ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 22 ลูกพ่อจะแพ้ตั้งแต่จุดสตาร์ทไม่ได้

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 22 ลูกพ่อจะแพ้ตั้งแต่จุดสตาร์ทไม่ได้

เสี่ยวเซินที่กำลังง่วนอยู่กับการจดบันทึก เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง

“นั่นจ้าวมานมาน ช่างภาพที่มารับผิดชอบโปรเจกต์ประชาสัมพันธ์เขตอนุรักษ์สัตว์ป่ารอบนี้ครับ”

“ต่อให้เป็นช่างภาพ ก็ห้ามเข้าคอกสัตว์ นี่มันกฎระเบียบ!”

เสี่ยวเซินกระแทกปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’

“ที่นี่สถานีช่วยเหลือ ไม่ใช่ฐานวิจัยแพนด้า เราไม่ได้มีกฎห้ามคนนอกเข้าโซนแพนด้าเข้มงวดขนาดนั้น จะไปเชิญเขาออกดี ๆ หรือจะหุบปากซะ? คิดว่าขี้ฟ้องแล้วเก่งนักเหรอ? ถ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ก็เขียนใบลาออกไปซะ”

พูดจบเสี่ยวเซินก็คว้าสมุดกับแฟ้มเอกสารเดินปึงปังออกไป

หมอผู้หญิงหน้าแดงจัด นิ้วที่ชี้ไปทางประตูสั่นระริก

“นี่มันหมายความว่าไง? สัตวแพทย์ประจำสถานีช่วยเหลือทำตัวกร่างเป็นมาเฟียเหรอ?”

“พอได้แล้วน่า” หมอผู้ชายขมวดคิ้ว ลุกขึ้นจ้องหน้าเธอบ้าง “เขาทำงานที่สถานีช่วยเหลือได้ ฝีมือก็ไม่ด้อยไปกว่าเธอหรอก ขนาดผู้ใหญ่ยังวางใจให้ดูแลแพนด้า แล้วเธอจะมาโวยวายอะไร?”

หมอผู้หญิงหน้ากระตุก ถลึงตากลับอย่างดุเดือด

“แพนด้ายักษ์ไม่ควรถูกส่งกลับมาที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว ผ่าตัดใหญ่ขนาดนั้น ทั้งเนื้องอก ทั้งท้องมาน ควรจะอยู่ที่ฐานหรือศูนย์เพื่อรับการดูแลที่ละเอียดที่สุดต่างหาก”

หมอผู้ชายไม่อยากเถียงกับเธอต่อ

คิดว่าไม่มีใครดูออกหรือไงว่าเธอต้องการอะไร? ก็แค่อยากดึงเมินตุนเอ๋อร์ไว้ที่ศูนย์วิจัย แล้วตั้งทีมวิจัยเนื้องอกแพนด้าโดยมีตัวเองเป็นแกนนำ พอทำสำเร็จก็จะได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทอง

น่าเสียดายที่ผู้ใหญ่ไม่เล่นด้วย และส่งแพนด้ากลับมาที่สถานีช่วยเหลือ เธอถึงได้ถ่อมาถึงนี่เพื่อจับผิด หาเรื่องย้ายแพนด้ากลับไปให้ได้

ไม่ใช่ว่าไม่ห่วงสมบัติชาติหรอกนะ แต่ความทะเยอทะยานส่วนตัวมันบังตาซะมิดเลยต่างหาก

เสี่ยวเซินหอบข้าวของไปห้องต้วนอู้หลิน ที่กำลังรื้อค้นเอกสารวิเคราะห์ผลตรวจเมินตุนเอ๋อร์อยู่เหมือนกัน

“เป็นไร หน้าตาบอกบุญไม่รับ ใครทำของขึ้น?”

“จะมีใครซะอีก ก็ยัยป้านั่นแหละ” เสี่ยวเซินหาที่นั่งลง แล้วเล่าวีรกรรมหมอผู้หญิงให้ต้วนอู้หลินฟังแบบใส่อารมณ์

“คนอะไร EQ ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ เข้ามาในทีมได้ไง? เส้นใหญ่ชัวร์”

“จะไปสนใจคนอื่นทำไม?” ต้วนอู้หลินไม่ได้เดือดดาลเท่าเสี่ยวเซิน “เดี๋ยวค่อยเตือนพี่อิ่งให้ระวังตัวหน่อยก็พอ ใจเย็นน่า สถานีช่วยเหลือใหญ่ขนาดนี้ยังฝากผีฝากไข้ไว้กับพี่อิ่งได้ นายรู้ได้ไงว่าพี่อิ่งไม่มีเส้น?”

เสี่ยวเซินเริ่มคล้อยตาม บ่นอุบอิบอีกสองสามคำก็หายโกรธ หันมาช่วยเพื่อนคัดแยกเอกสารต่อ

เฉินอิ่งเล่นกับเมินตุนเอ๋อร์สักพัก ตรวจร่างกายคร่าว ๆ จนมั่นใจว่าฟื้นตัวดีแล้ว ก็เดินออกมาจากบ้านแพนด้า

จริง ๆ แล้วจ้าวมานมานไม่ได้ทำผิดกฎอะไร เธอไม่ได้เข้าไปในคอกชั้นใน แค่ถ่ายรูปถ่ายวิดีโออยู่ตรงทางเข้าเท่านั้น

เห็นเฉินอิ่งออกมา จ้าวมานมานก็เก็บกล้องเดินตามออกมาด้วย

“พรุ่งนี้ฉันกะจะขึ้นเขา อินลี่บอกว่าจะพาไปดูแคมป์ลิงจมูกเชิดสีทองก่อน ถ้าได้ภาพดี ๆ ก็จะปักหลักถ่ายที่นั่น ถ้าไม่ได้ คงต้องรบกวนเขาพาตระเวนดูที่อื่นอีกสักพัก”

“คุณถ่ายแค่สัตว์ป่าเหรอ? ไม่ถ่ายนกบ้างเหรอ?”

“แน่นอนว่าอยากได้ทั้งคู่ แต่อินลี่กับเสี่ยวเซินบอกว่า สถานีช่วยเหลือมีข้อมูลสัตว์ป่าเยอะกว่า ส่วนกรมป่าไม้จะมีบันทึกเรื่องนกละเอียดกว่า”

เฉินอิ่งยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว “สถานีช่วยเหลือเราก็สังกัดกรมป่าไม้นะครับ ถ้าคุณอยากถ่ายจริง ๆ ผมชี้เป้าให้ได้สองสามที่ ไม่ไกลมาก ถ้าคุณมีสกิลเอาตัวรอดในป่าอยู่บ้าง ก็ลุยได้เลย”

จ้าวมานมานยิ้มรับโดยไม่ตอบ ในฐานะช่างภาพสายอนุรักษ์ชื่อดังของจีน ประสบการณ์เดินป่าเธอมีล้นเหลือ ไม่งั้นรางวัลภาพถ่ายต่าง ๆ จะได้มาได้ยังไง?

เฉินอิ่งไม่เข้าไปวุ่นวายตอนเมินตุนเอ๋อร์กินข้าว เขาเดินออกมาพร้อมจ้าวมานมาน แล้วแวะไปดูอาการเมิ่งเหยียนห้องข้าง ๆ

ไม่ต้องอยู่ใกล้แมวยักษ์ เมิ่งเหยียนดูสบายใจเฉิบ

นอนขดตัว ขาที่เจ็บเหยียดตรง หลับปุ๋ยฝันหวานอยู่ในรัง

เปลี่ยนไผ่สดให้เสร็จ เฉินอิ่งก็ย่องออกมาเงียบ ๆ

ใต้แสงไฟรูปร่างของจ้าวมานมานดูเพรียวระหง พิงกำแพงแล้วขายิ่งดูยาว สายตาจับจ้องหน้าจอกล้อง แววตาอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

“อยากดูไหม? รูปคุณกับแพนด้ายักษ์”

เฉินอิ่งชะโงกหน้าไปดู ภาพเล็ก ๆ บนจอ เห็นเมินตุนเอ๋อร์นอนหนุนตักเขา ทั้งคนทั้งหมีสบตากัน

“ฉันถ่ายสัตว์ป่ามาหลายปี นอกจากพวกไพรเมตแล้ว น้อยมากที่จะเห็นภาพหมีกับคนสื่อใจกันได้ขนาดนี้”

“สงสัยผมจะมีเสน่ห์กับพวกมันมั้งครับ”

เฉินอิ่งไม่กล้าบอกว่าระบบให้โบนัสความเข้ากันได้ระดับ 100 มา เลยโบ้ยให้เป็นเรื่องของดวง

จ้าวมานมานไม่ใช่คนเซ้าซี้ เธอมาดักรอเฉินอิ่งเพื่อถามคำถามเดียว

“ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ? รู้สึกเหมือนคุณพยายามหลบหน้าฉันตลอดเลย พี่เฉิน”

“จะเป็นงั้นได้ไงครับ?” เฉินอิ่งหัวเราะแห้ง ๆ ยกมือเกาหัวแก้เก้อ “ผมแค่ชินกับการทำตัวหยาบ ๆ ไม่ค่อยถนัดคุยกับผู้หญิงน่ะครับ”

“แต่ที่สถานีก็มีเพื่อนร่วมงานผู้หญิงนี่คะ?”

“นั่นมันคนละเรื่องกัน!” เฉินอิ่งโพล่งออกมา พอรู้ตัวว่าหลุดปาก ก็รีบแก้ตัวพัลวัน “คือ . . . พวกเรารู้จักกันดี สนิทกันเหมือนพี่น้องน่ะครับ”

จ้าวมานมานหัวเราะเบา ๆ ยอมปล่อยผ่านไป

“เขาว่าอยู่สามเดือน แต่จริง ๆ ฉันคงอยู่ไม่ถึงหรอก ถ่ายงานนี้เสร็จฉันต้องไปที่อื่นต่อ ต้องไปถ่ายเสือดาวหิมะที่เชียงถัง แล้วค่อยกลับมาอยู่อีกสักเดือนครึ่ง หลัก ๆ คืออยากได้ภาพส่งประกวดสักใบ”

จู่ ๆ จ้าวมานมานก็อธิบายตารางงานให้เฉินอิ่งฟังซะงั้น โดยไม่พูดอะไรต่อ

“ฉันกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องขึ้นเขาแต่เช้า อวยพรให้ฉันโชคดีหน่อยสิ”

“หือ? อ้อ ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับ”

เฉินอิ่งมองเธอเดินเลี้ยวเข้าตึกสำนักงาน ยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเดินเข้าเขตการแพทย์ข้าง ๆ

“พี่อิ่ง ดูมือถือยัง?”

ทันทีที่เฉินอิ่งก้าวเข้ามา เสี่ยวเซินก็รีบเข้ามากระซิบกระซาบ ฟ้องเรื่องที่หมอผู้หญิงพูด

เฉินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ดูตื่นตระหนกอะไร

เขาไม่มีทางใช้ยามั่วซั่วแน่นอน ยา อาหาร น้ำ การขับถ่าย ของเมินตุนเอ๋อร์ทุกอย่างถูกบันทึกและอัพโหลดทุกวัน

อีกอย่างเธอมีอาจารย์ แล้วเขาไม่มีอาจารย์หรือไง?

หมอผู้หญิงคนนั้นคงยังพอมีสติอยู่บ้าง ถึงไม่กล้ามาหาเรื่องเฉินอิ่งซึ่งหน้า

วันรุ่งขึ้นทีมแพทย์มีการประชุมกัน ไม่รู้คุยอะไรกันบ้าง แต่พอประชุมเสร็จ หัวหน้าทีมก็มาหาเฉินอิ่ง

“เสี่ยวเฉิน ทำอาหารให้ครอบครัวเสือดาวอยู่เหรอ?”

หัวหน้าทีมลี่อายุราวสี่สิบกว่า เริ่มผมบาง สวมแว่นตา ยิ้มแย้มใจดี

“หัวหน้าลี่ เชิญนั่งครับ เดี๋ยวผมเสร็จแล้ว”

วันนี้เขากะจะเพิ่มมื้อพิเศษให้ลูกเสือ หั่นเนื้อชิ้นหนาขึ้นหน่อย จะได้ฝึกการฉีกและเคี้ยว

เจ้าสองตัวนี้แข็งแรงกว่าลูกเสือรุ่นเดียวกัน คงเพราะได้กินดีอยู่ดี ฟันเลยขึ้นเร็วและแข็งแรงกว่า

ส่วนอาหารพี่เสือ ง่ายกว่าเยอะ แค่ไก่เป็น ๆ ให้ไปไล่จับกินเอง

มื้อบำรุงของลูกเสือวางไว้ในคอก ส่วนไก่เป็นของพี่เสือ เดี๋ยวค่อยโยนเข้าไปในพื้นที่ฝึกสัญชาตญาณ จะได้สอนลูก ๆ ล่าเหยื่อไปด้วย

ถึงจะยังเด็ก แต่การเรียนรู้จากการสังเกตก็สำคัญ

ลูกพ่อจะแพ้ตั้งแต่จุดสตาร์ทไม่ได้!