่านหน้า ทำให้เขาตกใจสะดุดขาตัวเองแทบกัดลิ้นขาด