ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 85 หยาดน้ำค้างแห่งชีวิต 💸

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 85 หยาดน้ำค้างแห่งชีวิต

“ความคืบหน้าในการสำรวจช่วงแรกค่อนข้างต่ำ แสดงว่าคุณภาพของดอกไม้แห่งชีวิตในหนองไม่เลวเลย” เรการ์พึมพำขณะประเมินสถานการณ์

ด้วยประสบการณ์การสำรวจอันโชกโชน เขาเอื้อมมือออกไปอย่างไม่ลังเลเพื่อเด็ดดอกไม้นั้น ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสได้ ท่อนหนวดเงาทมิฬก็พุ่งออกมาจากความมืดอย่างฉับพลัน เล่นเอาเขาแทบตั้งตัวไม่ทัน

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น หางของแคนนิบาลก็ฟาดเข้าปะทะอย่างแม่นยำ ตัดหนวดนั้นขาดสะบั้นในพริบตา ทำให้เรการ์รีบคว้าดอกไม้แห่งชีวิตแล้วถอยกลับด้วยความรวดเร็ว

ซึ่งไม่ทันไรก็มีเงาหนวดพุ่งเข้าหาอีกครั้ง แคนนิบาลจึงพ่นเปลวเพลิงมหาศาลออกมาตอบโต้ แต่ในความโกลาหลนั้นภัยใหม่ก็ปรากฏขึ้น ร่างไร้ศีรษะโผล่ออกมาจากความมืด มันถือเหล็กแหลมยาวและแทงเข้าที่หางของแคนนิบาลด้วยความแม่นยำจนเลือดมังกรพุ่งกระเซ็น กระทบกับโลหะร้อนจนเกิดเสียงดังฉ่าส่งกลิ่นไหม้แสบจมูกกระจายไปทั่ว

หลังจากนั้นร่างนั้นก็ยัดเหล็กเปื้อนเลือดมังกรลงไปในช่องท้องของตน แล้วหันกลับมาโดยไม่ขยับร่างกายแม้แต่น้อย

เมื่อเรการ์สบตากับมัน ความหนาวสะท้านก็ไหลผ่านแนวกระดูกสันหลัง เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เชื่อมโยงกับตนอย่างลึกล้ำ

กร๊าซซซ!

ในวินาทีนั้นแคนนิบาลก็ร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดจากแผลที่หาง ก่อนจะสะบัดหางฟาดร่างไร้ศีรษะกระเด็นออกไป ซึ่งเมื่อร่างเงาสลายไป หนวดเงาที่แฝงตัวในความมืดก็ค่อย ๆ หายไปทีละเส้น เช่นเดียวกับเหล็กแหลมที่อยู่ในท้องของมัน

เรการ์รีบวิ่งเข้าไปหาแคนนิบาล กระโดดขึ้นหลังมังกรพลางควักดอกไม้แห่งชีวิตใส่ไว้ในกำไลมิติ

“ไปกันเถอะ แคนนิบาล!” เขากระตุ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับความรู้สึกไม่สบายใจกำลังบีบรัดหัวใจ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับร่างไร้ศีรษะนั้นไม่ชอบมาพากล พฤติกรรมมันแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตเงาโดยสิ้นเชิง ซึ่งตามปกติแล้วสิ่งมีชีวิตเงาเป็นเพียงสัตว์ไร้สติที่เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ ทว่าตัวนี้กลับคล้ายมีเจตจำนงเฉพาะตัว คล้ายมนุษย์

ความคิดมากมายวิ่งพล่านในหัวเรการ์ ขณะที่แคนนิบาลทะยานขึ้นสู่เวหาเพื่อทิ้งระยะห่างจากภาพน่าสะพรึงเบื้องล่าง และระหว่างลอยตัวกลางท้องฟ้ายามราตรี เขาก็ครุ่นคิดอย่างเงียบงันว่าบางทีสิ่งมีชีวิตเงาเหล่านี้อาจกำลังจะวิวัฒนาการ?

. . .

กลางดึก แคนนิบาลลอยช้า ๆ เหนือไดร์เดน ก่อนจะเริ่มร่อนลง

[การสำรวจเสร็จสิ้นแล้ว โปรดรับสมบัติที่สูญหาย]

เสียงสัญญาณระบบดังขึ้นอย่างคุ้นเคย ทำให้เรการ์รีบเปิดรายงานการสำรวจ

[ดอกไม้แห่งชีวิต : ความคืบหน้า 100%]

“เสร็จจนได้ ทันเวลาพอดี” เขาพึมพำอย่างโล่งใจ ก่อนจะเบี่ยงเส้นทางจากหนองบึงกลับไปยังเดอะวิสเปอร์แทน

ที่นั่นเขารายงานสถานการณ์แก่ยารา พร้อมแนะนำให้เพิ่มการลาดตระเวนและเสริมกำแพงป้องกันการบุกของสิ่งมีชีวิตเงา และยังสั่งให้ทัพคนเถื่อนที่ประจำการอยู่ใกล้เคียงเคลื่อนพลมายังไดร์เดน

หลังจากดำเนินการเสร็จสิ้นตลอดทั้งวัน พวกเขาก็กลับถึงปราสาทในที่สุด

“ถึงเวลาเปิดสมบัติจากดอกไม้แห่งชีวิตแล้วสิ” เรการ์กล่าว ขณะประคองดอกไม้สีทองไว้ในอ้อมแขนก่อนเปิดรับรางวัล

แสงสีม่วงเรืองรองก็ส่องประกายจากดอกไม้ แล้วแปรสภาพเป็นก้อนพลังงานขนาดเท่าผลมะพร้าวลอยมาหยุดที่หลังแคนนิบาล

“ม่วงงั้นหรือ น่าจะเป็นระดับมหากาพย์?” เรการ์พึมพำอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเอื้อมมือแตะสัมผัส

ทันใดนั้นประกายแสงสีม่วงสดใสก็ปะทุออกมา พร้อมเสียงสัญญาณจากระบบ

[ตรวจพบวัตถุโบราณเรียบร้อย . . .]

[ผลการตรวจสอบ : วัตถุโบราณระดับมหากาพย์ ดอกไม้แห่งชีวิต]

“สุดยอด! ของรางวัลระดับมหากาพย์จริง ๆ เป็นรองแค่ระดับตำนานเท่านั้น” เรการ์ยิ้มกว้างด้วยความยินดี และรีบเปิดข้อมูลภารกิจเพิ่มเติม

“หยั่งรากในความตาย แต่ผลิบานด้วยแสงแห่งชีวิต” เรการ์ขมวดคิ้วแน่น คำใบ้นี้ช่างลึกลับนัก “ดอกไม้แห่งชีวิต . . . ความตายกับชีวิตงั้นหรือ . . .”

เขามองดอกไม้อีกครั้ง สัมผัสได้ถึงพลังที่แฝงไว้ในวงจรแห่งชีวิตและความตาย และ หลังครุ่นคิดเขาก็สั่งให้แคนนิบาลลงจอด

แคนนิบาลพับปีกลงอย่างนุ่มนวล ลงแตะพื้นนอกกำแพงเมือง ทำให้กองทัพคนเถื่อนคุกเข่าทำความเคารพเมื่อเรการ์ก้าวเข้าใกล้

“มีซากสัตว์สดใหม่บ้างไหม? เป็นแค่ร่างก็ได้” เขาถาม

“มีขอรับ เจ้าชาย!” สมาชิกใหม่จากเผ่าแคร็บคลอว์รีบวิ่งไปนำซากกวางตัวหนึ่งมา

เรการ์ลงจากหลังมังกรแล้ววางดอกไม้แห่งชีวิตลงบนร่างกวาง ทันใดนั้นแสงบาง ๆ ก็เปล่งออกจากเกสร ร่างกวางแห้งกรอบกลายเป็นกระดูกผุในพริบตา ทำให้ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างสะดุ้งเฮือก

แม้แต่เรการ์เองก็ยังตกใจ เขาไม่ได้คาดคิดว่าดอกไม้นี้จะหิวกระหายถึงเพียงนี้ แถมมันเหมือนร้องขอเหยื่อเพิ่มเติม เรการ์จึงสั่งให้นำซากสัตว์อื่นมาอีก และผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง จนกระทั่งในที่สุดเมื่อบูชายัญครบตามที่มันต้องการ แสงสว่างก็ค่อย ๆ จางหาย พร้อมเสียงจากระบบ

[ขอแสดงความยินดีดอกไม้แห่งชีวิตได้ถูกเปิดใช้งาน ท่านได้รับ . . .]

[หยาดน้ำค้างแห่งชีวิต]

[ระดับ : มหากาพย์ (ม่วง)]

[คุณสมบัติ : พลังชีวิตเรืองรอง กระตุ้นศักยภาพแฝง]

[การประเมิน : ไม่สามารถใช้กับสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีเวทมนตร์!]

เกสรของดอกไม้ค่อย ๆ แห้งเหี่ยว ก่อนหยดหยาดน้ำค้างสีทองหยดหนึ่งหล่นลงสู่ฝ่ามือของเรการ์

เมื่อเปิดดูหน้าต่างระบบ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

“เพิ่มพลังชีวิตกับพรสวรรค์ ความสามารถแบบนี้มันเหลือเชื่อจริง ๆ”

แต่เมื่ออ่านข้อความหมายเหตุ เรการ์ก็พลิกหยาดน้ำค้างในมือลงอย่างเสียดาย ถึงแม้เขาจะมีสายเลือดของราชามังกร แต่ก็ไม่ได้มีเวทมนตร์โดยกำเนิด เขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์จึงใช้มันไม่ได้

ด้วยเหตุนี้เขาจึงหันไปมองแคนนิบาล ซึ่งดวงตาสีเขียวของมังกรก็สะท้อนความสนใจในหยาดน้ำค้างในมือเขาอย่างชัดเจน

เรการ์ยื่นมือออกและยิ้ม “เอ้า แคนนิบาล รางวัลของเจ้า”

แคนนิบาลโน้มหัวลงส่งเสียงครางต่ำอย่างเชื่อง ๆ

“รับไว้เถอะ” เรการ์หัวเราะเบา ๆ แล้วโยนหยาดน้ำค้างเข้าไปในปากของมัน

หยาดน้ำค้างละลายในปากดำมืดของมังกรทันที กลืนหายไปพร้อมน้ำลาย

อึก~

แคนนิบาลกลืนลงไปอย่างเรียบร้อย ก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อย

เรการ์มองดูอย่างคาดหวังว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงใด ๆ

“โฮกก”

แต่ดูเหมือนแคนนิบาลจะเบื่อกับการถูกจ้อง มันสะบัดหางพาดเรการ์กลับขึ้นไปบนหลัง จากนั้นก็บินทะยานเหนือกำแพงปราสาทอย่างสง่างาม

“ดูเหมือนว่าผลของหยาดน้ำค้างจะยังไม่แสดงออกนะ” เรการ์บ่นเบา ๆ พลางจับเกล็ดมังกรแน่น

. . .

แคนนิบาลลงจอดนอกกำแพงปราสาท หลับตาพักผ่อน ส่วนเรการ์เดินเข้าประตูไดร์เดน พร้อมดอกไม้แห่งชีวิตที่ยังเก็บไว้ในกระเป๋า

แม้จะเป็นยามดึก แต่ทั้งปราสาทยังไม่หลับไหล ความหวาดกลัวจากเหตุลอบสังหารลอร์ดยังฝังแน่นในใจทุกคน

เมื่อเดินเข้าไปในห้องรับรอง เขาก็พบแซม, ซอร์เรล และบาร์ต นั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนที่แซมจะเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น เสียงเต็มไปด้วยทั้งความโล่งใจและกังวลว่า “เทพทั้งเจ็ด! ในที่สุดเจ้าชายก็กลับมา พวกเรานึกว่าท่านจะกลับมาไม่ทันเสียแล้ว”