ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 28 เจ้านี่ต้องแอบไปขโมยน้ำผึ้งมาแน่ ๆ

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 28 เจ้านี่ต้องแอบไปขโมยน้ำผึ้งมาแน่ ๆ

เขานึกว่าชุดของขวัญชิ้นใหญ่จะมีไอเทมเจ๋ง ๆ หรือสกิลเทพ ๆ หรืออย่างน้อยก็ขนมเพิ่มพลังสักสองสามถุง

แต่นี่มันอะไร? รังนกพร้อมไข่?

รังนกถักทออย่างประณีตจากหญ้าและกิ่งไม้ ขนาดเท่าสองฝ่ามือ มีไข่ขนาดธรรมดา ๆ อยู่สี่ฟอง

เขาไม่ใช่นักปักษีวิทยา ดูไม่ออกหรอกว่านกอะไรจากรูปร่างหรือสีไข่ แต่ด้วยสไตล์ของระบบ ไข่พวกนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

เขาไม่มีตู้ฟักไข่ ถ้าจะฟักคงต้องส่งไปศูนย์ หรือไม่ก็สั่งตู้ฟักออนไลน์

เรื่องนี้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ คืนนี้เอาโคมไฟกกไว้แก้ขัดไปก่อน

ตีสี่ครึ่ง เฉินอิ่งตื่นและ ไม่มัวอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงอุ่น ๆ รีบล้างหน้าแปรงฟัน ไปป้อนอาหารครอบครัวเสือดาว แล้วออกไปตัดไผ่ให้เมิ่งเหยียนกับเมินตุนเอ๋อร์

เขาเอาไข่ปริศนาออกมาวางในที่แจ้ง แล้วตรงไปเขตการแพทย์

อาการลูกลิงทรงตัวดีมาก พอไปถึงต้วนอู้หลินกำลังป้อนนมลูกลิง โดยมีแม่ลิงจ้องตาแป๋วอยู่ข้าง ๆ

“พี่อิ่ง เมื่อคืนพี่ลิงแวะมาดู แล้วก็เอาผลไม้ไปกินด้วย นี่ครับบันทึกอาการทุกชั่วโมง”

ต้วนอู้หลินตาแดงก่ำ อดนอนมากว่ายี่สิบชั่วโมง แต่ยังป้อนนมลูกลิงอย่างนุ่มนวล นับถือใจจริง ๆ

“อ้อ ต้วนอู้หลิน ที่ศูนย์มีตู้ฟักไข่ไหม? เมื่อเช้าตอนไปตัดไผ่ ฉันเจอรรังนกกับไข่สี่ฟองในพุ่มไม้ ไม่เห็นแม่นก คงต้องฟักเอง”

“น่าจะมีนะครับ เดี๋ยวผมลองถามดู ถ้ามีเหลือจะให้เขาติดรถขึ้นมาให้”

ส่งเวรให้เฉินอิ่งเสร็จ ต้วนอู้หลินก็เดินหาวหวอดกลับห้อง ส่วนในห้องมอนิเตอร์สองเพื่อนร่วมงานเพิ่งตรวจสุขภาพประจำวันเมินตุนเอ๋อร์เสร็จ ทักทายเฉินอิ่งพอเป็นพิธี แล้วรีบปั่นรายงานกะดึก

แปดโมงเช้า หัวหน้าทีมลี่เอาตู้ฟักไข่ขึ้นมาให้ เป็นตู้ขนาดเล็ก ฟักได้ทีละสามสิบฟอง

เฉินอิ่งย้ายแม่ลิงลูกลิงไปห้องทางปีกขวาของตึกสำนักงาน คอกสัตว์ใกล้บันไดที่เมิ่งเหยียนเคยอยู่

ตอนนี้ฝั่งนั้นว่าง เขาจัดโต๊ะ วางกล่องอนุบาลลูกลิงไว้ซ้าย ตู้ฟักไข่ไว้ขวา

แม่ลิงนั่งเฝ้ากล่องอนุบาลไม่ห่าง กินข้าวยังไม่ละสายตาจากลูก

หัวหน้าทีมลี่ช่วยตรวจดู และยืนยันว่าลูกลิงแข็งแรงดี อีกสองวันถ้าไม่มีปัญหาก็คืนแม่ได้เลย

เมื่อคืนแสงน้อยดูไม่ชัด พอเช้านี้แดดส่อง หน้าสีฟ้าอ่อนกับขนสีทองสวยงามของแม่ลิงยิ่งดูโดดเด่น

เขาเอาผลไม้ของโปรดกับหน่อไม้หั่นชิ้นมาให้ แน่นอนว่าหน่อไม้นี่แอบจิ๊กมาจากเสบียงเมินตุนเอ๋อร์

ฤดูนี้หาหน่อไม้กินยากจะตาย!

แม่ลิงรับหน่อไม้ไปแต่ไม่ยอมกิน จะเก็บไว้ให้ลูก

“ไม่ได้ ๆ ลูกยังกินไม่ได้ เธอกินเองเถอะ”

ดูออกเลยว่าแม่ลิงเพิ่งเคยมีลูก รักและหวงลูกมาก

อาจเพราะความประมาทหรือเหตุสุดวิสัย ทำให้ลูกเกือบตาย แม่ลิงเลยรู้สึกผิด จมอยู่กับความเศร้า

เฉินอิ่งลูบหัวปลอบใจ เช็คความเรียบร้อยของกล่องอนุบาลกับตู้ฟักไข่ แล้วออกไปเตรียมมื้อเที่ยงให้ครอบครัวเสือดาว

เขาออกไปได้แป๊บเดียว พี่ลิงก็พาฝูงลิงบุกเข้ามา

ลิงจมูกเชิดต่างจากลิงอื่น ปกติอยู่แต่บนต้นไม้ ไม่ค่อยลงพื้น ครั้งนี้ยอมบุกเข้าถิ่นมนุษย์ก็เพื่อแม่ลิงกับลูกลิงนี่แหละ

เสี่ยวเซินเพิ่งกลับจากบ้านแพนด้า เห็นประตูตรงบันไดเปิดอยู่เลยชะโงกหน้าเข้าไปดู และถึงกับผงะถอยหลัง

พวกลิงในห้องก็ตกใจ ร้องจี๊ดจ๊าดวิ่งสวนออกมา ปีนหนีขึ้นต้นไม้ไปหมด

เสี่ยวเซินหน้าซีดเผือดยืนพิงกำแพง อยากจะตบปากตัวเอง

“สมน้ำหน้า อยากรู้อยากเห็นดีนัก ถ้าทำลิงตกใจเตลิดไปจะทำไง?”

พอตั้งสติได้ เขาค่อย ๆ ชะโงกหน้าไปดูใหม่ สบตากับแม่ลิงที่กางแขนป้องกล่องอนุบาลลูกไว้อย่างกล้าหาญ

แม่ลิงกลัว แต่ก็ยืนหยัดปกป้องลูก

เสี่ยวเซินถอยออกมาคิดแป๊บหนึ่ง และวิ่งกลับห้องไปหยิบถุงผลไม้ลงมา

“พี่ลิงครับ พี่ลิง ขอโทษทีครับ เอานี่ ผลไม้กินกันนะครับ”

เขาเปิดถุงเทผลไม้กองไว้ใต้ต้นไม้ แล้วถอยออกมา

เฉินอิ่งที่ออกมาดูตอนได้ยินเสียงลิงร้องไม่ได้พูดอะไร พอเห็นว่าเรียบร้อยดี ก็กลับไปหั่นเนื้อให้ลูกเสือต่อ

สองวันผ่านไปไวเหมือนโกหก

วันที่สอง ลูกลิงเริ่มขยับตัวได้เอง

วันที่สาม ออกจากกล่องอนุบาลมาเกาะอกแม่แน่น

“ผลตรวจดีมาก เด็กน้อยปลอดภัยแล้ว”

เฉินอิ่งลูบหัวแม่ลิง ส่งแอปเปิ้ลให้

“ไปเถอะ กลับไปหาพวกพ้อง ดูแลลูกดี ๆ ล่ะ อย่าทำหายอีกนะ”

ลูกลิงมองเฉินอิ่งตาแป๋วจากอ้อมกอดแม่ ขนสั้นบาง ๆ หัวโตผิดส่วน ตากลมโตกลิ้งกลอก น่ารักแบบแปลก ๆ

พอแม่ลิงกลับเข้าฝูง ลิงตัวเมียตัวใหญ่ ๆ ก็เข้ามารุมลูบคลำ ช่วยหาเห็บหมัดให้

“เอาล่ะ กลับกันได้แล้ว คราวหน้าต้องระวังนะ มีเรื่องเดือดร้อนค่อยมาหา”

เฉินอิ่งยื่นถุงแครอทอ่อนให้จ่าฝูงเอาไปแจกจ่าย แล้วถอยกลับเข้าสถานี โบกมือไล่ให้รีบไป

ฝูงลิงจมูกเชิดสีทองแสนสวยจากไปอย่างรวดเร็ว ต้วนอู้หลินหยิบมือถือมาถ่ายคลิปเก็บไว้

เที่ยงวัน เสี่ยวเติ้งกับอาจารย์จ้าว (พ่อของเสี่ยวเติ้ง ไม่ใช่จ้าวมานมาน) กลับจากลาดตระเวน มาหาเฉินอิ่ง

“พี่อิ่ง หมีควายตัวนั้นน่าจะยังไม่ไปไหน เราเจอรอยเท้าในหุบเขาห่างไปเจ็ดกิโล”

“แน่ใจนะว่าเป็นหมีควาย?”

“ผมไม่ชัวร์ แต่อาจารย์ผมบอกว่าน่าจะใช่ แกเข้าป่าล่าสัตว์กับพวกผู้เฒ่าตั้งแต่เด็ก ดูรอยเท้าสัตว์เก่ง”

พูดจบอาจารย์จ้าวที่พาเสี่ยวเติ้งขึ้นเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ยืนยันคำพูดลูกศิษย์

“รอยเล็บหมีควายชัด ๆ ตรงหุบเขานั่นแหละ แถวนั้นมีดงฮวาชิว [1]หมีชอบกินผลมัน แล้วก็เจอขี้หมีด้วย มีเม็ดฮวาชิวปนอยู่เต็มเลย”

เสี่ยวเติ้งไม่กลัวสกปรก ถ่ายรูปรอยเท้า รอยกัด และขี้หมีมาให้เฉินอิ่งดู

“แล้วก็พี่อิ่ง ผมเจอซาก ‘หมีผึ้ง’ แถวนั้นด้วย พี่ว่าเจ้าหมีควายนั่นไปเจอรังผึ้งของหมีผึ้งเข้า แล้วแย่งกินน้ำผึ้งหรือเปล่า?”

มีความเป็นไปได้สูง!

เจ้าหมีควายตัวนี้ดูตะกละและใจกล้าบ้าบิ่นเป็นพิเศษ

ขนาดลูกลิงจมูกเชิดที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยมันยังไปขโมยมาได้ ประสาอะไรกับรังผึ้งของหมีผึ้ง เรื่องปกติสุด ๆ

[1] พืชตระกูลกุหลาบ ผลกินได้