ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 4 ความอิจฉาตาร้อนท่วมกลุ่มแชท

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 4 ความอิจฉาตาร้อนท่วมกลุ่มแชท

เขาก้มลงมอง สบเข้ากับดวงตาสีเหลืองทองคู่หนึ่ง

เฉินอิ่งไม่ได้ตื่นตระหนก เขาโน้มตัวลงไปลูบหัวแม่เสือเบา ๆ

“ไม่ต้องกลัวนะ พวกเรามาช่วย ลูก ๆ ของเธอปลอดภัยแล้ว เพื่อนฉันจะดูแลพวกเธออย่างดี เธอรู้สึกยังไงบ้าง? ขยับตัวไหวไหม? ฉันจะพาเธอไปรักษาที่ถิ่นของฉัน ถ้าเธอไม่ขัดข้อง งั้นเรามาจับมือทำสัญญากันดีไหม?”

เขาพึมพำปลอบโยนอยู่พักหนึ่ง ท่ามกลางความตกตะลึงของจีนมุงด้านบน แม่เสือดาวค่อย ๆ ยกขาหน้าข้างขวาขึ้นอย่างอ่อนแรง วางลงบนฝ่ามือซ้ายที่แบรอรับอยู่ของเฉินอิ่ง

“เอาล่ะ ฉันจะให้ยาเธอนะ พักผ่อนสักหน่อย ตื่นมาเธอจะได้เจอลูก ๆ”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลของค่าความเข้ากันได้หรือเปล่า แม่เสือดาวครางเครือในลำคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหลับตาลงและหมดสติไปอีกครั้ง

เพื่อป้องกันไม่ให้แม่เสือตื่นขึ้นมาดิ้นรนระหว่างขนย้ายซึ่งอาจทำให้แผลฉีกขาดหนักกว่าเดิม เฉินอิ่งจึงตัดสินใจฉีดยาสลบเพิ่มให้อีกเข็ม และด้วยความช่วยเหลือของชาวบ้าน พวกเขาขนย้ายกรงขึ้นรถได้อย่างราบรื่น

เฉินอิ่งนั่งขัดสมาธิบนกระบะรถ ประคองลูกเสือสองตัวไว้ในอ้อมอก คอยเฝ้าดูอาการแม่เสือตลอดทางกลับสถานี

พอลงจากรถ เขาถึงกับเซถลา ขาชาจนแทบก้าวไม่ออก

“พี่หลิว ช่วยหน่อยครับ ที่ศูนย์มีตู้อบ ผมไม่แน่ใจอาการเจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ อาจจะต้องส่งลงไปตรวจที่ศูนย์ครับ”

แม่เสือดาวบาดเจ็บสาหัส คงให้นมลูกไม่ได้ไปอีกหลายวัน จำเป็นต้องป้อนนมเทียมไปก่อน

พี่หลิวก็เจนสนามไม่แพ้กัน แค่ปราดตามองสภาพลูกเสือและจัดการเรื่องแม่เสือเสร็จ เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบพาลูกเสือทั้งสองลงเขาทันที

เฉินอิ่งเปิดวิดีโอคอลรายงานผู้อำนวยการศูนย์ถึงอาการของแม่เสือดาวและแผนการรักษาของเขา

“เสี่ยวเฉิน ลำบากหน่อยนะ ทางนั้นฝากดูแลเป็นพิเศษด้วย ขาดเหลืออะไรให้เสี่ยวอินช่วยจัดการ อีกไม่กี่วันจะมีเด็กฝึกงานกับอาสาสมัครเข้ามา ทางศูนย์กะว่าจะส่งไปช่วยเธอสักสองคน จะได้เบาแรงลงบ้าง”

“ขอบคุณครับหัวหน้า ผมไม่ต้องการอะไรเพิ่มหรอกครับ แต่แม่เสือเพิ่งคลอดได้เดือนกว่า ๆ ผมคิดว่ารอให้อาการคงที่สักหน่อย อาจจะให้แม่เสือเลี้ยงลูกเอง โดยมีผมคอยป้อนนมเสริมช่วย น่าจะไม่มีปัญหาอะไรครับ”

หัวหน้าตอบตกลงทันที

ทางศูนย์มีนโยบายสนับสนุนให้สัตว์ป่าเลี้ยงลูกเองตามธรรมชาติ มนุษย์จะเข้าไปแทรกแซงก็ต่อเมื่อจำเป็นจริง ๆ เท่านั้น

แต่กรณีนี้ช่วยไม่ได้ แม่เสืออาการหนักขนาดนี้ ต้องผ่าตัดต้องให้ยา ลูกเสือคงกินนมแม่ไม่ได้ ถ้าไม่ป้อนนมเทียมก็คงอดตาย

หลังการผ่าตัดยาวนานถึงสี่ชั่วโมง โดยมีอินลี่และเพื่อนร่วมงานคอยเป็นลูกมือ ในที่สุดเฉินอิ่งก็เย็บปิดบาดแผลแม่เสือได้สำเร็จ

เขามุ่งมั่นกับงานตรงหน้าจนลืมสนใจภารกิจที่ระบบแจ้งเตือนเข้ามา จนกระทั่งส่งแม่เสือที่ยังไม่ฟื้นเข้าห้องสังเกตอาการเรียบร้อยแล้วนั่นแหละ เฉินอิ่งถึงได้บิดไหล่คลายความเมื่อยล้า แล้วนั่งลงดื่มน้ำ

ระหว่างรอแม่เสือฟื้น เฉินอิ่งเปิดดูภารกิจที่ระบบเพิ่งมอบหมายให้

[ช่วยเหลือแม่เสือดาวบาดเจ็บและช่วยเลี้ยงดูลูกเสือ ระยะเวลาภารกิจ 3 เดือน ภารกิจสำเร็จจะได้รับรางวัลเป็นสมุดทักษะหนึ่งเล่มและสิทธิ์จับรางวัลอีกหนึ่งครั้ง]

เฉินอิ่งอ่านรายละเอียดภารกิจแล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะปิดหน้าจอทิ้ง

ล้มเหลวอะไรกัน? ไม่มีทางล้มเหลวเด็ดขาด!

เขาลุกไปดูอาการแม่เสืออีกครั้ง พบว่ายาหมดฤทธิ์แล้ว แต่แม่เสือกลับหลับปุ๋ยไปเลย

คิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล เจ็บหนักขนาดนี้ แถมต้องคอยพะวงห่วงลูกน้อยอีกสองชีวิต แม่เสือคงเหนื่อยล้าทั้งกายและใจเต็มที

หลับได้ก็ดี หลับเยอะ ๆ กินเยอะ ๆ ร่างกายจะได้ฟื้นตัวเร็ว ๆ

หลังจากปรับมุมกล้องวงจรปิดให้ส่องไปที่แม่เสือแล้ว เฉินอิ่งก็ย่องเบาออกจากห้องสังเกตอาการ

เขาต้องเติมพลังให้ตัวเองบ้าง แล้วก็ต้องเตรียมอาหารบำรุงสำหรับคนไข้ทั้งสามรายด้วย

เมิ่งเหยียนอาการดีสุด แค่กระดูกหัก ไม่มีอะไรน่าห่วง กินได้เล่นได้ โดยเฉพาะเวลาแทะแอปเปิ้ลนี่ดูน่ารักเรียบร้อยเหมือนตุ๊กตาเลย

สาวน้อยลิงซ์วันนี้อาการก็ดีขึ้นมาก เดินไปเดินมาในกรงพักฟื้นได้เองแล้ว แต่ดูจะหงุดหงิดนิดหน่อย

ก็แหงล่ะ เธอเป็นลูกรักของธรรมชาติ สำหรับเธอแล้ว กรงนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคุกที่กักขังอิสรภาพ

เฉินอิ่งถือชามอาหารกับผลไม้เดินเข้าไปในกรง ลูบหัวเจ้าลิงซ์สาวที่เดินเข้ามาหา แล้วนั่งขัดสมาธิลงกับพื้น

“มานี่มา ขอหมอดูแผลหน่อย” เขาพูดพลางโอบร่างท่อนบนของแมวป่าลิงซ์ไว้ มือหนึ่งเกาคางให้มันเคลิ้ม อีกมือแกะผ้าพันแผลเพื่อทำความสะอาดและเปลี่ยนยา

“แผลหายดีขึ้นเยอะเลย เอ้า รางวัลสำหรับเด็กดี”

เขายัดขนมจากสมุดทักษะใส่ปากเจ้าลิงซ์ ขยี้หัวมันอีกทีแล้วปล่อยตัวไป เขาวางชามอาหารบำรุงไว้ให้มันกิน เปลี่ยนน้ำในอ่าง แล้วถือโอกาสทำความสะอาดกรงไปด้วย

ปกติถ้ามีสัตว์แค่ตัวสองตัว งานพวกนี้เขาเหมาทำคนเดียวสบายมาก เพราะที่สถานีมีแค่เขากับอินลี่ที่อยู่ประจำ เพื่อนคนอื่นจะผลัดกันมาช่วยทำความสะอาดใหญ่สัปดาห์ละครั้ง

แต่ตอนนี้สถานีมีคนไข้ถึงสามราย แถมรายหนึ่งอาการหนัก เขาต้องคอยเฝ้าอาการแม่เสืออย่างใกล้ชิด งานที่เหลือเลยต้องตกเป็นภาระของอินลี่

โชคดีที่หัวหน้าเข้าใจว่าเขาแยกร่างไม่ได้ เลยเตรียมส่งเด็กฝึกงานกับอาสาสมัครมาช่วยอีกสองคน

พอมีคนช่วย เขาคงพอจะเจียดเวลามาดูแลคนไข้แบบใกล้ชิดได้มากขึ้น

หลังจากปลอบประโลมเจ้าลิงซ์สาวเสร็จ เขาถือเนื้อที่เตรียมไว้เข้าไปในห้องสังเกตอาการ

แม่เสือตื่นแล้ว แต่ยังไม่มีแรงลุกยืน ทันทีที่เห็นเขา มันก็ส่งเสียงขู่ในลำคอ จ้องมองมาที่ประตูด้วยสายตาเย็นชา

“ตื่นแล้วเหรอ?” เฉินอิ่งวางชามใส่เนื้อลง ยื่นมือไปข้างหน้าให้แม่เสือได้ดมกลิ่น “มา ขอหมอตรวจดูหน่อย แล้วค่อยกินข้าวนะ”

พอเห็นแม่เสือผ่อนคลายลง เฉินอิ่งก็ตรวจเช็คแผลที่เพิ่งทำไป

ไม่เลว แม่เสือคงอ่อนเพลียมากจริง ๆ ขนาดดิ้นรนเมื่อกี้ แผลเย็บก็ยังไม่ปริ ถ้าแผลฉีกเขาคงต้องเย็บใหม่ เจ็บตัวซ้ำสองอีก

เขายัดยาเม็ดใส่ในชิ้นเนื้อป้อนให้แม่เสือ พอมันกลืนลงท้องไป เฉินอิ่งก็โล่งใจเปราะหนึ่ง

มีแรงกินข้าวได้ก็ถือว่าดี โอกาสรอดชีวิตเพิ่มขึ้นอีกโข

แผลแม่เสือสาหัสมาก ชัดเจนว่าโดนสัตว์นักล่าตัวอื่นเล่นงานมา แต่ในฐานะนักล่าระดับบน เขาคิดไม่ออกเลยว่าสัตว์อะไรจะทำร้ายแม่เสือได้ขนาดนี้

หลังจากแม่เสือกินอิ่มและดื่มน้ำแล้ว เฉินอิ่งลากเก้าอี้มานั่งหน้าเตียง

อาการหนักขนาดนี้ขยับตัวไม่ได้ เลยต้องมัดตรึงไว้กับเตียง

เฉินอิ่งเช็ดปากให้แม่เสือพลางชวนคุย

“คิดอะไรอยู่น่ะหื้ม? มีลูกเล็กตั้งสองตัว ทำไมไปหาเรื่องตบตีกับชาวบ้านเขา? สู้ไม่ได้ทำไมไม่หนี? ปีนต้นไม้เป็นไม่ใช่เหรอ? พาเปี๊ยกสองตัวขึ้นไปหลบสิ โชคดีนะที่ตกลงไปในร่องเขา ฟาดเคราะห์ไปที รอดตายมาได้ คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม? หนีเอาตัวรอดไม่ใช่เรื่องน่าอาย แก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย ไว้มีโอกาสค่อยย่องไปเอาคืนมันทีหลัง เข้าใจไหม?”

หลังจากเช็ดทำความสะอาดขนที่หน้า เช็ดไรหูและขี้ตาออก ใบหน้าของแม่เสือก็ดูสดใสสะอาดสะอ้านขึ้นเยอะ

เฉินอิ่งหยิบมือถือขึ้นมา ถ่ายภาพโคลสอัพหน้าแม่เสือชัด ๆ แล้วสวมหน้ากากอนามัย ขยับหามุมกล้องเซลฟี่คู่กับแม่เสือหนึ่งรูป

[ความงามของพี่สาวเสือดาวที่ได้รับการส่งเสริมโดยผมเอง.jpg]

ในกลุ่มแชทที่ทำงาน ความอิจฉาตาร้อนแผ่ทะลุจอออกมาเลยทีเดียว