ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 9 ทำไมถึงไปกอดกันกลมแบบนั้นล่ะ?

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 9 ทำไมถึงไปกอดกันกลมแบบนั้นล่ะ?

“ไม่มีอะไรที่เนื้อชามเดียวแก้ปัญหาไม่ได้หรอก แต่ถ้ามีก็จัดไปอีกสักชาม”

อินลี่เดินเข้าไปใกล้แพนด้ายักษ์ ก็เห็นว่าดูเหมือนมันจะมุ่งหน้ามาทางสถานีช่วยเหลือจริง ๆ

อาจารย์หลัวและทีมงานยังมาไม่ถึง แต่เจ้าแพนด้ายักษ์กลับนั่งกินไผ่ของเมิ่งเหยียนอยู่ในลานบ้านอย่างสบายอารมณ์

แม่เสือดาวยังขยับตัวไปไหนมาไหนไม่สะดวกนัก แต่พอเห็นแขกไม่ได้รับเชิญบุกรุกเข้ามาในลานบ้าน มันก็เริ่มส่งเสียงขู่คำรามในลำคอถี่ขึ้น

อินลี่คิดว่านี่คงเป็นสัญญาณเริ่มเปิดศึกระหว่างสัตว์ยักษ์ใหญ่ แต่เฉินอิ่งที่ฟังภาษาแม่เสือออก กลับมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“โอ้โห เมินตุนเอ๋อร์มาที่นี่ได้ไงเนี่ย? มันรู้เหรอว่าฉันเจ็บ? เฮ้ย รีบเปิดประตูให้ฉันออกไปหน่อย ฉันจะออกไปประลองฝีมือกับมันสักตั้ง”

“แม่เสือ . . . เอ้ย . . . พี่เสือ รู้จักมันด้วยเหรอ?”

“รู้จักสิ เจ้านี่หนังหนาจะตาย อึดถึกทนสุด ๆ ครั้งก่อนมันร่วงลงมาจากหลังคาถ้ำฉัน เล่นเอาฉันตกใจแทบตาย ตอนนั้นฉันเพิ่งท้อง ไม่มีแรงจะล่าเหยื่อ พอดีเจ้านี่กลิ้งลงมาทับกระต่ายโง่ตายคาที่ ฉันเลยได้ลาภปากไป”

เฉินอิ่งกลั้นขำจนไหล่สั่น พอเห็นแม่เสือจ้องเขม็งด้วยสายตาไม่พอใจ เขาก็รีบหุบยิ้ม ปั้นหน้าขรึมทำเป็นตั้งใจฟัง

“อ้าว รู้แล้วทำไมไม่เปิดประตู?”

แม่เสือตบประตูเหล็กปัง ๆ สีหน้าเริ่มบอกบุญไม่รับ

เฉินอิ่งไม่กล้าเปิดประตูให้หรอกนะ

ทั้งแพนด้ายักษ์และเสือดาวต่างก็เป็นสัตว์คุ้มครองระดับหนึ่ง แต่ถ้าวัดระดับความนิยม แพนด้ายักษ์กินขาดกระจุย

[โฮสต์ โปรดช่วยให้ความช่วยเหลือในการรักษาแพนด้ายักษ์ ระยะเวลาภารกิจ 72 ชั่วโมง รางวัลเมื่อภารกิจสำเร็จคือสมุดทักษะ “จิตวิทยาสัตว์ขั้นสูง”]

เชี่ย . . . เชี่ยเอ้ย!

พอได้ยินเสียงระบบประกาศภารกิจ หัวใจของเฉินอิ่งก็กระตุกวูบด้วยความตึงเครียด

ไม่ใช่เพราะอยากได้สมุดทักษะหรอกนะ แต่เขาเป็นห่วงสวัสดิภาพของเจ้าแพนด้ายักษ์ต่างหาก

เขาคว้าโทรศัพท์มือถือส่งข้อความเสียงลงในกลุ่มทำงาน

“อาจารย์หลัว ผู้อำนวยการไป๋ ตอนนี้แพนด้ายักษ์เข้ามาอยู่ในลานบ้านของสถานีช่วยเหลือครับ ผมสงสัยว่ามันอาจจะป่วย ยาที่สถานีเรามีไม่พอ รบกวนผู้อำนวยการไป๋ช่วยเตรียมการรักษาให้ด้วยนะครับ”

พูดจบเขาก็ถ่ายรูปและวิดีโอตอนมันกินไผ่ส่งไปให้ดูอีกชุดใหญ่

เมื่อรู้ว่ามีความผิดปกติ เฉินอิ่งจึงสวมชุดป้องกันแล้วค่อย ๆ เดินออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวัง

“เมินตุนเอ๋อร์ พี่เสือฝากมาดูนาย อยู่นิ่ง ๆ นะ โอเคไหม?”

ถึงยังไงแพนด้ายักษ์ก็เป็นหมี ภายนอกอาจดูน่ารักซื่อบื้อ แต่เวลาโมโหขึ้นมา ตบทีเดียวคนตัวโต ๆ ก็ปลิวได้เหมือนกัน

“งื้ด งื้ด งื้ด นายเป็นสัตว์สองขาที่ช่วยพี่เสือไว้ใช่ไหม? ฉันปวดท้อง ช่วยดูให้หน่อยได้ไหม?”

อินลี่เห็นแค่แพนด้ายักษ์ทิ้งไม้ไผ่ แล้วบิดตัวอ้วนกลมเดินรี่เข้าหาเฉินอิ่ง หัวใจเขาแทบจะกระดอนออกมานอกอก

เฉินอิ่งสูดหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ถอยหนี ทั้งที่ขนหลังคอลุกชันไปหมด

โชคดีที่เจ้าแพนด้าเดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วนั่งแปะลงพิงกำแพง กางขาหลังออกอย่างไม่เกรงใจใคร แล้วตบพุงดึ๋งดั๋งของตัวเองเบา ๆ จนเนื้อกระเพื่อมเป็นระลอก

เฉินอิ่งผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ค่อย ๆ นั่งยอง ๆ ลง แล้วยื่นมือไปสัมผัสท้องของเจ้าแพนด้า

เจ้าตัวโตส่งเสียงร้องงื้ด ๆ แล้วไหลตัวลงมากอดแขนเฉินอิ่งไว้แน่น

“นวดหน่อย นวดหน่อย มันปวด นวดให้หน่อยนะ”

เฉินอิ่งไม่สัมผัสถึงเจตนาทำร้ายจากเจ้าแพนด้าเลย เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดที่ดังเข้าหู ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือทั้งสองข้างออกไป

มือหนึ่งนวดคลึงหูและแก้มของมัน ส่วนอีกมือค่อย ๆ คลำสำรวจบริเวณหน้าท้อง

ท่านั่งยอง ๆ ทำให้ทำงานไม่ถนัด เฉินอิ่งเลยตัดสินใจนั่งลงข้าง ๆ แพนด้ายักษ์ แล้วตั้งสมาธิสัมผัสความผิดปกติผ่านฝ่ามือ

“อืม ท้องแข็งนิดหน่อยนะ ท้องผูกหรือเปล่า? หรือมีปัญหาอย่างอื่น? ต้องตรวจละเอียดกว่านี้ถึงจะรู้”

นอกจากก้อนแข็งที่คลำเจอแล้ว สัมผัสบริเวณท้องน้อยก็ดูผิดปกติ เขาเริ่มสงสัยว่าอาจจะมีภาวะท้องมานร่วมด้วย

อินลี่เริ่มถ่ายคลิปตั้งแต่เฉินอิ่งเดินออกมาจากประตู พอจะเอ่ยปากถามว่าขอจับแพนด้าบ้างได้ไหม ก็เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเฉินอิ่งเสียก่อน

“อาลี่ โทรบอกอาจารย์หลัวที ฉันสงสัยว่าลำไส้อุดตันจนทำให้เกิดท้องมาน ก้อนแข็งในท้องอาจจะเป็นอุจจาระอุดตันหรือเนื้องอกก็ได้ ต้องรีบตรวจด่วน”

ได้ยินดังนั้น อินลี่เหงื่อแตกพลั่ก รีบคว้าโทรศัพท์บ้านโทรออกทันที พร้อมกับพิมพ์รายงานการวินิจฉัยเบื้องต้นของเฉินอิ่งส่งเข้ากลุ่มแชท

อาจารย์หลัวที่กำลังนั่งรถมา พอได้รับโทรศัพท์ก็รีบเร่งคนขับให้เหยียบคันเร่งมิด แล้วโทรประสานงานเรียกรถกู้ภัยมารับช่วงต่อทันที

เครื่องมือที่สถานีช่วยเหลือค่อนข้างล้าสมัย ไม่มีเครื่อง CT สแกน สำหรับสัตว์ใหญ่แน่ ๆ ต้องขอความช่วยเหลือจากโรงพยาบาลคนใกล้ ๆ เท่านั้น

หลังจากตรวจท้องเสร็จ เฉินอิ่งก็ถือโอกาสตรวจร่างกายส่วนอื่นไปด้วย ไม่พบความผิดปกติอะไรอื่น นอกจากแผลเป็นเก่าแนวกระดูกสันหลัง ขนบริเวณนั้นขึ้นหรอมแหรม แสดงว่าแผลเดิมต้องยาวมากแน่ ๆ

จริง ๆ แล้วเฉินอิ่งมั่นใจในการวินิจฉัยของตัวเองมาก แต่เพราะคนไข้เป็นถึงสมบัติแห่งชาติอย่างแพนด้า ต่อให้มั่นใจเต็มร้อย เขาก็ไม่กล้าผลีผลามลงมือผ่าตัดเอง

แต่ถ้าเป็นเรื่องการดูแลหลังผ่าตัด เขาคิดว่าตัวเองรับมือไหว เพราะเจ้า ‘เบบี๋ยักษ์’ ตัวนี้อุตส่าห์บากหน้ามาหาเขาถึงที่ นี่ก็ถือเป็นแต้มต่อให้เขาแล้ว

“งื้ด งื้ด สัตว์สองขา ทำไมยังไม่รักษาฉันอีกล่ะ?”

“ใจเย็น ๆ นะเบบี๋ เดี๋ยวอาจารย์หลัวมือโปรตัวจริงกำลังมา อีกอย่างตัวเบบี๋ใหญ่เกินไป คลินิกที่นี่เล็กนิดเดียว เครื่องไม้เครื่องมือไม่พร้อมผ่าตัดหรอก เดี๋ยวเราพาไปโรงพยาบาลนะ ผ่าตัดเสร็จแล้วค่อยกลับมาพักฟื้นที่นี่ มาเป็นเพื่อนบ้านกับพี่เสือดีไหม?”

“จริงเหรอ? รักษาได้จริง ๆ เหรอ?”

“ได้แน่นอน ไม่ต้องห่วงนะเบบี๋”

“งื้ด งื้ด งื้ด งั้นฉันเชื่อใจนายนะ” แพนด้ายักษ์เอาหัวถูไถเท้าเฉินอิ่ง แล้วตะปบมือเขาให้มานวดท้องต่อ “นวดหน่อย นวดหน่อย เจ็บอ่า นวดหน่อย”

เฉินอิ่งไม่กล้านวดแรง กลัวจะไปกระตุ้นให้อาการหนักขึ้น เพราะไม่มีตาเอ็กซเรย์มองเห็นข้างใน ขืนทำอะไรผิดพลาดไป เขาคงให้อภัยตัวเองไม่ได้ตลอดชีวิต

แต่ใน ‘ทักษะการรักษา’ ที่ระบบให้มา มีสูตรยาตัวหนึ่งที่ช่วยปรับสมดุลระบบทางเดินอาหารสัตว์ โดยเฉพาะสัตว์ที่มีอาการเฉียบพลัน ประสิทธิภาพสูงกว่า 85%

น่าเสียดายที่เขาเสกยาขึ้นมาเองไม่ได้ ดูท่าต้องรีบวิจัยและปรุงยาพวกนี้ออกมาให้ได้โดยเร็วที่สุด

โชคดีที่ส่วนผสมหลักเป็นสมุนไพรจีน สกัดแล้วทำเป็นผงหรือเม็ดฟู่ ผสมนมหรือปั้นกับธัญพืชให้กินได้ง่าย

เขาจำได้ว่าอาจารย์ของเขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตยาสัตว์ และมีห้องแล็บวิจัย ‘ยาสัตว์แผนจีน’ โดยเฉพาะ บางทีเขาอาจจะร่วมมือกับอาจารย์ ผลิตยาสูตรครอบจักรวาลพวกนี้ออกมาขายในเชิงพาณิชย์ได้

ขณะที่กำลังครุ่นคิด ก็ได้ยินเสียงรถเบรกดังเอี๊ยดหน้าประตู

เนื่องจากรู้ว่ามีแพนด้าอยู่ในลานบ้าน ทีมของอาจารย์หลัวเลยไม่กล้าขับรถพรวดพราดเข้ามา กลัวจะทำให้มันตกใจ

แต่ภาพที่เห็นเมื่อเดินเข้ามาในลานบ้าน ทำเอาทุกคนตะลึงตาค้าง

“คุณพระช่วย น้องอิ่ง นายแน่มาก ไม่กลัวมันโกรธเอาเหรอเนี่ย?”

เห็นเฉินอิ่งในชุดป้องกันบาง ๆ นั่งกอดแพนด้าตัวโตเต็มวัยได้อย่างสนิทสนม ทั้งอาจารย์หลัวและทีมงานต่างก็อิจฉาตาร้อนผ่าว ผสมกับเหงื่อตกด้วยความหวาดเสียว