นารูโตะ : ฉันคือคนที่ร่ำรวยที่สุดในโลกนินจา ตอนที่ 2 ทายาทจอมฟุ่มเฟือย

นารูโตะ : ฉันคือคนที่ร่ำรวยที่สุดในโลกนินจา ตอนที่ 2 ทายาทจอมฟุ่มเฟือย

ครั้งนี้ที่กลับมาไม่ใช่แค่เอาเงินมาโปรยหว่านให้คนในตระกูลอุจิวะได้รู้สึกถึง ‘ความอบอุ่นแห่งครอบครัว’ เท่านั้น แต่จุดประสงค์อีกอย่างคือ เพื่อมาเจอหลานชายที่เขายังไม่เคยเห็นหน้ามาตั้งแต่เกิด

ไม่มีเหตุผลแอบแฝง ไม่มีแผนล้างสมองแต่เด็ก เขาแค่อยากให้เงินนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วดูว่าพอจะปั้นให้เป็น ‘ทายาทจอมฟุ่มเฟือย’ ได้ไหม

ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลอุจิวะ วัน ๆ คิดแต่เรื่องไร้สาระ แบบนั้นเอาเวลาไปใช้เงินยังจะดีกว่า เอาเงินฟาดซะขนาดนี้ ชื่อเสียงในหมู่ชาวบ้านน่ะ ดังกว่าทำภารกิจระดับ S ซะอีก!

“อยากได้อะไรก็ซื้อเลย ถ้าไม่อยากเป็นนินจา มาช่วยอาก็ได้! ง่าย ๆ ไม่ต้องทำอะไร แค่อยู่เฉย ๆ ใช้เงินก็พอ เดี๋ยวอาหาให้เอง!”

พูดจบเด็กชายก็ทำหน้าเหวอมอง ‘คุณอาแปลกหน้า’ ตรงหน้าด้วยสายตางง ๆ พร้อมกับแบงก์ปึกโตในมือ ด้านฟุกาคุก็ทุบโต๊ะดังปัง! “แกนี่มันขายหน้าตระกูลอุจิวะชัด ๆ! อย่ามายุ่งกับอิทาจิ เขาจะต้องกลายเป็นนินจาชั้นยอดให้ได้!”

“พี่ครับ! ฟังผมก่อน! การเป็นทายาทใช้เงินยังไงก็ปลอดภัยกว่าการเป็นนินจาแน่นอน!” ยูโตะถอนหายใจ พลางมองพี่ชายอย่างจริงจัง “ใช้ชีวิตอย่างอิสระ และสบายใจไม่ต้องเจอเรื่องยุ่ง ๆ ดีกว่าเยอะ เชื่อผมเถอะ ผมผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน”

อาอย่างเขาน่ะจะไปทำร้ายหลานได้ยังไงกัน? ขอแค่พี่เชื่อใจกันบ้างเถอะ!

“หุบปาก!” ฟุกาคุถลึงตาใส่ยูโตะด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

น้องชายคนนี้ความคิดแปลกแยกตั้งแต่เด็ก เขาจำได้ดีเลยว่าสมัยก่อนยูโตะเป็นเด็กที่น่ารักมาก แถมกระตือรือร้นสุด ๆ อยากเป็นนินจาตั้งแต่ยังไม่เข้าโรงเรียนด้วยซ้ำ วัน ๆ วิ่งตามเขาไปทุกที่ ถามว่า “โอนี่จัง สอนวิชานินจาหน่อย~!”

เวลาฟุกาคุไม่ว่าง ยูโตะก็ไปแอบอ่านม้วนคัมภีร์นินจาเอง พอเข้าเรียนก็เก่งรอบด้าน ทั้งวิชาโจมตี ตัวต่อตัว หรือแม้แต่ภาคทฤษฎี ถึงขนาดโฮคาเงะยังชมว่าเขาคือผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งไฟ! และทันทีที่เรียนจบก็ได้สิทธิ์เข้าหน่วยลับโดยตรง

ตอนนั้นเขาเคยคิดว่ายูโตะจะเป็น ‘สะพาน’ เชื่อมตระกูลอุจิวะกับหมู่บ้าน แต่วันจบการศึกษาเท่านั้นแหละ ยูโตะกลับหักมุมอย่างแรง ประกาศจะเป็นพ่อค้า!

“การเป็นนินจาไม่ช่วยให้อุจิวะรอด!”

คำพูดนั้นทำเอาพ่อกับเหล่าผู้อาวุโสแทบกระอักเลือด และพูดยังไงก็ไม่ฟัง สุดท้ายโดนขู่ตัดชื่อออกจากตระกูล ซึ่งเขาก็ไม่ลังเลสักนิด เดินจากไปพร้อมกับความมุ่งมั่นเป็นพ่อค้าเต็มตัว

ใครจะคิดว่าผ่านไปแค่ไม่กี่ปี จะกลายเป็นเศรษฐีตัวจริง? แม้จะรู้สึกเสียดายที่น้องชายไม่เป็นนินจา แต่ในฐานะพี่ ฟุกาคุก็ยังดีใจในความสำเร็จนั้น และในแง่หนึ่งการออกจากตระกูลก็ดีแล้ว

แต่นี่อะไร?

ฟุกาคุหน้าเครียดขึ้นมาอีกครั้ง

“ออกไปเดี๋ยวนี้!”

“ฟุกาคุ ยูโตะก็แค่พูดเล่น” มิโคโตะ ภรรยาผู้แสนอ่อนโยนของฟุกาคุพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มขื่น ๆ และรีบคว้าเงินจากมืออิทาจิมาคืนให้ยูโตะ “เด็กยังเล็กให้เงินเยอะไปไม่ดีหรอกค่ะ”

สองพี่น้องนี่สมัยเด็กก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ แล้วทำไมโตมาถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?

“พี่มิโคโตะยังสวยเหมือนเดิมเลย~” ยูโตะรับเงินคืน แล้วยัดกลับใส่มือหลานชายอีกครั้ง “อย่าไปฟังพ่อหนูนะ นี่อาให้หนูโดยตรง อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย ขอแค่อย่ารังแกใครหรืออวดดีก็พอ ถ้าไม่พอ บอกอา เดี๋ยวอาให้เพิ่ม!”

“ฉันจะตบแก เจ้าตัวขายหน้าของตระกูลอุจิวะ!”

“ใจเย็นพี่! อย่าลืมว่าพี่เป็นหัวหน้าตระกูลนะ จะมาแย่งเงินจากเด็กมันดูไม่สมตัวเลยน้า~”

“. . .” มือที่กำลังจะคว้าเงินชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนที่ฟุกาคุจะสูดลมหายใจแล้วหันหน้าหนี กลับสู่โหมดเย็นชาตามเดิม “ตกลง แกต้องการอะไรแน่?”

ให้เงินเด็กเยอะขนาดนี้ ทั้งที่เงินเดือนหัวหน้าตระกูลอย่างเขายังไม่ได้ขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ!

“เปล่าซะหน่อย ผมก็แค่ดีใจที่พี่มิโคโตะแต่งกับพี่เลยให้ของขวัญหลานบ้าง”

ตอนสมัยเด็กพี่มิโคโตะดูแลเขาเยอะมาก น่าเสียดายที่ผู้หญิงดี ๆ อย่างเธอยังจบลงด้วยโชคชะตาแสนเศร้า

“จะเป็นทายาทใช้เงินก็ไม่ผิดหรอก แต่อย่าเก็บอะไรไว้ในใจมากนัก พูดคุยกับพ่อแม่เยอะ ๆ ถ้ามันอึดอัดใจจริง ๆ มาหาอาก็ได้ เดี๋ยวอาพาไปเที่ยวเอง!” ยูโตะยิ้มพลางลูบหัวอิทาจิ ก่อนที่เขาจะหยุดเว้นจังหวะ และพูดอย่างจริงจัง “แต่จำไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องปกป้องพ่อแม่ให้ได้!”

พ่อแม่น่ะไม่ใช่คนไม่ดีหรอก ฟุกาคุก็แค่หน้านิ่งเกินไป ส่วนมิโคโตะก็เป็นแม่ที่ดีมากคนหนึ่ง

แต่พอฟังจบฟุกาคุก็ทำหน้าดำอีกครั้ง พาเด็กที่ยังไม่ทันเข้าโรงเรียนนินจาไปเที่ยวเนี่ยนะ? จะพาไปไหน? ต้องตามไปด้วยไหม!?

“ออกไปเดี๋ยวนี้! อย่ามายุ่งกับอิทาจิอีก!” ฟุกาคุขึงขัง

“อย่าใจร้ายเลยฟุกาคุ ยูโตะอุตส่าห์กลับมาแล้วนะ” มิโคโตะพูดพลางส่ายหน้าเบา ๆ “อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนเถอะ คืนนี้ก็นอนที่นี่ก็ได้ จริง ๆ แล้วฟุกาคุก็แอบดีใจแหละ แค่ไม่แสดงออกแค่นั้นเอง~”

ถึงจะอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันและพอมีข่าวคราวกันบ้าง แต่การได้เห็นหน้ากันแบบนี้มันก็รู้สึกต่างกัน

“ฉันโกรธจริง ๆ นะ!” ฟุกาคุฟังแล้วก็ทำหน้าบูด แต่ก็ยอมนั่งลงกอดอกไม่พูดอะไรอีก

“ไม่ดีกว่าครับ ผมแค่แวะมาหาหลานกับพี่มิโคโตะเฉย ๆ เดี๋ยวต้องไปทำธุระต่อ” ยูโตะยิ้ม ก่อนลุกขึ้นปัดฝุ่น พลางหันไปมองฟุกาคุ “พี่ครับ งั้นเดี๋ยวผมให้คนมาจัดการทีหลังนะ”

“หึ!” ฟุกาคุส่งเสียงในลำคอไม่มองหน้าด้วยซ้ำ “ไสหัวไป! อย่ากลับมาอีก!”

“รับทราบ~ คราวหน้าผมจะเอาของฝากมาด้วย!” ยูโตะตอบอย่างร่าเริง ขยี้หัวอิทาจิอีกรอบ “ถ้าไม่มีเงินก็มาหาอาได้นะ เด็กน่ะ ควรจะมีความสุขบ้าง ต่อให้ไม่สุขก็มาหาอาอยู่ดี! คราวหน้าจะมีของเล่นให้ด้วย!”

หลังจากยูโตะเดินออกไป ฟุกาคุก็สั่งให้ลูกน้องไปไล่เขาออกจากพื้นที่อย่างจริงจัง แต่เสียงหัวเราะของยูโตะก็ยังดังก้อง ทำให้เขาส่ายหน้าเบา ๆ และพอหันไปเห็นอิทาจิกำแบงก์ปึกหนาอยู่ก็อดคิดถึงคำว่า ‘ทายาทใช้เงิน’ ไม่ได้ พร้อมกับมุมปากกระตุกนิด ๆ ก่อนหันไปพยักหน้าให้มิโคโตะ

มิโคโตะที่เข้าใจสามีดีถึงกับยิ้มขำ เธอก้มลงลูบหัวลูกชายเบา ๆ แล้วพูดว่า “อิทาจิ เอาเงินให้แม่ก่อน แม่จะเก็บไว้ให้ พอโตแล้ว แม่จะคืนให้นะ”

“ครับ!” เด็กชายตอบอย่างไร้เดียงสาอย่างเชื่อสนิทใจ

. . .

ทางฝั่งยูโตะ พอเดินพ้นเขตตระกูลออกมาก็เห็นเด็กสาวตาขาวคนหนึ่งเดินสวนมา ทำให้เขายิ้มออกทันที “ซึซึเนะ!”

เธอคือ ‘ฮิวงะ ซึซึเนะ’ เพื่อนร่วมชั้นที่เคยเรียนด้วยกัน แม้จะพรสวรรค์ไม่โดดเด่น จนเกือบถูกส่งไปรบเป็นเบี้ยล่างในสนามรบ แต่ด้วยความสนิทกัน ยูโตะมองว่าเป็นการเปลืองตัวเปล่าจึงชวนมาทำงานกับเขา และเธอก็ยอมรับ

แน่นอนว่าตอนแรกตระกูลฮิวงะไม่ยินดีนัก เพราะคู่แข่งตลอดกาลของพวกเขาก็คืออุจิวะนั่นเอง แต่สุดท้ายยูโตะก็สามารถจ้างสมาชิกตระกูลฮิวงะจำนวนมากที่บาดเจ็บจนออกจากสนามรบมาได้ ในฐานะ ‘ตัวขายหน้าของตระกูลอุจิวะ’ คนนี้

หลังจากนั้นฮิวงะก็เงียบไม่พูดอะไรอีก ถึงจะมีพวกหัวโบราณในตระกูลเยอะยิ่งกว่าอุจิวะเสียอีก แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นความจำเป็นเรื่องเงิน โดยเฉพาะในช่วงสงคราม แม้หมู่บ้านจะมีเบี้ยเลี้ยงให้ แต่ก็แค่พอประทังชีวิต หากมีใครพร้อมจ่ายค่าเลี้ยงดูคนเจ็บ คนไร้ความสามารถ . . . พวกเขาก็ยินดี

แม้มันจะไม่ใช่ยุคแห่งการค้าสงบสุข แต่มันก็คือ ยุคทองแห่งการสมานรอยร้าวของตระกูลต่าง ๆ!

ยูโตะหันไปมองซึซึเนะอีกครั้ง ผมยาวสลวย ใบหน้าสวยหวาน ชุดทำงานดูภูมิฐาน สมกับเป็นสาวจากตระกูลใหญ่ ทำให้เขายิ้มน้อย ๆ แล้วพูดขึ้นว่า “อีกเดี๋ยว เดี๋ยวฉันจะส่งคนเข้าไปช่วยงานในตระกูลอุจิวะตามแผนที่วางไว้นะ”

ก่อนจะเว้นจังหวะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ว่าแต่ เงิน 300 ล้านเรียว โอนไปให้โฮคาเงะรึยัง? ถ้าไม่มีหมู่บ้าน เราก็ค้าขายไม่ได้หรอกนะ ถึงจะเป็นพ่อค้า แต่ก็จบจากโรงเรียนนินจานะ จะนิ่งเฉยได้ไง?”

พ่อค้าที่รักหมู่บ้านมีอยู่จริง!

“เรียบร้อยค่ะ! แล้วตามที่ยูโตะคุงขอ แถมฉันยังแนบโน้ตลายมือของคุณไปด้วย ‘ถ้าไม่มีโคโนฮะ คงไม่มีผมในวันนี้’” ซึซึเนะตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน

“โฮคาเงะรุ่นสามขำใหญ่เลยค่ะ ตบขาแล้วชมว่าเยี่ยมมาก!”

“แล้วท่านโฮคาเงะบอกไหมว่าให้ปิดเป็นความลับ? ถ้าคนอื่นรู้เข้า เดี๋ยวตระกูลอื่นก็แห่มาเรียกเก็บภาษีกับเรานะสิ”

“บอกค่ะ!”

“โล่งใจเลย~ ขอบคุณมากนะซึซึเนะ!”

“ไม่ต้องเลยค่ะ ฉันดีใจมากที่ได้ช่วยยูโตะคุง~” ซึซึเนะหน้าแดงเล็กน้อย แล้วยิ้มอย่างมีความสุข “ฉันเองก็มีความสุขเหมือนกันนะคะ!”

“ฮ่า ๆ ๆ” ยูโตะหัวเราะเบา ๆ มองหญิงสาวข้างกายที่ยังคงขี้อาย และกำลังจะเอ่ยชมอีกนิด แต่ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มทรงผมหัวเม่นใส่แว่นตาโกเกิลเดินอยู่ไกล ๆ ทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยพลางพูดขึ้นว่า “ซึซึเนะ เดี๋ยวฝากให้คนไปที่ตึกโฮคาเงะจัดภารกิจที่ค่าตอบแทนสูง ๆ มาให้ฉันด้วยนะ”