ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 79 ดินแดนเงา 💸

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 79 ดินแดนเงา

“เจ้าชาย . . .” แซมเอ่ยขึ้น แต่ถูกชายหนุ่มข้างกากระแอ่มขัดจังหวะ

“ลุงแซม เจ้าชายไม่ต้องการกระดูกแก่ ๆ ของท่านหรอก อย่าให้เป็นที่ขายหน้าไปมากกว่านี้เลย” ชายหนุ่มกล่าวแทรกขึ้นอย่างเย้ยหยัน

ชายหนุ่มผู้นี้สวมชุดดำ เป็นลอร์ดแห่งไดร์เดน และคุกเข่าต่อหน้าเรการ์ด้วยเช่นกัน ก่อนกล่าวแสดงความเคารพ “เวลส์ บรูน ขอถวายความเคารพแด่เจ้าชาย พร้อมคำอวยพรจากใจจริง”

ใบหน้าแซมแดงก่ำด้วยโทสะ เขาหันหน้าหนีอีกฝ่าย พลางสบถเบา ๆ ด้วยความดูแคลน

“ลุกขึ้นเถิด ทั้งสองคน” เรการ์กล่าวพร้อมผายมือให้ทั้งคู่ลุกขึ้น

เมื่อผู้นำที่ได้รับการแต่งตั้งทยอยมารวมตัวกันเรียบร้อย เรการ์ก็ไม่เสียเวลาเข้าสู่เรื่องสำคัญทันที “ข้าไม่ได้มาเพื่อยุ่งเรื่องความขัดแย้งของขุนนางในคาบสมุทรนี้ จุดประสงค์ของข้ามีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น มีใครเคยได้ยิน หรือเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตเงาประหลาดหรือไม่?”

“ไม่เคยเลย พ่ะย่ะค่ะ เจ้าชาย” เวลส์ตอบตรงไปตรงมา

แซมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ข้าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตเช่นนั้นอยู่บ้าง”

“เล่ามา ข้าอยากฟัง” เรการ์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ความสนใจฉายชัดในดวงตา

สีหน้าแซมเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ขณะเล่าเหตุการณ์วส่า “ราวครึ่งเดือนก่อน มีเรือค้าลำหนึ่งถูกพายุเล่นงานจนอัปปางในทะเลแคบ แล้วคลื่นก็ซัดมันขึ้นฝั่งบริเวณชายหาดแห่งหนึ่งของคาบสมุทรเรา ทหารจากเดอะวิสเปอร์ถูกส่งไปตรวจสอบ พวกเขาพบว่าเรือลำนั้นร้างเปล่า ไม่มีผู้รอดชีวิตหรือแม้แต่สินค้าใด ๆ แต่ระหว่างที่พวกเขากำลังจะถอนตัว จู่ ๆ ก็ถูกสิ่งมีชีวิตในเงามืดจู่โจม มันสังหารทหารไปสามนายก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”

“ไม่จริง เรือที่ว่าคือเรือค้าขายกับไดร์เดน แล้วก็ถูกพวกเจ้าปล้นต่างหาก!” เวลส์เปิดปากแทรกขึ้นทันที “พวกเจ้าต่างหากที่ทำให้เรือลำนั้นกลายเป็นเรือร้าง ทั้งไม่มีผู้คนและไม่มีทรัพย์สิน!”

“พอได้แล้ว!” เรการ์ขัดเสียงดัง ตัดบทความขัดแย้งทันที “ข้าไม่ได้ถามความคิดเห็นของเจ้า เงียบซะ”

เวลส์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยอมก้มหน้าเงียบไปอย่างไม่เต็มใจ

เรการ์หันกลับมาหาแซมอีกครั้ง

ซึ่งแซมก็เล่าต่อถึงเหตุการณ์เรือลำนั้นและความขัดแย้งที่ตามมา รวมถึงข้อกล่าวหาจากตระกูลบรูนที่ถาโถมเข้ามา

เรการ์ยกมือขึ้นกดขมับ รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับข้อมูลที่ไร้สาระไม่ก่อประโยชน์ ก่อนเปลี่ยนประเด็นกลับไปยังสิ่งมีชีวิตเงา

“เรือลำนั้นมาจากไหน? เส้นทางเดินเรือเป็นเช่นไร?” เขาถามเวลส์โดยตรง

เวลส์ตอบด้วยน้ำเสียงขุ่น ๆ “เรือลำนั้นออกจากคาร์ธ ผ่านอ่าวทาส หมู่เกาะสเต็ปสโตน และนครเสรีบางแห่ง บางครั้งก็แวะอ่าวแคร็บเพื่อแลกเปลี่ยนสินค้ากับกัลทาวน์และไดร์เดนพ่ะย่ะค่ะ”

“คาร์ธงั้นหรือ . . .” เรการ์พึมพำ คิดถึงแผนที่โลกที่เขาเคยศึกษาในเรดคีป

คาร์ธตั้งอยู่ที่ประตูหยก จุดเชื่อมต่อระหว่างทะเลซัมเมอร์กับทะเลหยกอันลี้ลับ เมืองนี้อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของลาซาร์และทะเลทรายแดง และทางตะวันตกเฉียงใต้ของเทือกเขาโบน และด้วยตำแหน่งของคาร์ธนี้เองที่ทำให้ที่นั่นกลายเป็นประตูสู่เวสเทอรอส นครเสรี อ่าวทาส และแผ่นดินอันห่างไกลอย่างอัสไซ ดินแดนเงา และอีตี้

เมื่อจิ๊กซอว์เริ่มประกอบเข้ากัน เรการ์ก็เริ่มสงสัยมากขึ้น

“ดินแดนเงา . . . สิ่งมีชีวิตเงา . . .” เขาพึมพำ พลางไตร่ตรองความเชื่อมโยงระหว่างคาร์ธกับดินแดนเงาอย่างเคร่งเครียด

“เจ้าชาย ดินแดนเงาเป็นอาณาเขตที่ปกคลุมด้วยความมืด เต็มไปด้วยไซเรนและแม่มดโลหิต เป็นดินแดนแห่งความหวาดกลัวและความวิบัติ” แซมเตือนเบา ๆ “บางทีดินแดนนั้นอาจอยู่ไกลเกินไปจากเวสเทอรอสจนไม่มีใครจับพิรุธได้เลย”

เรการ์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ลอร์ดแซม ทางตะวันตกของคาบสมุทรมีสิ่งมีชีวิตเงาตัวหนึ่งออกอาละวาด มันไล่ล่าสังหารชาวเผ่า และข้าขี่มังกรมาที่นี่เพื่อล่ามัน”

“ตระกูลแครบบ์พร้อมรับใช้ท่านพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชาย” แซมกล่าวหนักแน่นโดยไม่ลังเล

เรการ์พยักหน้ารับอย่างขอบคุณ ก่อนหันไปหาเวลส์

เวลส์มองแซมกับชาวเผ่ารอบตัวด้วยสายตาเหยียดหยาม “เจ้าชาย ไม่ควรใส่ใจคำพูดของแซม เขาแค่เบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องการปล้นเรือ และหลอกลวงท่าน”

“เจ้าหมายความว่า สิ่งมีชีวิตเงาที่ข้าเห็น เป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้นอย่างนั้นหรือ?” ดวงตาเรการ์หรี่ลงเล็กน้อย

“ไม่ใช่เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ แต่เพราะเจ้าชายยังเยาว์วัย ข้าเพียงหวังว่าจะไม่หลงเชื่อพวกคนเถื่อนมากนัก พวกมันก็แค่สัตว์ป่าไร้ความรู้” เวลส์ตอบอ้อมแอ้ม

สีหน้าเรการ์แข็งกร้าวทันที “พอแล้ว ลอร์ดเวลส์ สิ่งมีชีวิตเงามีอยู่จริง และมันกัดกินชีวิตเพื่อเพิ่มพลังของมันเอง ถึงเวลาแล้วที่ผู้คนแห่งคาบสมุทรจะละทิ้งอคติ แล้วร่วมมือกันปราบมัน”

“ข้าไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตที่ว่ามาก่อน และข้าก็ไม่ขอร่วมมือกับพวกคนเถื่อนหรือศัตรู” เวลส์ตอบโต้อย่างแข็งกร้าว

เรการ์สะบัดมือ “เช่นนั้นเจ้าก็ไปได้”

เมื่อเวลส์พยายามจะเถียง เรการ์ก็พูดตัดบท “ไปซะ ลอร์ดเวลส์ กลับไปที่ปราสาทของเจ้า และอย่าก่อเรื่องใด ๆ จนกว่าปีศาจเงาจะถูกปราบ”

เวลส์กัดฟันแน่นอย่างเคียดแค้น จังหวะนั้นเสียงขู่ต่ำของมังกรดังกระหึ่มในอากาศ น้ำลายจากปากมังกรกระเซ็นโดนชุดของเขา

ทันใดนั้นแม่ทัพไดร์เดนก็รีบเข้ามาควบคุมสถานการณ์และนำลอร์ดของตนออกไปทันที

เมื่อกองกำลังไดร์เดนถอนตัว เรการ์ก็หันกลับมาตั้งใจจัดการภารกิจที่แท้จริง

แซมเงยหน้ามองฟ้า ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ “เจ้าชาย สนใจแวะที่ปราสาทเดอะวิสเปอร์หรือไม่? ตระกูลแครบบ์ยินดีต้อนรับและจัดเลี้ยงมื้อค่ำให้ท่านอย่างสมเกียรติพ่ะย่ะค่ะ”

เรการ์เลิกคิ้วเล็กน้อย คำเชิญนั้นชวนล่อลวงทีเดียว หลังจากที่เขาเหนื่อยล้ามานานจากการตามล่าสิ่งมีชีวิตเงา “หากที่เดอะวิสเปอร์มีเสบียงส่วนเกิน ข้าอยากแจกจ่ายให้เหล่านักรบคนเถื่อน ข้าจะชดใช้คืนเป็นสองเท่าเมื่อกลับถึงคิงส์แลนดิ้ง”

แซมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบรับ “พ่ะย่ะค่ะ เดอะวิสเปอร์จะจัดเสบียงให้พวกคนเถื่อนเป็นเวลา 3 วัน หากเกินจากนั้น ทรัพยากรของเราคงไม่เพียงพอ แต่เราจะพยายามช่วยเหลือให้ถึงที่สุด”

แม้กองทัพของเรการ์จะมีทหารมากกว่าสองพันคน และคำขอนี้ถือว่าหนักหนา แต่เขาก็ซาบซึ้งใจในความตั้งใจของแซม

“ข้าขอขอบคุณท่านจากใจจริง ลอร์ดแซม”

ก่อนออกเดินทางสู่ปราสาทเดอะวิสเปอร์ ความประทับใจที่เรการ์มีต่อแซม แครบบ์ ก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด