ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 61 ก้าวกระโดดแห่งศรัทธา 💸

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 61 ก้าวกระโดดแห่งศรัทธา

ขณะที่โคลมองเจ้าชายกระโจนเข้าสู่กระแสธารแห่งลาวาและเปลวเพลิง จิตใจของเขาก็เริ่มสั่นคลอน นี่คือบุตรองค์โตของกษัตริย์ และหากเกิดความผิดพลาดใด ๆ ขึ้น มันจะเป็นตราบาปที่เขามิอาจแบกรับได้

ทันใดนั้นโคลก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดของเขาและพยายามจะวิ่งออกจากถ้ำอีกครั้ง แต่อุณหภูมิภายในถ้ำกำลังสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ลาวาไหลทะลักลงมาท่วมพื้น กลายเป็นปราการที่คนธรรมดาไม่อาจข้ามผ่านไปได้ ทำให้โคลทำได้เพียงมองดูอย่างสิ้นหวัง ขณะที่เจ้าชายนำลูกมังกรเกรย์โกสต์ปีนขึ้นไปบนทางลาด พร้อมกับหัวใจของเขาหนักอึ้งไปด้วยความไม่แน่นอน

“โฮก!”

ในที่สุดแคนนิบาลก็ร่อนลงอย่างนุ่มนวล มันเชิดหน้าขึ้นสูงและคำรามกึกก้องไปทั่วถ้ำที่เต็มไปด้วยลาวา ราวกับเป็นการประกาศคำตัดสินประหารชีวิตของนายพรานที่มีต่อเหยื่อ

ในขณะนั้นเรการ์และเกรย์โกสต์กำลังปีนขึ้นไปบนทางลาด เคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังโดยหันหลังให้กับผนังหินที่ร้อนระอุ

หลังจากเสียงคำรามแคนนิบาลก็หันสายตาไปยังเรการ์และเกรย์โกสต์ ม่านตาสีเขียวแนวตั้งขนาดใหญ่ของมันส่องประกายหยอกเย้า เมื่อสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ทั้งสองพยายามดิ้นรนปีนให้สูงขึ้น แต่ในความเป็นจริง พวกเขาปีนได้สูงเพียงแค่ระดับอกของมันเท่านั้น แม้กระทั่งการจะกินพวกเขานั้น มันก็แค่ต้องก้มหัวลงมากลืนเท่านั้น

แคนนิบาลบิดคอสอดส่ายสายตา พลางสูดดมกลิ่นผู้บุกรุกด้วยประสาทสัมผัสเฉียบคม

นี่คือมังกรดุร้ายที่มีความอยากอาหารอย่างไม่สิ้นสุด โดยปกติมันจะล่าปลาขนาดใหญ่ในทะเล บางครั้งก็ขโมยไข่จากมังกรตัวเมียบนเกาะ หรือไม่ก็ล่าลูกมังกรที่อ่อนแอ ซึ่งมนุษย์ไม่ได้อยู่ในเมนูของมันตามปกติ ทว่าผู้ใดก็ตามที่เข้ามาในสายตาของมันย่อมกลายเป็นเหยื่ออันโอชะ

แคนนิบาลย่อขาหน้าลง หลังของมันโค้งงอ หัวขนาดมหึมาของมันก้มต่ำลง จ้องมองของว่างที่เป็นมนุษย์ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ ม่านตาสีเขียวแนวตั้งอันเย็นชาของมันขยายกว้างขณะที่เตรียมพ่นเปลวเพลิงมังกร

“ไม่!!”

โคลยืนอยู่ที่ขอบถ้ำ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ปากที่อ้ากว้างของแคนนิบาล ซึ่งอยู่ในแนวเดียวกับเปลวเพลิงมังกรสีมรกตอันน่าขนลุกที่กำลังเดือดพล่าน

ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ราวกับกำลังเห็นท่านย่าผู้ล่วงลับกวักมือเรียก เพราะเขารู้ดีว่านี่คือคำเชิญจากเทพไร้หน้า

ขณะที่เปลวเพลิงมังกรกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา เสียงร้องตะโกนก็ดังก้องไปทั่วถ้ำใต้ดิน

“แคนนิบาล! มองข้า!”

มังกรสามารถเข้าใจภาษาไฮวาเลเรียนได้เพียงเล็กน้อย และแคนนิบาลซึ่งเป็นมังกรโตเต็มวัยที่มีอายุเกือบร้อยปีก็ย่อมเข้าใจความหมายบางส่วนของมันโดยธรรมชาติ มันปรายตามองมนุษย์ที่ตกตะลึงอย่างดูแคลน ถอนเพลิงมังกร ปิดปาก แล้วหันหัวกลับไป

ณ อีกฟากหนึ่ง เด็กหนุ่มมนุษย์คนหนึ่งยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน โดยมีของว่างที่เป็นลูกมังกรอยู่แทบเท้า

แคนนิบาลมองมนุษย์ผู้นั้นด้วยสายตาเย็นชา แต่ก็รำคาญเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะ จึงตัดสินใจกลืนเหยื่อที่ไม่รู้ชะตากรรมผู้นั้นก่อน

เมื่อได้สบตากับมังกรโตเต็มวัยที่ดุร้าย ดวงตาของเรการ์ก็เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เขาสลัดความกลัวที่เคยรู้สึกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับดรีมไฟร์ออกไปจนหมดสิ้น

เขาคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของจ้าวแห่งมังกร และความกลัวใด ๆ ที่มีต่อมังกรก็เลือนหายไปจนไร้ความหมายในบัดดล

เรการ์ดึงหัวของเกรย์โกสต์มาไว้ข้างหลังในท่าทีสั่งการและออกคำสั่งว่า “อยู่ตรงนี้แหละ เจ้ามังกรขี้ขลาด!”

แม้ว่าเกรย์โกสต์จะยังไม่เข้าใจภาษาไฮวาเลเรียน แต่มันก็สัมผัสได้ถึงเจตนาของมนุษย์ มันตัวสั่นและซุกตัวเข้าใกล้ ซ่อนหัวไว้ใต้ปีก ไม่กล้าแม้แต่จะมอง

สีหน้าเรการ์แสดงทั้งความหงุดหงิดและขบขัน “มังกรที่ไหนจะขี้ขลาดเหมือนเจ้าได้? ช่างน่าอายต่อเผ่าพันธุ์ของเจ้ายิ่งนัก”

“โฮก!”

แคนนิบาลไม่อาจต้านทานความบ้าคลั่งในใจได้และคำรามออกมา แสดงเจตนาฆ่าชัดเจน พร้อมกับเปลวเพลิงมังกรเริ่มรวมตัวกันที่ลำคอ

ในชั่วขณะแห่งวิกฤต เรการ์ก็ตบไปที่เยื่อปีกสีขาวสว่างของเกรย์โกสต์และกล่าวว่า “ดูแลตัวเองด้วย ข้าจะไปผจญภัยของข้าแล้ว”

เมื่อพูดจบเรการ์ก็ก้าวไปข้างหน้าและเผชิญหน้ากับแคนนิบาลที่หมอบอยู่เบื้องล่างอย่างไม่เกรงกลัว

“เจ้าตัวใหญ่ โชคชะตากำหนดให้เจ้าต้องถูกข้าพิชิต!” เรการ์ตะโกนเป็นภาษาไฮวาเลเรียน รวบรวมความกล้าทั้งหมดในร่างกายและกระโจนลงจากหน้าผาสูงชันอย่างท้าทาย

“โฮก!!!”

ทันทีที่เรการ์กระโดดลงมา เปลวเพลิงมังกรก็พวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงคำรามต่ำ ม่านไฟสีเขียวกระจายความพินาศไปทั่ว

เมื่อมองดูภาพนั้นจากระยะไกล โคลก็นั่งลงอย่างอ่อนแรง ดวงตาทั้งสองข้างของเขาไร้ชีวิตชีวา “บ้าไปแล้ว ข่าวลือเป็นจริง พวกทาร์แกเรียนทุกคนบ้ากันหมด . . .”

เขาจะไปจินตนาการได้อย่างไรว่าเด็กอายุ 6 ขวบจะกล้าท้าทายมังกรโตเต็มวัย? แต่ทั้งหมดนั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาพอรู้ว่ามังกรปีศาจตัวนี้จะทำอะไรต่อไป

ชีวิตของเขาก็กำลังจะจบลง และเกียรติยศของเขาก็ไม่มีความหมายใด ๆ

ทว่าเปลวเพลิงมังกรกลับช้ากว่าเรการ์อยู่ก้าวหนึ่งเสมอ ท่ามกลางเปลวเพลิงมังกรสีเขียวพิสุทธิ์ เรการ์กางแขนออกกว้างราวกับนกและหลบหลีกกระแสธารแห่งเปลวไฟได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่ร่างเล็ก ๆ ของเขาจะกระแทกเข้ากับแผ่นหลังกว้างของแคนนิบาลที่อยู่บนพื้น

ปัง!

เรการ์ตกลงมาอย่างแรง เกล็ดมังกรที่แข็งราวกับแผ่นเหล็ก และแรงสะท้อนกลับทำให้เขาตกใจจนเกือบจะหมดสติ แต่ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะพิชิตมันเอ่อล้นอยู่ในสมอง ทำให้ประสาทของเขาตึงเครียดและกระตุ้นให้เขาลุกขึ้น!

เรการ์พยุงตัวลุกขึ้นอย่างโซเซ ศีรษะของเขามึนงงขณะที่เขาเปล่งเสียงแหบพร่าตะโกนออกมาเพื่อพิสูจน์ความมุ่งมั่นที่จะเดิมพันด้วยชีวิต “แคนนิบาล บิน!”

ตามแนวทางของคู่มือการฝึกมังกร เรการ์จึงออกคำสั่งแรกแก่แคนนิบาลเป็นภาษาไฮวาเลเรียน

“โฮก!”

แต่ความจริงนั้นโหดร้ายนัก แคนนิบาลเพิกเฉยต่อคำสั่งของเขาและคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว บิดตัวอย่างบ้าคลั่ง และในขณะที่มันกำลังจะฟาดมนุษย์ที่พยายามจะฝึกมันให้เชื่อง เปลวเพลิงมังกรอีกละลอกก็เผาไหม้ทุกสิ่งให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

มันเป็นมังกรป่าที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดเท่าที่เกาะดราก้อนสโตน หรือแม้แต่ทวีปเวสเทอรอสเคยเห็นมา ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีชายมากมายพยายามจะฝึกมันให้เชื่อง และไม่มีใครเลยที่ไม่ถูกเผาจนกลายเป็นถ่าน เจ้าตัวเล็กบนหลังของมันก็คงไม่แตกต่าง

หลังของมันสั่นอย่างรุนแรงจนเรการ์ยืนไม่อยู่ และเขาก็ล้มลงดังตุ้บ แต่ในยามคับขัน เรการ์กลับคว้าเกล็ดบนหลังของแคนนิบาลและใช้ทั้งตัวทรงตัวไม่ให้ถูกเหวี่ยงออกไป

“ฮ่า ๆ ๆ!”

วิกฤตมาเยือนอยู่ตรงหน้า แต่ในใจของเรการ์กลับไม่มีร่องรอยของความกลัว ตรงกันข้ามเขากลับอดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้

เขากำลังโลดแล่นอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายในขณะนั้น แต่ดูเหมือนว่าอันตรายที่กำลังจะถาโถมเข้ามาไม่สามารถทำลายเจตจำนงของเขาได้ และมันกลับยิ่งกระตุ้นความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในสายเลือดของเขา

“แคนนิบาล ข้าสั่งให้เจ้าบิน พาข้าขึ้นไปบนท้องฟ้า!”

เรการ์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งเป็นภาษาไฮวาเลเรียน พยุงตัวเองขึ้นด้วยมือและเข่า และออกคำสั่งให้บินอีกครั้ง

“โฮก!”

คราวนี้แคนนิบาลไม่ได้ปฏิเสธคำสั่งของเขา ม่านตาแนวตั้งของมันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แขนขาของมันพยุงร่างกายขึ้น และกรงเล็บแหลมคมก็จิกผนังหินขณะที่มันปีนออกจากถ้ำแคบ ๆ อย่างรวดเร็ว

อยากจะบินนักใช่ไหม? งั้นก็บินกันเลย!

บนทางลาดชันเกรย์โกสต์ที่ถูกโจมตีด้วยเปลวเพลิงมังกรกำลังมีเลือดออกและหมอบอยู่บนพื้น หัวของมันวางอยู่บนพื้นอย่างหมดหนทาง และมีเลือดไหลออกจากปาก โดยที่ม่านตาสีเทาอมฟ้าของมันสะท้อนภาพร่างผอมบางของเรการ์

ขณะที่แคนนิบาลปีนออกจากถ้ำ ภาพสะท้อนที่ชัดเจนนี้ก็ค่อย ๆ เลือนรางจนหายไป สิ่งนี้ทำให้มันร้องครวญครางอย่างโศกเศร้าและมองไปยังแคนนิบาลร่างมหึมาอย่างอาลัยอาวรณ์

. . .

แม้ร่างของแคนนิบาลจะใหญ่โตราวกับภูผา แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับราบรื่นอย่างน่าเหลือเชื่อ เพียงไม่กี่อึดใจมันก็ปีนออกจากถ้ำใต้ดินและกลับมาปรากฏกายภายใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลอีกครั้ง

“แคนนิบาล บิน!”

แสงแดดเจิดจ้าทำให้เรการ์ต้องเบิกตา และเขาก็ย้ำคำสั่งนั้นขณะที่จับเกล็ดหลังของมันไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

เขาต้องแสดงเจตจำนงของตนเองให้แคนนิบาลเห็น เพราะมังกรตัวนี้จะไม่ยอมรับคนขี้ขลาดที่มีจิตใจอ่อนแอ แถมเขาก็เคยล้มเหลวมาแล้วครั้งหนึ่งและจะไม่มีวันทำซ้ำอีก!

ภายใต้ท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว ร่างที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำของแคนนิบาลดูคล้ายกับภูเขาถ่านหิน ปีกของมันกระพือเพื่อกางร่างอันสง่างามออก

เสียงแปลกปลอมบางอย่างดังขึ้นในหูของมัน ทำให้แคนนิบาลหันคอกลับมา ใช้หัวมังกรอัปลักษณ์โน้มเข้าหาสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยที่อยู่บนหลัง ก่อนที่ปากเปื้อนเลือดของมันจะอ้ากว้างราวกับเหวลึก พร้อมปล่อยเสียงคำรามแห่งความตาย . . .