ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 26 แอคติ้งระดับออสการ์ของพี่หมีดำ

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 26 แอคติ้งระดับออสการ์ของพี่หมีดำ

[กู้ภัยด่วน กู้ภัยด่วน หวี๋หว่อ หวี๋หว่อ]

[โปรดช่วยเหลือลิงจมูกเชิดสีทองที่ถูกหมีควายแย่งชิงไปจากอกแม่ ภายในเวลาสองชั่วโมง ภารกิจสำเร็จจะได้รับชุดของขวัญชิ้นใหญ่*1]

หมีควาย? ลิงจมูกเชิดสีทอง?

เฉินอิ่งสตั๊นไปชั่วขณะ สมองประมวลผลเชื่อมโยงสัตว์สองชนิดนี้เข้าด้วยกันไม่ถูก

ถึงหมีควายจะเป็นสัตว์กินเนื้อ แต่มันไม่กินลิงนะ

แถมเท่าที่เขารู้ แถบที่ลิงจมูกเชิดอาศัยอยู่ ไม่มีหมีควายไม่ใช่เหรอ?

สถานีช่วยเหลือเคยจับภาพหมีควายได้เมื่อสองปีก่อน เป็นเงาแม่หมีกับลูกสองตัว และนั่นเป็นครั้งเดียวที่เจอ

ถ้าเจ้าหมีควายตัวนี้ไม่ใช่ลูกหมีในตอนนั้น ก็คงพลัดหลงมาจากที่อื่น

จะมาเดินเพ่นพ่านก่อคดีแถวนี้ไม่ได้นะ!

เฉินอิ่งตบหลังพี่เสือ เรียกเสี่ยวเซินมาช่วยเฝ้าประตู แล้ววิ่งเข้าออฟฟิศไปหยิบโดรน

ป่ากลางคืนอันตรายกว่ากลางวันหลายเท่า เขาไม่มีวิชาตัวเบาเหมือนในนิยาย เลยต้องพึ่งพาเทคโนโลยี

นอกจากคนที่ต้องอยู่เฝ้าจอ หนุ่ม ๆ ที่เหลือพากันมารุมล้อม

“เสี่ยวเซิน มาช่วยหน่อย บังคับโดรนค้นหาทางนู้น ช้า ๆ หน่อย ต่ำลงอีกนิด จินหยาไปทางนั้นแล้ว ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าตัวอะไรกำลังคุกคามอยู่”

เสี่ยวเซินรับช่วงต่อบังคับโดรน เฉินอิ่งวิ่งไปอุ้มลูกเสือสองตัว แล้วส่งสัญญาณให้พี่เสือกลับห้อง

เมื่อรู้ตัวว่าร่างกายยังไม่พร้อมปะทะ พี่เสือเลยไม่งอแง เดินตามเฉินอิ่งกลับคอกอย่างว่าง่าย

พอจัดการครอบครัวเสือเสร็จ เขากลับออกมาก็ได้ยินเสี่ยวเซินกับต้วนอู้หลินร้องอุทาน

“พี่อิ่ง ๆ หมีควายจริง ๆ ด้วย มันอุ้มลูกลิงอยู่ จินหยากำลังประจันหน้ากับมัน ทำไงดีพี่? จินหยาตัวแค่นั้นสู้เจ้ายักษ์นั่นไม่ได้หรอก”

อย่าคิดว่าหมีจะเชื่องช้านะ หมีควายคล่องแคล่วว่องไวมาก ปีนต้นไม้ก็ได้ ว่ายน้ำก็เก่ง

ปกติเสือ สิงโต หมาป่า ไม่อยู่ในเมนูอาหารมันหรอก แต่ถ้าจำเป็นมันก็ฉีกอกนักล่าพวกนั้นได้สบาย ๆ

จินหยาตัวกะเปี๊ยก โดนตบทีเดียวได้ไปเกิดใหม่ต่างโลกแน่นอน!

“มันอยู่ตรงไหน?” เฉินอิ่งถามพร้อมอุปกรณ์ครบมือ

“ห่างไปกิโลหนึ่ง ตรงริมแม่น้ำ รอเดี๋ยวพี่ ผมไปด้วย ต้วนอู้หลินกับคนที่เหลือเฝ้าบ้านนะ”

เฉินอิ่งไม่ปฏิเสธ ส่งรีโมทโดรนให้ต้วนอู้หลินบังคับต่อ นาทีวิกฤตอาจใช้โดรนล่อความสนใจหมีควายช่วยจินหยาได้

หนุ่มจากทีมแพทย์อยากไปด้วยแต่โดนห้ามไว้

“ทางไม่ชำนาญอย่าไปเลยครับ ผมไปกับพี่อิ่งเอง” เสี่ยวเติ้งอาสา

ถึงจะเด็ก แต่ความชำนาญพื้นที่และความใจเย็นของเขาเป็นที่พึ่งได้

เฉินอิ่งพยักหน้า มีเสี่ยวเติ้งไปด้วยอุ่นใจขึ้นเยอะ

เสี่ยวเซินถึงจะทำงานมาปีกว่า แต่ไม่ชินกับการเดินป่าตอนกลางคืน คงลำบากหน่อย แต่ช่วยไม่ได้ ถ้าต้องช่วยลูกลิงจริง ๆ เขาต้องรับหน้าที่เจรจา การช่วยลูกลิงคงต้องพึ่งเสี่ยวเซิน

สามหนุ่มวิ่งฝ่าความมืดมุ่งหน้าสู่หุบเขาแม่น้ำ

เสี่ยวเซินที่ไม่คุ้นทาง ล้มลุกคลุกคลานหลายรอบ แต่ก็ลุกขึ้นวิ่งต่อทันทีไม่มีบ่น

ระยะทางหนึ่งกิโลเมตร พวกเขาใช้เวลาไปกว่ายี่สิบนาที

หุบเขาแม่น้ำขนาบข้างด้วยป่าสน ตรงกลางเป็นลานหินกว้างห้าสิบเมตร

ฤดูนี้น้ำหลาก หมีควายน่าจะลงมากินน้ำ

จินหยายืนอยู่บนโขดหินใหญ่ขู่คำรามใส่หมีควาย ส่วนเจ้าหมียักษ์นั่งแช่ขาข้างหนึ่งในน้ำ มือขวาถืออะไรบางอย่างเขย่าไปมา สายตายั่วยวนกวนประสาทจินหยา

“โฮก เจ้าตัวเล็ก ไสหัวไปซะ วันนี้ฉันไม่อยากเล่นกับเอ็ง”

“แง้ว ไอ้หมีบ้า ปล่อยลูกลิงเดี๋ยวนี้นะ”

“โฮก ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม?”

พูดพลาง หมีควายก็จับลูกลิงจมูกเชิดแกว่งไปมาสองสามที

เฉินอิ่งร้อนใจแทบแย่ ลูกลิงนิ่งสนิท เหมือนตุ๊กตาผ้าในมือมาร

“พี่อิ่ง เอาไงดี?”

เสี่ยวเซินชักปืนยาสลบเล็งไปที่หมีควาย แต่ดูจากขนาดตัวแล้ว เกรงว่ายาจะไม่พอ

“นายกับเสี่ยวเติ้งรอจังหวะตรงนี้ ฉันจะออกไปล่อมัน ดูสิว่ามันจะยอมแลกเปลี่ยนไหม”

เขาหยิบชามสแตนเลสออกจากเป้ เทขนมก้อนจากระบบลงไปครึ่งชาม ราดน้ำผึ้งฉ่ำ ๆ แล้ววางแอปเปิ้ลลูกหนึ่งลงไปถือเดินออกไป

การปรากฏตัวกะทันหันของเฉินอิ่งทำให้ทั้งจินหยาและหมีควายชะงัก

พอจำเฉินอิ่งได้ จินหยาก็ร้องเตือนบอกอย่าเข้ามา ไอ้หมีบ้านี่มันนิสัยไม่ดี มันจะทำร้ายพี่

หมีควายลุกขึ้นยืนโน้มตัวลงมาแยกเขี้ยวขู่

เฉินอิ่งไม่กล้าเข้าใกล้มากนัก ส่งเสียงภาษาสัตว์ออกไป

“มานี่มา มีผลไม้กับขนมอร่อย ๆ เอาไหม? ฉันเลี้ยงเอง ไม่ต้องเกรงใจ”

หมีควายจ้องเฉินอิ่งอยู่นาน และเมื่อสูดจมูกฟุดฟิดมันก็ได้กลิ่นหอมหวานลอยมาเตะจมูก ทำให้น้ำลายไหลย้อยออกมาไม่รู้ตัว

โชคดีที่มืดตามนุษย์มองไม่เห็น แต่โดรนที่บินเงียบ ๆ อยู่เหนือหัวเก็บภาพไว้ชัดเจน

หมีควายค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างลังเล เฉินอิ่งวางชามสแตนเลสลง แล้วถอยหลังไปสองสามเมตร

ระยะนี้ใกล้มาก อันตรายสุดขีด แต่ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือได้ไง? เขามาช่วยลูกลิง ถ้าอยู่ไกลเกินไปคงแย่งคืนมาไม่ได้แน่

หมีควายเดินมาดมชามอย่างระแวดระวัง ได้กลิ่นแอปเปิ้ลกับน้ำผึ้งหอมหวาน หัวใจหมีน้อยพองโต โยนลูกลิงทิ้งทันที คว้าชามด้วยมือเดียว อีกมือหยิบแอปเปิ้ลกัดคำโต

โดรนจากระบบถูกดัดแปลงให้มีกรงเล็บจับของด้านล่าง จังหวะที่หมีควายกำลังเพลิดเพลิน เฉินอิ่งสั่งต้วนอู้หลินผ่านหูฟังให้บังคับโดรนโฉบลงมา

โดรนบินเงียบกริบโฉบลงมาคีบลูกลิงที่นอนแน่นิ่ง แล้วบินพุ่งขึ้นฟ้าไปอย่างรวดเร็ว

หมีควายรู้สึกถึงความผิดปกติ หันขวับมาเห็นลูกลิงหายไป ก็ลุกขึ้นยืนคำรามลั่นด้วยความโกรธ

จินหยาไม่ยอมน้อยหน้า คำรามสวนกลับไป

จังหวะที่หมีควายกำลังจะพุ่งเข้าใส่จินหยากับเฉินอิ่ง เสียงคำรามกึกก้องก็ดังมาจากด้านหลัง พร้อมก้อนหินร่วงลงมาใส่หัวมันดังโป๊ก

จินหยาตาโต ร้องเสียงใส

“แง้ว พี่จ๋า พี่มาแล้ว!”

นอกจากคุณพี่ลิงซ์แล้ว ยังมีลิงจมูกเชิดอีกนับสิบตัวโผล่มาที่ขอบหน้าผา

ก้อนหินที่ปาหัวหมีควายเมื่อกี้ คือฝีมือพวกมันนั่นเอง

จากที่ทำหน้าดุร้าย หมีควายพอเห็นว่าโดนล้อมกรอบ ก็ทำหน้าเลิ่กลั่ก มันรีบยัดแอปเปิ้ลคำสุดท้ายเข้าปาก ทำหน้าตาใสซื่อประมาณว่า “ฉันแค่มากินข้าวเฉย ๆ พวกนายจะทำอะไร? อยากกินด้วยเหรอ? เสียใจนะ หมดแล้ว”

เรื่องการแสดงนี่ พี่หมีควายชนะขาดลอยดาราฮอลลีวู้ดเลยทีเดียว