ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 27 ช่วยเหลือเจ้าตัวเล็ก

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 27 ช่วยเหลือเจ้าตัวเล็ก

เฉินอิ่งไม่เสียเวลาสนใจหมีควายแม้แต่น้อย เขาคว้าลูกลิงจากกรงเล็บโดรนแล้วเริ่มปฐมพยาบาลทันที

ลูกลิงตัวเท่าฝ่ามือ ขนอ่อนยังคลุมทั่วตัว บ่งบอกว่าเพิ่งเกิดได้ไม่นาน

สัมผัสแรกคือความเย็นเฉียบ ทำให้หัวใจของเฉินอิ่งหล่นวูบ ก่อนจะกลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ คลำหาชีพจรเพื่อดูว่าหัวใจดวงน้อยยังเต้นอยู่ไหม

เวลาเหมือนจะผ่านไปนานแสนนาน แต่จริง ๆ อาจแค่ชั่วพริบตา ในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงเต้นแผ่วเบาใต้ปลายนิ้ว

“รอดแล้ว ยังรอดอยู่” เฉินอิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่เรียกสติกลับมา “เสี่ยวเซิน มาช่วยหน่อย ส่องไฟตรงนี้ ฉันต้องฉีดยาให้ลูกลิง”

เขาไม่กล้าเสี่ยงอุ้มกลับไปทั้งอย่างนี้ ต้องกู้ชีพตรงนี้เลย

ทุกนาทีที่ช้าไป คือโอกาสรอดชีวิตที่ลดลง!

เขามีกระเป๋าพยาบาลฉุกเฉินติดตัวเสมอ การเจอสัตว์ป่าบาดเจ็บในป่าเกิดขึ้นได้ตลอด และไม่ใช่ทุกครั้งที่จะลากกลับไปรักษาได้ทัน แต่พูดตามตรงนี่เป็นครั้งแรกที่เขาช่วยชีวิตลิงตัวเล็กขนาดนี้

ต้องขอบคุณพี่ถง กับสกิลการแพทย์ระดับ 100!

บรรยากาศรอบหุบเขาแม่น้ำเปลี่ยนไปตอนไหนไม่รู้

หมีควายหายตัวไปแล้ว ชามสแตนเลสคว่ำอยู่กลางโขดหิน

ขนมก้อนที่กินไม่หมดกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ไม่รู้ว่าสัตว์หากินกลางคืนตัวไหนจะได้ลาภปากไป

จินหยานอนหมอบอยู่ข้างพี่ชาย ส่วนคุณพี่ลิงซ์นั่งยอง ๆ วางมาดเท่อยู่ใกล้ ๆ

บนต้นสนใกล้ ๆ ลิงจมูกเชิดนับสิบตัวเงียบกริบ จ้องมองเฉินอิ่งช่วยชีวิตลูกลิงอย่างลุ้นระทึก

แม่ลิงพยายามจะลงมาหาลูกหลายครั้ง แต่โดนจ่าฝูงตัวใหญ่สุดห้ามไว้ สุดท้ายถึงขั้นดึงหางไว้ไม่ให้ขยับ

เสี่ยวเซินกับเสี่ยวเติ้งช่วยกันส่องไฟฉาย

เฉินอิ่งคุกเข่าข้างหนึ่ง ใช้เสื้อแจ็คเก็ตพับทบเป็นเตียงพยาบาลชั่วคราวให้ลูกลิงนอน

หลังจากฉีดยาเข้าตัวลูกลิง ผ่านไปไม่กี่นาที หน้าอกเล็ก ๆ ก็เริ่มกระเพื่อมขึ้นลงให้เห็นชัดเจน

“ได้ผล! เจ้าตัวเล็กน่าจะพ้นขีดอันตรายแล้วใช่ไหมครับ?”

“ยังไม่รู้ ต้องรีบพากลับสถานี เข้าตู้อบสังเกตอาการสักสองสามวันถึงจะวางใจได้” เฉินอิ่งนั่งลงปาดเหงื่อบนหน้าผาก

“พี่ลิงครับ เจ้าตัวเล็กปลอดภัยแล้ว แต่ยังต้องเฝ้าระวัง ผมยังคืนให้ไม่ได้นะครับ”

มันยังเล็กเกินไป แถมโดนหมีควายเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา ถึงจะดูปลอดภัยตอนนี้ แต่ไม่รู้ว่าจะมีอาการแทรกซ้อนอะไรตามมาหรือเปล่า

จินหยาส่งเสียงร้องเรียกฝูงลิง จ่าฝูงลิงส่งเสียงตอบรับจี๊ดจ๊าด กระโดดลงมาจากต้นไม้ ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเฉินอิ่ง

มันหยุดห่างออกไปเมตรกว่า ใบหน้าสวยงามสะท้อนแสงไฟฉายเป็นประกายสีทอง

หลังจากจ้องหน้าเฉินอิ่งอยู่สองนาที มันก็หันไปร้องเรียกด้านหลัง แม่ลิงกระโดดลงมาทันที ยื่นมือจะคว้าลูก

“เอาไปไม่ได้นะ”

เสี่ยวเซินตกใจขยับตัว แม่ลิงกรีดร้องเสียงแหลม พยายามจะแย่งลูกลิงไป

เฉินอิ่งรีบคว้ามือแม่ลิงไว้ ห้ามไม่ให้ทำแบบนั้น

ด้วยความตื่นตระหนก แม่ลิงเงื้อมืออีกข้างจะตบเฉินอิ่ง แต่โดนจ่าฝูงตบเปรี้ยงเข้าให้ก่อน

จ่าฝูงยืนขึ้นดุแม่ลิง แม่ลิงหดตัวงอเป็นกุ้ง สายตาเต็มไปด้วยความน้อยใจและน้ำตาคลอเบ้า

เฉินอิ่งรีบเข้าไปห้ามทัพ เขายื่นขนมก้อนที่เหลือให้จ่าฝูง บอกให้เอาไปแบ่งกันกิน จากนั้นก็หันไปหาแม่ลิงเจ้าน้ำตายื่นมือออกไป

“ถ้าเป็นห่วงลูกก็ตามฉันกลับไปสิ ฉันไม่ได้จะทำร้ายมัน ฉันกำลังช่วยมัน เข้าใจไหม?”

เขาใช้ทั้งโบนัสความเข้ากันได้และ “ภาษาสัตว์” เฉินอิ่งอธิบายให้แม่ลิงฟังอย่างอ่อนโยน

เมื่อเห็นแม่ลิงมีท่าทีอ่อนลง เฉินอิ่งก็ยื่นมือเข้าไปใกล้กว่าเดิม

แม่ลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือน้อย ๆ มาจับนิ้วเฉินอิ่ง ยอมให้เขาจูงไปหาลูก

เฉินอิ่งวางลูกลิงไว้ในอ้อมอกแม่ แล้วอุ้มแม่ลิงขึ้นมาอีกที

“เรากลับสถานีกันเถอะ พี่ลิง คุณพี่ลิงซ์ จินหยา จะไปด้วยกันไหม?”

พูดจบก็ไม่รอคำตอบ เฉินอิ่งอุ้มแม่ลิงกับลูกน้อยเดินนำกลับสถานี

ขากลับต้องเดินช้าลง ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเขตรั้วสถานี

จินหยาจะตามเข้ามา แต่โดนพี่ชายงับหนังคอห้ามไว้

จ่าฝูงพาลิงตัวอื่น ๆ ปีนขึ้นต้นไม้ใกล้ ๆ ซ่อนตัวอย่างมิดชิด

“เอาล่ะ ตามสบายนะ ฉันจะพาเจ้าสองตัวนี้ไปตรวจร่างกายก่อน”

เขาวานให้เสี่ยวเซินกับเสี่ยวเติ้งหาอะไรให้ฝูงลิงกิน ส่วนจินหยากับพี่ชายไม่ต้องห่วง พวกมันหากินเองได้

ต้วนอู้หลินเตรียมสถานที่ไว้พร้อมแล้ว ทันทีที่เฉินอิ่งมาถึง เขาประสานงานกับทีมแพทย์ ช่วยกันเกลี้ยกล่อมแม่ลิงให้วางลูกลงบนเตียงตรวจ

ใต้แสงไฟ เห็นชัดเลยว่าแม่ลิงเองก็เจ็บตัวไม่น้อย มีแผลตกสะเก็ดบ้าง เลือดซึมบ้าง และแม่ลิงตื่นกลัวมาก ตัวสั่นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแกรกกราก

เฉินอิ่งเลยนั่งลงข้าง ๆ กอดเธอไว้ ให้เธอมองดูลูกน้อยระหว่างที่เขาโกนขนและทำความสะอาดแผล

สัตว์ป่ามีพลังฟื้นตัวยอดเยี่ยม เขาไม่ต้องทำอะไรมาก อีกอย่างลูกลิงยังต้องกินนม จะให้ยาแม่ลิงสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

ยาทาภายนอกที่เลือกใช้เป็นแบบระคายเคืองน้อยที่สุด พรุ่งนี้เช้าแผลคงตกสะเก็ดหมดแล้ว

โชคดีที่ลูกลิงกระดูกไม่หัก แต่เพราะตกใจและโดนหมีควายเขย่า หัวเลยปูดเป็นลูกมะนาว ตามตัวมีรอยช้ำ และมีแผลเล็ก ๆ ที่ท้องจากการโดนเล็บหมีเกี่ยว

หลังจากทำความสะอาด ฆ่าเชื้อ ทายา และเอาเข้าตู้อบให้ออกซิเจน กว่าจะเสร็จงานก็ปาเข้าไปตีหนึ่ง

ลูกลิงอยู่ในตู้อบกินนมแม่ไม่ได้ แม่ลิงเองก็เจ็บตัวและขวัญเสีย น้ำนมคงไหลไม่ดี เฉินอิ่งเลยตัดสินใจป้อนนมผงแทน

หลังจากกินไปได้ไม่ถึง 5 มิลลิลิตร เจ้าตัวเล็กก็หลับปุ๋ย ส่วนแม่ลิงไม่ยอมห่าง นอนเฝ้าอยู่บนตู้อบ จ้องมองลูกผ่านฝาใสตาไม่กระพริบ

“พวกนายไปนอนเถอะ คืนนี้ฉันเฝ้าเอง”

“ผมเฝ้าให้ดีกว่า พี่อิ่งเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปนอนเถอะครับ”

“ให้พวกเราเฝ้าไหมคะ?”

สองสมาชิกเวรดึกทีมแพนด้าอาสา

“ยังไงเราก็ต้องอยู่เฝ้าจอมอนิเตอร์ ดูพฤติกรรมการกินการนอนของเมินตุนเอ๋อร์อยู่แล้ว ให้พวกเขามาอยู่ด้วยก็ได้ค่ะ”

เฉินอิ่งไม่สงสัยในความเป็นมืออาชีพของพวกเขา การได้เข้าทีมแพทย์แพนด้ายักษ์การันตีฝีมือได้ระดับหนึ่ง แต่เพราะเชี่ยวชาญเฉพาะทางแพนด้า อาจจะไม่ถนัดดูแลสัตว์อื่นเท่าไหร่

ต้วนอู้หลินลุกขึ้นดันหลังเฉินอิ่ง

“พี่อิ่ง ให้ผมเฝ้าเถอะ มีอะไรเดี๋ยวโทรเรียก ไม่ต้องห่วง บ้านผมเปิดคลินิกรักษาสัตว์ เรื่องป้อนนมป้อนยาแค่นี้สบายมาก”

ขืนเถียงต่อจะกลายเป็นไม่ไว้ใจเพื่อน เฉินอิ่งเลยพยักหน้า “งั้นฉันไปดูจินหยากับคุณพี่ลิงซ์หน่อย ถ้าไม่มีอะไรแล้วจะไปนอน ตีห้าฉันมาเปลี่ยนเวรนะ”

ก่อนไปเขาชี้ไปที่หน้าต่าง “อย่าปิดม่านตรงนั้นนะ พี่ลิงกับพวกเฝ้าอยู่ข้างนอก เดี๋ยวคงแวะมาดูตอนดึก ๆ”

ต้วนอู้หลินพยักหน้า นอกจากเปิดม่านกว้างแล้ว ยังเปิดโคมไฟเล็ก ๆ ตรงโต๊ะริมหน้าต่างทิ้งไว้ด้วย

“เดี๋ยวผมไปเอาผลไม้ในห้องเก็บของมาวางไว้ให้ เผื่อพี่ลิงหิวรอบดึกจะได้มีกิน”

เห็นต้วนอู้หลินจัดการได้ดี เฉินอิ่งก็วางใจ ออกไปเดินตรวจตราว่าจินหยากับพี่ชายยังอยู่ไหม แล้วถือโอกาสกดรับชุดของขวัญชิ้นใหญ่ที่ยังไม่ได้เปิด

“พี่ถงครับ ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่านี่คืออะไร?”

เฉินอิ่งตาโตจ้องมองของใหม่ในมือ ยืนนิ่งเป็นหิน