ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 19 พี่สาวเสือดาวปากร้ายแต่ใจซื่อ
ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 19 พี่สาวเสือดาวปากร้ายแต่ใจซื่อ
ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 19 พี่สาวเสือดาวปากร้ายแต่ใจซื่อ
เฉินอิ่งเห็นสภาพดูไม่ได้ของอินลี่ที่เดินกลับมา รีบลุกไปช่วยรับของหนักอึ้งบนหลัง
“ขนบ้าอะไรมาเนี่ย?”
ตะกร้าสานไม้ไผ่ฝีมือหยาบ ๆ ของอินลี่ดูพร้อมจะพังมิพังแหล่
“ไม่เลวนี่อาลี่ เดี๋ยวนี้สานตะกร้าเป็นด้วย”
แซวเพื่อนเสร็จก็หันไปทักทายคุณพี่ลิงซ์ที่เดินนวยนาดตามมา
“สวัสดีครับคุณพี่ลิงซ์ มาเยี่ยมน้องสาวเหรอ?”
จินหยาพุ่งตัวไปหาพี่ชาย เอาหัวถูไถอย่างออดอ้อน
ช่างเป็นน้องสาวที่น่ารักจริง ๆ!
ลิงซ์ยักษ์นั่งลงมองเฉินอิ่งนิ่ง ๆ ปล่อยให้น้องสาวนัวเนียตามใจชอบ
“แง้ว แง้ว แง้ว” ฝากดูน้องสาวฉันด้วย มีตัวใหญ่ป้วนเปี้ยนแถวนี้
พูดจบลิงซ์ยักษ์ก็เลียหัวน้องสาวและงับหูเบา ๆ พอเห็นว่าน้องสบายดี แถมดูจะร่าเริงเกินเหตุ พี่ชายก็ลุกขึ้นเตรียมกลับ
จินหยาจะตามไป แต่โดนพี่ชายงับแก้มแล้วเอาหางฟาดไล่
“จินหยา กลับมา” เฉินอิ่งรีบไปล็อคตัวจินหยาไว้ แม่สาวลิงซ์ลงไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก
“แง้ว พี่ชายไม่รักหนูแล้วเหรอ?”
“เปล่าหรอก พี่ชายเขาเป็นห่วง กลัวเธอจะไปเจออันตราย เลยไม่อยากให้ตามไป”
พอได้ยินเฉินอิ่งปลอบใจ จินหยาก็กลิ้งตัวลุกขึ้นวิ่งไปรื้อค้นตะกร้าของอินลี่ เธอได้กลิ่นของอร่อยมาสักพักแล้ว
ตอนนี้อินลี่หายใจทันแล้ว เขาเปิดหญ้าและกิ่งไม้ที่ปิดปากตะกร้าออก เผยให้เห็นกองทัพกระต่ายอัดแน่นอยู่ข้างใน
“โอ้โห อาลี่ ไปถล่มรังกระต่ายมาเหรอ?”
“อย่ามาตลก ฉันไม่มีความอดทนไปขุดโพรงกระต่ายหรอก” เขาหยิบกระต่ายตัวหนึ่งโยนให้จินหยา แม่สาวน้อยคาบกระต่ายวิ่งขึ้นต้นไม้ไปกินอย่างมีความสุข “ฝีมือคุณพี่ลิงซ์เขาล่ะ สกิลเทพ วางแผนเป๊ะ ฉันแค่เป็นลูกหาบ ช่วยแบกกระต่ายกลับมาให้น้องสาวเขาเฉย ๆ”
ช่างเป็นความรักพี่น้องที่ซาบซึ้งน้ำตาไหล!
จะยืนคุยข้างนอกก็ไม่ใช่ที่ ต้องพาเพื่อนใหม่ไปแนะนำให้อินลี่รู้จักด้วย
ถึงจะอยู่คนละหน่วยงาน แต่ก็ทำงานด้วยกัน ต้องทำความคุ้นเคยกันไว้
พวกเขาขนกระต่ายเข้าไป จัดการถลกหนัง แช่แข็ง แล้วคัดตัวเล็กมาสับเนื้อติดกระดูกใส่ชาม เป็นมื้อพิเศษให้ลูกเสือสองตัว หลังจากนั้นก็หั่นเนื้อก้อนเท่ากำปั้นให้เจ้าตัวเล็กไปแย่งกันฉีกกินเล่นได้ทั้งวัน ส่วนที่เหลือก็ให้พี่เสือเป็นรางวัลพิเศษ
จินหยาเห็นคนอื่นเดินเข้าลานบ้านก็อยากจะตามเข้าไปด้วย แต่เฉินอิ่งไม่ยอม
ถ้ามีแค่เขากับอินลี่ก็พอหยวน ๆ ได้ แต่มีคนอื่นอยู่ด้วย จะให้จินหยาคิดว่ามนุษย์ทุกคนไม่มีพิษภัยไม่ได้ เดี๋ยวจะเป็นอันตรายกับตัวมันเอง ทำให้เขาต้องทั้งปลอบทั้งขู่กว่าจินหยาจะยอมเดินคอตกกลับเข้าป่าไป
“พี่เฉิน จินหยาดูจะเชื่องกับคนเกินไปไหมคะ?” จ้าวมานมานขมวดคิ้วแสดงความกังวล “เดี๋ยวจะเสียสัญชาตญาณสัตว์ป่าไปหมด ฉันว่ารักษาระยะห่างไว้หน่อยดีกว่า”
เฉินอิ่งพยักหน้า “ผมรู้ครับ แต่ผมเป็นคนช่วยชีวิตมันตอนบาดเจ็บ มันเลยไว้ใจผมมาก จะให้ผมไล่ตะเพิดมันไปก็ทำไม่ลงใช่ไหมล่ะ? เกิดมันเจ็บตัวมาอีกแล้วไม่กล้ามาหาผมเพราะกลัว จะทำยังไง?”
เสี่ยวเซินกับต้วนอู้หลินมองหน้ากันแล้วช่วยเสริม
“พี่จ้าว สัตว์ป่าจะเชื่องหรือไม่เชื่องก็ขึ้นอยู่กับคนด้วย พี่เฉินแกมีออร่าดึงดูดสัตว์ป่าแบบที่คนอื่นไม่มี ถ้าไม่เชื่อ คราวหน้าพี่ลองเข้าไปเล่นกับจินหยาดูสิ รับรองโดนขู่ฟ่อใส่แน่”
ถึงทั้งคู่จะยังไม่เคยสัมผัสจินหยา แต่ก็ได้เห็นคลิปในกลุ่มแชทบ่อย ๆ ตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่ามีแมวป่าลิงซ์สาวมาติดพันเฉินอิ่ง แต่ถึงอย่างนั้นท่าทีของจินหยาที่มีต่อเฉินอิ่งกับอินลี่ก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว
เฉินอิ่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงได้ แต่อินลี่แค่ขยับเข้าใกล้นิดเดียว จินหยาก็แยกเขี้ยวขู่แล้วกระโดดหนี
คำพูดพิสูจน์อะไรไม่ได้ อยู่ ๆ ไปเดี๋ยวก็รู้เอง
ห้องพยาบาลชั้นล่างล็อกกุญแจตลอด นอกจากเฉินอิ่งแล้ว มีแค่เสี่ยวเซินกับต้วนอู้หลินที่มีกุญแจ
จ้าวมานมานอยากเข้าไปถ่ายวิดีโอพี่เสือเพิ่มเพื่อเก็บเข้าคลังภาพ แต่เฉินอิ่งปฏิเสธ มีลูกเสืออยู่ด้วย เขาไม่อยากให้คนแปลกหน้าเข้าไปวุ่นวายมากนัก
จ้าวมานมานเข้าใจเหตุผล ได้แต่เก็บความเสียดายไว้
เรื่องความชำนาญพื้นที่ป่าเขา อินลี่ยืนหนึ่งแน่นอน เฉินอิ่งยุ่งอยู่แต่ในสถานี นาน ๆ ทีถึงจะได้ออกไปเดินเล่นรอบ ๆ ถ้าจ้าวมานมานอยากได้ภาพสัตว์ป่าเยอะ ๆ ก็ต้องขอให้อินลี่พาขึ้นเขา
อินลี่ที่ได้รับมอบหมายงานนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับ เขาเป็นผู้ชายบ้าน ๆ ไม่ค่อยอินกับการต้องไปเดินป่ากับสาวสวยเท่าไหร่
“ฉันเพิ่งกลับมา ทำไมต้องให้ฉันพาขึ้นเขาอีก” อินลี่บ่นอุบกับเฉินอิ่งในห้องเตรียมอาหาร “ถ้าเป็นฉัน ฉันจะส่งผู้ชายไป คนเดียวก็ลุยได้ ไม่ต้องมาเป็นภาระงานเรา”
เฉินอิ่งปรายตามองแล้วศอกเข้าที่พุง
“พูดจาหมาไม่แดก คุณจ้าวเขาเก่งนะ เคยไปถ่ายเสือดาวหิมะที่เชียงถังคนเดียวมาแล้ว รอบนี้เขามาทำงานตามคำสั่งเบื้องบน อีกอย่างป่าเขามันอันตราย ไม่ว่าหญิงหรือชาย ต่อให้ฉันเข้าป่าคนเดียวก็ต้องระวังตัวแจ ทุกครั้งที่นายออกลาดตระเวน ฉันก็ห่วงนายเหมือนพ่อนายนั่นแหละ”
“ไปไกล ๆ เลย จะมาหลอกแต๊ะอั๋งฉันเรอะ?”
อินลี่มือไม่ว่าง เลยเอาหัวโขกหัวเฉินอิ่งดังโป๊ก
“โอ๊ย ไอ้เพื่อนชั่ว สมองฉันสะเทือนหมดแล้ว!”
สองหนุ่มฟัดกันนัวเนียในห้องเตรียมอาหาร ส่วนข้างนอกจ้าวมานมานนั่งอยู่ใต้ต้นมะคำดีควาย คอยชำเลืองมองหน้าต่างห้องเตรียมอาหารเป็นระยะ
ใจจริงเธออยากให้เฉินอิ่งพาไปมากกว่า แต่เขาก็พูดถูก พี่เสือกับลูก ๆ ต้องดูแล ขืนเขาไม่อยู่เสี่ยวเซินคงรับมือไม่ไหว
“พี่เฉิน ดูมือถือเร็ว คลิปที่ลงเมื่อบ่ายยอดวิวระเบิดแล้ว!” เสี่ยวเซินโหนระเบียงชั้นสองตะโกนลงมา
“คลิปพี่เล่นกับจินหยาไง แชร์ไปเกือบหกพัน คอมเมนต์สองพันกว่าแล้ว!”
“ของผมก็ด้วย คอมเมนต์ไม่เยอะเท่าพี่ แต่ยอดวิวปาไปสามหมื่นแล้ว!”
ปกติคลิปพวกเขามียอดวิวหลักร้อย ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนฝูงกับคนในศูนย์ช่วยกดไลค์ อยู่ ๆ ยอดพุ่งแตะหลักหมื่น รู้สึกเหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง
อินลี่โผล่หัวออกมาเกทับจากมุมตึก “ตื่นเต้นอะไรกัน? คลิปที่ฉันถ่ายพี่อิ่งกับเมินตุนเอ๋อร์จะแสนวิวแล้ว ฉันยังไม่คุยเลย”
เฉินอิ่งส่ายหน้ายิ้ม ๆ ไม่สนใจพวกบ้าเห่อ ยกมื้อพิเศษเข้าไปให้พี่เสือในคอก
พี่เสืออุดอู้อยู่ในห้องทั้งวัน พอเห็นเฉินอิ่งเข้ามาก็หาวหวอด เอาตัวถูไถอ้อนขอกิน ระหว่างกินก็ถามไถ่ว่าไอ้พวกสัตว์สองขาข้างนอกมันบ้าอะไรกัน
“โฮก หนวกหูชะมัด แหกปากกันจนฉันนอนไม่หลับ”
“แง้ว คืนนี้ขอออกไปเดินเล่นหน่อยได้ไหม? อุดอู้อยู่แต่ในห้องแคบ ๆ มันอึดอัด”
เฉินอิ่งเกาพุงให้แล้วเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหลังให้
“วันนี้อย่าเพิ่งออกไปเลย พวกเขายังไม่คุ้นที่เดินเพ่นพ่านไปทั่ว ไว้มะรืนนี้เมินตุนเอ๋อร์กลับมา ฉันจะให้คนมากั้นรั้วลวดหนามให้ เธอจะได้มีที่เดินเล่น โอเคไหม?”
“โฮก ช่างมันเถอะ ไม่อยากรบกวน รอแผลหายดีแล้วค่อยกลับเข้าป่าทีเดียว”
พี่เสือไม่ได้สนไอ้เนินเขาเท่าฝ่ามือนั่นหรอก แค่เคยชินกับการได้ออกไปสูดอากาศข้างนอกช่วงนี้ พอไม่ได้ออกเลยรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัว
“งั้นเดี๋ยวตกดึกรอพวกเขาขึ้นห้องนอนหมดแล้ว เธอค่อยออกมาเดินเล่นในลานบ้านละกัน ดีไหม?”
“โฮก ก็ได้ ตามใจ”
หลังจากฟาดมื้อพิเศษเรียบร้อย พี่เสือก็บิดขี้เกียจเต็มเหยียด แล้วเดินนวยนาดไปที่อ่างน้ำ ดื่มน้ำอึกใหญ่ แล้วล้างหน้าล้างตาอย่างพิถีพิถัน เหมือนสาวน้อยแต่งสวยเตรียมออกเดท