ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 70 ชาวเสรี? 💸

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 70 ชาวเสรี?

“ก็ได้ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้!” เรการ์ตัดสินใจจะพูดความจริงหลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง

เขาถอนหายใจยาวเก็บกริชกลับเข้ากำไลมิติ แล้วเดินออกจากถ้ำด้วยมือที่ยกสูง แสดงท่าทีไม่เป็นอันตราย แต่ทันทีที่ก้าวพ้นแสงสลัวของปากถ้ำ เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคันธนูจ่อมาทางเขา ทำให้เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

“เด็กงั้นหรือ?” คนถือธนูเป็นเด็กสาวอายุไล่เลี่ยกัน สวมกระโปรงหนังและคลุมไหล่ด้วยผ้าขนสัตว์ นางจ้องเรการ์ด้วยสายตาเคลือบแคลง

หัวใจเรการ์หล่นวูบเมื่อเห็นเสื้อผ้านาง โลกของพวกเขาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!

นางยังคงถืออาวุธไว้ในมือ แต่เดินเข้าใกล้อย่างระมัดระวัง “มีใครอยู่ในนั้นอีกไหม? ออกมาซะ!”

“ไม่จำเป็นต้องตะโกน ข้าอยู่คนเดียว” เรการ์พูดนิ่ง ๆ

“ไร้สาระ! เด็กอย่างเจ้าจะรอดจากป่าหนองน้ำแบบนี้ได้ยังไง?” นางสวนกลับ แล้วกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

เรการ์พอจะเข้าใจ นางกำลังตัดสินเขาจากเสื้อผ้า เพราะเขาดูเหมือนลูกขุนนาง

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามอย่างระวังว่า “พวกเจ้าเป็นชาวเสรีหรือ?”

เขาตั้งใจเลือกใช้คำนี้แทนคำว่า ‘พวกคนเถื่อน’ ซึ่งเมสเตอร์เคยใช้เรียกคนเหล่านี้ คนที่ต่อต้านกฎและไร้มารยาทในสายตาเมืองหลวง

เด็กสาวในกระโปรงหนังไม่ตอบ สายตานางยังคงจับจ้องไปที่ปากถ้ำ ในขณะที่เบื้องหลังเด็กชายสองคนค่อย ๆ เดินตามออกมา พวกเขาสวมหนังสัตว์ บนมือถือขวานกระดูกกับพลั่ว

ทันใดนั้นหนึ่งในนั้นตรงเข้ามาจับเรการ์อย่างแรง

“เบา ๆ หน่อย ข้าไม่หนีไปไหนหรอก” เรการ์ประท้วงเบา ๆ แต่ไม่มีใครสนใจฟัง

เด็กชายผอมร่างเล็กดูอ่อนแอ ในขณะที่อีกคนสูงใหญ่ ผิวคล้ำดูแกร่งกว่า ซึ่งทั้งคู่ไม่ได้หันมามองเขาเลย สนใจเพียงแต่ท่าทีของเด็กสาวในกระโปรงหนังเท่านั้น แล้วเรการ์ก็เดาถูก เด็กสาวยกคันธนูขึ้นอีกครั้ง เล็งไปยังโพรงในถ้ำ แล้วยิงศรใส่ผนังหินด้านใน

หลังจากตรวจสอบถ้ำจนแน่ใจว่าไม่มีใคร ไม่เว้นแม้แต่หนู นางจึงถอนหายใจโล่งอก แล้วโบกมือสั่งให้น้องชายพาเรการ์กลับเข้าไปในถ้ำ

เด็กชายผอมใช้เชือกป่านมัดตัวเรการ์แล้วลากไปไว้ตรงมุมถ้ำที่เต็มไปด้วยฝุ่น ทำให้เรการ์ขยับตัวหนีใยแมงมุมอย่างขยะแขยง

“เจ้าเป็นใคร? มาจากตระกูลไหน? และเจ้านายของเจ้าอยู่ที่ใด?” เด็กสาวเดินเข้ามาจับคางของเรการ์แน่น ดวงตาจ้องอย่างเย็นชา

เรการ์กัดฟันแน่นเมื่อถูกบีบคาง แต่ยังคงสบตานางไม่หลบ อย่างไรก็ตามด้วยแรงกดจากนิ้วของนางที่เพิ่มขึ้น เขาก็รู้ว่านี่คือคำขู่ที่ไม่จำเป็นต้องพูดก็เข้าใจได้

แต่ในจังหวะที่ดวงตาประสานกัน เรการ์กลับรู้สึกมั่นใจขึ้น และมองสำรวจใบหน้านาง ผมหยิกสีน้ำตาล จมูกโด่ง แววตาเฉียบคม โดยสิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นผิวสีข้าวสาลี และแผลพองเลือดตามข้อนิ้ว

“เจ้าไม่ใช่ชาวเสรีใช่ไหม?” เรการ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ข้าเป็นคนตั้งคำถามที่นี่ อย่าพล่ามให้มาก!” สีหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนเล็กน้อย พลางพูดด้วยเย็นลง “นี่คือน้องชายของข้า และพวกเขาไม่ใช่ชาวเสรี”

“เด็กที่โตในป่าไม่มีทางมีผิวเนียนแบบนี้ และยิ่งไม่มีน้องชายผอมบางป่วยไข้เช่นนี้” เรการ์ปรายตามองเด็กชายร่างเล็กก่อนเสริม “เขาดูอ่อนแอเกินไปสำหรับเด็กที่เติบโตในป่า”

“แล้วไง? พูดเก่งไปก็ไม่ช่วยเจ้าได้หรอก” เด็กสาวปล่อยคางเขา สีหน้าแข็งกร้าว “บอกมาว่าเจ้ามาจากไหน มิฉะนั้นข้าจะใช้วิธีอื่น”

“อย่านะ! ข้าเพิ่งอายุหกขวบ! เจ้าจะมาทำร้ายเด็กไม่ได้นะ แก้มัดข้าก่อน เราค่อยคุยกัน บางทีข้าอาจช่วยพวกเจ้าได้” เรการ์ร้องขอ และเสริมอีกครั้งอย่างหนักแน่นว่า “ข้ารู้จักหมอเก่ง ๆ หลายคน อาจรักษาน้องชายของเจ้าได้”

“เขาไม่ได้ป่วย!” เด็กสาวสวนทันควัน

เรการ์เลิกคิ้ว “ใบหน้าซีดเซียวของเขาบอกอีกอย่างหนึ่ง”

“พอได้แล้ว!” นางตวาด พร้อมยกหมัดขึ้นข่มขู่ “ถ้าไม่เงียบ ข้าจะลงมือจริง ๆ”

เรการ์ถอนหายใจ เขาไม่อยากเจ็บตัวจึงเลือกพูดความจริงบางส่วน

ด้วยรูปลักษณ์บอบบางของเรการ์ เด็กสาวก็ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะคลายเชือกหญ้าที่มัดไว้

“เขาอาจเป็นลูกขุนนาง . . .” เด็กชายผอมพึมพำ

“ข้าเห็นแล้วหน่า! ดูจากเสื้อผ้าก็รู้แล้วว่าเขาเป็นพวกลูกเจ้าใหญ่นายโต” เด็กชายรูปร่างตันโพล่งขึ้น

เด็กชายผอมเงียบไปอย่างขัดใจ แล้วถอยไปนั่งขดตัวอยู่ด้านข้าง

เด็กสาวส่งสายตาเข้มใส่เด็กชายรูปร่างตัน “เทซอน ไปตามลุงฟอลคอนกับคนอื่นมา เดี๋ยวทอร์มันด์กับข้าจะสอบสวนเด็กนี่”

“แต่ . . .” เทซอนลังเล แต่เมื่อเจอสายตาแน่วแน่ของนาง เขาก็วิ่งออกจากถ้ำไปอย่างไม่เต็มใจ

เมื่อเหลือเพียงสองพี่น้อง สีหน้าของเด็กสาวอ่อนลงเล็กน้อย และแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “ข้าชื่อสกายลาร์ นี่คือน้องชายข้าทอร์มันด์ เรามาจาก เผ่าฮอว์ค”

“แล้วนามสกุลของเจ้าคืออะไร?” เรการ์ถาม

“เราไม่มีนามสกุล พวกเราเป็นลูกนอกสมรส คนและหมาที่ไม่มีใครรัก” น้ำเสียงของนางสะท้อนความเจ็บปวดในอดีต

เรการ์นิ่งงัน ไม่คิดว่านางจะพูดออกมาตรง ๆ เช่นนั้น ทำให้เขาเริ่มคิดว่าเด็กเช่นนี้จะสามารถใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนในเผ่าได้จริงหรือ?

“เจ้าเป็นใคร? ทำไมถึงอยู่ในถ้ำคนเดียว? แล้วเลือดกับมูลนอกถ้ำนั่นคืออะไร?”

เรการ์ลังเลที่จะเปิดเผยตัวตน หากเจอคนมีเหตุผล เขาอาจถูกจับไปเรียกค่าไถ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็กสาวที่ยังดูเหมือนเกลียดชังชาติกำเนิดตัวเอง

สกายลาร์ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความลังเลของเขา “ไม่ต้องกลัว พวกข้าไม่ทำร้ายเด็กหรือผู้หญิง เผ่าฮอว์ค ปกป้องคนอ่อนแอ!”

คำพูดนั้นทำให้เรการ์รู้สึกอุ่นใจเล็กน้อย “ข้าชื่อเรการ์ บุตรของกษัตริย์วิเซริส ทาร์แกเรียน ข้าเดินทางข้ามทวีปพร้อมมังกรของข้า”

แม้จะพูดไม่หมด แต่เรการ์ก็ต้องการแสดงให้เห็นถึงฐานะของตน

“ทาร์แกเรียน? งั้นเจ้าคือเจ้าชาย?” สกายลาร์ถามทันที

“แล้วมังกรของเจ้าอยู่ไหน?” ทอร์มันด์เสริมด้วยเสียงตื่นเต้น

เรการ์ยังคงใจเย็น “ค่อย ๆ พูดกัน ข้าเป็นเจ้าชายจริง เส้นผมสีเงินกับดวงตาสีม่วงนี่คือสัญลักษณ์แห่งตระกูลทาร์แกเรียน”

เขาหวังว่าเด็กทั้งสองจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ ขอเพียงเขายังปลอดภัยเท่านั้นก็พอแล้ว!

สองพี่น้องยืนอยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าผสมกันระหว่างความตื่นเต้นและความระแวง แม้ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อ แต่ดูเหมือนพวกเขากำลังเพลิดเพลินกับผลจากการ ‘จับเจ้าชาย’ ได้อย่างไม่คาดฝัน